पुस्तकालयभाग १२

१६ जेठ २०१९ बिक्रमी ज्ञान चन्द दे गृह खैरो वाली जम्मू

नव नौ चार रहे कुरला, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड रोवण मारन धाह, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। रवि ससि नेत्र नैण रहे उठा, चार कुण्ट राह तकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सीस रहे झुका, निउँ निउँ आपणा माण गंवाईआ। गुर अवतार करन सलाह, आप आपणा मता पकाईआ। पीर पैग़म्बर परवरदिगार तक्कण राह, चौदां तबकां वेख वखाईआ। धरत धवल खुलड़े केस रही वखा, मींढी सीस ना कोए गुंदाईआ। समुंद सागर तन देवे भा, सांतक सति ना कोए रखाईआ। त्रैगुण माया आपणा पल्लू रही छुडा, पंज तत्त फिरे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख साचा हरि, साची खेल रिहा कराईआ। साची खेल पुरख समरथ, दो जहानां आप कराइंदा । सृष्ट सबाई चलावणहारा रथ, निरगुण आपणा मुख छुपाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग करता मार्ग दस्स, भेव अभेद आप जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखणहारा खेल तमाश, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी धार चलाइंदा। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, प्रकाशवान वेख वखाइंदा। मंडल मण्डप पावे रास, गोपी काहन नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। हरि का खेल अपर अपार, भेव कोए ना पाईआ। एका शब्द शब्द बलकार, बल आपणा आप जणाईआ।

वेखणहारा वेखे बैठ सच्चे दरबार, महल अटल आसण लाईआ। करता पुरख करनी करे करनेहार, दूसर संग ना कोए रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क सुणाईआ। सच संदेशा हरि निरँकारा, एका एक जणाइंदा। आदि आदि कर पसारा, अन्तिम आपणा वेख वखाइंदा। मध मध दी जाणे धारा, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग वंड वंडाइंदा। विष्नूं विश्व कर प्यारा, ब्रह्मा पारब्रह्म प्रगटाइंदा। शंकर देवे इक्क सहारा, सीस जगदीश हथ्थ टिकाइंदा। त्रैगुण नाता अपर अपारा, रजो तमो सतो बन्धन पाइंदा। पंज तत्त तत्त अखाड़ा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रंग रंगाइंदा। लख चुरासी खोल्ह किवाड़ा, घर घर आपणा डेरा लाइंदा। निरगुण दीआ बाती कमलापाती कर उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। शब्दी नाद सच्ची धुन्कारा, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। ब्रह्म ब्रह्मादी पावे सारा, आप आपणी वंड वंडाइंदा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज कर त्यारा, आप आपणा रंग रंगाइंदा। निरगुण सरगुण भर भण्डारा, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। आत्म परमात्म खेल न्यारा, ईश जीव गंढ्ढ रखाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म वंड वंडे वंडणहारा, आप आपणी वंड वंडाइंदा। पंज तत्त वेख काया मनारा, रूप अनूप आप छुपाइंदा। आपे जाणे आपणी धारा, सरगुण आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल लख चुरासी, जीव जंत कराईआ। गृह गृह मन्दिर घर घर निरगुण नूर जोत प्रकाशी, दर दर आपणा नाद सुणाईआ। मन्दिर अंदर कर कर वासी, शाहो शाबाशी खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्न ब्रह्मा शिव दए समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव इक्क फ़रमाण, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। लख चुरासी कर परवान, त्रैगुण अतीता पंचम नाता जोड़ जुड़ाइंदा। सरगुण रूप कर प्रधान, जगत प्रधानगी आप कराइंदा। माणस मानुख देवे दान, बुध बबेकी रंग रंगाइंदा। मन वासना खेल महान, नौ दर आपणा खोज खुजाइंदा। खेले खेल श्री भगवान, भगवन आपणा रूप वटाइंदा। शब्द अगम्मी इक्क मकान, बिन छप्पर छन्न छुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बंक आप वड्याइंदा। साचा बंक पुरख अबिनाश, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। आत्म परमात्म वसे पास, सगला संग निभाईआ। लहिणा चुकाए पृथ्मी आकाश, आकाश आपणा रूप वखाईआ। मेल मिलाए पवण स्वास, स्वास स्वासां नाल समाईआ। सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण हो हो दास, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाईआ। आपणी रचना हरि निरँकारा, निरगुण निरवैर आप रचाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतारा, गुर गुर वेस वटाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, जै जैकार आप अल्हाइंदा। जीवां जंतां दए सहारा,

साची सिख्या इक्क समझाइंदा। आत्म अन्तर खोल्ह किवाड़ा, भेव अभेद आप समझाइंदा। कर प्रकाश बहत्तर नाड़ा, अग्नी तत्त तत्त बुझाइंदा। इक्क वखाए सच दुआरा, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। पुरख अबिनाशी साचे तख्त बहे सच्ची सरकारा, सच सिँघासण आसण लाइंदा। वंडे वंड अपर अपारा, साची वंडण आप कराइंदा। विष्नूं देवे सति भण्डारा, ब्रह्मे ब्रह्म ब्रह्म आपणा झोली पाइंदा। शंकर अन्तिम करे सँघारा, संसा रोग ना कोए रखाइंदा। भगवन विष्नूं इक्को धारा, विश्व रूप वटाइंदा। ब्रह्मा नाद शब्द बोल जैकारा, चारे वेद अल्हाइंदा। एका जोत शंकर आधारा, जो घड़या भन्न वखाइंदा। इक्क त्रसूल दे सहारा, त्रिलोकी बन्धन पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ खेल न्यारा, पुरख अबिनाशी आप कराइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए जणाइंदा। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी बोध अगाधी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आप चलाइंदा। साची धार हरि निरँकार, आदि पुरख पुरख चलाईआ। वंडण वंड अगम्म अपार, अलख अगोचर आप कराईआ। जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज कर त्यार, हुक्मे हुक्म आप फिराईआ। चारे बाणी बोल जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैख़री आप सुणाईआ। चारे जुग दे आधार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा बन्धन पाईआ। चारे वरन कर ख़बरदार, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश भेव अभेद छुपाईआ। चारे कुण्ट कर पसार, चार यारी रंग रंगाईआ। इक्को चौकड़ कर त्यार, गुर अवतार सेवा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार आप जणाईआ। धुर दी कार श्री भगवान, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। गुर अवतार कर प्रधान, सच संदेशा नाम सुणाइंदा। जीवां जंतां दे ज्ञान, आत्म ज्ञान इक्क दृढ़ाइंदा। चरन कँवल सच ध्यान, नेत्र नैण नैण मिलाइंदा। एका राग सुणाए कान, अनहद नाद धुन अल्हाइंदा। इक्क मन्दिर वखाए मकान, सचखण्ड दवारा सोभा पाइंदा। एका शाह पातशाह सच्चा हुक्मरान, सीस जगदीश इक्क सुहाइंदा। एका जुग जुग वेखे आण, नित नवित वेस वटाइंदा। एका तेई अवतारां देवे दान, वेद पुराण शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान मेल मिलाइंदा। एका भगत अठारां करे परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। एका ईसा मूसा करे प्रधान, संग मुहम्मद भेव चुकाइंदा। एका लेखा जाणे अञ्जील कुरान, तीस बतीसा हदीसा आप पढ़ाइंदा। एका वसे मुकामे हक़ सच मकान, तौफ़ीक ख़ुदाए इक्क रखाइंदा। एका मिहबान बीदो देवे पैग़ाम, पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। एका शरअ शरीअत समझाए कलाम, कलमा नबी आप अल्हाइंदा। एका देवणहारा मन्त्र सतिनाम, नाम सति रूप वखाइंदा। एका पंज तत्त चोला देवे माण, नानक निरगुण सरगुण नाल मिलाइंदा। एका जोती दस रूप खेल करे महान, गोबिन्द आपणी गोद सुहाइंदा। एका धुर फ़रमाण साचा गाण, लोकमात करे परवान, सच संदेशा हरि निरँकारा, निरगुण धारा आप जणाइंदा।

एका पंचम लेखा जाणे दो जहान, श्री भगवान साचे तख्त सोभा पाइंदा। एका रूप श्री भगवान विष्नूं आपणा रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका चौकड़ एका धन्दा, लख चुरासी आप जणाइंदा। लख चुरासी साची घाल, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। सृष्ट सबाई साचा धन माल, एका वणज नाम कराईआ। गुर अवतार करन प्रितपाल, बण सेवक सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी बण रखवाल, लोकमात फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा वेखे थाउँ थाईंआ। लहिणा मंगे लहणेदार, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाया। सचखण्ड वसे आप निरँकार, दरगाह साची धाम सुहाया। थिर घर वसे सुत दुलार, शब्दी शब्द नाउँ प्रगटाया। सुन अगम्मी पार किनार, सुन्न समाध दए खुल्हाया। दो जहानां चरनां हेठ लताड़, आप आपणा पन्ध मुकाया। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां कर कर ख़बरदार, आलस निंद्रा दए गंवाया। जुग चौकड़ी कर कर पार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणे लेखे लाया। अन्तिम प्रगट हो नर निरँकार, निरगुण आपणा वेस वटाया। जिस नूं गाउँदे वेद चार, पुराण अठारां रहे ध्याया। जिस दी सिफ्त करे गीता ज्ञान, ध्याए अठारां राग अल्हाया। जिस दी महिमा गाए अञ्जील कुरान, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहया। जिस नूं नानक गोबिन्द करे प्रणाम, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाया। सो साहिब सच्चा सुल्तान, सति पुरख निरँजण वेस वटाया। कलयुग अन्तिम वेखे आण, रूप अनूप आप वटाया। सच संदेशा देवे आण, धुर दरबारी आप जणाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत करो सर्ब ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाया। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लख चुरासी बणया बाल अञ्याण, बाली बुध भेव ना राया। नेत्र नैण किसे नज़र ना आए श्री भगवान, मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले कोटन कोटि बैठे डेरा लाया। सच ना वखाए कोए निशान, सच निशाना ना कोए झुलाया। सृष्ट सबाई बीआबान, जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले देण दुहाया। समुंद सागर सर्ब कुरलाण, जल थल महीअल हरि का रूप, नज़र किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त, आपणा हुक्म आप वरताया। आदि हुक्म रचना रच, अन्तिम वेखे चाँईं चाँईंआ। नव नौ खेल कीआ सच्च, हरि सच्चा वड वड्याईआ। कलयुग अन्तिम लख चुरासी काया भाण्डे माटी वेखे कच्च, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। सृष्ट सबाई होणी भट्ठ, कलयुग अग्नी एका ताईआ। किसे तन ना दिसे रत्ती रत्त, रत्ती रत्त गया सुकाईआ। जीव जंत भुल्ले ब्रह्म मति, मनमति करी कुड़माईआ। साधां सन्तां छड्डया धीरज जत, धीआं भैणां रहे तकाईआ। किसे ना मिले कमलापति, जगत दुहागण नार रही कुरलाईआ। धरनी धरत धवल सत्थर बैठी घत्त, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कलयुग अन्तिम सारे गए नट्ठ, पल्लू कोए ना किसे फड़ाईआ। अठसठ तीर्थ

ख़ाली दिसण तट, सर सरोवर ना कोए वड्याईआ। ऊँची कूकण चौदां लोक चौदां हट्ट, चौदां तबक देण दुहाईआ। कलयुग मारी इक्को सट्ट, सब नूं मूँह दे भार सुटाईआ। गुरमुख विरले हरि का नाउँ रहे रट, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। पुरख अबिनाशी प्रगट होवे झट्ट, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। आत्म सेजा वेखे खाट, सेज सुहञ्जणी आप सुहाईआ। निरगुण कट के आए वाट, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जन भगतां पुच्छे आपे वात, आपणा पर्दा आपे लाहीआ। कलयुग मेटे रैण अन्धेरी रात, साचा चन्द इक्क चमकाईआ। शब्द अगम्मी देवे दात, बण दानी आप वरताईआ। हरिजन तेरा होवे ना घात, अन्त देवे ना कोए सज़ाईआ। चित्रगुप्त ना वखाए खात, राए धर्म सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी पुच्छे तेरी वात, निरगुण निरगुण फेरा पाईआ। मेल मिलाए कमलापात, कँवल नैण वडी वड्याईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, आप आपणी गोद बहाईआ। पिता पूत करे लाड, बणे जणेंदी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त लहिणा आपणे हथ्थ रखाईआ। आदि अन्त हरि जू लहिणा, श्री भगवान आपणा खेल कराइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पए देणा, लुकया कोए रहिण ना पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव भाणा सहिणा, करोड़ तेतीसा हुक्मे अंदर फिराइंदा। भगत भगवान दर साचे बहणा, साचा मन्दिर इक्क वड्याइंदा। कलयुग अन्त वखाए नैणां, नेत्र लोचण आप खुल्हाइंदा। हरिजन पाए साचा गहिणा, काया कंचन रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त आपणा हुक्म आप वरताइंदा। आदि अन्त सच वरतारा, सो पुरख निरँजण आप वरताईआ। हरि पुरख निरँजण हो न्यारा, निरगुण वेखे थाउँ थाईंआ। एकँकारा खेल करे अगम्म अपारा, अलख अगोचर बेअन्त वड वड्याईआ। आदि निरँजण जोती जोत जोत उज्यारा, दो जहानां पावे सारा, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। अबिनाशी करता सुहाए साचा बंक दुआरा, सचखण्ड साचे दए वड्याईआ। श्री भगवान सच निशान झुलाए आप करतारा, करता पुरख सेव कमाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो उज्यारा, निरगुण सरगुण जाणे धारा, ब्रह्म लेखा दए मुकाईआ। एका नाद शब्द धुन्कारा, एका गुरू कर पसारा, लख चुरासी वेखे चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्तिम प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतारा, नाम डंका इक्क वजाईआ। राउ रंकां करे ख़बरदारा, साधां सन्तां दए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा दए चुकाईआ। सब दा लेखा चुकाए श्री भगवान, कलयुग अन्त अन्त जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मंगण दान, दयावान रिहा समझाईआ। तेई अवतार वेखणा मार ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाईआ। भगत भगवान दए ज्ञान, अठ्ठ दस दए वड्याईआ। चार तिन्न कर परवान, सति परवाना दए जणाईआ। गुर दस दस निशान, हरि निशाना इक्क झुलाईआ। पंचम पंच होए प्रधान, सचखण्ड साचे

वज्जी वधाईआ। लोकमात चुक्की काण, आण होर ना कोए रखाईआ। लेखा चुक्के चार जुग जीव जहान, चौकड़ आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। सब दा लेखा जाणा चुक्क, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग पैंडा रिहा मुक्क, श्री भगवान रिहा मुकाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जो बैठा रिहा लुक, गुर अवतारां सेव लगाईआ। अन्तिम अन्त पया बुक्क, भब्बक आपणे नाम लगाईआ। निरगुण निरवैर प्या उठ, उठ उठ आपणी ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां उपर जाए तुट्ठ, दीन दयाल होए सहाईआ। लुकया रहिण ना देवे किसे गुठ, नव नौ फेरा पाईआ। मेल मिलावा अबिनाशी अचुत्त, चितवित ठगौरी कोए ना पाईआ। एका वार सुहाए साची रुत्त, रुत्त बसन्त आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे लए लगाईआ। सब दा लेखा लेखे जाए लग्ग, लगावणहार आप लगाईआ। करे खेल सूरा सरबग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। कलयुग अन्तिम हो प्रगट, सतिगुर पूरा वेस वटाईआ। चार वरन मार्ग एका दस्स, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। एका जोत नूर प्रकाश, एका नाद शब्द धुन शनवाईआ। एका पूरी करे आस, आसा तृष्ना दए गंवाईआ। एका वसे सदा पास, सच सतिगुर विछड़ कदे ना जाईआ। गुरमुखां करे बन्द ख़लास, बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले चाँईं चाँईंआ। हरिजन मेला सच दुआर, हरि सतिगुर आप कराइंदा। आत्म परमात्म दे आधार, ईश जीव रंग वखाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म भेव न्यार, एका घर मिलाइंदा। आत्म सेजा कर त्यार, फूलण बरख़ा आपे लाइंदा। निर्मल दीआ बाती इक्क उज्यार, जोत निरँजण डगमगाइंदा। कमलापाती अमृत आत्म देवे ठंडा ठार, निझर झिरना आप झिराइंदा। बज़र कपाटी खोल्हे ताक, पर्दा आपणा आप उठाइंदा। आप सुणाए आपणा भविख्त वाक्, अनहद नादी नाद वजाइंदा। सुरत सवाणी आपे लाध, शब्दी मेल मिलाइंदा। डूँग्घी भँवरी लए काढ, काया कवरी खोज खुजाइंदा। सुख़मन टेढी देवे दाद, ईड़ा पिंगल मोह चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर मिलाइंदा। हरिजन मेला साचे घर, घर दसवें मिले वड्याईआ। नाता तुट्टे नारी नर, बिरध बाल रूप नज़र कोए ना आईआ। इक्को अक्खर आत्म परमात्म सारे लैण पढ़, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, चोटी जड़्ह ना कोए रखाईआ। सुरती शब्दी आपे फड़, अंदरे अंदर मेल मिलाईआ। साचे पौड़े निरगुण चढ़, उच्च महल्ले दए बहाईआ। दरस दिखाए अग्गे खड़्ह, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। आपणी किरपा आपे कर, सतिगुर मेले चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लए तराईआ। भगत दुआरा इक्को इक्क, हरि हरि आप बणाइंदा। जगत गाथा लिख लिख,

जीव जंत समझाइंदा। हरिजन देवे साची भिक्ख, भिच्छया नाम आप वरताइंदा। बिन नेत्र नैण आवे दिस, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे दया कमाइंदा। निज नेत्र हरि जू खोल्ह, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाईआ। बिन रसना जिह्वा आपे बोल, आपणा राग सुणाईआ। बिन कंडे तोले साचा तोल, तोला बणे साचा माहीआ। लख चुरासी विच्चों लए विरोल, गुरमुख साचे आप जगाईआ। अठ्ठे पहर दिवस रैण वसे कोल, आप आपणा संग रखाईआ। देवे वड़याई उपर धौल, धरनी निउँ निउँ सीस झुकाईआ। अंदर वड़ वड़ उलटा करे नाभ कौल, कँवल कँवला दए उलटाईआ। अमृत प्याए साची पौहल, रस इक्को इक्क वखाईआ। नज़री आए अल्ला अव्वल, नूरो नूर नूर इलाहीआ। दरस दखाए साँवल सवल, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर मिलाईआ। हरिजन आपणा वेख घर, घर घर विच आप वखाइंदा। पंच विकारा चुक्के डर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आइंदा। अमृत नुहाए साचे सर, दुरमति मैल धुवाइंदा। कागों हँस देवे कर, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाइंदा। सुरत सवाणी लए वर, शब्दी कन्त इक्क वखाइंदा। साची सेजा बहणा चढ़, आत्म सेजा इक्क वड्याइंदा। निरभउ चुकाए भय डर, भय आपणा इक्क रखाइंदा। गुरमुख वखाए साचा घर, घर मन्दिर आप उपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर आप समझाइंदा। साचा घर हरि जू हरि, एका एक बणाईआ। गुरमुख विरला वेखे अंदर वड़, दूसर नज़र किसे ना आईआ। सृष्ट सबाई रही लड़, पंज तत्त करे लड़ाईआ। अद्धविचकारे सारे बैठे अड़, जोग अभ्यास रहे कमाईआ। अक्खां मीट ध्यान धर, कन्न उँगलां रहे पाईआ। बन्द स्वासे नाभी दर, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। डूँग्घी गुफ़ा बैठे वड़, बाहरों दरवाज़ा बन्द वखाईआ। बिन सतिगुर किरपा कोए ना जाए आपणे घर, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। कलयुग सन्त रोवण ज़ारो ज़ार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। भगत गाथा गायण पढ़ पढ़, नानक कबीर ढोला गाईआ। आपणा नाता छुट्टे ना चेतन जड़्ह, सति सति ना कोए समाईआ। पुरख अबिनाशी कृपानिध ठाकर स्वामी जिस जन किरपा दए कर, कर किरपा बूझ बुझाईआ। बाहों फड़ वखाए घर, घर घर विच ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां एका घर बहाईआ । हरिभगत तेरा सच दुआरा, हरि जू हरि हरि आप बणाइंदा। आदि जुगादि उच्च मनारा, निहचल एका धाम रखाइंदा। चरन कँवल उपर धवल दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। मेल मिलाए गुपत ज़ाहरा अंदर बाहरा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा बन्धन पाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतारा, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। ग़रीब निमाणयां जगत

निताणयां करे पार किनारा, मँझधार ना कोए रुढ़ाइंदा। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन बोले जैकारा, लख चुरासी विच कदे ना आइंदा। आपणी गोद चुक्के हरि निरँकारा, निरगुण हो हो सेव कमाइंदा। एथे ओथे दो जहान दए सहारा, लोक परलोक चरनां हेठ दबाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर हरिजन साचे आप वसाइंदा। साचे मन्दिर हरिजन वसेरा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी दिसे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग जुग चाओ घनेरा, भगत भगवन्त मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। इक्क दूजे नूं मिल मिल कहिण तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा भेव कोए ना राईआ। तूं साहिब ठाकर स्वामी हउँ बालक निक्का चेरा, चरन कँवल कँवल चरन इक्क शरनाईआ। तेरा वसदा रहे खेड़ा, घर साचे वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी कहे बिन भगत किसे कम्म ना आए मेरा वेहड़ा, मेरी रुत्त ना कोए सुहाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर इक्क इक्क कर के बन्न्हदा रिहा बेड़ा, नित नवित वेस वटाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग कर के बैठा रिहा जेरा, आपणे भाणे विच समाईआ। कलयुग अन्तिम पाया फेरा, निरगुण निरँकार वेस वटाईआ। जन भगतां बन्न्हे इक्को वार बेड़ा, साचे बेड़े लए चढ़ाईआ। जे कोई पुच्छे भगत जन केहड़ा, अगों देणा सच सुणाईआ। जिन्हां मिल्या महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सिँघ शेरा, सीस सेहरा रिहा गुंदाईआ। सोहँ जाप जपाया तूं मेरा मैं तेरा, आत्म परमात्म एका घर मिलाईआ। लख चुरासी डुब्बणा डेरा, कलर कंध दए रुड़्हाईआ। अन्तिम देवणहारा गेड़ा, कोहलू चक्की चक्क भुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां दए वड्याईआ। हरि भगतां देवे माण, बण निमाणा खेल कराइंदा। लख चुरासी विच्चों लए पछाण, अभुल भुल्ल कदे ना जाइंदा। वेखणहारा दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा फेरा पाइंदा। घर घर दर दर निरगुण सरगुण देवे धुर फ़रमाण, सच संदेशा आप सुणाइंदा। उठो वेखो मार ध्यान, नेत्र नैण नैण खुल्हाइंदा। जिस नूं आदि जुगादि जुग जुग मन्नदे रहे विष्नूं भगवान, विश्व आपणी धार चलाइंदा। लोकमात होया प्रधान, आप आपणा पर्दा लाहइंदा। सृष्ट सबाई देवे इक्क ज्ञान, ब्रह्मा वेता नाल पढ़ाइंदा। विष्नूं घर घर देवे दान, बण सेवक सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे रंग रंगाइंदा। हरिजन तेरा साचा रंग, रंग रंगीला आप रंगाईआ। आत्म सेजा वेख पलँग, बस्त्र आपणा लए वछाईआ। इक्क जणाए सच अनन्द, अनन्द अनन्द आप हो जाईआ। भेव खुल्हाए परमानंद, परम पुरख दया कमाईआ। गीत सुणाए सुहागी छन्द, साचा ढोला आपे गाईआ। दूई द्वैती ढाए कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। पंच विकारा खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम उठाईआ। सुरत सवाणी ना

होए रंड, नाता बिधाता दए जुड़ाईआ। मेटे रैण चढ़ाए चन्द, नूर नूर नूर रुशनाईआ। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दीख़ाना आप तुड़ाईआ। साहिब कृपाल सदा बख्शंद, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। जन्म जन्म दा मेटे पन्ध, जिस जन बख्शे चरन सरन सरनाईआ। राए धर्म ना देवे दंड, लाड़ी मौत ना करे कुड़माईआ। अन्त मिलावा सचखण्ड, जोती जोत जोत मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग जुग जन भगतां होए सदा सहाईआ।

१७ जेठ २०१९ बिक्रमी दौलत सिँघ दे गृह नवां चक्क जम्मू

आवण जावण हरि हरि खेल, हरि करता आप कराइंदा। हरिजन सज्जण साचे मेल, जुग जुग रंग रंगाइंदा। निरगुण सरगुण सज्जण सुहेल, बण सतिगुर दया कमाइंदा। कर प्रकाश बिन बाती तेल, दीपक दीआ इक्क जगाइंदा। धाम वखाए घर नवेल, घर घर विच पर्दा लाहइंदा। लेखा जाण गुरू गुर चेल, गुर गोबिन्द धार समाइंदा। कटणहारा धर्म राए दी जेल, लख चुरासी फंद तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आवण जावण आपणे हथ्थ रखाइंदा। आवे जावे श्री भगवान, जुग जुग वेस वटाईआ। साचे सन्तां देवे दान, नाम सति झोली पाईआ। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, ब्रह्म मति दए समझाईआ। सर सरोवर सच अशनान, काया मन्दिर अंदर दए कराईआ। बोध अगाधी नाद धुन्कान, घर घर विच राग सुणाईआ। आत्म परमात्म देवे माण, ब्रह्म पारब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। लेखा जाणे दो जहान, ईश जीव वंड वंडाईआ। कर किरपा करे कल्याण, काल ग्रास ना अन्त वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आवण जावण आपणी बणत बणाईआ। आवे जावे श्री भगवन्त, नित नवित वेस वटाइंदा। पावे सार लख चुरासी जीव जंत, घट घट आपणा आसण लाइंदा। जन भगतां देवे नाम मणीआ मंत, मन का मणका आप भुवाइंदा। गढ़्ह तोड़ हउँमे हंगत, निवण सो अक्खर इक्क समझाइंदा। माणस जन्म बणाए बणत, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आवण जावण श्री भगवाना, हरि जू हरि हरि आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरमुखां बख्शे चरन ध्याना, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। काया मन्दिर अंदर वखाए सच मकाना, मक्का काअबा रूप वटाईआ। निर्मल नूर नूर महाना, नूरी नूर करे रुशनाईआ। दिवस रैण इक्क तराना, तुरया राग राग अल्हाईआ। नाम धन्न दौलत ख़ज़ाना, सच भण्डार दए वरताईआ। करे खेल बीना दाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आवण जावण भेव चुकाइंदा। आवण

जावण आपणा राह चलाईआ। आवे जावे खेल करतार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। गुरमुख सज्जण लाए पार, अद्धविचकार ना कोए रुढ़ाइंदा। गुर गुर रूप लै अवतार, शब्दी शब्द शब्द सुणाइंदा। साची सखीआं मंगलाचार, मिल मिल गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। भाग लगाए काया महल अटल मनार, गुरुदुआर इक्क वखाइंदा। साचा मन्दिर कर त्यार, त्रैगुण अतीता आसण लाइंदा। एका ठाकर होए उज्यार, स्वामी एका रूप वटाइंदा। खेल करे परवरदिगार, पर्दा आपणा आप उठाइंदा। निज नेत्र दए दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाइंदा। हरिजन हरि जू पैज स्वार, माणस जन्म लेखे लाइंदा। एका देवे वस्त अपार, नाम निधाना झोली पाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह, बेपरवाह नज़र किसे ना आइंदा। गुरसिख सज्जण लए उठाल, दिवस रैण करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाइंदा। कलयुग अन्त अवल्लड़ी चाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आवण जावण पतित पावण, हरिजन आपणे लेखे पाइंदा। आवण जावण लेखे ला, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। पार उतारे फड़ फड़ बांह, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। सति सतिवादी बण मलाह, सति पुरख निरँजण बेड़ा आप चलाइंदा। पार कराए जल थल अस्गाह, उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ चरनां हेठ दबाइंदा। दरगाह साची वखाए साचा थाँ, थान थनंतर आप वड्याइंदा। जन भगतां बणे पिता मां, पूत सपूता गोद बहाइंदा। जिस जन जपाए आपणा नाँ, आत्म परमात्म रंग चढ़ाइंदा। होए सहाई सभनी थाँ, घट घट आपणा वेस वटाइंदा। आवण जावण लेखे लए ला, लाशरीक दया कमाइंदा। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जिस जन ल्या गा, जन्म मरन मरन जन्म विच कदे ना आइंदा।

१७ जेठ २०१९ बिक्रमी पिण्ड सींगरी जम्मू

लख चुरासी हरि प्रकाश, घट घट नूर धराइंदा। गुरमुख विरले पूरी होवे आस, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। जन्म जन्म दी मिटे प्यास, तृष्ना तृख भुख गवाइंदा। माणस जन्म करे रास, मानुख आपणे लेखे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस आपणा भेव चुकाइंदा। लख चुरासी रही कुरला, जन्म अजन्म विच भुवाईआ। नेत्र नैणां नीर रही वहा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। गुरमुख विरले सतिगुर मिले सच मलाह, जग बेड़ा लए तराईआ। आत्म परमात्म जपाए साचा नाँ, नाउँ निरँकारा इक्क समझाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, बुद्धि काग दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। लख चुरासी उलटा गेड़ गेड़ा, गेड़े विच भुवाइंदा।

जन्म मरन लग्गा झेड़ा, मर मर पन्ध ना कोए मुकाइंदा। उजड़े वसे काया खेड़ा, रुत्त बसन्त ना कोए वखाइंदा। हरिजन विरले हरि जू बन्न्हे बेड़ा, एका चप्पू नाम लगाइंदा। दरस दखाए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन करे आपणी मेहरा, मेल विछोड़ा आप जणाइंदा। मेल विछोड़ा लख चुरासी, जुग जुग गेड़ा आप दिवाईआ। जीव जंत धर्म राए दी चढ़न फाँसी, जम फास ना कोए कटाईआ। जन भगतां होए सहाई पुरख अबिनाशी, जग आपणी दया कमाईआ। माणस जन्म करे रहि रासी, रैहबर बण बण फेरा पाईआ। सुरती शब्द ना रहे प्यासी, नाम प्याला जाम प्याईआ। अन्तिम करे बन्द ख़लासी, बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आवण जावण लेखा पाईआ। लख चुरासी होई बेहाल, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा। अन्तिम खाए सब नूं काल, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। गुरमुख विरले हरि जू वेखे लाल, गुर गुर आपणी गोद सुहाइंदा। गुरमुखां बणे आप दलाल, लोकमात वणज कराइंदा। दिवस रैण कर प्रितपाल, अग्नी तत्त तत्त बुझाइंदा। घर मन्दिर इक्क वखाल, दर साचा आप सुहाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, त्रैगुण मीता आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी वेख वखाइंदा। लख चुरासी खेल अवल्ला, भेव कोए ना पाईआ। करे कराए इक्क इकल्ला, पुरख अकाल वडी वड्याईआ। जीव जंत भुलाए कर कर वल छला, वल छल आपणी धार चलाईआ। गुरमुख विरले फड़ाए पल्ला, जिस आपणी बूझ बुझाईआ। जोती धार शब्दी रला, शब्दी नाद धुन शनवाईआ। गुरमुखां संग गुरसिख रला, गुर सिख्या सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शनाख़त आपणी दए कराईआ।

१७ जेठ २०१९ बिक्रमी पूरन चन्द दे गृह मलक कैंप

सतिगुर किरपा गुर मिले मीत, मित्र प्यारा संग रखाइंदा। काया करे ठंडी सीत, तन अग्नी तत्त बुझाइंदा। आत्म परमात्म जणाए रीत, रीतीवान दया कमाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म बंधाए प्रीत, प्रेम बन्धन एका पाइंदा। अनहद शब्द सुणाए गीत, गीत अनादी आप अल्हाइंदा । रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच भेव चुकाइंदा। वखाए धाम सच अनडीठ, घर घर विच पर्दा लहिन्दा। काया चोली चाढ़े रंग मजीठ, उतर कदे ना जाइंदा। नाता तुट्टे मन्दिर मसीत, जिस जन आपणा रूप दरसाइंदा। निरगुण नर हरि नरायण वसे चीत, अन्तर मन्त्र मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि

सतिगुर दया कमाइंदा। सतिगुर किरपा गुर गुर जाण, गुर देवे माण वड्याईआ। नाता तोड़े जीव जहान, जीवण जुगत दए समझाईआ। सच संदेशा देवे आण, घर घर नाद अल्हाईआ। मेल मिलाए श्री भगवान, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। एका अक्खर दए ज्ञान, आख़र आपणा रंग वखाईआ। अन्ध अन्धेर मिटे निशान, साचा चन्द दए चढ़ाईआ। घर विच घर वखाए श्री भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर देवे माण वड्याईआ। सतिगुर किरपा गुर गुर मेला, गुर गुर आपणा रंग वखाइंदा। आदि जुगादी सज्जण सुहेला, जुग जुग वेस वटाइंदा। कटणहारा चुरासी जेला, जम का भय भउ मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सतिगुर भेव चुकाइंदा। सतिगुर किरपा मिले गुर गुर सागर, गहर गम्भीर वडी वड्याईआ। लेखा जाणे काया गागर, पंज तत्त वेखे चाँईं चाँईंआ। निर्मल नूर करे उजागर, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। साचे हट्ट वणज कराए बण सौदागर, घर घर विच वस्त विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरदेव इक्क अख्वाईआ। सतिगुर किरपा मिले गुरदेव, गुर गुर खेल कराइंदा। आत्म परमात्म साचा मेव, रस रसीआ रस वखाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अभेव, बज़र कपाटी पर्दा लाहइंदा। दरस दखाए इक्क निहकेव, निहचल आपणा धाम प्रगटाइंदा। लेखा जाणे रसना जेहव, जेहवा रसना आपणा गुण वखाइंदा। दाता दानी वड देवी देव, देवत सुर मुन जन एका घर बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर आपणा वेस वटाइंदा। सतिगुर किरपा गुर वेस अवल्लड़ा, आदि जुगादि वटाईआ। जन भगत फड़ाए साचा पलड़ा, एका पल्लू लए उठाईआ। जीवण दाता मार्ग दस्से राह सुखल्लड़ा, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा गुर गुर बूझ बुझाईआ। गुर बूझे हरि सतिगुर धार, भेव अभेद जणाईआ। घर मन्दिर वज्जे इक्क सतार, तन्दी तन्द ना कोए रखाईआ। दिवस रैण होए गुफ़तार, गुफ़त शनीद खेल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरदेव दया कमाईआ। गुरदेव इक्को सतिगुर साजण, शब्दी शब्द नाउँ धराइंदा। तख्त निवासी राज राजन, शाहो भूप हुक्म वरताइंदा। आदि जुगादी जुग जुग रचे आपणा काजन, करता पुरख खेल कराइंदा। लख चुरासी चलाए जहाज़न, बण खेवट खेटा सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। गुर गुर भेद सतिगुर रंग, सार कोए ना पाईआ । गुरमुख विरला जाणे जिस मेल मिलाए सूरा सरबंग, सुरती शब्द शब्द कुड़माईआ। आत्म परमात्म देवे अनन्द, अनन्द मंगल गीत अल्हाईआ। साचा ढोला इक्को सोहला सुणाए छन्द, शंका होर रहिण ना पाईआ। प्रकाश प्रकाश चढ़ाए चन्द, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। नाम जपाए बिन बत्ती दन्द,

मन का मणका आप भुवाईआ। ठाकर स्वामी हो बख्शंद, साहिब दयाल आपणा दरस दए वखाईआ। मेट मिटाए दूई द्वैती भरमां कंध, काल महांकाल भय दे ना सके राईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले आपणी वंडण आपे वंड, आपणे मन्दिर लए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सतिगुर खेल कराईआ। गुर सतिगुर सच्चा एकँकार, आदि पुरख अख्वाइंदा। जुगा जुगन्तर हो त्यार, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखणहारा वारो वार, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध मुकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए आधार, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द सेव लगाइंदा। वेद पुराण शास्त्र सिमरत दे ज्ञान, पीर पैग़म्बर अञ्जील कुरान आप पढ़ाइंदा। खाणी बाणी इक्क निशान, शब्द अगम्मी धुर फ़रमाण, धुर दरबारी आप सुणाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे मार ध्यान, त्रैगुण अतीता नज़र किसे ना आइंदा। लेखा जाणे सूरज चन्न रवि ससि भान, मंडल मण्डप डगमगाइंदा। पृथ्मी आकाश हो प्रधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणी दया कमाइंदा। सतिगुर सच्चा श्री भगवन्त, भगवन एका रूप वटाईआ। खेले खेल आदि अन्त, नित नवित कर कर हित्त भगतां लए मिलाईआ। बन्धन पाए नार कन्त, काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, लोकमात उतर कदे ना जाईआ। नाम सुणाए एका मंत, महिमा जाणे बेअन्त अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। तोड़णहारा गढ़्ह हउँमे हंगत, हरिजन बणाए साची संगत, सगला संग आप हो जाईआ। गुरमुख गुरसिख दूजे दर ना जाए मंगत, देवे ज्ञान ना कोए पंडत, बोध अगाध एका नाद दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा निरगुण निराकार इक्क हो जाईआ। सतिगुर सच्चा निराकार, निरवैर पुरख अख्वाइंदा। लख चुरासी जूनी वसे बाहर, घट घट आपणा रूप दरसाइंदा। मरे ना जम्मे विच संसार, मात गर्भ ना फेरा पाइंदा। हुक्मे अंदर घल्ले गुर अवतार, गुर गुर सेव जणाइंदा। कोटन कोटि साध सन्त कर त्यार, श्री भगवन्त हुक्म मनाइंदा। सचखण्ड वसे वसणहार, थिर घर शब्दी राग अल्हाइंदा। सुन अगम्मी खेल अपार, धूंआँधार मेट मिटाइंदा। काया कपड़ खोल्ह किवाड़, आत्म दरसी दस्म दुआरी डेरा लाइंदा। साची सेजा सोहे अपार, निर्मल जोत जगे उज्यार, दीआ बाती कमलापाती आप टिकाइंदा। साचे मन्दिर होए धुन्कार, अनहद वज्जे इक्क सतार, तन्दी तन्द ना कोए वखाइंदा। करे खेल अपर अपार, एका वेखे वेखणहार, अंदर बाहर गुपत ज़ाहर, आपणा रूप वटाइंदा। जोती जाता हरि करतार, पुरख बिधाता बेऐब परवरदिगार, नूरी जल्वा नूरो नूर डगमगाइंदा। आत्म परमात्म दए आधार, पारब्रह्म खेल अपार, ब्रह्म मेले आपणी धार, तत्त नज़र कोए ना आइंदा। त्रैगुण रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। नाता तुट्टे काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना होए खुआर, हउमे

हंगता गढ़्ह तुड़्हाइंदा। जिस जन सतिगुर करे प्यार, लख चुरासी विच्चों लए निकाल, राए धर्म फंद ना कोए पाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, गुरमुख उठाए आपणे लाल, लालन आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को हरि, सतिगुर आपणा नाउँ रखाइंदा। सतिगुर सच्चा साहिब दयाल, दयाल रूप आप हो जाईआ। नाता तोड़े कलयुग काल, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लख चुरासी विच्चों भाल, गुरमुख आपणा बन्धन पाईआ। एका मार्ग दस्से सुखाल, सुखमन टेढी बंक अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। ईड़ा पिंगल होए बेहाल, सुण सुण शब्द नैण शरमाईआ। काया मन्दिर अंदर तुट्टे बज़र कपाटी ताल, पर्दा दूई दए उठाईआ। सुरत सवाणी शब्दी पुच्छे हाल, हाल मुरीदां आप सुणाईआ। हरिजन सज्जण साचे भाल, आपणे घर घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा हरिजन देवे माण वड्याईआ। सतिगुर पूरा साहिब ठाकर, ठोकर आपणे नाम लगाइंदा। आदि पुरख दर आयां घर देवे आदर, आपणा आदर्श आपणा आप वखाइंदा। किरपा करे करीम करता कादर, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। सतिगुर सच्चा मेहरवान, साख्यात रूप वटाईआ। जन भगतां देवे इक्क ज्ञान, ब्रह्म पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। दरगह साची वखाए सच निशान, सचखण्ड दवारे रिहा झुलाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। अग्गे पिच्छे फिरे श्री भगवान, हरिजन तेरी सेव कमाईआ। नाता तोड़े जगत शैतान, शरअ शरीअत नेड़ ना आईआ। चार वरन वखाए इक्क मकान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर पूरा देवे वर, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी पुरख अबिनाशी घट घट वासी नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख सतिगुर वेखे खेल तमाशी, जन भगतां पूरन करे आसी, आसा तृष्ना लोकमात जगत आपणी जुगत दए बुझाईआ।