पुस्तकालयभाग १२

१५ जेठ २०१९ बिक्रमी वकील सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू

सूफ़ी सिफ्त करन सालाह, सही सलामत बेपरवाहीआ। रैहबर रहिमत दए कमा, रहीम रहिमान वडी वड्याईआ। सुहबत आपणी दए जणा, साख्यात रूप प्रगटाईआ। नौबत नाम दए वजा, चौदां तबक इक्क शनवाईआ। पीर पैग़म्बर लए उठा, पाक रसूल हुक्म वरताईआ। जगत सुअम्बर लए रचा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। सूफ़ी रखण इक्को आस, ख़ुदी ख़ुदावंद दए गंवाईआ। वसणहारा उपर अकाश, प्रकाश आपणा नूर धराईआ। बरदे बण बण रहीए दास, दासी दास सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस बेपरवाहीआ।

देवे दरस साची दीद, दीदार जल्वा नूर इलाहीआ। चन्द चौधवीं चढ़े ईद, ईद उलफ़ितर आप मनाईआ। लेखा जाणे जगत बकरीद, बाकी सब दी रिहा चुकाईआ। शयद वेखे आप सईद, सैदुल आपणा रूप वटाईआ। मुक्दस होए इक्क अकीद, अकीदत आपणी दए जणाईआ। पीर पैग़म्बरां दए रसीद, रसीदा पक्का मुख लगाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कर ताईद, ताकत आपणी दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सूफ़ी सिफ्त लग्गा नाअरा, हक़ हक़ हक़ जणाइंदा। वाह वा कुदरत तेरी यारा, भेव अभेद ना कोए आइंदा। पीर पैग़म्बर रोवण ज़ारो ज़ारा, ज़ाहर ज़हूर तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। हक़ मुकामे परवरदिगारा, लाशरीक खेल कराइंदा। चौदां तबकां दे सहारा, अन्तिम नईया शौह दरया रुढ़ाइंदा। ख़लक मख़लूक ख़ालक वेखणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप समाइंदा। सूफ़ी उच्च रिहा कूक, कूक कूक सुणाईआ। बेपरवाह सब नूं रिहा फ़ूक, नाम फ़ुकारा एका लाईआ। वेखणहारा चारे कूट, उतर पूरब पच्छिम दक्खण फेरा पाईआ। लख चुरासी लेखा जाणे ताणा पेटा सूत, सूत्रधारी बेपरवाहीआ। जगत उम्मत गई ऊत, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सूफ़ी सुफ़न रिहा पुकार, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। कलयुग खेल करें अपार, बेअन्त मेरे माहीआ। लुक लुक तेरा करां दीदार, पुच्छ पुच्छ तेरे दर ते जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन धीर ना कोए धराईआ। तुध बिन देवे ना कोए धीर, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा। नाता तुट्टा संग मुहम्मद चार वीर, चार यारी ना कोए निभाइंदा। चोटी चढ़ चढ़ वेख अख़ीर, आख़र नज़र कोए ना आइंदा। कलयुग बदलणहार तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाइंदा। तेरी नज़र ना आए तस्वीर, तसबी माला कम्म किसे ना वखाइंदा। शरअ शरीअत वज्झा ज़ंजीर, तुध बिन अवर ना कोए कटाइंदा। तूं वड दाता पीरन पीर, बेऐब खेल कराइंदा। वेखणहारा शाह हकीर, हज़रत आपणा रूप वटाइंदा। ग़रीब निमाणयां दस्तगीर, दस्त दस्त नाल मिलाइंदा। आबेहयात निर्मल सीर, भर प्याला जाम प्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट तकाइंदा। तेरे दर रखी ओट, ओट अवर ना कोए जणाईआ। नव नौ चार वेख्या किला कोट, इलाबुत तेरी वड्याईआ। केतमाल सुणी तेरी सरोत, सरवण सरवण नाल मिलाईआ। नूर नुरानी निर्मल जोत, नूरो नूर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सिर हथ्थ रख परवरदिगार, पर्दा तेरा इक्क रखाइंदा। चारे कुण्ट होया दुख्यार, दर्दी दर्द ना कोए वंडाइंदा। आहां भर भर रोवे ज़ारो ज़ार, कलयुग ज़बाह सर्ब कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला दरस तेरा पाइंदा। तेरे दरस दरस उडीक, एका नैण नैण उठाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, वेला गया हथ्थ ना आईआ। तुध बिन होया जगत पलीत, पाक पाक ना कोए कराईआ। नग़मा सुणाए ना साचा गीत, नज़म आपणी ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। देणी मंग बण सख़ावत, सख़ी सरवर तेरी वड्याईआ । चार कुण्ट होणी बग़ावत, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। नबी रसूल पीर पैग़म्बर करन अदावत, सगला संग ना कोए निभाईआ। साची करे ना कोए रफ़ाकत, रफ़ीक तौफ़ीक तौफ़ीक तोहे इक्क ख़ुदाईआ। मेरी चले ना कोए ल्याकत, इलम उल्मा ना कोए पढ़ाईआ। वेले अन्तिम आउण वाली क्यामत, पैग़ाम सब नूं रिहा सुणाईआ। तुध बिन रहे ना कोई सही सलामत, सलामां अलैकम सब दी दए मुकाईआ। एका लग्गे बिरहों अलामत, आलमीन आप लगाईआ। आपे मेटणहारा जगत नज़ामत, नज़ाम आपणा दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे सजदा सीस झुकाईआ। सजदा सीस करां सलाम, चरन चरन सच्ची सरनाईआ। मैं बरदा बण ग़ुलाम, ग़ुरबत आपणी दयां मिटाईआ। इक्को पढ़ां तेरी कलाम, कलमा नबी ना कोए सुणाईआ। कलयुग अन्तिम सब दे उत्ते लग्गा इलज़ाम, बरी कोए रहिण ना पाईआ। चौदां लोक अन्धेरी शाम, चौदां तबक साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। जबराईल मेकाईल असराईल असराफ़ील देवे ना कोए पैग़ाम, बैठे सारे नैण शरमाईआ। वेख वेख तेरी खेल होए हैरान, तेरा भेव कोए ना पाईआ। मगर लग्गा सर्ब शैतान, शरअ सब दी रिहा गंवाईआ। मुलां शेख़ मुसायक होए बेईमान, बेवा होई अन्त लोकाईआ। नाता तुट्टे अञ्जील कुरान, काया काअबा दए दुहाईआ। अन्तिम दिसे फ़नाह मकान, फ़ातया पढ़े आप ख़ुदाईआ। रैहबर बण आप रहिमान, रहीम आपणी दया कमाईआ। सूफ़ी सादर कर परवान, सबर बेसबर तेरी सरनाईआ। आबरू इज्जत विच जहान, जाबर ज़बर रहे गंवाईआ। मुहब्बत मिले ना किसे मकान, मसीत मस्जिद रही कुरलाईआ। दर तेरे करी सलाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मिले नूर ख़ुदाईआ। नूर ख़ुदाई जल्वा जलाल, ज़ाहर ज़हूर आप जणाइंदा। हक़ हक़ीक़त वेखे हलाल, हरि जू आपणी दया कमाइंदा। कलयुग अन्तिम हो कृपाल, कृपानिध हुक्म सुणाइंदा। करया खेल बेमिसाल, बेनज़ीर वेस वटाइंदा। जगत चली अवल्लड़ी चाल, निराली आपणी धार वखाइंदा। साचे सूफ़ी भगत करे त्यार, महिफल आपणी आप लगाइंदा। ग़फ्लत तोड़ विच संसार, उल्फ़त आपणी आप समझाइंदा। रैहबर बण परवरदिगार, साचा राह इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क सुणाइंदा। सच संदेशा सुण सुण सूफ़ी हरि जू हरि हरि

आप जणाईआ। पुरख अबिनाशी रिहा मसरूफ़ी, सरफ़ आपणा वक्त कराईआ। चौदां लोक इक्को भूपी, भूपत भूप राज कमाईआ। शरअ शरीअत ज़ंजीर तोड़े झूठी, एका बन्धन नाम रखाईआ। वेखणहारा चारे कूटी, दहि दिशा फेरी पाईआ। आपणा देवणहारा सच सबूती, साबत आपणा नूर वखाईआ। जिस दी चार जुग पंडत पांधे देंदे रहे आहूती, हवन अग्नी घिृत मिलाईआ। जिस दी साध सन्त मलदे रहे भबूती, भेख आपणा रिहा वटाईआ। जिस दा पीर पैग़म्बर पंज तत्त हंडाउँदे रहे कलबूती, सो आपणी कल आप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा दए सुणाईआ। सच संदेशा रिहा सुणा, हरि हरि आपणी दया कमाइंदा। बेपरवाह बणया मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। चार वरन दए पनाह, जो जन सरनाई आइंदा। पहलों पीर पैग़म्बर गुर अवतार भगत भगवन्त चरनां हेठ लए रखा, फेर आपणा हुक्म वरताइंदा। शरअ मज़्हब दीन कोई सके ना अटका, जिस जन आपणा भेव खुल्हाइंदा। नज़री आए इक्क ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बर माण मिटाइंदा। बेसबर प्याला दए प्या, आबेहयात मुख लगाइंदा। काया कबर विच्चों लए कढा, करबला नज़र कोए ना आइंदा। सच बहश्त दए बणा, इष्ट आपणा इक्क वखाइंदा। साचा गृहस्त रिहा कमा, बीवी खावंद रूप वटाइंदा। अल्ला राणी चरनां नाल छुहा, चार वरन रंग रंगाइंदा। सूफ़ी मति मिले सहिज सुखदा, सुख आपणे घर विच वखाइंदा। मुफ़तो मुफ़ती सौदा रिहा विका, कीमत करता ना कोए लगाइंदा। सूफ़ीआं उत्तों आप होए फ़िदा, फ़ितरत आपणी आप मिटाइंदा। जन भगतां कोलों होए ना कदे जुदा, जुज़ आपणा आप बणाइंदा। रहिमत करे हो मेहरवान, मेहरवान आपणी खेल कराइंदा। इक्क वखाए सच निशान, निशाना आपणे हथ्थ रखाइंदा। कायनात वेखे मार ध्यान, नेत्र नैण नैण खुल्हाइंदा। आसमान बणाया साइबान, भेव कोए ना पाइंदा। अद्धविचकार मुहम्मद बह बह लिखे कुरान, तीस बतीस ढोला गाइंदा। शरअ शरीअत होए अन्त फ़नाह, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। पापियां अपराधीआं बख्शे सर्ब गुनाह, जो जन चरनी सीस निवाइंदा। दामनगीर दामन पकड़े बांह, फड़ बाहों गले लगाइंदा। ज़ामन बणे सच्चा शहिनशाह, साची ज़ामनी आप दिवाइंदा। आमो सामणे इक्क दूजे दे बणन गवाह, अग्गा पिच्छा ना कोए जणाइंदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता कलयुग अन्तिम किसे उत्ते ना करे कोई विसाह, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। दीन मज़्हब शरअ लग्गण देवे ना किसे दा दाअ, फड़ बाहों आप गिराइंदा। मुलां शेख़ मुसायक पंडत पांधे ग्रंथी पन्थी गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवान सब नूं दए वखा, वक्खरी आपणी धार चलाइंदा। भगत दुआरा इक्क सुहा, सूफ़ी सब दा रूप वटाइंदा। चल के आउणा मिले पनाह, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई जिउँ पिता मां, बालक आपणी गोद उठाइंदा।

१५ जेठ २०१९ बिक्रमी अंग्रेज़ सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू

सूफ़ी सिफ्त सालाही वेखे यार, याद आपणी आप जणाईआ। पीर पैग़बंर कर ख़बरदार, आपणा भेव जणाईआ। ईसा मूसा कर बेदार, बैतल आपणा धाम जणाईआ। मुहम्मद मुहब्बत दे अधार, अहिमद एका गुण जणाईआ। अल्ला राणी कर शृंगार, नेत्र नैण कजला पाईआ। बीवी ख़ावंद खेल अपार, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। ख़लक नूर हो उज्यार, ज़हूर आपणा दए जणाईआ। फर्श वेखे ख़ाक सार, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक वड्याईआ। अर्श कुर्श ख़बरदार, कलमा कलाम आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा लेखे लाईआ। सूफ़ी यार लए सद्द, सद्दा आपणा नाम लगाईआ। शरअ शरीअत कर कर पार हद्द, हदूद अरबा आपणा वंड वंडाईआ। अन्त अख़ीरी खाता कढ्ढ, साचा खाता दए वखाईआ। कमलापाता रखे पत, पति पतिवन्ता दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लाशरीक वेस वटाईआ। लाशरीक करे मदद, आप आपणा बल धराइंदा। वेखणहारा आपणा अदद, अंक होर ना कोए बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा आप चुकाइंदा। सूफ़ी पीर चुक्या लेखा, पीर पैग़म्बरां आप चुकाईआ। मुहम्मद यार नेत्र पेखा, नैण नैण नाल मिलाईआ। तिन्नां दिता सच संदेशा, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सूफ़ी तरे पीर पैग़म्बर, पैग़ाम तेरा इक्क सुण सुण ख़ुशी मनाईआ। कलयुग तेरा वेख अडम्बर, चौदां लोक रहे कुरलाईआ। दीन इलाही रचया सुअम्बर, करे खेल बेपरवाहीआ। प्रगट होया वड पैग़म्बर, हज़रत नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, भाई भाईआं नाल मिलाईआ। भाई भाई होए मेला, चार यारी रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं सज्जण सुहेला, घर सद सद दए समझाईआ। अन्तिम लेखा जाणे वेला, वेला आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौथे जुग चौथा अंग लए प्रगटाईआ। चौथा रंग हरि करतार, हरि हरि आप जणाइंदा। मुहम्मद विछोड़ा विछड़े यार, यार विछड़े मेल मिलाइंदा। चौथा कर ख़बरदार, चौथे दर भेव खुल्हाइंदा। चौथी कुण्ट दे दीदार, चार वरनां डेरा ढाहइंदा। करे खेल अपर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला मेल मिलाइंदा। मेल मिलाए इक्क ख़ुदा, बी ख़ैर वडी वड्याईआ। आपे करनहार जुदा, जुज़ आपणे आप बणाईआ। आपे मार्ग लावणहारा सिध्धा, साचा राह आप वखाईआ। कलयुग अन्त बणाई बिधा, बिध नाता जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा लेखे पाईआ। लेखा लग्गे चौथे यार, यार यारां नाल मिलाइंदा। मुहम्मद

नाता तुटया विच संसार, शरअ शरीअत ना कोए रखाइंदा। पुरख अबिनाशी करया ख़बरदार, सच संदेशा आप सुणाइंदा। मेल मिलावा धुर दरबार, दरगाह साची इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला विछोड़ा आप मिलाइंदा। पिछला विछोड़ा होया दूर, दूर दुराडा दए मुकाईआ। चौथे यार मिल्या हज़ूर, हाज़र आपणा दरस दिखाईआ। सदी चौधवीं सुणाए नाद तूर, रागी आपणा राग अल्हाईआ। सर्ब कलां हो भरपूर, पूरी आशा दए कराईआ। बख्शणहार बख्शे आप कसूर, कसर आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, यार यारी गंढ्ढ पुवाईआ। चौथा यार सिँघ अंग्रेज़, मुहम्मद होई जुदाईआ। वारो वार वेखे सेज, सेज सुहञ्जणी आप सुहाईआ। अग्गे पिच्छे सब नूं भेज, अन्तिम मेला लए मिलाईआ। दो जहानां वाली आपे पेख, पेख पेख ख़ुशी मनाईआ। आपणे घर लिख्या लेख, मन्दिर आपणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी सफ़ा दए उठाईआ। उठे सफ़ा होए सिफ़रा, सृष्टी सिफ़र रूप वखाईआ। पुकार सुणे ना कोटी हीम इबरा, इबरतनाक करे जुदाईआ। लेखा चुक्के काअबा किबला, केवल इक्को इक्क रहि जाईआ। हरि का नाम ख़ुदा पैग़ाम पीर पैग़म्बर गुर अवतार सिमरा, सिमर सिमर सिमर ख़ुशी मनाईआ। अन्तिम लेखा चुकणा बन बिन्दरा, पुरख अबिनाशी हुक्म वरताईआ। नेत्र रोवे सुरपति राजा इन्दरा, इन्द इन्दरासण दए तजाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ख़ाली पिंजरा, पारब्रह्म प्रभ रिहा वखाईआ। दो जहान वज्जे नाद किंगरा किंगरा, हुक्मी हुक्म करे शनवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां मिटाई आलस निंद्रा, नींद सुख दी एका चरन सवाईआ। मैं तेरा हां चौथा यार, मुहम्मद हो सहाईआ। मेरे सिर कुला ना कोए दस्तार, मैहन्दी रंग ना कोए चढ़ाईआ। मुलां शेख़ ना सुणे कोई पुकार, तेरी कुरान दए गवाहीआ। भुला फिरां विच संसार, मिल्या मेल ना सच्चे माहीआ। सदी चौधवीं आई हार, आपणा बैठा डेरा ढाहीआ। धुरदरगाही हुक्म दिता एका वार, सच संदेशा रिहा सुणाईआ। आउणा चल सच्चे दरबार, पिछला लेखा दयां मुकाईआ। किधर जावां मेरे मददगार, इक्क तेरी ओट रखाईआ। मुहम्मद दोए जोड़ कर के कहे निमस्कार, मेरी वाह ना चले राईआ। मैं वी भिख्या मंगां ओसे दरबार, जिस दरबारे तेरी होए शनवाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, लोकमात बैठा सेज विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, यारी इक्को आपणे नाल रखाईआ।

१५ जेठ २०१९ बिक्रमी मेला राम दे गृह धिंगाली जम्मू

लेखे अंदर लेखा रख, लिख लिख आपणा हुक्म जणाईआ। लेखे अंदर करे वक्ख, हरि जू वक्खरी धार चलाईआ। लेखे अंदर लए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेखे अंदर कक्खों करे लख, लखों कक्ख आप बणाईआ। लेखे अंदर मार्ग दस, हरि हरि नाम करे पढ़ाईआ। लेखे अंदर हिरदे वस, हरिजन साचे लए जगाईआ। लेखे अंदर मेटे रैण अन्धेरी मस, चन्द चांदनी इक्क चमकाईआ। लेखे अंदर देवे रस, अमृत रस आप चखाईआ। लेखे अंदर गाए जस, जन भगतां आप सालाहीआ। लेखे अंदर वसे घट घट, हर घट रमिआ सच्चा माहीआ। लेखे अंदर लहिणा देणा मुकाए तीर्थ तट, तट सरोवर इक्क समझाईआ। लेखे अंदर खेल करे पुरख समरथ, वड दाता बेपरवाहीआ। लेखे अंदर गाए गाथ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण सुणाईआ। लेखे अंदर देवे दात, वस्त अमोलक झोली पाईआ। लेखे अंदर बन्हे नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। लेखे अंदर बणे पिता मात, पूत सपूता गोद रखाईआ। लेखे अंदर पुच्छे वात, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। लेखे अंदर खेले खेल बहु बिध भांत, रूप अनूप आप वटाईआ। लेखे अंदर वेखे ज़ात पात, वरन बरन वंड वंडाईआ। लेखे अंदर करे बन्द ख़लास, बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ। लेखे अंदर देवे जम का फ़ास, फ़ांसी गल विच लटकाईआ। लेखे अंदर पूरन करे आस, आसा पूरन आप हो जाईआ। लेखे अंदर होए दासी दास, बण सेवक सेव कमाईआ। लेखे अंदर लहिणा चुकाए दस दस मास, मात गर्भ फेर ना आईआ। लेखे अंदर लेखा जाणे पवण स्वास, स्वास स्वासां नाल मिलाईआ। लेखे अंदर भेव खुल्हाए पृथ्मी आकाश, आकाश मंडल दए वड्याईआ। लेखे अंदर खेले खेल खेल तमाश, गोपी काहन नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा आप मुकाईआ। लेखे अंदर लेखा लिख, लिख लिख आपणा भेव जणाइंदा। लेखे अंदर देवे भिक्ख, साची भिच्छया झोली पाइंदा। लेखे अंदर जाए दिस, नेत्र नैण नैण खुल्हाइंदा। लेखे अंदर वंडाए हिस्स, हिस्सा आपणे हथ्थ रखाइंदा। लेखे अंदर बणाए सिख, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा आप जणाइंदा। लेखे अंदर लोकमात, मातर भूमी वेख वखाईआ। लेखे अंदर मारे झात, दो जहानां पर्दा लाहीआ। लेखे अंदर लहिणा देणा चुकाए इक्क इकांत, इक्क इकल्ला बैठा आसण लाईआ। लेखे अंदर दिवस रात, राती रुत्ती थित वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लेखा आप मुकाईआ। लेखे अंदर गुर अवतार, हरि हरि सेव कमाइंदा। लेखे अंदर विष्न ब्रह्मा शिव दए दीदार, दीद दीद नाल मिलाइंदा। लेखे अंदर भरे भण्डार, वड भण्डारी दया कमाइंदा। लेखे अंदर कर शृंगार,

नेत्र नैण नैण मटकाइंदा। लेखे अंदर हो त्यार, त्रैभवन धनी आपणा खेल खलाइंदा। लेखे अंदर करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। लेखे अंदर शब्द धुन्कार, नाद नाद प्रगटाइंदा। लेखे अंदर लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां महल्ल उसार, महल अटल आसण लाइंदा। लेखे अंदर त्रैगुण बन्न्हे धार, पंज तत्त आपणी गंढ्ढ पुवाइंदा । लेखे अंदर लख चुरासी कर पसार, घट घट आपणी जोत जगाइंदा। लेखे अंदर भगत भगवन्त लए उभार, भगवन आपणा रूप वखाइंदा। लेखे अंदर बोल जैकार, जै जैकार इक्क सुणाइंदा। लेखे अंदर करे ग़ुफ़तार, ग़ुफ़त शनीद खेल रचाइंदा। लेखे अंदर होवे ज़ाहर, लेखे अंदर मुख छुपाइंदा। लेखे अंदर करे प्यार, लेखे अंदर करवट आप बदलाइंदा। लेखे अंदर बणे मीत मुरार, लेखे अंदर छतरू रूप वखाइंदा। लेखे अंदर लहिणा देणा करे आर पार, लेखे अंदर मँझधार रुढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचे लेखे रखे भगत, भगवन आपणी दया कमाईआ। लेखे अंदर सर्ब जगत, जग जीवण दाता आपणी खेल कराईआ। लेखे अंदर बूंद रक्त, हड्ड मास नाड़ी बन्धन पाईआ। लेखे अंदर वेला वक्त, थित वार रही शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा आप गणाईआ। लेखे अंदर त्रै त्रै लोक, चौदस चौदां खेल खलाइंदा। लेखे अंदर शब्द सलोक, आदि जुगादि राग अल्हाइंदा। लेखे अंदर देवे मोख, मुक्त भुगत आप बणाइंदा। लेखे अंदर देवे जोग, जोगीशर वेस वटाइंदा। लेखे अंदर भोगे भोग, होए भस्मड़ भौर सिद्धाइंदा। लेखे अंदर कटे रोग, रोगी आपणा रंग रंगाइंदा। लेखे अंदर धुर संजोग, बण संजोगी बन्धन पाइंदा। लेखे अंदर चुकाए विजोग, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। लेखे अंदर चुगाए चोग, सोहँ हँसा माणक मोती मुख रखाइंदा। लेखे अंदर काया सुहाए किला कोट, बंक दुआरी फेरा पाइंदा। लेखे अंदर लाए चोट, तन नगारा आप वजाइंदा। लेखे अंदर कढ्ढे खोट, माया ममता मोह मिटाइंदा। लेखे अंदर जगाए निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। लेखे अंदर जन भगतां उपर होए मोहत, निरगुण निरगुण आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे आपणे पाइंदा। लेखे अंदर भगत सुत, भगवन दया कमाईआ। लेखे अंदर अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी धार चलाईआ। लेखे अंदर सुहाए रुत्त, रुत्त बसन्ती वड वड्याईआ। लेखे अंदर वेखे उठ, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। लेखे अंदर जाए तुट्ठ, दीनन होए आप सहाईआ। लेखे अंदर देवे अमृत आत्म घुट, निझर झिरना दए झिराईआ। लेखे अंदर लेखा लाए काया बुत्त, पंज तत्त तत्त समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लिख लिख दए समझाईआ। लेखे अंदर लेखा गिण, जन भगतां दया कमाइंदा। कोट जन्म दा लेखा मुकाए विच छिन, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा।

रविदास चुमारा साढे तिन्न हथ्थ सीआं गया मिण, मिण मिण भगतां वंड वंडाइंदा। सचखण्ड दवारे गुर अवतार पीर पैग़म्बर इक्क दूजे नूं पुच्छण, हरि का दर्शन पाया किन किन, कवण दुआर वज्जी वधाईआ। सारे कहिण गोबिन्द बाले नीहां हेठ आया चिण चिण, तिस घर बैठा आसण लाईआ। जन भगतां दरस दिखावे छिन छिन, घड़ी पल्ल ना वंड वंडाईआ। रूप वटाए भिन्न भिन्न, भिन्नड़ी रैण दए गवाहीआ। जे कोई वेखे रूप रंग रेख चिन्न्ह, नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां सेवा करे दिन बदिन, बण सेवक सेव कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान लेखा लेखे लाए आप गिण, गिणती विच आप कदे ना आईआ। गिणती विच ना आए गणत, हिन्दसा अन्त ना कोए वखाईआ। कोटन कोटि गिण गिण थक्के सन्त, बल आपणा आप धराईआ। कोटन कोटि पा पा थक्के अन्त, अन्त नज़र किसे ना आईआ। कोटन कोटि बण बण मंगदे रहे मंगत, मंग मंग भिच्छया ना किसे मुकाईआ। कोटन कोटि करदे रहे निउँ निउँ मिन्नत, मिन्नतां कर कर भेद ना किसे खुल्हाईआ। सारे कह कह गए बेअन्त, हरि बेअन्त बेपरवाहीआ। सचखण्ड दवारे सुत्ता रहे साचा कन्त, लख चुरासी सेज हंढाईआ। कलयुग करे खेल आप अन्त, अन्तर आपणी दया कमाईआ। जन भगतां चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। रल मिल नेड़े दूर ऊँच नीच राउ रंक बणाई संगत, संगत आपणा रूप बणाईआ। संगत दुआरे होए मंगत, प्रेम भिच्छया झोली पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां पिछला लेखा कीता खण्डत, खण्डा आपणा विच फिराईआ।

१५ जेठ २०१९ बिक्रमी लक्षमण सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू

निरगुण नूर आया परत, परता मंगे थाउँ थाईंआ। नव नौ चार दा कढ्ढे फ़र्क, फ़िकरा आपणा आप सुणाईआ। दीन मज़्हब करने तरक, तुरत आपणा हुक्म जणाईआ। निरवैर खेल करे हो नधड़क, धड़ा आपणा आप लए बणाईआ। दो जहानां कढ्ढे अटक, अद्धविचकार ना कोए लटकाईआ। ज़बाह छुरी ना करे कोए झटक, हलाल रूप ना कोए वखाईआ। लोक चौदां रहे तबक, तबक चौदां रहे कुरलाईआ। गुर अवतार कहिण पढ़ीए तेरा सबक, पीर पैग़म्बर एका नाउँ रहे गाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी हुंदी दिसे ग़रक, दे सहार ना कोए बचाईआ। किसे लेखे लग्गे ना रख्या बरत, रोज़ा बांग ना कोए वड्याईआ। पूरी होए ना किसे शर्त, शरअ सब दी दए खपाईआ। चार जुग दी पिछली कढ्ढे फ़रद, पूरब लहिणा दए वखाईआ। बेदर्दी कोई ना करे दरद, भाणा आपणा इक्क जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे वरज़, अग्गे पूज ना कोए वखाईआ। लख चुरासी

चुकाए कर्ज़, मकरूज़ आपणा फ़र्ज़ पूर कराईआ। करे खेल अण्डज जेरज, उत्भुज सेत्ज वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सही सलामत फेरा पाईआ। सही सलामत करे सलाम, अलैकम एका इक्क जणाईआ। उठो सारे सुणो पैग़ाम, पारब्रह्म प्रभ रिहा जणाईआ। अन्तिम पूरा करे काम, निहकर्मी कर्म कमाईआ। नगर खेड़ा वेखे दो जहान ग्राम, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। चौदस चन्द वेखे शाम, रैण अन्धेरी पर्दा लाहीआ। रवि ससि उपाए भान, नूर नूर नूर धराईआ। वेद शास्त्र सिमरत जाणे पुराण, अञ्जील कुरान लए उठाईआ। खण्डा चिला वेखे तीर कमान, शस्त्र बस्त्र फोल फोलाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर वेखे नौजवान, बिरध बाल लए समझाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे मार ध्यान, धरत धवल खेल कराईआ। ज़िमीं असमानां होए जाणी जाण, गगन मंडल पर्दा लाहीआ। आदि जुगादी जुगा जुगन्तर देवणहारा धुर फ़रमाण, धुर दा लेखा दए समझाईआ। करे खेल श्री भगवान, खेल अवल्लड़ी आप जणाईआ। जोती जाता हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। सचखण्ड निवासी सच मकान, सचखण्ड दवारा आप वड्याईआ। तख्त बैठे नौजवान, सीस जगदीश ताज सुहाईआ। हुक्मी बणया हुक्मरान, हाकम आपणा बल रखाईआ। आओ सारे दयो ब्यान, कलमबन्द रिहा कराईआ। अन्तिम लेखा चुकाए आण, लेखा वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बेअन्त बेअन्त आपणी धार चलाईआ। आपणी धार चलाए मख़लूक, ख़ालक ख़लक वेस वटाइंदा। वेखणहारा लख चुरासी काया कलबूत, कलमा नबी इक्क पढ़ाइंदा। देवणहारा सच सबूत, साबत सिदक इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। खोल्हे भेव पुरख अगम्म, अगम्मड़ी कार कराईआ। सब दा लेखा चुकाए दंम, दमढ़ी कोए रहिण ना पाईआ। हुक्मे बाहर देवे डंन, अंदर हुक्म सर्ब फिराईआ। ला के सुणना सारे कन्न, एका राग रिहा अल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर बण जननी जिस नूं लए जन, बणया धन्न धन्न जणेंदी माईआ। इक्क वसेरा रखे बिन छप्पर छन्न, छहबर आपणे नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा नर नरेशा इक्क इकल्ला रिहा सुणाईआ। इक्क इकल्ला एकम एक, अल्फ़ अल्फ़ी तन हंढाइंदा। चौदां लोकां रिहा वेख, वेख वेख ख़ुशी मनाइंदा। तकदीर तदबीर रख्या भेस, तकसीर भेव ना कोए खुल्हाइंदा । चार कुण्ट जगत हँकारी होया शेख़, शरअ वंड ना कोए वंडाइंदा। कूड़ी क्रिया रिहा खेड, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक उडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणा पर्दा चुक्क करतार, चौखट एका नाम वखाईआ। वेखे विगसे वेखणहार, वक्ख वक्ख आपणी धार चलाईआ। पहले गुर अवतारां लेखा रिहा निवार, पिछला लहिणा

दए मुकाईआ। अग्गे लिख लिख बणे लिखार, जन भगतां दए वड्याईआ। दोहां विचोला सिरजणहार, दिस किसे ना आईआ। पीर पैग़म्बर कर दीदार, दूर दुराडे ख़ुशी मनाईआ। भगत सुहाए बंक दुआर, दर दुआरे फेरा पाईआ। दोहां विचोला एकँकार, अकल कल आपणी खेल चलाईआ। गुर अवतार तक्कण राह, नेत्र नैण नैण उठाया। भगतां बणया आप मलाह, कलयुग बेड़ा आप चलाया। पुरख अकाल दोहां देवे सच सलाह, साचा मार्ग इक्क जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल कराया। आपणा खेल करे रसूल, रहिमत आपणे हथ्थ रखाईआ। नी नी करन कबूल, किबला एका घर वड्याईआ। दरगाह साची सच असूल, असलीअत दए समझाईआ। मेरा हुक्म इक्क माअकूल, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। माया ममता ना जाणा भूल, अभुल्ल रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क सुणाईआ। सच संदेशा एका वार, इक्क इकल्ला आप जणाईआ। सुण सुण होणा ख़बरदार, ख़ालक ख़लक रिहा उठाईआ। करे खेल परवरदिगार, बेपरवाह नूर रुशनाईआ। चौदां तबकां दए हुलार, चारों कुण्ट हुलारा लाईआ। एका हुक्म करे वरतार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा साचा सज्जण, घर साचे आप सुणाईआ। साचा सज्जण बणे यार, यारड़ा आपणा खेल कराइंदा। चौदां सदीआं कर कर उधार, आपणा भेव आप छुपाइंदा। चार यार कटदे रहे वगार, वगारी आपणे मार्ग लाइंदा। अन्तिम सारे गए हार, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। इल लिला बिस्मिला बिस्मिल रूप नज़र ना आए विच संसार, संसा रोग ना कोए चुकाइंदा। मुसला विछा विछा बैठे उपर छार, सजदा सीस ना कोए झुकाइंदा। नेत्र नज़र ना आया परवरदिगार, पर्दा आपणा ना कोए उठाइंदा। बैठे रहे डूँग्घी गार, उच्चे टिल्ले पर्बत ना कोए चढ़ाइंदा। कलयुग अन्त सुणया प्रगट होया आप निरँकार, जिस दा भेद कोए ना पाइंदा। सद्दा देवे वारो वार, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी ला के बैठा इक्क दरबार, सत्तां दीपां राह चलाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर चार जुग दे गद्दी उत्तों दए उठाल, सदी चौधवीं फेरा पाइंदा। त्रैगुण माया बद्धी चरन नाल, जन भगतां चरनां हेठ दबाइंदा। सचखण्ड दवार बणाया सच्ची धर्मसाल, चारों कुण्ट आप सुहाइंदा। चार वरन पिच्छे घालण रिहा घाल, ऊँच नीच मेल मिलाइंदा। निरगुण सरगुण बण के आया दलाल, जगत दलाली आप कमाइंदा। एथे ओथे करे सदा प्रितपाल, बण प्रितपालक वेस वटाइंदा। जन भगतां करया हल्ल सवाल, सोहला आपणा नाम सुणाइंदा। लेखा जाणे शाह कंगाल, गृह गम्भीर वेस वटाइंदा। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप धराइंदा।

वेस धर धुर दरबारी, दरगाह आपणे संग निभाईआ। लोकमात खेल न्यारी, ख़ालक खेले बेपरवाहीआ। चौदां तबक तबक सरदारी, सरधा पूर रिहा समझाईआ। कलयुग आई अन्तिम वारी, वारता पिछली दए समझाईआ। मुहम्मद खड़ा दर दुआरी, बण दरवेश सीस झुकाईआ। अल्ला राणी नार कुँवारी, लोकमात ना किसे प्रनाईआ। दोए नैण रही शृंगारी, पट्टी सीस सीस गुंदाईआ। नेत्र रखे तिक्खी धारी, कलयुग काला कजला रूप पाईआ। चारों कुण्ट फिर फिर हारी, ख़ावंद मिल्या ना सच्चा माहीआ। नेत्र रोवे ज़ारो ज़ारी, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। चौदां सदीआं ना बणी किसे दी लाड़ी, लाड़ा कोए नज़र ना आईआ। इक्को वास्ता घत्ते अग्गे परवरदिगारी, मेहरवान मेहरवान तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। मैं फिर फिर थक्की जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, मदीना मक्का फेरा पाईआ। मेरी सेज ना किसे स्वारी, मेरी तृष्ना पूर ना कोए कराईआ। मेरे साहिब तूं जितया मैं हारी, निउँ निउँ चरनां सीस झुकाईआ। कवण वेला तेरे चल आवां दरबारी, दर दुआरे फेरा पाईआ। मैं सुणयां तूं मेल मिलावें हाणीआं हाणी, संजोग विजोग आपणे हथ्थ रखाईआ। मैं उठ उठ वेखी चारे खाणी, चारों कुण्ट नज़र ना आईआ। मैं वेख्या अठसठ तीर्थ ठंडा पाणी, सत्त समुंद सागर फेरा पाईआ। मैं नेत्र तक्कया चन्द चौधवीं चानणी, चन्द मोहे कोए ना भाईआ। मैं कमली होई सवाणी, मेरी सुरत ना कोए समझाईआ। तेरे चरन उत्तों कुरबानी, सीस आपणा भेंट चढ़ाईआ। आपणी दस्स सच्ची निशानी, कवण दुआरे आसण लाईआ। तेरा इक्को पद निरबाणी, परम पुरख तेरी वड्याईआ। अञ्जील कुरान गा गा थक्की तेरी कहाणी, तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। मैं घर घर फिर फिर ख़ाक छाणी, तेरे पिच्छे आपणी ख़ाक उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची तेरी ओट रखाईआ। पीर पैग़म्बर एका ख़ावंद, ख्वाहिश हरि जू आप जणाइंदा। आदि जुगादि मुकामे हक़ रहे बन्द, नेत्र नैण नज़र किसे ना आइंदा। पीर पैग़म्बर कलमा गा गा गए बत्ती दन्द, रसना जिह्वा सिफ्त सालाहइंदा। जुगा जुगन्तर ढोला छन्द, सोहला आपणा राग अल्हाइंदा। बिन हरिभगत कोई ना माणे मेरा अनन्द, आपणा रस ना किसे चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेशा इक्क सुणाइंदा। धुर संदेशा परवरदिगार, पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। जगत सुआणी कर विचार, अकथ कहाणी रिहा दृढ़ाईआ। अंर्मित ठंडा पाणी सच दरबार, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। निरगुण नूर नूर उज्यार, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। वसणहारा धाम न्यार, ख़ालक ख़लक वड वड्याईआ। मेरे मिलण दा जिस प्यार, साची रीती दयां समझाईआ। मस्जिद मसीती विच्चों होणा बाहर, लोक लाज मात तजाईआ। फेर चल के आउणा भगतां दुआर, मेरे भगत देण समझाईआ। बाहों फड़ के कहिण औह दिसे निरँकार, जिस नूं लभ्भे ख़लक ख़ुदाईआ।

चौदां सदीआं दी विछड़ी मेले दुहागण नार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चरन कँवलां विच लए बहाल, सीस चुन्नी इक्क वखाईआ। नेत्री आए मुहम्मद होया बेहाल, बेहबल हो हो दए दुहाईआ। चार यार दिसण कंगाल, ख़ाली हथ्थ वखाईआ। सारे रल के पुरख अबिनाशी अग्गे करो सवाल, बण सवाली झोली डाहीआ। कर किरपा चरन प्रीत जे जोड़े आपणे नाल, नालश सब दी दए गंवाईआ। भगतां नाल लए बिठाल, बाहों फड़ गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा रिहा सुणाईआ। सच संदेशा राणी अल्ला, एका एक जणाया। उठ उठ कहे मेरी बिस्मिला, बिस्मिल तेरी धार वहाया। कवण वेला जन भगतां फड़ां पल्ला, फड़ पल्लू गंढ्ढ पुवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा इक्क सुणाया। पल्लू फड़न दा जे चढ़या चाअ, चाउ घनेरा आप रखाईआ। पुरख अबिनाशी साह रिहा सुधा, नकाह पढ़े थाउँ थाईंआ। सत्तरां बहत्तरां लेखा दिता मुका, चुहत्तरां अन्तिम वंड वंडाईआ। इक्की दिवस दए सुहा, जेठ जेठ करे कुड़माईआ। सत्त चार लए जगा, चार सत्त वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण रैण दिवस सब दा लेखा रिहा मुकाईआ।

मेरे परवरदिगार मैं अवांगी। आप आपणा भेंट चढ़ावांगी। हथ्थीं मैहन्दी लाल लगावांगी। सीस गुंद गुंद ख़ुशी मनावांगी। नेत्र उठ उठ दर्शन पावांगी। जस तेरयां भगतां गावांगी। आपणे नैण शरमावांगी। मुहम्मद फड़ बाहों समझावांगी। चार यारी हलूण उठावांगी। पिछली विगड़ी फेर बणावांगी। जे रुठा चरनी पै पै प्रभू मनावांगी। नेत्र नैण नीर रो रो, तेरे चरन कँवल धो धो, ख़ुशी आपणा आप करावांगी। रसना गा गा सोहँ सो, सो पुरख निरँजण पिछला कलमां भुलावांगी। तेरे नेड़े बहवां हो हो, हौका फेर ना कोए वखावांगी। तेरे भगतां चरन धूढ़ी लै के जावां सौं, तिन्न जुग आपणा मुख छुपावांगी। तेरे मिलण दा मैनूं गौं, दूजी ओट ना कोए जणावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा देणी कर, बिन तेरी किरपा तेरे दर कदे ना आवांगी। बिन किरपा ना लभ्भे दर, चौदां तबक कूक सुणाईआ। जिध्धर जावां आवे डर, घर घर पई लड़ाईआ। सृष्ट सबाई त्रैगुण अग्नी अंदर रही सड़, पंज तत्त काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर खेह उडाईआ। तेरा नाउँ भुलया नारी नर, विभचार होई लोकाईआ। मैं साचे हुज़रे वेख्या चढ़, महबूब नज़र किते ना आईआ। मैं धरती उत्ते डिगी दड़, नक्क नथ्थ सुहाग कटाईआ। कर किरपा तूं ल्या फड़, रहिमत आपणी आप कमाईआ। मैं लग्गी तेरे

भगतां लड़, लड़ी विच लैणा बंधाईआ। एथे ओथे दो जहान लगावीं जड़, तेरी लग्गी जड़ सके ना कोए उखड़ाईआ। आ मेरे मीआं मैं तेरा कलमा रही पढ़, तूं मेरा मैं तेरी सोहँ तेरी धार समाईआ। तेरी सेज बहवां चढ़, चढ़ चढ़ आपणी ख़ुशी मनाईआ। चरन कँवल कँवल चरन सेवा कर, सर आपणा कलम कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन होर ना कोए सहाईआ। तुध बिन अवर ना दीसे कोए, नेत्र नैण नैण उठाया। चौदां लोक ना कोई लोए, दीपक दीआ ना कोए रुशनाया। दरगाह देवे ना कोई ढोए, दर दरवाज़ा ना कोए खुल्हाया। मैं सुण के आई तेरी सोए, ग़रीब निमाणयां रिहा गले लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा दुखड़ा दे मिटाया।