१९ जेठ २०१९ बिक्रमी लछमी देवी दे गृह नगयाल जम्मू
चार कुण्ट रही रो, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पारब्रह्म तेरी दस्से ना कोई सो, घर साचा ना कोए वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी करया धरोह, ध्रू प्रहिलाद रूप ना कोए वटाईआ। साचा नाम ढोआ देवे ना कोई ढो, घर घर दर दर पई लड़ाईआ। सति ज्ञान सति सतिवादी सारे बैठे खोह, ख़ाली मन्दिर देण दुहाईआ। सच सरनाई कोई ना सके छोह, चरन कँवल मिले ना किसे वड्याईआ। झूठी माया लग्गा मोह, माया ममता बन्धन पाईआ। इक्क दूजे नूं रहे कोह, दीन मज़्हब आपणा बल धराईआ। दुरमति मैल ना सके कोई धो, प्रकाश रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण दुआरे मिले तेरी सरनाईआ। पुरख अबिनाशी रिहा दस्स, राउ रंकां रंक जणाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी धार चलाइंदा। जुगा जुगन्तर मार्ग दस्स, गुर अवतार पीर पैग़म्बर राह चलाइंदा। वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी बोल अकथ, अकथ अकथनी भेव खुल्हाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर जुग जुग पन्ध मुकाया नट्ठ नट्ठ, कलयुग अन्तिम वेला आइंदा। नव नौ ख़ाली दिसे हथ्थ, साची वस्त हथ्थ ना कोए रखाइंदा। सृष्ट सबाई चले मनमति, गुरमति अंग ना कोए लगाइंदा। सच जणाए ना कोई तत्त, अग्नी तत्त सर्ब तपाइंदा। आत्म अन्तर हिरदे हरि ना जाए वस, हरि का मन्दिर ना कोए वखाइंदा। तीर निराला ना मारे कस, मन हँकारी गढ़्ह ना कोए तुड़ाइंदा। पुरख अकाल ना सुणाए कोई जस, नाम निधाना ना कोए अल्हाइंदा। कूड़ी क्रिया अंदर गए फस, जीव जंत सर्ब कुरलाइंदा। होई रैण अन्धेरी मस, चौधवीं चन्द ना कोए चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द संदेशा इक्क सुणाइंदा। शब्द संदेशा चार वरन, ऊँच नीच राउ रंक आप जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ तरनी तरन, तारनहारा वेस वटाईआ। आदि जुगादि करनी करन, करता पुरख खेल कराईआ। खोल्हणहारा हरन फरन, निज नेत्र दरस दिखाईआ। नाता तोड़े मरन डरन, डरन मरन भय ना कोए जणाईआ। इक्क रखाए साची सरन, सरनगति वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आत्म बरन दए समझाईआ। उठो वेखो नेत्र खोल्हो, हरि हरि आप सुणाइंदा। चार वरन अठारां बरन एका मन्त्र हरि हरि बोलो, नामा नाम दृढ़ाइंदा। काया कंडे तन मन तोलो, तोलणहारा एका नाम कंडा लाइंदा। बज़र कपाटी कुण्डा खोल्हो, घर घर विच वेस वटाइंदा। आप चुकाए पर्दा ओहला, पर्दा ओहला कोई रहिण ना पाइंदा। काया चुकणहारा डोला, साचा सोहला गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। मन वासना ना पाए रौला, काम क्रोध लोभ मोह हँकार अग्नी अग ना कोए लगाइंदा। नज़री आए इक्को मौला, बिस्मिल आपणा रूप वखाइंदा। उलटा करे नाभ कौला, अमृत झिरना आप झिराइंदा। दरस दखाए साँवल सौला, कान्हा कृष्ना वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार कुण्ट आप जणाइंदा। चार कुण्ट जाणा जाण, नव नौ लेखा रिहा मुकाईआ। प्रगट हो श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। हरिजन सज्जण वेखे आण, जीवन जुगत दए जणाईआ। जन्म जन्म दी चुक्के काण, पूरब पूरब लेखे लाईआ। नाता तोड़ जीव जहान, एका आपणा बन्धन पाईआ। सति सतिवादी सच मकान, सच भूमका दए सुहाईआ। सो दर सोहे सच अस्थान, थान थनंतर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन रिहा जगाईआ। जागणहारा देवे दात, दाता दानी दया कमाइंदा। कलयुग
मेटे अन्धेरी रात, रैण अन्धेरी पन्ध मुकाइंदा। गुरमुख विरले रखे साथ, सगला संग आप निभाइंदा। लेखा जाणे तरलोकी नाथ, तरलोकी नंदन मेल मिलाइंदा। हो सहाई जिउँ राम बेटा दसराथ, दो जहानां आपणा पन्ध मुकाईआ। वेखणहारा खेल तमाश, निरगुण सरगुण जोत करे रुशनाईआ। भगत भगवन्त जुगा जुगन्तर पूरी करे आस, आत्म परमात्म मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। घर मन्दिर दासी दास, बण सेवक सेव कमाईआ। निज आत्म रखे वास, निज घर बैठा ताड़ी लाईआ। लेखा जाणे पवण सुआस, सुआस सुआसां नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। भेव अभेदा श्री भगवन्त, नव नौ आप खुल्हाइंदा। सृष्ट सबाई एका कन्त, नर नरायण वेस वटाइंदा। लहिणा देणा चुकाए सर्ब जीव जंत, देणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी गीत सुणाए सुहागी छंत, सोहला ढोला आप प्रगटाइंदा। जन भगतां जन्म जन्म विच बदलाए चोला, चोला आपणे रंग रंगाइंदा। सच दुआरा एको खोल्हा, चार वरन माण रखाइंदा। तख्त निवासी साचे तख्त बैठ अडोला, अडुल डुल कदे ना जाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वरन बरन खोल्हे भेव, अभेद आपणा आप जणाईआ। वेखणहारा चार वेद, वेद शास्त्र करे पढ़ाईआ। करे खेल अछल अछेद, अछल आछल वडी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम खेलण आया खेल, निरगुण सरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। सच संदेशा नर नरेशा एका भेज, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। सीस निवाए शमस तबरेज़, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सृष्ट सबाई रिहा जणाईआ। सृष्ट सबाई सच संदेशा, सदी चौधवीं आप जणाइंदा। बीस बीस खेल नर नरेशा, राग छत्तीस बन्धन आप तुड़ाइंदा। दो जहान नेत्र पेखा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां एका राग अल्हाइंदा। लहिणा देणा चुकाए औलीए पीर शेख़ा, हज़रत आपणा रूप वटाइंदा। वेखणहारा विष्न ब्रह्मा शिव गणपति गणेशा, करोड़ तेतीसा सुरपति इन्द इन्द इर्न्दासण फेरा पाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर दो जहान श्री भगवान रहे हमेशा, अनुभव आपणी धार चलाइंदा। कलयुग अन्तिम निरगुण निराकार निरवैर हो प्रवेशा, परम पुरख आपणा खेल कराइंदा। वेखणहारा देश प्रदेशा, देस देसन्तर आपणा रूप धराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन एका सरन, सरनगति हरि रखाइंदा। सच सरनाई सरनगति, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। सृष्ट सबाई इक्को मति, मति भेद आप मिटाइंदा। लख चुरासी इक्को तत्त, तत्तव तत्त आप समझाइंदा। माणस मानुख इक्को रत्त, रत्ती रत्त रत्त रंगाइंदा। सर्ब जीआं दा इक्को पति, कमलापति आप अख्वाइंदा। साचा मार्ग अन्तिम दस्स, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। भगतां अन्तर आपे वस, भगती रंग चढ़ाइंदा। हरिजन कदे ना होए उदास, चिंता सोग ना कोए
रखाइंदा। पुरख अबिनाशी वसे पास, सदा सुहेला डेरा लाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन इक्क सहारा, सृष्ट सबाई उच्च मनारा, भगत दुआरा आप वखाइंदा। भगत दुआरा भगती रंग, भगवन आप चढ़ाया। एका सेज इक्क पलँग, एका बैठा आसण लाया। एका नाम इक्क मृदंग, गीत सुहागी एका गाया। एका रस इक्क अनन्द, रस रसीआ इक्क अख्वाया। इक्क प्रकाश एका चन्द, नूरो नूर इक्क धराया। एका दयाल साहिब बख्शंद, बख्शिश आपणी रिहा कराया। एका तोड़णहारा लख चुरासी फंद, जम की फाँसी रिहा तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीव जंत साध सन्त श्री भगवन्त भगत भगवान हो मेहरवान, सरन चरन चरन सरन सरनाई इक्क रखाया।
१९ जेठ २०१९ बिक्रमी बीबी प्रकाशो दे गृह पिण्ड नगयाल जम्मू
शब्द नाद गृह एका वज्जा, घर मन्दिर होए शनवाईआ। जन्म जन्म दा दुक्खड़ा भज्जा, भव सागर पार कराईआ। कर्म कर्म दा पर्दा कज्जा, निहकर्मी होए सहाईआ। हरि दर्शन कर हरिजन रज्जा, लख चुरासी रही बिल्लाईआ। सच दुआरे बह बह सो पुरख निरँजण सजा, सचखण्ड साचा रूप वखाईआ। जो घड़या सो अन्तिम भज्जा, थिर मात रहिण ना पाईआ। कोझा कमला होए सुचज्जा, जिस सतिगुर देवे सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वड वड्याईआ। कोझा कमला निर्धन पावे सार, महांसारथी खेल कराइंदा। जुगा जुगन्तर बुझाए बसन्तर हरिजन करे प्यार, प्रेम रीती साची मात वखाइंदा। साची नीती काया पतित पुनीती, दुरमति मैल धो अमृत मेघ रस साचा चो, सांतक सति कराइंदा। एका अक्खर आत्म परमात्म सोहँ सो, सो पुरख निरँजण आपणा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। निर्धन निराकार निरवैर निरगुण आपणा खेल कराइंदा। कृपानिध ठाकर स्वामी रहिमत रहीम रहिमान, आपणे हथ्थ रखाइंदा। सिदक सबूरी सच ईमान, घर घर मिले रम्मईआ घट कँवल नैण मुक्ट बैण, सीस जगदीश ताज सुहाइंदा। भगत भगवन्त चुकाए लहिणा देण, पूरब लहिणा झोली पाइंदा। साचे सन्तां दरस दखाए नेत्र नैण, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। गुरमुखां नाता तोड़े मात पित भाई भैण, साक सज्जण सैण आपणे रंग रंगाइंदा। गुरसिख सच सरनाई दर घर साचे बहण, पुरख अबिनाशी चरन कँवल उपर धवल धरनी धरत धरत वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वखाए एका दर, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। घर मन्दिर होए
सोभावन्त, छपरी छन्न मिले वड्याईआ। जिस गृह वसे भगवन्त, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। लेखा चुक्के आदि अन्त, बेअन्त आपणे अंग लगाईआ। मानस जन्म ना होए भंग, खेले खेल सूरा सरबंग, नाम वजाए इक्क मृदंग, धुंन अनहद आपणी रागी राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सरोवर वखाए साची गंग, जमना सुरस्ती निउँ निउँ सीस झुकाईआ। निउँ निउँ सीस झुकायण सब, जगदीश वडी वड्याईआ। करे खेल आदि जुगादि पुरख पुरखोतम हो प्रगट, परम पुरख वडी वड्याईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर गुर चेले आत्म परमात्म लए सद्द, ब्रह्म पारब्रह्म आपणा बन्धन पाईआ। बोध अगाध सुणाए गथ, खेल वखाए इक्क समरथ, समरथ दाता नज़र किसे ना आईआ। ग़रीब निमाणयां जुगा जुगन्तर गाए जस, वेद पुराण सालाहीआ। कलयुग अन्तिम पूरी करे आस, जो जन बैठे ध्यान लगाईआ। लख चुरासी कटे जम फास, फाँसी राए धर्म ना कोए वखाईआ। हरि नरायण निहकर्मी दरस दखाए साख्यात, साजण सतिगुर दया कमाईआ। जिस जन देवे आपणी नाम दात, तन मन अंदर बाहर गुपत ज़ाहर आपणा रंग चढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सुहेला वसे साथ, संग आपणा छड्ड कदे ना जाईआ।
१९ जेठ २०१९ बिक्रमी गुरदित सिँघ, संसार सिँघ छम्ब जम्मू
सचखण्ड दवार होए इकट्ठे, गुर अवतार पीर पैग़म्बर बैठे सीस झुकाईआ। चार जुग जुग फिरदे रहे नट्ठे, हुक्मे हुक्म सेव कमाईआ। लोकमात मार्ग जीव जंत घत्ते, बण बण रैहबर राह चलाईआ। कोटन कोटि नाम आए दस्से, रसना जिह्वा गुण गुण गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, बैठे सच सरनाईआ। सच सरनाई लई तक्क, श्री भगवान वडी वड्याईआ। जुग चौकड़ी बैठे थक्क, तेरा पन्ध ना कोए मुकाईआ। इक्क दूजे नालों होवो अड्ड, जुग जुग वेख वखाईआ। तेरा दुआरा छड्ड छड्ड, धरत धवल फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ढह पए सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मारन ताअना, त्रैभवन धनी वेख वखाइंदा। जुग जुग बध्धा तेरा गाना, तेरा सगन मनाइंदा। तूं साहिब दयाल बीना दाना, दाना बीना इक्क अख्वाइंदा। लेखा जाणे लोक तीनां, चौदां तबकां वेस वटाइंदा। तेरे हथ्थ मरना जीणा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रंग रंगाइंदा। आत्म परमात्म जिउँ जल मीना, जल थल महीअल आपणा खेल कराइंदा। तेरा रंग सदा सद भीन्ना, भिन्नड़ी रैण सोभा पाइंदा। हउँ ठाकर तेरे बण मस्कीना, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, माण ताण ना कोए जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मिल मिल कहिण, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। इक्को नेत्र इक्को नैण, एका अक्ख खुल्हाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लख चुरासी मुक्कया लहण देण, साचा लेखा आप मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मंगण मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। साहिब सतिगुर होणा संग, सगला संग निभाईआ। निरगुण सरगुण लाउणा अंग, अंगीकार वड वड्याईआ। तेरा नाम वजाया मृदंग, मृदंगा तेरा नाम सुणाईआ। चार जुग वंडण वंड, साचा हिस्सा इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पूरी आस कराईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कहिण शाबाश, शहिनशाह तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। जुग चौकड़ी खेले रास, गुर अवतार पीर पैग़म्बर आपणा नाच नचाइंदा। लेखा जाण पृथ्मी आकाश, गगन मंडल सोभा पाइंदा। आपे जाणे आपणा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची सिख्या दर साचे इक्क जणाइंदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, एका शब्द जणाईआ। शब्द संदेशा श्री भगवान, दो जहान अल्हाईआ। दो जहान होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। सचखण्ड खेल करे गुण निधान, गुण आपणा ना किसे समझाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, बण बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार दे दे ज्ञान, लिख लिख लेख गए समझाईआ। पीर पैग़म्बर कर कर कलाम, कलमा नबी गए सुणाईआ। बण बण उच्चे उच्च अमाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचे सोभा पाईआ। दर घर साचे खेल अपारा, हरि हरि आप कराइंदा। तख्त निवासी एकँकारा, सच सिँघासण आसण लाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखणहारा, नेत्र नैण इक्क खुल्हाइंदा। वेद शास्त्र सिमरत पुराण पावे सारा, पतित पावन भेव ना आइंदा। कागद कलम बण बण लिखारा, इक्क जणाए सच इशारा, शरअ शरीअत वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार आप कराइंदा। धुर दी कार परवरदिगार, दरगाह साची सच सुहाईआ। मुकामे हक़ खेल अपार, मेहबान आप कराईआ। लाशरीक हो त्यार, शरक्त जगत दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड वसे साचा माहीआ। सचखण्ड निवासी नेत्र खोल्ह, नैण नैण उठाइंदा। चारों कुण्ट गुर अवतार पीर पैग़म्बर रहे बोल, रसना जिह्वा सर्ब सुणाइंदा। पारब्रह्म तेरे आए कोल, दूसर ओट ना कोए रखाइंदा। एका तोलणा साचा तोल, तुध बिन तोला नज़र कोए ना आइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लख चुरासी नाल कर कर आए घोल, जगत अखाड़ा नाम वखाइंदा।
तेरा नाउँ थर थर घर घर आए बोल, अनबोलत राग अल्हाइंदा। कलयुग अन्त सच वस्त ना दिसे किसे कोल, ख़ाली हथ्थ सर्ब फिराइंदा। गाफ़ल सृष्टी होई अनभोल, तेरा भय ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन तेरा भेव किसे ना आइंदा। दे वर सच्चे भगवान, तेरे अग्गे करी अरजोईआ। हउँ बालक बाल निधान, बाली बुध कम्म किसे ना आईआ। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, गुर अवतार पीर पैग़म्बर तेरे चरनां सेव कमाईआ। तूं शहिनशाह हुक्मरान, तेरा हुक्म वडी वड्याईआ। तूं जुग जुग खेले खेल महान, निरगुण सरगुण सेवा लाईआ। सरगुण निरगुण करे परवान, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। तेरा नाम अगम्मी दान, बण दाता आप वरताईआ। तेरा संदेशा धुर फ़रमाण, दो जहान करे सुणवाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कर कर आए कल्याण, कलमा नबी नबी पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम किसे दर ना दिसे कोए निशान, नौ खण्ड पृथ्मी सिम्मल रुक्ख रही लहराईआ। असीं वेख होए हैरान, साडी कीती कम्म किसे ना आईआ। सृष्ट सबाई गई आण, बेवा रूप खावंद सच ना कोए हंढाईआ। घर घर वड़या पंज शैतान, पंचम शरअ रिहा सुणाईआ। गुर का शब्द ना कोए ज्ञान, गुर मन्त्र हिरदे जन ना कोए वसाईआ। चुगली निन्दया सुण सुण थक्के कान, सरवण सरोत तेरे नाम कोए ना पाईआ। तेरा रूप ना सक्या कोए पछाण, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे इक्को ओट रखाईआ। पुरख अबिनाशी प्या हस्स, सति सतिवादी आप जणाइंदा। आदि जुगादि चले ना किसे कोई वस, मेरा अन्त कोए ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर इक्को वार कहो बस, बसता सब दा आप बंधाइंदा। दो जहानां वेखणहारा नस्स नस्स, छिन्न भंगर फेरा पाइंदा। लख चुरासी दए फास, फाँसी आपणी इक्क लटकाइंदा। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, नूर आपणा आप धराइंदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार वरन अठारां बरन करे दासी दास, दूसर वंड ना कोए रखाइंदा। एका कलमा पृथ्मी अकाश, एका नाम करे प्रकाश, एका पवण इक्क सुआस, एका काया मंडल पाए रास, घर घर आपणा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सारे गए झुक्क, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी दे हुक्म साडा पैंडा जाए मुक्क, लोकमात वाट कोए रहिण ना पाईआ। तेरे दुआरे सचखण्ड बैठे लुक, आपणा दरस ना किसे कराईआ। तूं सब दा दाता सांझा यार लख चुरासी कोलों जा के पुच्छ, क्यों तेरे तैनूं गए भुलाईआ। असीं आपणे हथ्थ वस्त ना रखीए कुछ, ख़ाली हथ्थ रहे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । पुरख अबिनाशी चढ़या चाअ, सतिगुर साचा ख़ुशी मनाइंदा। नौ सौ
चुरानवें चौकड़ी जुग मैं तक्कदा रिहा राह, आपणा वेला आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलयुग अन्त बणां मलाह, लोकमात फेरा पाइंदा। पिछला लेखा दयां चुका, अग्गे आपणा रंग वखाइंदा। वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक राज राजान दयां मिटा, आत्म ब्रह्म सर्ब दृढ़ाइंदा। रामा कृष्ना नानक गोबिन्द संग मुहम्मद ईसा मूसा इक्क पैग़ाम दयां सुणा, पीर पैग़म्बर आप उठाइंदा। सही सलामत आदि जुगादि इक्क ख़ुदा, राम रहीम रहिमान सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, समरथ आपणी दया कमाइंदा। समरथ पुरख पुरख स्वामी, श्री भगवान वडी वड्याईआ। सर्ब घटां घट अन्तरजामी, घट घट वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुरुआं पीरां शब्द अगम्मी पढ़ाउँदा रिहा बाणी, बाण निराला तीर लगाईआ। ब्रह्मा वेद चार कहाणी, शास्त्र सिमरत वड विदवानी, पुराण अठारां वेद व्यासा राग अल्हाईआ। गीता ज्ञान सच निशानी, कान्हा कृष्ना खेल महानी, भगत भगवन्त दए वड्याईआ। अञ्जील कुरान शरअ इस्लामी, कलमा कलाम पढ़ाए वड मिहबानी, मिहबान बीदो कायनात आप सुणाईआ। नानक निरगुण खेल महानी, पाया पद इक्क निरबानी, नाम सति मिली निशानी, दो जहानां एका नाद वजाईआ। एकँकारा करे परवानी, भेव कोए ना पाए विदवानी, विदित बैठी मुख छुपाईआ। गोबिन्द सूरा शाह सुल्तानी, मिल्या मेल श्री भगवानी, पूत सपूता सुत दुलारा साची गोद सुहाईआ। वरन बरन जगत कहाणी, ज़ात पात शरअ वेखानी, कलयुग सतिजुग त्रेता द्वापर जुग जुग आपणा बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप समझाईआ। साचा खेल करे करतार, हरि करता आप जणाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट हो विच संसार, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। घट घट राम रमिआ पसार, रम्मईआ आपणा पर्दा लाहइंदा। एका नूर नूर कर त्यार, नूर नूर नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा साचे घर, सचखण्ड वासी आप सुणाइंदा। सचखण्ड निवासी कृपानिध आपणी किरपा आप कमाईआ। कलयुग अन्तिम होए इक्क प्रसिद्ध, गुर अवतार लेखा लेखे दए लगाईआ। करे कराए आपणी बिध, अन्त कोई पा ना सके राईआ। जन भगतां कारज करे सिध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र हरि निरँकार, एका एक जणाइंदा। अन्तिम कल वेखां संसार, संसा रोग सर्ब मिटाइंदा। चार वरन विच्चों लवां उठाल, उठ उठ आपणी सेव कमाइंदा। नाता तोड़ शाह कंगाल, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। शब्द सरूपी बण दलाल, सच दलाली इक्क जणाइंदा। वस्त विकावां हक़ हलाल, हक़ीक़त आपणे हथ्थ वखाइंदा। भगत भगवन्त साचे भाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल पुरख अबिनाश,
एका एक जणाईआ। करां खेल अन्त तमाश, लोकमात फेरा पाईआ। भगत भगवन्त बणाए सच जमात, आपणी पट्टी नाम पढ़ाईआ। वरन बरन सुट्टे डूँग्घे खात, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। मेटे रैण अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। हरिजन साचे देवे दात, सन्त साजण मेल मिलाईआ। गुरमुखां पूरी करे आस, जगत तृष्ना भुख गुआईआ। गुरसिखां होए दासी दास, बण सेवक सेव कमाईआ। लख चुरासी गल पाए जम का फास, फाँसी कोए ना सके तुड़ाईआ। राए धर्म करे हास, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। सच वस्त ना किसे पास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। आपणा खेल हरि कराउणा, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। निरगुण जामा लोकमात पाउणा, रूप अनूप आप धराइंदा। भगत भगवन्त वेख वखाउणा, निज नेत्र मेल मिलाइंदा। सच दुआरे सच बहाउणा, सच सोहला राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पैग़म्बर आप जणाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार रखणा याद, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। कलयुग अन्त सुणे फरयाद, फिर फिर आपणी ख़ुशी मनाईआ। भगत भगवन्त लए काढ, लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। शब्द निशाना एका गाड, धरनी धरत धवल दए झुलाईआ। पिछला लेखा चुकाए जो वंड वंड आए हद्द, शरअ हद्द कोए रहिण ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी इक्को वज्जे नद, नाम नगारा इक्क सुणाईआ। इक्को काअबा होए हज्ज, हुजरा इक्को दए वखाईआ। इक्को मन्दिर लए सद्द, राम एका नज़री आईआ। एका गुरुदुआर बहे सज्ज, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। चार जुग दी चुकाए लोक लाज, जन भगतां एका घर मिलाईआ। साहिब साजण साचा साज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सारे लोचण, इक्को आस रखाईआ। सचखण्ड दवारे चरन कँवल बह बह सोचण, सोचिआं सोच विच कदे ना आईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर इक्को है भी होसी, सैभं रूप ना कोए वटाईआ। साडी काया लोकमात हो गई थोथी, अन्तिम नाता आए तुड़ाईआ। लिख लिख रख के आए पोथी, जीव जंत गए भुलाईआ। गुर का शब्द ना जाणया माणक मोती, मनमुख ख़ाक रहे रुलाईआ। अंदर वड़ी वासना खोटी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हल्काईआ। कोई चढ़या ना उपर चोटी, कबीर जुलाहा दए दुहाईआ। शमश तबरेज़ खल्ल्ह लुहाई होया बोटी बोटी, अग्नी तत्त तत्त जलाईआ। नानक निरगुण वेखे कोटन कोटी, सचखण्ड साचे कोट चढ़ चढ़ दरस कोए ना पाईआ। पुरख अबिनाशी कलयुग अन्तिम प्रगट करे इक्को निर्मल जोती, फड़ फड़ देवे ना कोए सज़ाईआ। ना वडी ना दिसे छोटी, निराकार निरँकार नज़र किसे ना आईआ। ना कोई हवन पवन ना कोए अहूती, र्घित दीप समग्री कोए ना रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेस धर, वेस अवल्लड़ा आप वटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क इकल्लड़ा आदि जुगादि जुग जुग फड़ाए पलड़ा, नाम पल्लू जगत नेत्र नैण पलक नज़र किसे ना आईआ।
१९ जेठ २०१९ बिक्रमी माई शाहणी दे गृह छम्ब जम्मू
हरिजन उच्ची सदा शान, शहिनशाह सतिगुर आप कराइंदा। जिस जन देवे चरन ध्यान, धरनी धरत धवल वड्याइंदा। आत्म बख्शे इक्क ज्ञान, अन्तर विद्या नाम पढ़ाइंदा। अमृत रस पीण खाण, धीरज सति सन्तोख इक्क रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप वड्याइंदा। साची शान हरि चरन, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। जिस मिलयां चुक्के भय डरन, भउ रूप ना कोए दरसाईआ। नेत्र खुल्ल्हे हरन फरन, अन्ध अन्धेर दए गुआईआ। नाता तुट्टे वरन बरन, ज़ात पात कोए रहिण ना पाईआ। मिले मेल हरि करनी करन, करता पुरख होए सहाईआ। देवे वड़याई उपर धरन, धरनी धरत धवल रंग रंगाईआ। उलटा करे नाभ कँवल, कँवल नैण खेल कराईआ। जिस ने नूर धराया अवल्ल, आदि पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह शाहान इक्क अख्वाईआ। साची शान दर हज़ूर, जिस जन हाज़री लेखे लाइंदा। जन्म जन्म दे मुआफ़ करे कसूर, गुस्सा आप ना कोए वखाइंदा। जुग जुग दा पैंडा नेड़े ल्याए दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। मस्तक लाए चरन धूढ़, मूर्ख मूढ़े माण दिवाइंदा। एका बख्शे साचा नूर, नूरो नूर डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी दया कमाइंदा । दया वड़याई देवे माण, दीन दयाल खेल कराइंदा। घर सागर कराए अशनान, दुरमति मैल धुआइंदा। निर्मल कर्म कर उजागर देवे दान, नाम वस्त झोली पाइंदा। सुरती शब्दी मेला गोपी काहन, घर बह बह सखीआं मंगल साचा गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माण निमाणयां आप उठाइंदा। माण निमाणयां सिर रखे हथ्थ, सति पुरख वडी वड्याईआ। सति सतिवादी देवे वथ, घर साचे आप वरताईआ। काया मन्दिर अंदर देवे ढक, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। अन्तिम पति लए रख, पति पतिवन्ता फेरी पाईआ। मेल मिलाए हस्स हस्स, हरि जू आपणा रंग वखाईआ। दर घर मार्ग साचे दस्स, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। हरिजन साचे लख चुरासी नालों करे वक्ख, वक्खरी आपणी धार वखाईआ। खोल्हणहारा इक्को अक्ख, अक्खर इक्को करे पढ़ाईआ।
हिरदे अंदर आपे वस, बस्ती आपणी लए वसाईआ। निमाणयां निताणयां निर्धन हो हो गाए जस, सिफ्ती सिफ्त करे सालाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी पूरी करे आस, जुग जन्म जो जन बैठे ध्यान लगाईआ।