१७ जेठ २०१९ बिक्रमी भाग सिँघ दे गृह मलक कैंप जम्मू
पहलों बणो आप भट्ट, भट्ट आपणा रूप बणाईआ। गुरू ग्रन्थ आपणे खाते लओ घत्त, दूसर पास नज़र कोए ना आईआ। पन्थ ख़ालसे कोलों लओ खस, ख़ाली हथ्थ दयो वखाईआ। करे खेल पुरख समरथ, धुर दी बाणी लए अल्हाईआ। एका नूर एका जोत एका शब्द लए रट, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। लेखा उपर लेखा कोए ना सके रख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ। भट्ट बणना विच संसार, संसा मूल रहिण ना पाईआ। गुरू
ग्रन्थ नज़र ना आवे किसे दुआर, बन्द दुआरे लओ कराईआ। फिर अर्ज़ करो सच सच्चे दरबार, दर्दी दर्दीआं दर्द दर्द लए वंडाईआ। एका चौका तीआ सिफ़रा अंक करे त्यार, अंक अंक नाल मिलाईआ। छत्ती राग राग गुफ़तार, राग रागनी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर साची दया हरि आपणे हथ्थ रखाईआ। भट्ट बण करो कम्म, भट्ट आपणा रूप वटाईआ। सृष्ट सबाई ख़ाली दिसे चम्म, दम दम रही कुरलाईआ। गुरू ग्रन्थ किसे नज़र ना आए गुरुदुआरा छपरी छन्न, हट्टो हट्ट ना कोए विकाईआ। फिर साहिब सतिगुर दूजी बीड़ देवे बन्न्ह, कर किरपा लेख लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अंक अंक नाल मिलाईआ। भट्ट सोहे भट्ट घर, भट्ट भेंटा आप जणाइंदा। लेखा जाणे दो जहान श्री भगवान, आदि जुगादि नादी नान नाद वजाइंदा। शब्द अगम्मी इक्क फ़रमाण, गुरुआं पीरां देवे दान, नानक अर्जन लेख महान, लिख लिख लेखा हरि समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। गुर ग्रन्थ जाए लुक, नज़र किसे ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कोलों लैणा पुच्छ, दहि दिशा फेरा पाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपणा नाउँ करे फेर उतप्त, तेई अठारां दस आपणा बन्धन पाईआ। इकवन्जा बवन्जा होए वस, करे खेल पुरख समरथ, साची गाए अकथना अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा दए सुणाईआ। सच संदेशा सुणना मीत, हरि हरि आप जणाइंदा। गोबिन्द वाली वेखो रीत, गोबिन्द कवण खेल कराइंदा। गुरू ग्रन्थ गुर नज़र ना आए किसे पास हस्त कीट, घर घर ख़ाली हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेख दए धर, धरनी उपर आप प्रगटाइंदा। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, हरि सतिगुर आप कराइंदा। सचखण्ड निवासी हो उज्यारा, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। तख्त निवासी एकँकारा, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाइंदा। हुक्मी हुक्म करे वरतारा, आदि जुगादि खेल कराइंदा। जुगा जुगन्तर निरगुण सरगुण बन्न्हे धारा, पुरख अकाल वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल पुरख समरथ, सति सतिवादी आप चलाईआ। घर विच घर कर प्रगट, थिर घर साचे बणत बणाईआ। करे खेल अकथना अकथ, बोध अगाधी नाद वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। भेव अभेद हरि निरँकारा, आपणा आप खुल्हाईआ। आदि आदि कर पसारा, नर नर वेस वटाईआ। शब्दी शब्द सुत दुलारा, गृह मन्दिर आप सुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे भण्डारा, त्रैगुण मेला मेल मिलाईआ। पंचम तत्त तत्त अखाड़ा, लख चुरासी घाड़न लए घड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाईआ। साचा मार्ग हरि निरँकार, आदि जुगादी एका लाइंदा। सचखण्ड निवासी करे साची कार, करता पुरख खेल कराइंदा। लख चुरासी भर भण्डार, घट घट आपणी वस्त टिकाइंदा। निर्मल दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती सोभा पाइंदा। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, गृह गृह आपणी आप टिकाइंदा। वेखे विगसे वेखणहार, नेत्र नैणां नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची रचना इक्क रचाइंदा। साची रचना श्री भगवान, एका एक रचाईआ। सचखण्ड निवासी हो मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। आत्म परमात्म दे दे दान, ब्रह्म पारब्रह्म आपणी अंस बणाईआ। जीव जंत कर प्रधान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणे राह चलाईआ। चारे बाणी बोल ज्ञान, एका नाद नाद शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। साचा खेल शब्दी धार, पुरख अकाला आप कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, त्रैगुण मेला मेल मिलाइंदा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश कर पसार, सच अखाड़ा आप लगाइंदा। घड़ घड़ भाण्डे वेखे वेखणहार, बण ठठयारा घर साचे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा राह आप चलाइंदा। साचा चलाए हरि जू राह, भेव कोए ना पाईआ। निरगुण निरगुण बण मलाह, सरगुण बेड़ा आप चलाईआ। आपणा देवे नाम सलाह, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आदि पुरख खेल अपारा, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। निरगुण सरगुण दे सहारा, जोती जोत नूर टिकाइंदा। एका मन्दिर कर पसारा, सच सिँघासण आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण अग्गे निरगुण सीस झुकाइंदा। निरगुण दाता निरगुण भिखारी, निरगुण साचे तख्त सुहाईआ। निरगुण भूप राज सिक्दारी, निउँ निउँ निरगुण सीस झुकाईआ। निरगुण जोधा सूर वड बलकारी, निरगुण बलहीण आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। निरगुण दाता निरगुण दानी, निरगुण झोली अग्गे डाहइंदा। निरगुण नूर निरगुण जोत नुरानी, निरगुण अन्ध अन्धेर समाइंदा। निरगुण शब्द निरगुण बाणी, निरगुण नादी नाद वजाइंदा। निरगुण अकथ निरगुण कहाणी, निरगुण घर घर राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। निरगुण नर वंडे वंड, वंडणहार आप अख्वाईआ। निरगुण खेल करे ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड रचन रचाईआ। निरगुण खेल करे सचखण्ड, थिर घर शब्दी सुत दए बहाईआ। निरगुण प्रकाश करे सूरज चन्द, चन्द चांदनी दए चमकाईआ। निरगुण विष्न ब्रह्मा शिव पाए बंध, बन्धन आपणा नाउँ रखाईआ। निरगुण इक्क सुणाए सुहागी छन्द, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ।
निरगुण दाता सूरा सरबंग, शाह सुल्तान वडी वड्याईआ। निरगुण कोलों निरगुण मंगे मंग, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। निरगुण देवे आपणा दान, निरगुण झोली आप भराइंदा। साची वस्त वस्त महान, विश्व एका एक वरताइंदा। सरगुण निरगुण कर परवान, निरगुण सरगुण रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हिस्सा आप कराइंदा। साचा हिस्सा श्री भगवन्त, आदि पुरख आप वंडाईआ। देवे माण लख चुरासिी जीव जंत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म नाता जोड़ नार कन्त, साची सेज सेज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ। आपणी इच्छया हरि निरँकार, निरगुण निरगुण खेल कराइंदा। सरगुण सरगुण करे प्यार, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाइंदा। लहिणा देणा जाणे विच संसार, दूसर भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रूप अनूप आप वटाइंदा। आपणा रूप आपे रख, हरि हरि आपणी खेल कराइंदा। गुर गुर रूप हो प्रतख, साख्यात धार चलाइंदा। शब्द अगम्मी आपणी वथ, जुग जुग मात वरताइंदा। साचा मार्ग आपे दस्स, बण रैहबर सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप जणाइंदा। भेव अभेदा श्री भगवान, एका एक जणाईआ। विष्नूं देवे विश्व दान, सच भण्डारा झोली पाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म कर परवान, पारब्रह्म सरनाईआ। शंकर लेखा अन्त जहान, देवे देवणहार मुकाईआ। निरगुण सरगुण वेखे आण, जोती जाता डगमगाईआ। गुर अवतारां दे दे दान, नाम निधाना इक्क वखाईआ। सच संदेशा दो जहान, दोए दोए रूप आप जणाईआ। वेद शास्त्र सिमरत पुराण, पुराणी आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्त्र इक्क दृढ़ाईआ। साचा मन्त्र आदि अन्त, हरि जू आपणे हथ्थ रखाइंदा। लेखा जाणे जुगा जुगन्तर, गुर अवतार आप पढ़ाइंदा। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, घर घर वेख वखाइंदा। आपणा ब्रह्म जाणे निरंतर, निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ आप सालाहइंदा। साचा नाउँ सिफ्त सालाह, वेद शास्त्र करे पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण बण मलाह, गुर अवतार पीर पैग़म्बर लए प्रगटाईआ। आपणे मार्ग आपे ला, आपणा राह जणाईआ। आत्म परमात्म जोड़ जुड़ा, नाता वेखे चाँईं चाँईंआ। साचा ढोला इक्क सुणा, सच धुन इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनभउ प्रकाश आप कराईआ। अनुभव प्रकाश गुर गुर धार, गुर शब्दी रूप वटाइंदा। लेखा जाणे जुग चार, चौकड़ आपणी वंड वंडाइंदा। बोध अगाधा बोल जैकार, जै जै आपणे नाउँ कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ आप उपजाइंदा। साचा नाउँ
निष्अक्खर रंग, रूप रंग रेख नज़र ना आईआ। निरगुण डोरी निरगुण पतंग, गुर अवतार रिहा उडाईआ। आत्म परमात्म वसे संग, सगला संग आप हो जाईआ। एका मन्दिर वज्जे मृदंग, मर्द मर्दाना आप वजाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे लँघ, सच सिँघासण फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि गुर मन्त्र आप पढ़ाईआ। साचा मन्त्र गुर अवतार, हरि जू हरि हरि आप पढ़ाइंदा। लेखा जाणे वेद चार, ब्रह्मा मुख मुख सालाहइंदा। वेद व्यासा दए आधार, पुराण अठारां आप अल्हाइंदा। गीता ज्ञान ज्ञान विचार, कान्हा कृष्ना बंक सुहाइंदा। अञ्जील कुरान गए पुकार, ईसा मूसा संग मुहम्मद आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा आप सुणाइंदा। सच संदेशा आदि अन्त, हरि जू हरि हरि आप सुणाईआ। भेव अभेदा कोट कोट सन्त, कोटन कोटि गया समझाईआ। देवे दात भगत भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। महिमा जणाए आप अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर आपणा खेल कराईआ। गुर गुर रूप शब्द अगम्म, नेत्र नैण नज़र किसे ना आइंदा। जुग जुग बेड़ा देवे बन्न्ह, लख चुरासी कंध उठाइंदा। करे वसेरा बिन छप्परी छन्न, महल अटल उच्च मनार ना कोए सुहाइंदा। थिर घर साचा बैठा मल, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती नूर एका रल, नूर नूर विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणा रूप समझाइंदा। सतिगुर रूप शब्दी जोती धार, धार धार विच मिलाईआ। सचखण्ड खेल करे करतार, करता पुरख बेपरवाहीआ। सरगुण देवे मात आधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पंज तत्त काया कर प्यार, करता पुरख दए वड्याईआ। साचे चोले पावे सार, चोला चोले नाल बदलाईआ। नानक गोला इक्क दरबार, हरि साचा आप बणाईआ। साचा ढोला एकँकार, एका वार दए पढ़ाईआ। नाम सति सति जैकार, जै जैकार आप सुणाईआ। निर्मल दीआ बाती इक्क उज्यार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। कमलापाती साचे तख्त बैठा आप करतार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा नर नरेशा एका एका वार दए समझाईआ। नानक निरगुण सरगुण धार, हरि हरि आपणे रंग रंगाइंदा। लेखा जाणे अंदर बाहर, गुपत ज़ाहर पर्दा लाहइंदा। नाद वजाए सति सतार, तन्दी तन्द ना कोए रखाइंदा। बोध अगाधी इक्क जैकार, जै जैकार आप सुणाइंदा। अठ्ठे पहर दरस दीदार, नेत्र लोचण आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क सुणाइंदा। सच संदेशा श्री भगवन्त, पंज तत्त नानक आप समझाईआ। निरगुण नानक खेले खेल नारी कन्त, कन्त कन्तूहल सच्चा शहिनशाहीआ। साचे चोले चढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। एका नाम मणीआं
मंत, महिमा कथ्थ कथ्थ सुणाईआ। लेखा लिखे गुरू ग्रन्थ, गुर गुर आप जणाईआ। एकँकार महिमा अगणत, करता पुरख वड वड्याईआ। सति नाम आदि अन्त, जुगा जुगन्त सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म सच संदेशा, सो पुरख निरँजण आप सुणाइंदा। हरि पुरख निरँजण नर नरेशा, नर हरि आपणी दया कमाइंदा। एकँकारा करे आदेसा, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। जोती नूर नूर प्रवेशा, आदि निरँजण डगमगाइंदा। अबिनाशी करता करे वेसा, वेस अनेक आप वखाइंदा। श्री भगवान काया मन्दिर वेखे साचा देसा, देस दसन्तर आप सुहाइंदा। पारब्रह्म जाणे लेखा, लेखा आपणा आप जणाइंदा। ब्रह्म मिटाए भरम भुलेखा, दूई पर्दा आप चुकाइंदा। एका गुरू आदि जुगादि रहे हमेशा, जन्म मरन विच ना आइंदा। मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केसा, मूंड मुंडाया ना कोए वखाइंदा। विष्नूं वेखे बाशक शेषा, सांगोपांग सेज हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अक्खर आप पढ़ाइंदा। एका अक्खर निरगुण जोत, निरगुण निरँकारा आप पढ़ाईआ। निरगुण नानक ना कोई वरन ना कोई गोत, दीन मज़्हब ना कोए रखाईआ। ना कोई आसा तृष्ना दिसे खोट, माया ममता ना कोए वड्याईआ। पुत्तर धीआं ना ओत पोत, नार कन्त ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क लगाईआ। साची सेवा निरगुण नानक निरँकार, हरि हरि आप जणाइंदा। अंदर वड़ करे गुफ़तार, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। सच सारंगा कर त्यार, जनक सेवा सेवा लेखे लाइंदा। इक्क मृदंगा एका वजाए एकँकार, दूजा राग ना कोए अल्हाइंदा। लेखा बणया विच संसार, लिख लिख आप समझाइंदा। एका अक्खर अपर अपार, नेत्र नैण नज़र किसे ना आइंदा। गुर नानक अंगद झोली दिता डार, अमरू साची बूझ बुझाइंदा। राम दास मंगया बण भिखार, ख़ाली आपणे हथ्थ वखाइंदा। अर्जन बोल बोल जैकार, जै जैकारा रसना गाइंदा। एका जोती नूर अपार, नूर नुराना डगमगाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर कर त्यार, हरि मन्दिर रूप वटाइंदा। निर्मल दीआ इक्क उज्यार, दिवस रैण डगमगाइंदा। अनहद शब्द सच्ची धुन्कार, अनहद नादी नाद वजाइंदा। अमृत सरोवर ठंडा ठार, निझर झिरना आप झिराइंदा। सच सुनेहड़ा एका वार, नानक अर्जन रूप वटाइंदा। अर्जन लेखा अपर अपार, अपरम्पर आपणे हथ्थ रखाइंदा। भगत भगवन्त कर त्यार, बण साजण मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गुरू इक्क प्रगटाइंदा। साचा गुरू सच उपदेश, एका एक जणाईआ। निरगुण नूर निरगुण वेस, सरगुण चोला लए बदलाईआ। वेखणहारा नेतन नेत, नित नवित दया कमाईआ। भगत भगवन्त करे हेत, भावी भउ दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। अर्जन लेखा शब्दी धार, शब्दी शब्द वंड वंडाइंदा। जोती नूर कर उज्यार, हरिगोबिन्द खेल कराइंदा। पंज तत्त तत्त आधार, हरिराय सोभा पाइंदा। ब्रह्म मति इक्क ज्ञान, हरिकृष्न वड वड्याइंदा। गुर तेग़बहादर अन्तिम दे के गया ब्यान, मार सोहले राग अल्हाइंदा। नानक लेखा सब नूं करना पए परवान, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। अन्तिम प्रगट होए जोधा सूरबीर बली बलवान, गोबिन्द नौजवान बल आपणा आप धराइंदा। सुत दुलारा श्री भगवान, पूत सपूता रूप वटाइंदा। एका जोती खेल महान, खड़ग खण्डा इक्क चमकाइंदा। पंचम देवे साचा दान, पंचम नाता मोह चुकाइंदा। पंचम उत्तों हो आप कुरबान, आपणा सीस भेंट कराइंदा। बण नादाना मंगे दान, अग्गे आपणी झोली डाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक गोबिन्द धार इक्क समझाइंदा। नानक गोबिन्द गुरू ग्रन्थ रचया आदि, आदि एकँकार वड्याईआ। एका दिता नाम प्रसाद, चार वरन जीव जंत वरताईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश कोई ना जाणे आपणी दाद, हक़ हकूक ना कोए रखाईआ। हरि का शब्द वसे ब्रह्माद, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। घट घट अंदर रिहा विस्माद, बिस्मिल आपणा रूप वखाईआ। दिवस रैण वजाए नाद, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब पर्दा दए उठाईआ। गुर नानक रचया आदि ग्रंथ, गुर गुर वड्याईआ। सिख्या दे संख असंख, कोटी कोट जीव समझाईआ। लेखे लाए रसना जिह्वा मणीआ मंत, जिस सरवण आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि जुगादि जुग जुग आपणा भेव दए जणाईआ। हरि का भेव नानक गा, शब्दी शब्द वड्याआ। आदि पुरख जुग जुग बणे मलाह, बेड़ा लोकमात तराया। गुर अवतारां दए सलाह, सलाहगीर आपणा नाउँ धराया। एथे ओथे पकड़े बांह, हुक्मे अंदर रिहा फिराया। वस्त अमोलक झोली पाई आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप रचाया। नानक बाणी अर्जन पुकार, हरि गुण गुण जस जस गाईआ। एका जोती खेल अपार, नौ दर वेखे थाउँ थाईंआ। नौ दुआरे सृष्ट होए खुआर, कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। गुर का हुक्म भुल्ले जीव गंवार, गुर ज्ञान ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी जोती आपणे घर वखाईआ। नानक जोती अन्तिम अन्त, आपणा खेल कराईआ। माया पाए आप बेअन्त, बेअन्त वडी वड्याईआ। धीर मल्लीए गढ़्ह बणयां हउमे हंगत, हरि का नाउँ गए गंवाईआ। जिस नानक अंग लाया अंगद, अंगीकार अंग गए छुडाईआ। पहलों आए बण के मंगत, ख़ाली झोली अग्गे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए दृढ़ाईआ। आदि नानक निरगुण धार, अन्त गोबिन्द रूप समाईआ।
भुलेखा कढ्ढे सर्ब संसार, नाम दाता क्यों खण्डा रिहा चमकाईआ। नानक निरगुण सरगुण चार कुण्ट फिरदा रिहा बण भिखार, गल अल्फ़ी इक्क हंढाईआ। नानक जोती गोबिन्द सूरा सीस धर इक्क दस्तार, कल्ग़ी तोड़ा रिहा सजाईआ। गुरमुखां अंदर आई विचार, घर बह बह मता पकाईआ। सतिगुर पूरा किसे ना मारे खण्डे धार, शब्द ज्ञान दे समझाईआ। नानक सब नाल करदा रिहा प्यार, घर घर जा जा रुस्से लए मनाईआ। गोबिन्द उच्ची कूक रिहा ललकार, सीस धड़ अड्ड कराईआ। नानक बोल के गया सति नाम जैकार, गोबिन्द फ़तेह डंका क्यों वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत संसा रिहा मिटाईआ। जगत संसा गुरमुख भेख, हरि भेदी भेद जणाइंदा। आदि बणाई जिस ने रेख, सो अन्तिम वेख वखाइंदा। नानक निरगुण वटाया वेस, गोबिन्द चोला तन हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप प्रगटाइंदा। आपणा लेखा श्री भगवान, नानक गुरू गुरू जणाईआ। धीर मलीए कर बेईमान, मुख काला दए वखाईआ। अंदर वड़या पंज शैतान, पंजां शरअ दिती गंवाईआ। किरपा कर गुण निधान, कोई भेव ना जाणे राईआ। इक्को जोत कर प्रधान, गुरू गोबिन्द दए वड्याईआ। जिस सिँघ नाउँ रखाया आण, सो सिख्या सिख समझाईआ। शब्द निराला तीर चलाया बाण, बाणी एका गुण वखाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर शब्द ज्ञान, गुर गुर आपणे अंग रखाईआ। एका कन्ना विच निशान, आपणा निशाना दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरू ग्रन्थ गुर वड्डा वड वड्याईआ। गुरू गोबिन्द सिँघ लेख लिखारा, लिख लिख आप जणाइंदा। एका कन्ना विच संसारा, आपणी वंड वंडाइंदा। उच्ची कूक बोल जैकारा, नौ खण्ड पृथ्मी आप अल्हाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल होए अपारा, श्री भगवान आप कराइंदा। चारों कुण्ट होए धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले होए हाहाकारा, गुरुदुआरा गुरू नज़र कोए ना आइंदा। दीन मज़्हब रोवण ज़ारो ज़ारा, शरअ शरीअत झगड़ा एका पाइंदा। एका कन्ना उठे जोधा बलकारा, जो आपणी वंड वंडाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी कर खेल आपणी धारा, धार आपणी आप जणाइंदा। धीर मलीआ की करे विचारा, धीरज धीर ना मात धराइंदा। करया खेल आप निरँकारा, गोबिन्द साची सेवा लाइंदा। अन्तिम दे के गया सहारा, गुरसिखां एह समझाइंदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, कल कल्की अवतार फेरा पाइंदा। मेरा कन्ना करे प्यारा, सम्बल आपणा डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल भट्ट सवय्या, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। भट्टां पहलों आपणी डोबी नईया, मन हँकार वधाईआ। फेर गीत गाया प्रभ साचे सईया, राम दास होए सहाईआ। गुर अर्जन पकड़े आपे बहीआ, बाहों पकड़ गले लगाईआ। कलयुग
जीवां भेव ना रइया, मनमति रही कुरलाईआ। जिस ने गाया हरि सवय्या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या दए समझाईआ। एकँकारा कर पसारा, साची धारा बोध अगाधी शब्द दृढ़ाईआ। आदि अन्त खेल अपारा, जुगा जुगन्तर लै अवतारा, लेखा जाणे गुर अवतारा, गुर गुर एका दए वड्याईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, पुरख अबिनाशी अन्त ना पारावारा, पारब्रह्म बेपरवाह सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। साचा खेल अपर अपार, करे कराए करनेहार, करनी करता वड वड्याईआ। नानक गोबिन्द सच विहार, गुरू ग्रन्थ हरि नाउँ पसार, भगत भगवन्त करे विचार, दूसर भेव कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा नाउँ प्रगटाईआ। एका प्रगटे हरि का नाउँ, प्रगट हरि हरि आप जणाइंदा। वेखणहारा हर घट थाउँ, घर घर डेरा लाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाहों, बेपरवाह फेरा पाइंदा। हरिजन पकड़े निरगुण बाहों, सरगुण आपणी गोद उठाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, काग हँस रूप वटाइंदा। सदा सुहेला सिर देवे ठंडी छाउँ, समरथ आपणा हथ्थ टिकाइंदा। करे प्यार जिउँ पुत्रां माउँ, पिता पूत वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कोटन कोटि काल वेख वखाइंदा। कोटन कोटि बीते जुग, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कोटन कोटि गुर अवतार चोग गए चुग, हरि हरि नाउँ रसना जिह्वा गाईआ। कोटन कोटि रूप वटाए चौदां लोक चौदां तबक, कोटन कोटि खेल कराईआ। कोटन कोटि गा गा थक्के शब्द सलोक, बेअन्त बेअन्त कह कर ख़ुशी मनाईआ। कोटन कोटि मंगदे रहे मोख, मुक्त दुआरे सीस निवाईआ। कोटन कोटि रख रख गए ओट, पारब्रह्म प्रभ सच्ची सरनाईआ। कोटन कोटि दरस मंगदे रहे निर्मल जोत, जोती जोत जोत मिलाईआ । कोटन कोटि आहलणयों डिग्गे बोट, लोकमात ना फेर उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। जुग चौकड़ी मुके पन्ध, हरि जू पाँधी आप मुकाइंदा। तेई अवतार अठारां भगत गा गा गए छन्द, छन्दा बन्दी जोड़ जुड़ाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद तीस बतीसा गाया छन्द, कलमा कलाम वड अमाम आप जणाइंदा। चार यारी पा पा बन्द, बन्दीख़ाना इक्क वखाइंदा। गुरू गुर लिख लिख गए गुरू ग्रन्थ, अन्त गोबिन्द सेव कमाईआ। कोटन वार प्रगटया पन्थ, कोटन वार बैठा मुख छुपाईआ। धीर मलीए की जानण प्रभ का अन्त, किस बिध आपणी खेल रचाईआ। रचनहारा असंख असंख ग्रन्थ, असंख असंखां विच समाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे बेअन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा दए मुकाईआ। लहिणा मुके गुर अवतार,
पंज तत्त नाता आप तुड़ाईआ। त्रैगुण माया करे खुआर, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाईआ। करोड़ तेतीसा दर नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, सुरपति इन्द दए दुहाईआ। भगत भगवान अग्गे करन पुकार, ढह ढह चरनां सीस निवाईआ। एका जोती दस अवतार, गुर गुर आपणा राग अल्हाईआ। चार वरन गए हार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। सृष्ट सबाई होई विभचार, साचा कन्त नज़र किसे ना आईआ। गुर का शब्द ना कोए प्यार, पढ़ पढ़ भुल्ली होई नथावीं वेले अन्त पकड़े कोए ना बाहींआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सब दा लहिणा आपणे खाते रिहा पाईआ। साचा खाता परवरदिगार, बेनज़ीर आप प्रगटाइंदा। लहिणा देणा चुक्के चार यार, संग मुहम्मद पन्ध मुकाइंदा। ईसा मूसा शरअ शरीअत तोड़ ज़ंजीर, फड़ अख़ीर आपणी गोद बहाइंदा। प्रगट होया वड पीरन पीर, दस्तगीर दस्तबरदार सर्ब कराइंदा। मुकामे हक़ बैठा चोटी चढ़ अख़ीर, मेहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा आप चुकाइंदा। पिछला लेखा जाणा चुक्क, कलयुग अन्त रहिण ना पाईआ। कूड़ी क्रिया पैंडा रिहा मुक, पुरख अबिनाशी आप मुकाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल अजूनी रहित अनभउ प्रकाश रिहा बुक्क, रूप रंग रेख ना किसे जणाईआ। सच दुआरयों आपे उठ, उठ उठ आपणा फेरा पाईआ। बण दयाल ठाकर स्वामी पुरख पुरखोतम प्या तुट्ठ, हरिजन साचे लए मिलाईआ। अमृत आत्म जाम प्याए इक्को घुट, त्रैगुण माया नाता जावे तुट, पंच विकार नेड़ ना आईआ। करे प्रकाश निर्मल जोत हउँमे हंगता कढ्ढे खोट, एका रंग दए चढ़ाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सतिगुर पूरा इक्को बहुत, कोटन कोटि गुरू कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अन्तिम लेखा रिहा चुकाईआ। लेखा चुक्के विच संसार, वड संसारी आप चुकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कार, त्रैगुण ज़ोर ना कोए जणाइंदा। पंज तत्त रोवे ज़ारो ज़ार, गिरयाज़ार इक्क सुणाइंदा। चार जुग होए खुआर, जगत खुआरी आप मिटाइंदा। चार वरन होए बेज़ार, साचा संग ना कोए निभाइंदा। चार खाणी ना कोए आधार, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। चार बाणी कोए ना पाए सार, परा पसन्ती मद्धम बैख़री काया मन्दिर अंदर कोए ना गाइंदा। गुर अवतार कर कर गए पुकार, लिख लिख लेखा जगत वखाइंदा। कलयुग अन्तिम कलयुग जीव आपणा आप गए हार, आपणा पर्दा ना कोए खुल्हाइंदा। इक्क दूजे नूं देण ज्ञान, घर ना मिले शब्द निशान, सुरती शब्द ना कोए मिलाइंदा। रसना कहिण मिल्या भगवान, जूठ झूठ विष्टा खाण, अंदर वड़ दरस कोए ना पाइंदा। अक्खीं मीट धरन ध्यान, उच्चा वेखण हरि मकान, चरन बह बह महिफ़ल कोए ना लाइंदा। पुरख अबिनाशी
खेल महान, कलयुग अन्तिम होया जाणी जाण, जानणहारा भेव अभेदा आप समझाइंदा। बिन सतिगुर पूरे वेले अन्त ना करे कोए कल्याण, काया कपड़ लेखे कोए ना लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नानक गोबिन्द मेला साचे घर, दर दरवाज़ा आप खुलाइंदा। दर दरवाज़ा निरगुण खोल, थिर घर साचे दया कमाईआ। सचखण्ड दवारे आपे बोल, आप आपणा नाउँ समझाईआ। आत्म परमात्म तोले तोल, तोलणहारा फेरा पाईआ। लख चुरासी अंदर बैठा रहे अडोल, अडुल कदे ना जाईआ। नज़र ना आए वसदा कोल, त्रैगुण पर्दा रही पाईआ। जिस जन बज़र कपाटी देवे खोल्ह, आप आपणा रूप दरसाईआ। तिस काया फुलवाड़ी जाए मौल, पत डाली आप महकाईआ। उलटा करे नाभ कौल, अमृत झिरना आप झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, गुर गुर शब्द शब्द वड्याईआ। हरि शब्द नानक निरँकार, नानक शब्द गोबिन्द रूप वटाईआ। गोबिन्द शब्द गुरमुख प्यार, नानक नाल मिलाईआ। गुरू ग्रन्थ विचोला कलम छाही नाल करे त्यार, हरि संदेशा गुर सुणाईआ। जिस बोलया सो पावे सार, दूसर कोई भेव ना जाणे राईआ। भट्ट सवैय्या हरि गुर चरन निमस्कार, सतिगुर मार्ग इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुर एका शब्द एका नाद आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद, सन्त साध भगत भगवन्त जुगा जुगन्त मणीआ मंत नार कन्त महिमा अगणत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान, खाणी बाणी बन्धन पाईआ।