१८ जेठ २०१९ बिक्रमी शीतल सिँघ पिण्ड झण्डे ज़िला गुरदासपुर
श्री भगवान भगतन संग, आदि जुगादि समाइंदा। निरगुण निरँकार निरवैर चढ़ाए साचा रंग, रंग मजीठ आप रंगाइंदा। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म सुणाए छन्द, नाम निधाना आप अल्हाइंदा। ईश जीव मेटे चिन्द, चिंता रोग ना कोए वखाइंदा। सुत अनादी बणाए बिन्द, बण खण्ड आपणा फेरा पाइंदा। देवे वस्त गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर आप वरताइंदा। अमृत आत्म सागर सिन्ध, निझर झिरना इक्क झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त खेल कराइंदा। भगत भगवन्त साचा मीत, जुग जुग दया कमाईआ। लोकमात चलाए अवल्लड़ी रीत, निरगुण सरगुण बन्धन पाईआ। नाता तोड़े हस्त कीट, ऊँच नीच एका रंग वखाईआ। करे कराए पतित पुनीत, वरन बरन दए गंवाईआ। जाम प्याए अमृत ठांडा सीत, त्रैगुण अग्नी तत्त बुझाईआ। अन्तर आत्म परखे नीत, मन मति बुध
ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। भगत भगवान इक्को रंग, आदि जुगादि खेल कराइंदा। इक्को सेज इक्क पलँग, सच सिँघासण इक्क वड्याइंदा। एका मन्दिर इक्क अनन्द, एका घर बह बह मंगल गाइंदा। एका नूर जोती चढ़े साचा चन्द, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, अनहद नादी नाद वजाइंदा। एका जन्म जन्म दा मेटे पन्ध, पूरब लेखा लेखे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग भगतां आप तराइंदा। भगत भगवन्त इक्क निशान, सचखण्ड निवासी आप प्रगटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर दे दे दान, कलयुग साची बणत बणाईआ। लेखा जाणे दो जहान, त्रैभवन धनी आपणी खेल रचाईआ। चौदां लोक खोल्ह हट्ट दुकान, सत्त सत्त वंड वंडाईआ। एका वस्त नाम प्रधान, घर अमोलक आप टिकाईआ। गुरमुख विरला करे परवान, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। लख चुरासी होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। घर घर वड़या पंज शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे लड़ाईआ। आसा तृष्ना लग्गी खाण, हउँमे हंगता गढ़्ह बणाईआ। बिन भगत नज़र ना आए किसे भगवान, लोचण नैण दरस कोए ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी अन्त वैरान, पत डाल्ही कोए नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त वेखे चाँईं चाँईंआ। भगत भगवन्त इक्क दुआरा, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। भगत भगवन्त इक्क सहारा, एका दूआ मोह वधाइंदा। भगत भगवन्त इक्क वणजारा, घर घर विच हट्ट खुल्हाइंदा। भगत भगवन्त इक्क नग़ारा, काया नौबत आप वजाइंदा। भगत भगवन्त इक्क जैकारा, आत्म परमात्म सोहँ ढोला गाइंदा। भगत भगवन्त इक्क अखाड़ा, सखी काहन रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप सलाहइंदा। भगत भगवन्त इक्क सलाह, हरि जू आपणी आप जणाईआ। निरगुण सरगुण लए प्रना, नारी कन्त रूप वटाईआ। शब्द अगम्मी दए सलाह, सच संदेशा इक्क जणाईआ। अन्ध अन्धेर दए मिटा, दीपक जोत नूर रुशनाईआ। बज़र कपाटी दए तुड़ा, द्वैती पर्दा आपे लाहीआ। अनहद राग दए सुणा, पंचम मिल मिल आपणा ढोला गाईआ। साचा जाम दए प्या, आबहयात इक्क वखाईआ। जगत विकारा करे फ़नाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त आपणी खेल रचाईआ। भगत भगवन्त खेल रच, रच रच वेख वखाइंदा। जुग जुग मार्ग लाए सच्च, साची गाथा आपे गाइंदा। लख चुरासी राह देवे दस्स, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। हरिजन मेला हस्स हस्स, हँस मुख दया कमाइंदा। हिरदे अंदर वस वस, आप आपणा भेव चुकाइंदा। मेटे रैण अन्धेरी मस, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। जन भगतां गाए हरि जू जस, शास्त्र सिमरत वेद पुराण नाल मिलाइंदा। जग जीवण दाता पूरी करे आस, निरासा रूप ना कोए वखाइंदा। एथे
ओथे दो जहान श्री भगवान सद आवे पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। लख चुरासी करे बन्द ख़लास, आवण जावण पतित पावण बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन आपणा वेस वटाइंदा। भगत भगवन्त इक्को वेस, वेस अनेक वटाईआ। लेखा जाणे हरि नरेश, नर नरायण बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम गुरमुख सज्जण आपे वेख, सन्त सुहेले लए उठाईआ। लेखा जाणे पूरब रेख, लहिणा लहणे झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन देवे माण वड्याईआ। भगत वड़याई लोकमात, हरि जू हरि हरि आप दिवाइंदा। चरन प्रीती साची दात, नित नवित झोली पाइंदा। अन्तर मन्त्र बिन रसना जिह्वा सुणाए गाथ, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। सरगुण देवे सगला साथ, निरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। लहिणा देणा तोड़ पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर पार कराइंदा। रवि ससि सूरज चन्न मंडल मण्डप दासी दास, बण बण सेवक सेव कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण शाबाश, शहिनशाह आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त इक्को घर वसाइंदा। इक्को घर करे वसेरा, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। हरि जू वसे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मिल मिल करे चाओ घनेरा, चाओ घनेरा इक्क वखाईआ। जूठा झूठा भरम भउ ढाहे डेरा, सच सुच दए दृढ़ाईआ। चार कुण्ट नौ खण्ड पृथ्मी दो जहान श्री भगवान शब्द अगम्मी पाए घेरा, पुरीआं लोआं आपणा बन्धन पाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होया निरगुण निरवैर सिँघ शेरा, शेर आपणा रूप वखाईआ। भगत भगवन्त आदि अन्त जुगा जुगन्त इक्क दूजे नूं कहिण मैं तेरा तूं मेरा, सोहँ ढोला रसना गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त दए समझाईआ। भगत भगवन्त इक्को ढोला, सोहँ धार चलाइंदा। हँ ब्रह्म आपे बोला, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा। सो पुरख निरँजण बण बण तोला, हं आपणा अंक जणाइंदा। एकँकार बण विचोला, साचा सालस आप हो जाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग रखदा रिहा पर्दा ओहला, गुर अवतारां सेवा लाइंदा। कलयुग अन्तिम आपणा पूरा करे कौला, वेद व्यासा सच ख़ुलासा जो लिखाइंदा। प्रगट होए उपर धवला, धरनी धरत धवल समझाइंदा। नज़री आए एका नूर इलाही अव्वला, आलमीन हक़ हक़ीक़त खोज खुजाइंदा। भेव चुकाए कान्हा कृष्ना साँवल सवला, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण मुक्ट बैण नेत्र नैण नैण उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त आप जगाइंदा। भगत भगवन्त जायण जाग, जागरत जोत इक्क जगाईआ। अन्तर आत्म इक्क वैराग, बण वैरागी रिहा उपजाईआ। जन्म जन्म दा धोवे दाग़, दुरमति मैल दए धुवाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काग, श्री भगवान वडी वड्याईआ। मेल मिलावा मोहण माधव माध, मोहणी आपणा रूप वखाईआ।
चार जुग दी सुणे फ़रयाद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, आप आपणा भेव समझाईआ। धुर फ़रमाणा देवे दाद, नाम अमोलक वस्त झोली पाईआ। जगत नईया चलाए सच जहाज़, खेवट खेटा रूप अनूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लए मिलाईआ। भगत मिलावा सच घर, घर साचा आप जणाइंदा। जन्म जन्म दा चुक्के डर, निरभउ आपणा भय वखाइंदा। आत्म परमात्म लए वर, वर दाता आप अख्वाइंदा। लेखा चुक्के नारी नर, नर नरायण आपणे अंग लगाइंदा। आत्म अंदर साचे मन्दिर उच्चे टिल्ले वेखे चढ़, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण आपणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त आपे फड़, सुरती शब्दी बन्न्हे लड़, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। शब्दी सुरती साचा नाता, नित नवित जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण पिता माता, लोकमात वेख वखाईआ। साची सिख्या इक्को गाथा, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथा, पूरब वेखे बेपरवाहीआ। होए सहाई अनाथ नाथा, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। जन्म जन्म दा पूरा करे घाटा, मेहरवान मेहरवान मेहर आपणी नज़र टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान एका दर बहाईआ। भगत भगवान दर साचे बहणा, नर हरि आपणा खेल कराइंदा। इक्क दूजे दा दर्शन नैणा, नैण नैणां नाल मिलाइंदा। आत्म परमात्म मन्ने कहिणा, ब्रह्म पारब्रह्म समझाइंदा। जन्म जन्म दा चुक्के देणा, दे दे आपणी ख़ुशी वखाइंदा। साचे भगत तन पाए गहिणा, बस्त्र आपणे नाम रंगाइंदा। हरि का भाणा सिर ते सहिणा, साची सिख्या सिख जणाइंदा। लख चुरासी जूठा झूठा वहण वहणा, कूड़ी क्रिया नाल रुढ़ाइंदा। अन्तिम नाता तुट्टे मात पित भाई भैणा, साक सज्जण सैण नारी कन्त संग ना कोए जाइंदा। लाड़ी मौत लख चुरासी खाए डैणा, राए धर्म आपणा खाता आप वखाइंदा। गुरमुख विरले हरि सरनाई रहिणा, सरनगति जिस जन आपणी आप दिवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान इक्क मकान, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। भगत भगवान इक्क मकान, मुकामे हक़ जणाईआ। भगत भगवान इक्क निशान, सचखण्ड निशाना दए वखाईआ। भगत भगवन्त इक्क ज्ञान, सोहँ अक्खर करन पढ़ाईआ। भगत भगवान इक्क दान, प्रेम वस्त झोली पाईआ। भगत भगवान इक्क अशनान, मिल मिल आपणी मैल गंवाईआ। भगत भगवान इक्क ध्यान, ध्यान ध्यान विच रखाईआ। भगत भगवान इक्क पहचान, दूजी ओट ना कोए वखाईआ। भगत भगवान काया चोले अंदर वसण इक्क म्यान, दूजा म्यान ना कोए बणाईआ। भगत भगवान इक्क दूजे दा गायण गान, गा गा आपणी ख़ुशी मनाईआ। भगत भगवान नाता तोड़न सगल जहान, साचा नाता इक्क रखाईआ। भगत भगवान खेलण खेल महान, गोपी काहन
रूप वटाईआ। भगत भगवान नौजवान, बिरध बाल ना कोए वखाईआ। भगत भगवान इक्क दूजे नूं करन परवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। भगत भगवान इक्क कहाणी, कह कह आपणा गीत बणाइंदा। भगत भगवान इक्को बाणी, बाण निराला तीर चलाइंदा। भगत भगवान एका मन्दिर वसे सच मकानी, मुकाम किसे ना होर वखाइंदा। भगत भगवान इक्क दूजे तों होण कुरबानी, सीस धड़ वंड ना कोए वंडाइंदा। भगत भगवान खेले खेल राजा राणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आपणे रंग रंगाइंदा। भगत भगवान इक्क महल्ल, महिफ़ल आपणी रहे लगाईआ। भगत भगवान उच्च अटल्ल, अटल्ल मन्दिर बैठे आसण लाईआ। भगत भगवान इक्क दूजे नाल गए रल, जोती जोत जोत मिलाईआ। भगत भगवान विछड़ ना जायण घड़ी पल्ल, चौकड़ी जुग आपणा खेल वखाईआ। भगत भगवान एका दीपक जायण बल, तेल बाती ना कोए पाईआ। भगत भगवान इक्क दूजे दा मेटण सल, आप आपणा देण मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क दूजे नूं सच संदेशा घल्ल घल्ल, लोकमात सचखण्ड सचखण्ड लोकमात प्रगटाईआ। लोकमात सचखण्ड दवारा, श्री भगवान आप प्रगटाइंदा। भगतां पावण आए सारा, नित नित वेस वटाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर ध्रू प्रहिलाद देंदा रिहा सहारा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी दे दे लारा, गुर अवतार वेख वखाइंदा। पीर पैग़म्बर दे सहारा, लोकमात नईया आप चढ़ाइंदा। चौदां तबक तबक अखाड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल श्री भगवन्त, जुग चौकड़ी आप कराईआ। अन्तिम करे सर्ब दा अन्त, लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। गा गा गए सर्ब बेअन्त, बेअन्त बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणे हथ्थ रखे वड़याईआ। हथ्थ वड़याई वड्डा वड, श्री भगवान आप रखाइंदा। निरगुण सरगुण खेल करे अड्ड अड्ड, अन्तिम इक्को रंग वखाइंदा। लख चुरासी आपणे विच्चों कढ्ढ, अन्तिम आपणे खाते पाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर वंड वंड गए हद्द, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वरन बरन गंढ्ढ पुवाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट हो पुरख समरथ, समरथ आपणा खेल वखाइंदा। शब्द जणाए महिमा अकथ, बोध अगाध नाम दृढ़ाइंदा। वेखणहारा काया मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ, नौ खण्ड पृथ्मी घर घर फेरा पाइंदा। आतष्म गाए ना साचा जस, परमात्म नज़र किसे ना आइंदा। शरअ शरीअत रही नच्च, दीन मज़्हब डौरू वजाइंदा। कूक कुरलाए काया माटी भाण्डा कच्च, जिस घड़या तिस दा अन्त कोए ना पाइंदा। त्रैगुण अंदर रहे मच्च, पंज तत्त अग्नी लाइंदा। हरि का मन्दिर दिसे ना सच्च, चार खाणी चार बाणी जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
भगत भगवान दया कमाइंदा। दयानिध ठाकर स्वामी, आपणी दया कमाईआ। सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, घर घर वेख वखाईआ। पुरख अकाल अगम्मी बाणी, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। सतिजुग दी साची राणी, साचा मार्ग दए वखाईआ। इक्क वखाए पद निरबाणी, निराकार बेपरवाहीआ। भगत भगवन्त दए निशानी, जगत निशाना दए झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह वड देवी देवा, देवत सुर आपणे रंग रंगाइंदा। आदि जुगादी इक्को मेवा, अमृत रस मुख पुवाइंदा। करे खेल अलख अभेवा, अगम्म अथाह बेपरवाह आपणी धार चलाइंदा। जन भगतां लेखे लाए रसना जेहवा, गुण आपणा इक्क समझाइंदा। कौस्तक मणीआ मस्तक लाए थेवा, जोती नूर डगमगाइंदा। सदा सुहेला इक्क इकेला, अकल कल आपणी आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहइंदा। सिफ्ती सिफ्त सलाहे जगत, सिफ्त विच कदे ना आईआ। देवे वड़याई हरि जू भगत, भगवान आपणी गोद बहाईआ। लेखे लाए बूंद रक्त, मात गर्भ होए सहाईआ। अन्तिम मेला जोती जोत नार कन्त, कन्त कन्तूहल ख़ुशी मनाईआ। चोली चाढ़े रंग बसन्त, बसन बनवारी आप रंगाईआ। एका अक्खर मणीआ मंत, ममता मोह दए मिटाईआ। सोहँ ढोला साचा छंत, छत्ती राग रहे जस गाईआ। आदि जुगादि शब्द गुर गुर बणाई बणत, विष्न ब्रह्मा शिव रूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरंतर ब्रह्म देवे दान, पारब्रह्म होए हैरान, भगतां मिल्या श्री भगवान, भगवन मेला विच जहान, जीवण जुगत जन आपणे हथ्थ रखाईआ।
१८ जेठ २०१९ बिक्रमी रसाल सिँघ, साहिब सिँघ दे गृह मनावर जम्मू
आदि जुगादी साची कार, धुर करता आप कराइंदा। सो पुरख निरँजण खेल अपार, हरि पुरख निरँजण बणत बणाइंदा। एकँकारा वड बलकार, आदि निरँजण नूर धराइंदा। अबिनाशी करता पावे सार, श्री भगवान दया कमाइंदा। पारब्रह्म करे प्यार, ब्रह्म आपणे अंग लगाइंदा। सचखण्ड दवारा खोल्ह किवाड़, थिर घर आपणा राग अल्हाइंदा। शाहो भूपी बण सिक्दार, साचे तख्त सोभा पाइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्मरान, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। नूर इलाही नौजवान, जल्वा नूर आप धराइंदा। मुकामे हक़ हो प्रधान, हक़ हक़ीक़त वेख वखाइंदा। लाशरीक इक्क मेहरवान, मेहबान आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल पुरख अबिनाश, हरि जू
हरि हरि आप कराईआ। आपणे अंदर रिहा विस्माद, सचखण्ड साचे रिहा समाईआ। थिर घर बोले इक्क अनाद, अनरागी आपणा राग अल्हाईआ। वेस वटाए बोध अगाध, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, घर वसे सच्चा माहीआ। सच्चा माही परवरदिगार, नूर नुराना डगमगाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव ना आइंदा। जोती जाता बेऐब परवरदिगार, इक्क इकल्ला वेस वटाइंदा। सच महल्ला कर त्यार, दर घर साचा आप सुहाइंदा। आपणी इच्छया भर भण्डार, सच भण्डारा आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरवैर पुरख अकाल अजूनी रहित आपणी कल आप धराइंदा । आपणी कल आपे रख, हरि जू हरि हरि खेल कराइंदा। सचखण्ड दवारे हो प्रतख, रूप अनूप आप प्रगटाइंदा। असुते प्रकाश होए प्रकाश, प्रकाशवान नज़र किसे ना आइंदा। खेलणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, निरगुण निराकार अनुभव आपणी धार चलाइंदा। अनुभव धार श्री भगवान, सो पुरख निरँजण आप चलाईआ। सचखण्ड दवारे हो प्रधान, सति प्रधानगी आप कमाईआ। सति सतिवादी इक्क निशान, निरगुण निरगुण लए उठाईआ। दाता जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। खेले खेल हरि महान, साची गणत गणी ना जाईआ। नारी रूप वाली दो जहान, कन्त सुहाग आप अख्वाईआ। सुत दुलारा कर प्रधान, शब्दी शब्द लए प्रगटाईआ। धुरदरगाही इक्क फ़रमाण, सच संदेशा दए सुणाईआ। जोती जोत जोत देवे दान, दाता दानी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अपरम्पर आपणा खेल कराईआ। अपरम्पर खेल पुरख समरथ, आदि आदि आप कराइंदा। सचखण्ड दवारे चलाए आपणा रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। थिर घर बह बह गाए जस, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। आपणे मन्दिर आपे वस, साचा बंक आप सुहाइंदा। आपे जाणे आपणा रस, रस रसीआ भेव ना कोए खुल्हाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण वस, निरगुण आपणा बन्धन पाइंदा। निरगुण मार्ग निरगुण दस्स, निरगुण राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप प्रगटाइंदा। आपणी इच्छया विश्व धार, हरि हरि आप प्रगटाईआ। एका विष्नूं कर त्यार, देवे वड वड्याईआ। साचा अमृत ठंडा ठार, कँवल कँवला दए वखाईआ। कर किरपा आप निरँकार, आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण जोत कर उज्यार, नूरो नूर डगमगाईआ। एका ब्रह्म ब्रह्म पसार, पारब्रह्म प्रभ वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाईआ। आपणा मार्ग सुन्न अगम्म, हरि जू हरि हरि आप लगाइंदा। आदि जुगादी करे कम्म, भेव कोई ना पाइंदा। आपणी कुक्खों आपे
जम्म, मात पित आपणा नाउँ धराइंदा। आपे बेड़ा रिहा बन्न्ह, बण मलाह आप उठाइंदा। आपे कहे धन्न धन्न, धन्न धन्न आप अख्वाइंदा। आपे जनणी आपे जन, दाई दाया बण बण सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्नूं अंदर आपे वड़, ब्रह्म पारब्रह्म आपणा रंग वखाइंदा। ब्रह्म वेता हो प्रधान, करे खेल श्री भगवान, एक ओंकारा वड वड्याईआ। एका नूर एका चन्न, नूर नुराना डगमगाईआ। करे वसेरा बिन छप्परी छन्न, मंडल मण्डप ना कोए सुहाईआ। एका राग सुणाए कन्न, बोध अगाधी नाद वजाईआ। एका पुरख जाए मन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शंकर मेला सहिज सुभाईआ। शंकर मेला एका घर, घर सुहञ्जणा आप जणाइंदा। पुरख अबिनाशी देवे वर, विष्न ब्रह्मा बन्धन पाइंदा। तिन्नां नाता साचे हरि, हरि जू आपणे रंग रंगाइंदा। निरभउ चुकाए भय डर, भयानक रूप ना कोए वखाइंदा। दरस दखाए अग्गे खड़्ह, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा। भेव चुकाए नारी नर, नर नरायण नेत्र नैण इक्क खुल्हाइंदा। निष्अक्खर आखर इक्को पढ़, आपणा नाउँ आप समझाइंदा। सति सरूपी अंदर वड़, साचे मन्दिर डेरा लाइंदा। सच सिँघासण आपे चढ़, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आप लाइंदा। आपणा मार्ग हरि जू ला, त्रै त्रै बन्धन पाईआ। त्रैगुण माया लए प्रगटा, आपणा रंग वखाईआ। पंचम नाता सहिज सुभा, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश खेल कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा लए लगा, गुण अवगुण इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बण रैहबर भेव चुकाईआ। बण रैहबर आप ख़ुदा, भेव अभेद आप जणाइंदा। निरगुण निरगुण कर जुदा, सरगुण आपणी वंड वंडाइंदा। बिस्मिल रूप हो फ़िदा, फितरत आपणी आप मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दीपक दए जगा, बिन बाती तेल डगमगाइंदा। साचा दीआ होए उज्यार, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। हरि पुरख निरँजण वेखे विगसे वेखणहार, सचखण्ड साचा बंक सुहाईआ। एकओंकारा कर पसार, अकल कल आपणा रूप वटाईआ। आदि निरँजण वसणहारा ठांडे दरबार, शीतल धारा इक्क जणाईआ। अबिनाशी करता ख़बरदार, बेख़बर लए उठाईआ। श्री भगवान नौजवान इक्क झुलाए सच निशान, सति सतिवादी आप वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ देवे ज्ञान, विष्न ब्रह्मा शिव करे पढ़ाईआ। त्रै पंज मेला खेल महान, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। नारी कन्त रूप महान, जोती जाता जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा नर नरेशा आदि पुरख एका वार मंगाईआ। एका वार सच संदेशा, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बन्न्हे नर नरेशा, नर नरायण हरि हरि खेल कराइंदा। तिन्नां दस्से साचा पेशा, पेशवा
आपणा रूप वखाइंदा। वसणहारा साचे देसा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां रचन रचाइंदा। सूरज चन्द किरन किरन करे प्रवेशा, जोती नूर नूर धराइंदा। आपणे हथ्थ रखे लेखा, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणा पर्दा आपे चुक्क, हरि हरि खेल कराईआ। निरगुण अंदर निरगुण उठ, सरगुण बन्धन पाईआ। दयाल ठाकर स्वामी आपे तुट्ठ, साचा घाड़न लए घड़ाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी जड़्ह लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुहाए रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क लगाईआ। साची सेवा एकओंकार, एका एक जणाइंदा। विष्नूं देवे सच भण्डार, सति भण्डारा हथ्थ फड़ाइंदा। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म पसार, पारब्रह्म वंड वंडाइंदा। शंकर लहिणा देणा कर्ज़ देणा उतार, जो घड़या भन्न वखाइंदा। त्रैगुण तेरी बन्न्हे धार, पंचम नाता जोड़ जुड़ाइंदा। लख चुरासी कर त्यार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज झोली पाइंदा। चारे बाणी बोल जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैख़री आप सुणाइंदा। चारे जुग खेल न्यार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप कराइंदा। चारे वरन करे ख़बरदार, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वेस वटाइंदा। चारे कुण्टां पावे सार, उतर पूरब पच्छिम दक्खण, आपणा हुक्म वरताइंदा। इक्क चौकड़ी खेल न्यार, चौथे जुग वेस वटाइंदा। चार यारी रूप अपार, नूर इलाही रंग रंगाइंदा। आदि पुरख करे खेल अपर अपार, पुरख पुरखोतम आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी आपणा बन्धन पाइंदा। लख चुरासी पाए डोर, शब्दी तन्द बंधाईआ। पंज तत्त काया नाता जोड़, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश खेल कराईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाता देवे जोड़, आसा तृष्ना नाल मिलाईआ। पंच नाद शब्द धुंन करे घणघोर, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। ईश जीव खेल कराए मोर तोर, तोरा मोरा एका घर जणाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म इक्क दूजे दी दस्से लोड़, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल आपे चढ़े साचे घोड़, शब्द अगम्मी घोड़ा आप दुड़ाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां निरगुण सरगुण जाए बौहड़, वेस अनेका रूप वटाईआ। वेखे रस मिट्ठा कौड़, लख चुरासी फोल फुलाईआ। एथे ओथे दो जहान लगाए साचा पौड़, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, सति सतिवादी साची कार, करता पुरख आपणी आप कमाईआ। साची कार करनेहारा, इक्क इकल्ला खेल कराइंदा। लख चुरासी कर पसारा, घट घट आसण लाइंदा। दीआ बाती इक्क उज्यारा, जोत निरँजण डगमगाइंदा। अनहद नाद सच्ची धुन्कारा, धुंन आत्मक राग सुणाइंदा। अमृत जल ठंडा ठारा, निझर झिरना आप झिराइंदा। खोल्हणहारा बन्द किवाड़ा, बन्द ताकी आपणा पर्दा पाइंदा। सुखमन वेखे टेढी गारा, ईड़ा पिंगल गंढ्ढ
पुवाइंदा। पंच विकार करे ख़ुआरा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आत्म परमात्म दे सहारा, एका घर बहाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर प्यारा, आपणे अंग लगाइंदा। ईश जीव नाता पुरख नारा, नर नरायण सेज हंढाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, करता पुरख भेव कोए ना पाइंदा। सति सतिवादी साची धारा, ब्रह्म ब्रह्मादी इक्क जैकारा, जै जैकार आप अल्हाइंदा। ब्रह्मा वेता दे सहारा, चारे वेदां बण लिखारा, लोकमात वंड वंडाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, बेअन्त बेअन्त बेऐब परवरदिगारा, नूरो नूर नूर समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, कुदरत आपणा खेल कराइंदा। कुदरत कादर हरि हरि खेल, निरगुण सरगुण आप कराईआ। लख चुरासी कर कर मेल, घर घर डंक वजाईआ। सज्जण सुहेला बण बण चाढ़े साचा तेल, दर दर ख़ुशी वखाईआ। रूप वटाए गुरू गुर चेल, गुर आपणा नाउँ वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, हरि नर नरायण आप कराइंदा। गुर गुर रूप अपर अपारा, शब्दी शब्द वेस वटाइंदा। लख चुरासी दे सहारा, ज्ञान ध्यान इक्क दृढ़ाइंदा। आत्म परमात्म खोल्ह किवाड़ा, नाता बिधाता इक्क बंधाइंदा। मेट मिटाए अन्ध अन्धयारा, नूर नुराना चन्द चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर आपणा खेल कराइंदा। गुर गुर खेल अपर अपार, हरि जू हरि हरि आप कराईआ। निरगुण सरगुण लए अवतार, साख्यात रूप वटाईआ। सतिजुग त्रेता पावे सार, द्वापर देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाईआ। साची कार करने योग, हरि करता आप कराइंदा। गुर गुर मेला धुर संजोग, हरि संजोगी आप कराइंदा। शब्द अगम्मी देवे चोग, रसना रस इक्क चखाइंदा। भेव चुकाए चौदां लोक, लोक परलोक डेरा ढाहइंदा। बोध अगाधी सच सलोक, सोहला आपणा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर आपणा भेव चुकाइंदा। गुर गुर भेव खुल्हावणहारा, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। एका नाम वणज वपारा, लोकमात हट्ट चलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर तेई वार लै अवतारा, भिन्न भिन्न आपणा रूप वखाईआ। भगत अठारां दे सहारा, सहिज गुण आपणा दए जणाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद देवे वर परवरदिगारा, बेपरवाह वडी वड्याईआ। मुकामे हक़ हक़ नज़ारा, बेनज़ीर आप दरसाईआ। मिहबान बीदो बीख़ैर या अल्ला आलमीन कायनात खोल्ह किवाड़ा, पर्दा दूई दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चार यारी बन्धन पाईआ। चार यारी बन्धन पा, एका डोर बंधाइंदा। खेले खेल सिफ्त सलाह, सलाहगीर आपणी धार वखाइंदा। कलमा कलाम नबी रसूल आप पढ़ा, आपणी रहिमत आप कमाइंदा। चौदां तबकां कुण्डा लाह, नूरो नूर नूर दरसाइंदा।
एका अल्फ़ बण आरफ़ दए दृढ़ा, बे युकती आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। जुग जुग वेस हरि अवल्ला, एकओंकारा आप वटाईआ। निरगुण सरगुण फड़ाए पल्ला, एका पल्लू गंढ्ढ पुवाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, लोकमात वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती धार शब्दी रला, पंज तत्त दए वड्याईआ। सच संदेश एका घल्ला, नानक निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। एका जोती घर साचा मल्ला, पंज तत्त अंदर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। साची खेल गुरू गुर धार, सतिगुर साचा आप कराइंदा। शब्दी शब्द कर पसार, हरि शब्दी वेख वखाइंदा। सरगुण नानक निरगुण प्यार, निरगुण नानक आप समझाइंदा। एका वस्त दए अपार, नाम सति सति वरताइंदा। चार वरन वणज वपार, चारों कुण्ट कुण्ट वरताइंदा। करे खेल हरि करनेहार, एक गोबिन्द वेस वटाइंदा। गोबिन्द खण्डा तेज कटार, धरनी धरत धवल सुहाइंदा। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, जगदीश सोभा पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख्या वारो वार, नित नवित आपणा रूप धराइंदा। जन भगतां करे सच प्यार, भगत भगवन्त मार्ग इक्क लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणा खेल आपणे हथ्थ रखे निरँकारा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। जुग चौकड़ी वेखे वारो वारा, नित नवित फेरा पाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग विष्न ब्रह्मा शिव बण बण सेवा करदे रहे सेवादारा, निउँ निउँष् सीस झुकाईआ। कोटन कोटि वार आए गुर अवतारा, लोकमात फेरा पाईआ। अन्तिम चौकड़ वेद व्यास बण के गया लिखारा, पूत सपूता ब्राह्मण गौड़ा दए समझाईआ। ईसा कहे मेरा परवरदिगारा, नूरी पिता फेरा पाईआ। मुहम्मद कूक कूक पुकारा, अमाम आवे साचा राहीआ। नानक निरगुण दे दे गया सहारा, निहकलंक आपणा डंक दए वजाईआ। गोबिन्द चरन कँवल पारब्रह्म मंगी मंग एका वारा, कलयुग एका आस तकाईआ। कल कल्की लए अवतारा, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त पावे सारा, बेअन्त वड वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर चार जुग दा लाहे उधारा, कर्ज़ा कोए रहिण ना पाईआ। नाता तोड़े मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआला गुरुदुआरा, हरि मन्दिर इक्क दृढ़ाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, श्री भगवान इक्क रघुराईआ। राम रम्मईआ करनेहार पार किनारा, साची नईआ इक्क वखाईआ। कान्हा कृष्ना सांझा बोले सति जैकारा, नाम बंसरी इक्क सुणाईआ। साची सखीआं मंगल चारा, गोपी काहन आप नचाईआ। नानक गोबिन्द खोल्ह किवाड़ा, चार वरन गया समझाईआ। कबीर कूके सचखण्ड दवारा, पुरख अबिनाशी वसे साचा माहीआ। साचे भगतां करे प्यारा, साचे सन्तां गोद बहाईआ। गुरमुखां देवे धूढ़ी छारा, मस्तक टिक्का
एका लाईआ। गुरसिखां अमृत देवे ठंडा ठारा, नाभी कँवल दए उलटाईआ। कलयुग अन्तिम आए निहकलंक नर अवतारा, नर हरि आपणा वेस वटाईआ। लोकमात बणाए सचखण्ड दवारा, थिर घर आपणा चरन वखाईआ। सच संदेशा दए एका वारा, विष्न ब्रह्मा शिव लए उठाईआ। त्रैगुण माया आउणा चल सच्चे दरबारा, पंज तत्त आपणे नाल मिलाईआ। तेई अवतार सोहण बंक बोलण जैकारा, आपणा आपणा राग अल्हाईआ। भगत अठारां करन निमस्कारा, निउँ निउँ सीस जगदीश झुकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद सजदा सीस कर कहिण परवरदिगारा, बेअन्त तेरी वड्याईआ। नानक गोबिन्द वेख खेल चमत्कारा, चानण नूर नूर दरसाईआ। पंच परवान होया धुर दरबारा, पंचम मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। कलयुग लहिणा अन्तिम चुक्के विच संसार, सो पुरख निरँजण आप चुकाईआ। चार वरनां होए पार किनारा, ऊँच नीच कोई रहिण ना पाईआ। सर्ब जीआं एका नज़री आए मन्दिर ठाकर दुआरा, गुरू घर इक्क वड्याईआ। एका सजदा सीस करे निमस्कारा, मक्का काअबा साचा हुजरा इक्क वखाईआ। दो जहान श्री भगवान करे निमस्कारा, वाहवा तेरी वडी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग जुग देंदा रिहा लारा, आपणा अन्त ना किसे जणाईआ। कलयुग अन्त साचा खोल्ह भगत दुआरा, भगवन आपणी जोत करे रुशनाईआ। ग़रीब निमाणयां दे सहारा, कोझे कमले गले लगाईआ । नेत्र नैण देवे दरस दीदारा, लोचण लोचण आप खुल्हाईआ। घर घर मन्दिर पावे फेरा आप करतारा, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। डौरू नाद वजाए सच नगारा, एका आपणा नाम सुणाईआ। राए धर्म ना करे ख़ुआरा, चित्रगुप्त ना लेख लिखाईआ। लाड़ी मौत ना करे शृंगारा, वेले अन्त ना लए प्रणाईआ। प्रगट होया हरि निरँकारा, जन भगतां लए तराईआ। एथे ओथे दए सहारा, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। लख चुरासी पार किनारा, गर्भ जून ना फेरा पाईआ। जो जन सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बोले जैकारा, जै जैकार करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, कलयुग अन्तिम आपणा फेरा पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। सन्त सुहेले वेखे सन्त, सतिगुर आपणी दया कमाइंदा। गुरमुख मेला नारी कन्त, नर नरायण आप मिलाइंदा। गुरसिख चोली चाढ़े रंग बसन्त, रंग मजीठी उतर कदे ना जाइंदा। आपणी महिमा जणाए अगणत, अजपा जाप आप समझाइंदा। माणस जन्म बणाए बणत, मानुख आपणा भेव खुल्हाइंदा। गढ़्ह तोड़े हउँमे हंगत, निवण सु अक्खर इक पढ़ाइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोई पांधा पंडत, मुलां शेख़ नेत्र नैणां नीर सर्ब वहाइंदा। हरिजन मेला चरन कँवल वखाए साचा जन्नत, कोटन कोटि स्वर्ग गुरमुख चरनां हेठ दबाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलयुग वेखे गुरमुख रंग, गुर गुर वड वड्याईआ। आत्म
सेजा सच पलँग, बैठा आसण लाईआ। अनहद नाद वज्जे मृदंग, धुन नाद सुणाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, सूरबीर बेपरवाहीआ। दिवस रैण इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच मिलाईआ। भेव चुकाए परमानंद, निजानंद दए समझाईआ। जो जन गाए आत्म परमात्म छन्द, सो पुरख निरँजण वेखे थाउँ थाईंआ। हँ ब्रह्म लए गंढ्ढ, पारब्रह्म आपणा बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सच संदेशा इक्क सुणाईआ। सच संदेशा हरि का जाप, कलयुग अन्त अन्त वड्याईआ। सृष्ट सबाई माई बाप, लख चुरासी गोद सुहाईआ। रसना जप जप उतरे ताप, त्रैगुण अग्न ना लागे राईआ। जन्म जन्म दा मेटे पाप, पतित पुनीत दए कराईआ। बज़र कपाटी जाए पाट, पाथर रूप नज़र ना आईआ। फड़ फड़ चढ़ाए साचे घाट, काया मन्दिर अंदर मेल मिलाईआ। शब्द अगम्मी देवे राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। रातीं सुत्तयां सुणाए गाथ, घर घर आपणा ढोला गाईआ। लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, पूरब वेखे बेपरवाहीआ। होए सहाई अनाथां नाथ, दीनन रच्छया आप कराईआ। सति सतिवादी खोल्हया ताक, वरन बरन ना कोए लड़ाईआ। नाता तोड़या ज़ात पात, एका ब्रह्म दए समझाईआ। वेले अन्तिम पुच्छे वात, गुर शब्दी फेरा पाईआ। हरि चरन बन्हाए साचा नात, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेरा दए छुपाईआ। लहिणा चुक्के सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, रविदास चुमारा गया समझाईआ। सुरती शब्दी मेला कमलापात, कँवल नैण रंग रंगाईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ दाता इक्क अख्वाईआ। लख चुरासी पाए नथ्थ, नौ खण्ड पृथ्मी आप भुआईआ। झूठा बुरज जाए ढट्ठ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। नाता तुट्टे तत्त अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश, मन मति बुध ना कोए वड्याईआ। लेखे लग्गे ना रत्ती रत्त, हड्ड मास नाड़ी चम्म कम्म किसे ना आईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना रखे पत, लख चुरासी जीव जंत जंत कुरलाईआ। हरि का नाउँ ब्रह्म मति, पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई एका मति, तत्तव तत्त दए जणाईआ। सच जैकारा बोल अलख, अलख निरँजण लए बुलाईआ। भगत भगवन्त कर कर वक्ख, आप आपणी बूझ बुझाईआ। आत्म परमात्म मार्ग दस्स, दसवें मेला सहिज सुभाईआ। नौ दुआरे सत्थर जाए लथ्थ, जगत वासना दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप जगाईआ। हरिजन सच्चा जाए जाग, हरि जागरत जोत जगाइंदा। काया मन्दिर लग्गे भाग, घर दीपक नूर वखाइंदा। त्रैगुण अग्नी बुझे आग, अमृत मेघ बरसाइंदा। मेल मिलाए कन्त सुहाग, जगत रंडेपा आप कटाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाइंदा। आत्म अन्तर देवे इक्क वैराग, बण वैरागी फेरा पाइंदा। सतिगुर
पूरा रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कलयुग अन्तिम रचया काज, गुरमुख सज्जण नाल मिलाइंदा। सुफ़न सखोपत जागरत तुरीआ मारे अवाज़, नेत्र नैण नज़र किसे ना आइंदा। दो जहानां रिहा भाज, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए फड़, फड़ फड़ आपणा घर वखाइंदा। हरि घर ठांडा दरबार, दर दरवाज़ा नज़र कोए ना आईआ। अठ्ठे पहर नाद धुन्कार, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। दीपक दीआ इक्क उज्यार, आदि जुगादि करे रुशनाईआ। कमलापाती मीत मुरार, हरि जू बैठा आसण लाईआ। नित नवित देवे दरस दीदार, दरसी आपणा तरस कमाईआ। जन्म जन्म दी हरस मेटे विच संसार, हवस होर ना कोए वधाईआ। अर्श फर्श सोहे इक्क दरबार, श्री भगवान आप लगाईआ। कलयुग अन्तिम हो मेहरवान, लोकमात वेख वखाईआ। मुर्शद मुरीद पकड़े आण, मुहब्बत आपणे नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, अन्तिम लेखा आपणे लेखे लाईआ। साचा लेखा लख चुरासी, हरि हरि आपणे हथ्थ रखाइंदा। जन भगतां होए दासन दासी, बण सेवक सेव कमाइंदा। साचे मंडल बह बह पाए रासी, गोपी काहन नाच नचाइंदा। आपणा नाउँ रख पुरख अबिनाशी, जन्म मरन विच ना आइंदा। जुग जुग वेखणहारा खेल तमाशी, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। मनमुख राए धर्म देवे फाँसी, अठारां दस बन्द कराइंदा। चित्रगुप्त बह बह करे हासी, लेखा लोक ना कोए मिटाइंदा। गुरमुख विरला आपणी करे बन्द ख़लासी, दोए जोड़ बन्दन हरि सतिगुर चरन सीस निवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन देवे साचा दान, वस्त अमोलक काया गोलक आपणा नाम टिकाइंदा।