पुस्तकालयभाग १२

१६ जेठ २०१९ बिक्रमी कुलवन्त सिँघ पिण्ड धिंगाली जम्मू

तुलसी माला हवन दीप घिृत करे पुकार, कली फूल गुलशन गुल गुल सीस झुकाईआ। पवण सुगंधी नेत्र रोवे धूंआँधार, जगत वासना दए दुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दर दर घर घर वेख्या घर बार, घर विच घर ख़ुशी ना कोए मनाईआ। मन्दिर मट्ठ अग्नी ला ला मैनूं रहे साड़, प्रेम अग्नी ना कोए लगाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी तेरा मिल्या ना अजे प्यार, चारों कुण्ट फिर फिर थक्के पन्ध अन्त ना कोए मुकाईआ। रुत्त बसन्त ना खिड़ी गुलज़ार, पत डाली ना कोए महकाईआ। पंडत पांधे बाहरों करन मेरा प्यार, अन्तर नज़र कोए ना आईआ। घर घर तुलसी बूटा रहे शृंगार, तुलहा आपणा ना कोए बणाईआ। जीव जगत होया खुआर, बिन हरि भगती भगत ना कोए वड्याईआ। कर किरपा अन्तिम वार, अन्त दुआरा इक्को नज़री आईआ। साध सन्त गए पछाड़, पिच्छा दे दे मुख भुवाईआ। नाता तोड़ गए सगले यार, याद नज़र किसे ना आईआ। आपणा आप गए हार, जित होर ना कोए वखाईआ। आए चल सच्चे दरबार, दर बैठे सीस झुकाईआ। एका बख्श चरन प्यार, मिले सरन सच्ची सरनाईआ। सेवा करीए सच दरबार, दूजे दर ना फेरा पाईआ। हवन दीप घिृत तेरे नूर होए उज्यार, बाती कमलापाती रूप वटाईआ। तुलसी बूटा चरनां छार, धूढ़ी धूढ़ टिक्का लाईआ। बण खण्ड खेल अपार, फल फुल्ल सोभा पाईआ। मुकंद मनोहर कर प्यार, डोर तेरे हथ्थ रखाईआ। तुट्टा नाता जोड़ विच संसार, दोए जोदड़ी मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे वज्जे वधाईआ। दर घर साचा हरि जू हरि, हरि हरि आप जणाइंदा। इक्को ठाकर देवे वर, ठाकर दुआरा इक्क समझाइंदा। इक्को सागर जाणा तर, समुंद सरोवर पार कराइंदा। इक्को आदर देवे दर, दर आयां गले लगाइंदा। इक्को अंदर जाणा वड़, साचा

मन्दिर आप वखाइंदा। इक्क सरनाई जाणा पढ़, चरन कँवल सरन आप समझाइंदा। इक्को पल्लू लैणा फड़, फड़या पल्लू ना कोए छुडाइंदा। इक्को अक्खर लैणा पढ़, कलयुग आख़र आप पढ़ाइंदा। इक्को अग्नी जाणा सड़, प्रेम अग्नी आप लगाइंदा। इक्को मरनी जाणा मर, जन्म मरन फंद कटाइंदा। साचा बूटा जाणा बण, सच फुलवाड़ी आप लगाइंदा। तुलसी देवे एका धन्न, नाम धन्न झोली पाइंदा। वेखणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बन, खोज खोज आपणा पर्दा लाहइंदा। निमां निमां करे प्रकाश चन्न, चन्द चांदनी मुख शरमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर एका माण रखाइंदा। दर देवे माण, माण निमाणा आप हो जाईआ। सच संदेशा धुर फ़रमाण, धुर दी धार आप जणाईआ। करे खेल श्री भगवान, भागवत भगवत भगवन एका रूप वटाईआ। लेखा जाणे आवण जाण, आवण जावण दए मुकाईआ। बैठे तख्त सच्चा सुल्तान, तख्त निवासी सोभा पाईआ। चारे खाणी देवे इक्क ज्ञान, चारे बाणी नाम पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला लए मिलाईआ। घर मेला तुलसी बूटा, तुरया आपणा राग सुणाईआ। नाता तोड़े जूठा झूठा, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। अमृत सरोवर भरे ठूठा, ठंडा जल आप प्याईआ। कृपाल प्रभ एका तुट्ठा, तुट्ठ आपणी दया कमाईआ। तैनूं लगाए साची गुठ्ठा, किनारा आपणे घर वखाईआ। ना कोई वड्डा ना कोई छोटा, एका रंग रंगाईआ। ना कोई पुत्त ना कोई पोता, पुत्तर धीआं गुरमुख दए वड्याईआ। आदि जुगादि कदे ना सोता, सोवत रैण ना कोए विहाईआ। निर्मल नूर निरगुण जोता, जोती जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर देवे माण वड्याईआ। तुलसी कहे मेरे राम, कली कली तेरे नाम महकाईआ। दर आ के पीवां अमृत जाम, जामा आपणा लवां बदलाईआ। धूप कहे मेरा धुर धाम, तेरी चरन धूढ़ ख़ाक रमाईआ। सुगंधी कहे मेरी प्रणाम, परम पुरख तेरी सरनाईआ। हवन कहे मेरी मिटी शाम, प्रभ साचे जोत नूर करी रुशनाईआ। घिृत कहे मिल्या प्रभ भगवान, आसा तृष्ना दूर कराईआ। नाता तुट्टा जगत निशान, पंज तत्त ना कोए वड्याईआ। घर मन्दिर मिल्या आण, गृह आपणी ख़ुशी मनाईआ। सति धर्म दा सच निशान, सति सतिवादी इक्क अख्वाईआ। जिस दुआरे भगत भगवन्त बह बह इक्क दूजे नूं गाण, होर करे ना कोए पढ़ाईआ। आत्म परमात्म मेल मिला कहे सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ब्रह्म पारब्रह्म करे कुड़माईआ। दर आई अठोतरी माला, उठ उठ रही सुणाईआ। वेखो सिखो मेरा मुख होया काला, दुरमति धोवे ना कोए शाहीआ। कलयुग जीव मंगण हाला, मेरा मणका मन की वासना नाल रलाईआ। किसे ना मिल्या राह सुखाला, सुख सागर ना कोए नुहाईआ। हथ्थ विच फड़ के नाले जपण नाले कढ्ढण गालां, पिछला लेखा गए गंवाईआ। मनमुख जीव इक्क दूजे दा होए भणवया

साला, भणवया साला बण बण अगला साक ना कोए बणाईआ। त्रैगुण माया पाया जंजाला, कलयुग सके ना कोए तुड़ाईआ। मेरे आसरे मिले पीणा खाणा, प्रभ सके ना कोए मिलाईआ। मैं आप भुल्ली मरना जीणा, जीवण मुक्त ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी घाल लेखे लाईआ।

१६ जेठ २०१९ बिक्रमी जगत सिँघ, बेला सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू

सतिगुर घर साचा सुख, सुख नज़र किते ना आइंदा। सतिगुर घर मिटे दुःख, दुखियां दुःख दर्द गवाइंदा। सतिगुर घर उज्जल मुख, दुरमति मैल मैल धुवाइंदा। सतिगुर घर सुफल कुक्ख, मात गर्भ लेखे लाइंदा। सतिगुर घर नाता तुट्टे उलटा रुख, अजूनी जून फंद कटाइंदा। सतिगुर घर अमृत मिले घुट, रस रसना मुख लगाइंदा। सतिगुर घर आवण जावण जाए छुट, राए धर्म नेड़ ना आइंदा। सतिगुर घर सोहे साची रुत्त, रुत्त बसन्त आप महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणी दया कमाइंदा। सतिगुर घर मिले सांत, सांतक सति सति वरताईआ। सतिगुर घर साची दात, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। सतिगुर घर नाता तुट्टे ज़ात पात, वरन गोत ना कोए रखाईआ। सतिगुर घर मिटे अन्धेरी रात, जगत अन्धेरा रहे ना राईआ। सतिगुर घर सुणे साची गाथ, एका मन्त्र नाम पढ़ाईआ। सतिगुर घर लहिणा देणा चुक्के पिता मात, साची गोद इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतिगुर घर साचा रंग, रंग रंगीला आप चढ़ाइंदा। सतिगुर घर इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच वखाइंदा। सतिगुर घर इक्क छन्द, गीत सुहागी आप अल्हाइंदा। सतिगुर घर एका वंड, दूसर वंड ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। सतिगुर घर एका वस्त, वस्तू हरि हरि आप वरताईआ। देवणहारा आपणे दस्त, दस्तगीर बेपरवाहीआ। लहिणा चुक्के कीट हस्त, हस्त कीट आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। सतिगुर घर साचा माण, निमाणयां हरि रखाइंदा। सतिगुर घर साचा दान, दयावान झोली पाइंदा। सतिगुर घर इक्क निशान, दो जहानां आप वखाइंदा। सतिगुर घर एका माण, ऊँच नीच ना कोए बणाइंदा। सतिगुर घर एका पीण खाण, अमृत आत्म रस चखाइंदा। सतिगुर घर इक्क पछाण, वड्डा छोटा ना कोए जणाइंदा। सतिगुर घर इक्क परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। सतिगुर घर इक्क प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। सतिगुर घर सोहे रुत्त,

रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। सतिगुर घर साचे सुत, हरिजन बैठे डेरा लाईआ। सतिगुर घर लेखे लग्गे पंज तत्त काया बुत्त, बुत्ती होर ना कोए पाईआ। सतिगुर घर सुरत सवाणी पए उठ, सतिगुर पूरा आप उठाईआ। सतिगुर घर निर्मल जगे जोत, जोत जोत रुशनाईआ। सतिगुर घर इक्को कोट, बंक दुआरा इक्क वखाईआ। सतिगुर घर निकले खोट, झूठी वासना रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मार्ग आपे लाईआ। सतिगुर घर साचा मन्दिर, हरि मन्दिर आप वखाइंदा। सतिगुर घर चुक्के अन्धेरा डूँग्घी कंधर, अन्ध अज्ञान ना कोए रहाइंदा। सतिगुर घर मन वासना बज्झे बन्दर, दहि दिशा ना कोए भुवाइंदा। सतिगुर घर होए प्रकाश डूँग्घी कंदर, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर आप वखाइंदा। साचा घर गुरुदुआरा, गुर गुर एका एक जणाईआ। जुग जुग वेखे वेखणहारा, वेस अनेका रूप वटाईआ। निरगुण सरगुण लै अवतारा, लख चुरासी फोल फुलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी बोल जैकारा, जै जै आपणे नाउँ कराईआ। कागद कलम दे सहारा, सृष्ट सबाई दए समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लेखा जाणे अपर अपारा, अगम्म अगोचर भेव ना राईआ। सचखण्ड वसे वसणहारा, सति सतिवादी धार चलाईआ। थिर घर खोल्ह आप किवाड़ा, आपणा पर्दा दए उठाईआ। सुन अगम्मी पार किनारा, सुन्न समाध डेरा ढाहीआ। लख चुरासी कर पसारा, घर घर मन्दिर रिहा सुहाईआ। जन भगतां देवे दरस दीदारा, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। दीआ बाती कर उज्यारा, कमलापाती ख़ुशी मनाईआ। गुर का घर गुर जानणहारा, दूसर नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर दए वड्याईआ। गुर का घर मिले संजोग, धुर संजोगी आप मिलाइंदा। गुर घर मिटे रोग, रोगी नज़र कोए ना आइंदा। गुर घर चुगे साची चोग, नाम चोगा मुख वखाइंदा। गुर घर मिटे जगत विजोग, विजोगी आपणा बन्धन पाइंदा। गुर घर ना कोई सोग, चिंता दुःख ना कोए रखाइंदा। गुर घर न कोए भोग, भोगी आपणा भोग भोगाइंदा। गुर घर सति सलोक, सति सतिवादी आप सुणाइंदा। गुर घर कोए ना सके रोक, ऊँच नीच ज़ात पात वरन गोत, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। गुर घर आयां सब नूं होए छोट, कर किरपा पार लँघाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। गुर घर सच्चा दरवाज़ा, दर दर आपणा आप जणाईआ । गुर घर वसे ग़रीब निवाज़ा, रूप अनूप वेस वटाईआ। गुर घर सोहे राजन राजा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। गुर घर निरगुण फिरे भाजा, निरवैर निराकार बेपरवाहीआ। गुर घर लख चुरासी रचया काजा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर घर देवे माण वड्याईआ। गुर घर

मिटे संताप, संसा कोए रहिण ना पाईआ। गुर घर मिटे पाप, पतित पापी दए तराईआ। गुर घर इक्को जाप, जपत जपत जीव सुख पाईआ। गुर घर इक्को पाठ, पाठशाला दए समझाईआ। गुर घर इक्को घाट, साचा पत्तण दए प्रगटाईआ। गुर घर मुक्के वाट, लख चुरासी पन्ध ना कोए भुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर दए वखाईआ। गुर घर सच टिकाणा, सो पुरख निरँजण आप बणाइंदा। गुर घर शब्द बबाणा, हरिजन साचे आप चढ़ाइंदा। गुर घर खेले खेल श्री भगवाना, भगवन आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर घर एका रंग रंगाइंदा। गुर घर कलयुग अन्तिम कल, पुरख अकाल अकाल जणाईआ। लख चुरासी वल छल, अछल अछल रिहा कमाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ल, अटल्ल पदवी दए जणाईआ। सच सुनेहड़ा साहिब घल्ल, गुर सतिगुर रिहा मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर घर इक्क प्रगटाईआ। गुर घर इक्क आदेश, देस दसन्तर सीस झुकाइंदा। गुर घर इक्क नरेश, नर नरायण आसण लाइंदा। गुर घर इक्क हेत, लख चुरासी हित कमाइंदा। गुर घर इक्क खेत, फुल फलवाड़ी मात महकाइंदा। गुर घर बसन्ती रुत्त रहे चेत, चेतन सब नूं आप कराइंदा। गुर घर नाता तुट्टे जिन प्रेत, भूतक भेव आपणा भेव खुल्हाइंदा। गुर घर इक्को तन्द बन्न्हे साचा सूत, सूतक होर ना कोए पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक्क वड्याइंदा। साचा घर गुर का हट्ट, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। दुःख दर्द दलिद्र देवे कट, निमख निमख दए कटाईआ। कर किरपा तन पहनाए साचा पट्ट, पट्टी आपणे नाम पढ़ाईआ। गुर के मन्दिर साचा मार्ग देवे दस्स, हरि मन्दिर दए बहाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, प्रकाशवान वेख वखाईआ। जुग जुग पूरी करदा आया आस, आसावान दया कमाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रिहा रुलाईआ। गुरमुख विरले करे बन्द ख़लास, बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर इक्क वड्याईआ। घर मन्दिर सोभावन्त, हरि जू हरि हरि आप सुहाइंदा। हरिजन मेला हरि हरि कन्त, निरगुण नारी सरगुण सेव कमाइंदा। नाम अधारा मणीआं मंत, मन मन्दिर भेव चुकाइंदा। महिमा जणाए आप बेअन्त, अगणत आपणा लेखा आप गणाइंदा। गुरमुख वेखे साचे सन्त, सति सति आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा आप वड्याइंदा। घर वड्डा वड बलकार, बल बावन दए समझाईआ। जिस तख्त सोहे आप निरँकार, सो तख्त लए प्रगटाईआ। जिस मन्दिर करे आकार, निराकार दए वखाईआ। जिस चरन धरे दरबार, सो दरबारा लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर दए वखाईआ। साचा घर गुर गुर

खेल, खेलणहारा आप जणाइंदा। आदि जुगादी इक्को मेल, मिल मिल आपणा राह वखाइंदा। कर प्रकाश बिन बाती तेल, निरगुण जोती जोत डगमगाइंदा। सच दुआरे सज्जण सुहेल, बह बह आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक्क सालाहइंदा। घर सलाहे हरि निरँकारा, घर आपणा आप तजाईआ। निरगुण निरगुण नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग देंदा रिहा लारा, हुक्मे हुक्म सर्ब भुवाईआ। सचखण्ड लोकमात ना किसे वखाया सच मनारा, मुनी ·षी कोटन कोटि गए ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर वारो वारी मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले बणाउँदे रहे विच संसारा, गुर का घर इक्क ना कोए बणाईआ। हरि का मन्दिर सब तों न्यारा, नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। इक्को वसे ठाकर स्वामी अपर अपारा, दूसर संग ना कोए रखाईआ। इक्को नाद वज्जे धुन्कारा, इक्को रागी राग अल्हाईआ। एका दीपक होए उज्यारा, दूसर नूर ना कोए रुशनाईआ। इक्को तख्त बहे आप करतारा, कुदरत वेखे चाँईं चाँईंआ। इक्को हुक्म करे वरतारा, हुक्मी हुक्म आप सुणाईआ। इक्को भरनहार भण्डारा, सच वस्तू आप वरताईआ। इक्को प्रगटावणहारा गुर अवतारा, जुग जुग आपणी खेल कराईआ। इक्को खोल्हणहारा सच किवाड़ा, साची बणत दए समझाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतारा, गुरू दरबारा दए वखाईआ। चार वरनां देवे माणा, ऊँचां नीचां इक्क टिकाणा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ना वंड वंडाईआ। आपे गाए आपणा गाणा, जन भगतां सिफ्त सालाहीआ। चारों कुण्ट खेल महाना, चौथे जुग जुग जणाईआ। लख चुरासी नौ दुआरे फिरे जहाना, बिन नौ दुआर चार खाणी कोए रहिण ना पाईआ। पशू पंछी पंखी हस्त कीट चीऊटी मिले श्री भगवाना, सर्ब घट आपणा रंग वखाईआ। सो घर होए परवाना, जिस घर बह बह हरि जू आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग जुग लेखा रिहा मुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना, कलयुग अन्तिम दिता दाना, भगत भगवन्त बणाया निशाना, निशाना इक्को मात झुलाईआ।

१६ जेठ २०१९ बिक्रमी अमर नाथ दे गृह धिंगाली जम्मू

जगत नाता पाए गंढ्ढ, गंढ्ढणहार दया कमाइंदा। मात पित सीने ठंड, शीतल धार आप वहाइंदा। सुत दुलारा नूरी चन्द, नूर नूर नाल मिलाइंदा। दुःख सुख विच वखाए अनन्द, अनन्द इक्को गुण वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत नाता आप बंधाइंदा । जगत नाता मात पित, घर वज्जे वधाईआ। पूत सपूता करे हित्त, दुक्खड़ा दर्द गंवाईआ। पुरख अबिनाशी रखणा चित्त, भुल्ल कदे ना जाईआ। रुत्तड़ी सोहे साची थित, बाल बाला लेखे पाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जग बूटा देवे लाईआ। जग बूटा लाए बण बण माली, हरि जू हरि हरि दया कमाइंदा। आपे भरे झोली ख़ाली, ख़ाली झोली आप भराइंदा। फल लगाए साची डाली, रंग आपणा आप रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त झोली पाइंदा। साची वस्त दिता दान, हरि जू हरि हरि दया कमाईआ। पिछली वस्त लैणी पछाण, अंग अंग नाल जुड़ाईआ। करया खेल आप महान, हरिजन साचे दए वड्याईआ। बालक नाउँ रखणा दास भगवान, भाग घर नूं दए लगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछला दुःख दए गंवाईआ।

१६ जेठ २०१९ बिक्रमी पूरन सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू

साचा घर हरि मनारा, मोहण हरि हरि आप बणाइंदा। सेवा कर अगम्म अपारा, आपणी सेवा लेखे लाइंदा। प्रगट हो विच संसारा, साख्यात खेल कराइंदा। लेखा जाणे सदा सदा सद जुग चारा, चौकड़ी आपणा बन्धन पाइंदा। चार वरन वरन सहारा, बरन बरन गंढ्ढ पुवाइंदा। अन्तिम करे पार किनारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर आप उपाइंदा। साचा घर उपमा जोग, गुर गुर रहे सालाहीआ। निमस्कार करन चौदां लोक, चौदां तबक सजदा सीस झुकाईआ। करोड़ तेतीसा विष्न ब्रह्मा शिव मंगे मोक्ष, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। भगत भगवन्त बोलण इक्क सलोक, सोहला हरि हरि नाम जणाईआ। दो जहानां दिसे साचा कोट, कोटी कोट बैठे ध्यान लगाईआ। निराकार निरवैर अजूनी रहित जगाए जोत, जोती जाता करे रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी जणाए आपणी सरोत, सृष्ट सबाई आप समझाईआ। आदि जुगादि गुर इक्को बहुत, दूसर गुर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर घर वेखे चाँईं चाँईंआ। गुर घर वेखे सच महल्ला, महल्ल आपणा आप जणाईआ। पावे सार इक्क इकल्ला, अकल कल वेस वटाईआ। पंचम मेला दरगाह साची फड़ाया पल्ला, बन्धन एका एक रखाईआ। सच संदेश नर नरेश आप घल्ला, साचा हुक्म हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर आप सलाहीआ। साचा घर पंच परवाना, हरि आपणे राह चलाइंदा। पंचम पंच कर प्रधाना, पंचम एका रंग वखाइंदा। पंच सुहाए दर राजाना, दर एका एक प्रगटाइंदा । पंचां देवे इक्को माणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। पंचां करया गुर ध्याना, गुर सतिगुर हरि जू नज़री आइंदा। पंजे दोए जोड़ होए निमाणा, आपणा बल ना कोए रखाइंदा। असीं मन्न के आए तेरा भाणा, दर तेरा इक्को भाइंदा। तूं साहिब

सच्चा राणा, शाह पातशाह अख्वाइंदा। कलयुग अन्तिम नौ खण्ड पृथ्मी किसे ना मिले कोई टिकाणा, दीन मज़्हब सर्ब लड़ाइंदा। वंडी वंड राज राजाना, खण्ड खण्ड सर्ब कराइंदा। कोई पढ़े वेद पुराणा, कोई शास्त्र सिमरत अंग लगाइंदा। कोई धरे ध्यान गीता ज्ञाना, कोई अञ्जील कुरान नाअरा सुणाइंदा। कोई खाणी बाणी वेखे निशाना, जगत निशाना सोभा पाइंदा। तेरा भेव ना जाणे कोए श्री भगवाना, तेरा निशाना नज़र किसे ना आइंदा। असीं रल के मंगण आए सच्चा दाना, दाता दानी तूं अख्वाइंदा। चार वरन चार कुण्ट झुला इक्क निशाना, दूसर होर ना कोए रखाइंदा। मेहरवान मेहरवान मेहरवान हो श्री भगवाना, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। बल बावन करे परवाना, सच संदेशा इक्क सुणाइंदा। लोकमात बणाए सच मकाना, मुकामे हक़ खेल कराइंदा। लख चुरासी जीवां देवे माणा, माणस मानुख मानव साढे तिन्न हथ्थ गंढ्ढ वखाइंदा। अंदर बाहर खेल करे श्री भगवाना, भगवन आपणा रूप वटाइंदा। साचे भगत उठाए वाली दो जहानां, उठ उठ आपणी सेव कमाइंदा। साचा घर वखाए निहकलंक बली बलवाना, बल आपणा आप जणाइंदा। नाउँ रखे इक्क महाना, भगत दुआरा मात प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस घर गुर शब्द मिले वर, सतिगुर इक्को नाम सालाहइंदा।

१६ जेठ २०१९ बिक्रमी मंगल सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू

इक मंगल दिवस रात, घड़ी पल वंड वंडाइंदा। इक्क मंगल हरि की गाथ, आदि जुगादि सर्ब गुण गाइंदा। इक्क मंगल नाता पिता मात, जगत नाता बन्धन पाइंदा। गुरसिख मंगल वसे सतिगुर पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। कट संगल कीता पारजात, पारखू आपणी दया कमाइंदा। जग जीवण दाते पुच्छी वात, वाहवा आपणी खेल वखाइंदा। लेखा चुक्के तात आठ, तत्त तत्त नाल मिलाइंदा। उत्तम करे आत्म ज़ात, परमात्म रंग वखाइंदा। निरगुण बण बण बणया साक, सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। इक्क मंगल जगत वंड, हिस्सा मात रखाईआ। इक्क मंगल नाद विच ब्रह्मण्ड, शब्दी शब्द अल्हाईआ। इक्क मंगल वसे जीउ पिण्ड इंड, पंज तत्त काया डेरा लाईआ। गुरमुख मंगल मेला गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर आपणी गोद बहाईआ। नेत्र वेखे सुरपति इन्द, सुरती मात वल लगाईआ। ब्रह्मे शिव होई चिन्द, हरि जू की की खेल रचाईआ। ग़रीब निमाणे बणाए आपणी बिन्द, पिता पूत दए वड्याईआ। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, रस आपणा आप चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। इक्क मंगल आए जाए, जुग जुग वेस वटाइंदा। इक्क मंगल रसना जिह्वा गाए, बत्ती दन्द मुख सालाहइंदा। इक्क मंगल लख चुरासी फिर फिर कुरलाए, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। गुरमुख मंगल रहे हरि सरनाए, दूजी ओट ना कोए जणाइंदा। देवणहारा निथाव्याँ थांएँ, साचे धाम आप बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। इक्क मंगल अठ्ठ पहर, आपणा रंग वखाईआ। इक्क मंगल थिर घर लाए लहर, रागी राग सुणाईआ। इक्क मंगल लाड़ी मौत वेखे कहर, मर जम्मे मर मर फेरा पाईआ। गुरमुख मंगल हरि सतिगुर चरन करे सैर, सयाह रूप सचखण्ड आसण लाईआ। किसे नज़र ना आवे ऐर ग़ैर, गुरमुखां आपणा मुख वखाईआ। हरि किरपा हरि कीती मेहर, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। चौथे जुग प्रगट होया इक्को शेर, शरअ सब दी दए बदलाईआ। दो जहानां भेड़ रिहा भेड़, फड़ गरदन इक्क दूजे नाल टकराईआ। जन भगतां लहिणा रिहा नबेड़, पूरब लेखा झोली पाईआ। एका रूप वटाए आपणा केहर, भबक आपणे नाम लगाईआ। नव नौ रिहा घेर, चार कुण्ट फिरे दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि भगत एका रूप समाईआ ।