पुस्तकालयभाग १२

१९ जेठ २०१९ बिक्रमी बीबी राम कौर दे गृह छम्ब जम्मू

सचखण्ड दवारे साचा खेल, सति पुरख निरँजण आप कराइंदा। निरगुण नूर कर प्रकाश बिन बाती तेल, आदि निरँजण डगमगाइंदा। वसणहारा धाम नवेल, सच सिँघासण आसण लाइंदा। निरगुण सरगुण करे मेल, गुर अवतार पीर पैग़म्बर एका दर बहाइंदा। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी बण बण सज्जण सुहेल, सच संदेशा नर नरेशा इक्क सुणाइंदा। लहिणा मुक्या गुर गुर चेल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा इक्क सुहाइंदा। सचखण्ड दवारे श्री भगवान, तख्त निवासी सोभा पाईआ। भूपत भूप राज राजान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाह, एका बैठा आसण लाईआ। जुगा जुगन्तर निरगुण सरगुण देवणहार सलाह, साची सिख्या इक्क पढ़ाईआ। बोध अगाधा भेव चुका, नाउँ निरँकारा आप जणा, एका नाम दए वड्याईआ। हुक्मी हुक्म खेल करा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराईआ। साची करनी करनेहारा, करता पुरख खेल कराइंदा। सो पुरख निरँजण वसणहारा ठांडे दरबारा, हरि पुरख निरँजण आपणा पर्दा लाहइंदा। निरगुण नूर एकँकारा, आदि निरँजण जोती जाता डगमगाइंदा। श्री भगवान वसणहारा धाम न्यारा, महल अटल अगम्म अथाह बेपरवाह, दर घर साचे सोभा पाइंदा। श्री भगवान आदि जुगादि बणे मलाह, नित नवित आपणा वेस वटाइंदा। पारब्रह्म प्रभ खेल खला, खेलणहारा आपणा रंग आप रंगाइंदा। सचखण्ड दवारा दए वड़या, तख्त निवासी तख्त सुहाइंदा। भूपत भूप रूप वटा, सीस जगदीश ताज सुहा, दर घर साचे सोभा पाइंदा। नूरो नूर नूर रुशना, बेऐब बेऐब ख़ुदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परवरदिगार आपणा राह आप चलाइंदा। परवरदिगार राह अवल्ला, एकँकारा आप चलाईआ। वसणहारा सच महल्ला, मुकामे हक़ करे रुशनाईआ। निरगुण नूर दीपक जोती आपे बला, जल्वा जलाल इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे दए वड्याईआ। सचखण्ड दवारे हरि जू चढ़, हरि पुरख निरँजण आपणा खेल कराइंदा। आपे खोल्हणहारा साचा दर, दर दरवाज़ा नज़र किसे ना आइंदा। आपणा घाड़न आपे घड़, घड़ आपणा रंग रंगाइंदा। आपणे अन्तर आपे वड़, वड़ आपे सोभा पाइंदा। आपणा पल्लू आपे फड़, फड़ आपणा बन्धन पाइंदा। आपे पुरख नारी नर, नर नरायण बण बण कन्त कन्त कन्तूहल सेज

हंढाइंदा। आपे सुत दुलारा जण, जण शब्दी सुत आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाइंदा। सुत दुलारा आपे जण, जण जणेंदी बणे माईआ। दाई दाया खेल कर, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। थिर घर दुआरे आपे वड़, पूत सपूते दए वड्याईआ। एका अक्खर जाणा पढ़, निष्अक्खर दऐ सुणाईआ। पुरख बिधाता देवे दान एका एक नाम वर, वर आपणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। साचा खेल श्री भगवन्त, शब्दी शब्द शब्द जणाइंदा। तेरी महिमा इक्क अगणत, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। हरि जू हरि बणाए बणत, ना कोई दूसर संग रखाइंदा। ना कोई जाणे आदि अन्त, आपणी गोद बहाइंदा। हरि का नाउँ मणीआ मंत, हरि निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। खेलणा खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग तेरी धार वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा नर नरेशा सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एका वार सुणाइंदा। सति संदेशा लैणा सुत, हरि जू करे जणाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। थिर घर सुहाए आपणी रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। निरगुण निराकार निरवैर अजूनी रहित अनभउ प्रकाश आपे उठ, असुते प्रकाश आप कराईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी साहिब सतिगुर आपे तुट्ठ, आपणी इच्छया साची भिच्छया आपे झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा साची धार, देवणहारा एकँकार, इक्क इकल्ला दए समझाईआ। इक्क इकल्ला एकँकारा, एका एक खेल कराइंदा। इक्क महल्ल इक्क मनारा, एका आसण लाइंदा। एका सुत इक्क दुलारा, एका हुक्म जणाइंदा। एका वणज इक्क वपारा, एका हट्ट खुल्हाइंदा। एका वस्त दए हरि थारा, नज़र किसे ना आइंदा। दर घर साचे कर प्यारा, बण जननी जन साचा सुत गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वखाइंदा। साचा वेस श्री भगवान, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। सुत दुलारे देवे दान, दाता दानी वड वड्याईआ। तेरा उपजाए सच निशान, बेअन्त बेपरवाहीआ। विष्नूं विश्व कर परवान, वास्तक आपणे रंग रंगाईआ। एका अमृत पीण खाण, कँवल कँवला आप टिकाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म कर प्रधान, पारब्रह्म प्रभ वंड वंडाईआ। बण विचोला नौजवान, आपणा खेल दए समझाईआ। सुन अगम्म वेखणहारा धूंआँधार सुंञ मसाण, अनडिठ आपणा राह चलाईआ। शंकर मेल श्री भगवान, कंकर कंकर आपणा मृदंग वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाईआ। साचा खेल हरि करतारा, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यारा, सच प्रीती इक्क जणाइंदा। एका मन्दिर इक्क दुआरा, एका घर वखाइंदा। एका इष्ट निरगुण जोत निराकारा, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आइंदा। एका

देवणहार भण्डारा, अतोट अतुट रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाइंदा । साची सिख्या एका एक, एकँकारा आप जणाईआ। विष्नूं देवे विश्व टेक, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पारब्रह्म हरि जू नेत्र पेख, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शंकर करे साचा हेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क जणाईआ। सच संदेशा हरि हरि नाउँ, एका एक जणाइंदा। आपे वसे हर घट थाउँ, घट घट डेरा लाइंदा। पकड़नहारा दरगाह साची बाहों, सचखण्ड साचे डेरा लाइंदा। तख्त निवासी करे सच न्याउँ, शाह पातशाह अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। आपे पिता आपे माउँ, पूत सपूता आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेशा इक्क सुणाइंदा। धुर संदेशा धुरदरगाही, हरि हरि आप जणाईआ। निरगुण नूर जोत कर रुशनाई, नूर नुराना डगमगाईआ। साचा मन्दिर रिहा सुहाई, घर वसे सच्चा माहीआ। बेऐब परवरदिगार नाउँ ख़ुदाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि पुरख पुरख वड्याईआ। आदि पुरख श्री भगवाना, नर हरि आपणा खेल कराइंदा। त्रै त्रै देवे एका दाना, त्रैगुण झोली पाइंदा। रजो तमो सति निशाना, सति सतिवादी आप वखाइंदा। पंचम बन्ने्ह एका गाना, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन इक्क वखाइंदा। खेले खेल दो जहानां, दोए दोए आपणी धार चलाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां कर परवाना, रवि ससि सूरज चन्न किरन किरन चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म हुक्मरान, हरि साचा आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुणना कर ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। लख चुरासी होए प्रधान, त्रै पंज एका बन्धन पाईआ। आत्म परमात्म खेल करे महान, ईश जीव दए वड्याईआ। ब्रह्म पारब्रह्म झुलाए निशान, सति निशाना दए वखाईआ। बोध अगाधी इक्क ज्ञान, आपणा नाउँ करे पढ़ाईआ। सरगुण रूप विच जहान, साख्यात दए वखाईआ। नौ दुआरे खोल्ह दुकान, जगत तृष्ना नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा समझाईआ। साचा भेव हरि जू खोल्ह, एका एक जणाइंदा। निष्अक्खर अन्तर आपे बोल, एका राग अल्हाइंदा। लख चुरासी तोलणा तोल, नाम कंडा हथ्थ फड़ाइंदा। घट घट अंदर जाए मौल, मौला एका रूप वटाइंदा। गृह गृह रखे आपणा कौल, कँवल नाभी अमृत आप भराइंदा। निरगुण जोत प्रगट हो उपर धौल, जोत निरँजण डगमगाइंदा। निरगुण सरगुण वसे कोल, विछड़ कदे ना जाइंदा। बज़र कपाटी पर्दा ओहल, माया ममता संग रलाइंदा। पंच विकारा करे घोल, काम कोध लोभ मोह हँकार अंग जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक्क जणाइंदा। सच सुनेहड़ा हरि निरँकारा,

एका एक जणाईआ। लख चुरासी कर पसारा, पसर पसारी वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण बन्न्हे धारा, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। जल बिम्ब वेखणहार अखाड़ा, पवण पवणां नाल समाईआ। आत्म परमात्म दे आधारा, गुर गुर शब्दी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप जणाईआ। साची खेल वंडे वंड, वंडणहार भेव ना आइंदा। नाता जोड़ जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज खेल कराइंदा। चार वेद गाए छन्द, ब्रह्मा आपणा मुख सालाहइंदा। चारे बाणी इक्क अनन्द, परा पसन्ती मद्धम बैख़री एका रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंडे वंड, भेव कोए ना पाइंदा। निरगुण सरगुण देवे वंड, वेस अनेक वटाइंदा। पंज तत्त काया चोले चाढ़े चन्द, नूर नुराना डगमगाइंदा। सदा सुहेला होए बख्शंद, बख्शिश आपणे हथ्थ वखाइंदा। भरम भुलेखा दूई द्वैती हउमे हंगता ढाहे कंध, निवण सो अक्खर इक्क पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग सरगुण धार, हरि जू हरि हरि आप चलाईआ। सेवा ला गुर अवतार, जुग जुग वेख वखाईआ। पीर पैग़म्बर दए आधार, दस्तगीर दस्त मिलाईआ। गुर गुर शब्दी खोल्ह किवाड़, ज्ञान ध्यान इक्क दृढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। भगत भगवन्त कर प्रधान, जगत प्रधानगी दए वड्याईआ। साचे सन्तां मेला सुरती शब्दी गोपी काहन, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण आप मिलाइंदा। गुरमुख काया मन्दिर अंदर वेखण सच मकान, हरि मन्दिर आप सुहाइंदा। गुरसिख अमृत आत्म पीण खाण, जगत तृष्ना भुख ना लागे राईआ। चौदां लोक खोल्ह दुकान, हरि जू एका हट्ट खुल्हाईआ। चौदां तबकां दे निशान, सच निशाना दए प्रगटाईआ। लेखा जाणे श्री भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ। साचा भेव पुरख अगम्म, आदि जुगादि चुकाइंदा। आपे जाणे आपणा कम्म, दूसर अन्त किसे ना आइंदा। सतिजुग त्रेता दुवापर कलयुग बेड़्हा बन्न्ह, गुर अवतारां वेख वखाइंदा। सुणावणहारा राग अनादी एका कन्न, बिन रसना जिह्वा गाइंदा। लख चुरासी घड़े लए भन्न, घड़न भन्नणहार आपणा हुक्म वरताइंदा। हुक्मे अंदर सूरज चन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी खेल अपारा, पारब्रह्म प्रभ आप कराईआ। गुर अवतारां दए सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लोकमात कर वणजारा, वणज वपारी हट्ट चलाईआ। लहिणा जाणे तेई अवतारा, भगत अठारां नाल मिलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद लेखा जाणे चार यारा, यारी यारां नाल निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताईआ। साचा खेल हरि भगवन्त, आदि जुगादि कराइंदा। गुर गुर वेस नारी कन्त,

कन्त कन्तूहल सेज हंढाइंदा। चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाइंदा। रसना जिह्वा नाउँ मणीआ मंत, मन मणका आप भुवाइंदा। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक्क समझाइंदा। लेखा जाणे जीव जंत, लख चुरासी वेख वखाइंदा। जुग जुग बणाए बणत, जुग जुग खेड़ा आपे ढाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाइंदा। आपणा रंग हरि रंगीला, एकँकारा आप जणाईआ। आदि जुगादी छैल छबीला, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर लोकमात बणा कबीला, हुक्मी हुक्म इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस दस धार वेख वखाईआ। एका जोती दहि दिश धार, हरि जू हरि हरि आप चलाइंदा। नानक गोबिन्द साची धार, गुर गुर वेस वटाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकार, जै जै आपणे नाम कराइंदा। नाम सति सति आधार, फ़तेह डंका इक्क वजाइंदा। पंचम पंच पंच प्यार, पंच परवान आप वखाइंदा। गानां बन्न्हे वाली दो जहान, नज़र किसे ना आइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम औध मुक्की आण, लेखा लेखे सब दा पाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग बीते विच जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त आपणा खेल आप कराइंदा। कलयुग वेला अन्तिम आया, हरि जू आपणी खेल कराईआ। सचखण्ड दवारा इक्क सुहाया, दर घर साचे वज्जी वधाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार दर बुलाया, हुक्मी हुक्म आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा रिहा चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर आए दर, दर बैठे सीस झुकाईआ। सतिगुर फड़या तेरा लड़, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी तेरा अक्खर आए पढ़, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। ज़ात पात दीन मज़्हब वरन बरन शरअ शरीअत आए लड़, जीव जंत कर लड़ाईआ। तेरे विछोड़े वैराग अंदर आए सड़, तेरी बिरहों टिकण ना देवे राईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम बीते सृष्ट सबाई गई छल, अछल अछल तेरी वड्याईआ। तेरे दुआरे आए चल, निहचल धाम बैठा आसण लाईआ। नेत्र नैण तक्क साडे वल, दरस प्यासे रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी सच संदेशा इक्क सुणाईआ। सच संदेशा श्री भगवान, हरि जू एका एक सुणाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत करो ध्यान, नेत्र नैण इक्क खुल्हाइंदा। कलयुग अन्तिम वेला चुक्या आण, चार कुण्ट डंक ना कोए वजाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी नेत्र पेखो जीव जंत होए शैतान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सारे कहिण, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। बिन तेरे कोई ना दिसे साचा नैण, जग नेत्र कम्म किसे ना आईआ। जुग जुग चुकाए लहिणा देण, तेरे हथ्थ वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। मंगी मंग सच दुआर, एका झोली रहे वखाईआ। इकट्ठे होए एका वार, चार जुग विछड़े लए मिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा नाउँ लोकमात गाउँदे रहे वारो वार, रूप अनूप अनूप वटाईआ। निउँ निउँ सजदा करदे रहे संसार, वाहवा तेरी वड्याईआ। तूं करता करीम परवरदिगार, रहिमत तेरी इक्को भाईआ। सदा सलामत रहें सचखण्ड दवार, ना मरे ना जाईआ। गुर अवतार तेरे बरदे सेवादार, पीर पैग़म्बर दर दरवेश बैठे अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साडी पूरी आस कराईआ। पुरख अबिनाशी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अग्गों प्या हस्स, हस्स हस्स आप सुणाइंदा। इक्क दूजे नूं दयो दस्स, कलयुग वेला अन्तिम आइंदा। लोकमात चों आए नस्स, सच दुआरा एका भाइंदा। अग्गे खेल करे पुरख समरथ, नथ्थ आपणे हथ्थ वखाइंदा। जूठा झूठा डेरा करे भट्ठ, भट्ठ खेड़ा आप कराइंदा। चार वरन सुणाए एका जस, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश मेल मिलाइंदा। निरगुण नूर जोत करे प्रकाश, घर घर दीपक आप जगाइंदा। जन भगतां वसे सदा पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। वेखणहारा पृथ्मी आकाश, प्रिथम आपणा राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेद आप खुल्हाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर चढ़या चाअ, चाओ घनेरा इक्क रखाईआ। धन्न वड़याई पारब्रह्म प्रभ बणे मलाह, बेड़ा लोकमात चलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां देवे इक्क सलाह, एका अक्खर दए समझाईआ। आदि पुरख इक्क जणाए आपणा नाँ, आपणा नाउँ अन्तिम अन्त दए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आपे वेख वखाईआ। गुर अवतार उठ उठ वेखण, हरि जू की की खेल कराइंदा। ज़ात पात दी मेटे रेखन, वरन बरन ना कोए रखाइंदा। वसणहारा देस परदेसण, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणयां चरनां हेठ दबाइंदा। निराकार निरवैर धरया भेसा, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। सीस झुकाए विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा, सुरपति इन्द नाल मिलाइंदा। चतुर्भुज नेत्र नैण आपे पेखा, आदि शक्ति नूर नुराना नूरो नूर इक्क रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सचखण्ड दवारे गाउण गीत, हरि जू हरि हरि खेल कराईआ। असी वंडां कर कर आए मन्दिर मस्जिद मट्ठ मसीत, शिवदुआले गुर दर वंड वंडाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां दस्से इक्को रीत, बिन हरि अवर ना कोए सहाईआ। काया अंदर साचे मन्दिर उच्च महल्ले बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीट, राउ रंक ना कोए वखाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे अनडीठ, गुर अवतार पीर पैग़म्बर रहे सालाहीआ। निर्धन सरधन वसे चीत,

चेतन आपणा रूप धराईआ। आत्म परमात्म बन्न्हे रीत, पतित पुनीत आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे दए वड्याईआ। गुर अवतारां चढ़या रंग, सचखण्ड साचे आप रंगाया। करे खेल सूरा सरबंग, पुरख अबिनाशी वेख वखाया। लख चुरासी आत्म सेजा वेखे पलँग, घर घर मन्दिर आप उपाया। निरगुण अनहद अनाद वजाए मृदंग, अनहत आपणी सेवा लाया। अमृत सरोवर साची धार वहाए गंग, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती निउँ निउँ सीस झुकाया। घर मन्दिर देवे इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाया। गुर अवतार सारे गाउण छन्द, पुरख अबिनाशी ढोला इक्क प्रगटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा भेव ना किसे जणाया। हरि का भेव ना पाए कोई अन्त, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कर गुर अवतार पल्लू गए छुडाईआ। सृष्ट सबाई एका कन्त, लख चुरासी नर नरायण निरगुण सरगुण लए प्रनाईआ। वेस वटाए आदि अन्त जुगा जुगन्त, पंज तत्त काया चोले दए वड्याईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी घल्लदा रिहा भगत भगवन्त साचे सन्त, सति असति आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम आपणा फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम पाए फेरा, बेफ़िकर बेपरवाहीआ। नव नौ चार करे नबेड़ा, तख्त निवासी सच्चा शहिनशाहीआ। लोकमात सचखण्ड वखाए साचे डेरा, डेरा आपणा आपे लाईआ। मेटणहार चुरासी गेड़ा, जम की फाँसी दए कटाईआ। धरत धवल तेरा खुल्ल्हा करे वेहड़ा, धरनी होए आप सहाईआ। त्रैगुण माया तेरा कटे जेड़ा, बन्धन बंध कोए रहिण ना पाईआ। भगत भगवान इक्क दूजे नूं कहिण, तूं मेरा मैं तेरा, सोहँ गीत साचा ढोला गाईआ। निरगुण पुरख प्रगट होया नाउँ रखाया सिँघ शेरा, शेअर आपणा दए सुणाईआ। ग़रीब निमाणे तारे कर कर मेहरां, मेहर नज़र बेनज़ीर आपणी एका पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लहिणा दए चुकाईआ। साचा लहिणा विच संसार, हरि जू हरि हरि आप चुकाइंदा। लेखा जाणे आप करतार, करता पुरख कुदरत कादर वेख वखाइंदा। जुग जुग विछड़े मेले यार, जन्म विछोड़ा पन्ध कटाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्त करे प्यार, प्रेम प्यार वेख वखाइंदा। सतिजुग दी साची कार, करनी करता आप कराइंदा। पूरब लेखा लए विचार, वेद व्यासा ढोला गाइंदा। ईसा मुहम्मद कर के गए गुफ़तार, गुफ़त शनीद आपणा पर्दा लाहइंदा। नानक निरगुण वाजां रिहा मार, महांबली आपणे वारे फेरा पाइंदा। गोबिन्द पूत सपूता कहे ललकार, कल अन्तिम कल कल्की लै अवतार, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। सम्बल डंका वज्जे अपार, दो जहानां आप अल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव होयण ख़बरदार, त्रैगुण माया नाल उठाइंदा। पंचम पर्दा देवे पाड़, लेखा जाण तेई अवतार, भगत भगवन्त संग मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, साची किरपा आपणी आप कमाइंदा। साची किरपा करने योग, युगती आपणे हथ्थ रखाईआ। आदि जुगादि सदा संजोग, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म भोगे भोग, भस्मड़ रूप नज़र ना आईआ। भगत भगवन्त गुर अवतार पीर पैग़म्बर जणाए एका ओट, ओट आपणी इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साचा लेखा लेखे पाईआ। साचा लेखा लेखे जाए लग्ग, श्री भगवान आप लगाइंदा। चार जुग जो रहे अलग्ग, कलयुग अन्तिम मेल मिलाइंदा। त्रैगुण अग्नी बुझे अग्ग, अमृत मेघ इक्क बरसाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए कग्ग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाइंदा। आत्म अन्तर इक्क वैराग, पुरख अबिनाशी आप उपजाइंदा। हरि जू मिले कन्त सुहाग, जगत दुहागण नाता तोड़ तुड़ाइंदा। सुरत सवाणी जाए जाग, शब्द हाणी मेल कराइंदा। अकथ कहाणी सुणाए राग, अनुभव अन दृष्ट आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। खेल खलाए एका एक, आदि अन्त वडी वड्याईआ। भगत भगवन्त साचे वेख, लोकमात लए जगाईआ। बहत्तरां लिखणहारा लेख, लिख लिख लेखा दए समझाईआ। सत्तरां रखे एका टेक, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। चुहत्तरां करे आप बबेक, ववेकी आपणा नाउँ जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे लए लगाईआ। साचा लेखा लेखे जाए लग्ग, हरि सतिगुर आप लगाईआ। भगत भगवन्त साचे सद्द, सच दुआरे लए मिलाईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, आपणी बूझ बुझाईआ। अनहद राग सुणाए नद, अनादी नाद वजाईआ। लेखा जाणे विश्व यद, विश्व आपणा खेल कराईआ। पारब्रह्म ब्रह्म वेखे हद्द, हदूद अरबा आप वंडाईआ। जीव जंत लख चुरासी हरि जू देवे छड्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप चलाईआ। साचा राह चले जहान, दो जहानां वाली आप चलाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर करन परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। राम कहे मैं तेरा राम, कृष्न कहे मैं तेरा निशान, निरवैर रूप भेव कोए ना पाइंदा। ईसा कहे तूं मेरा अमाम, मूसा कहे तूं पकड़ें दाम, मुहम्मद कहे प्याएं जाम, आब हयात हथ्थ रखाइंदा। चारे यार सुणन पैग़ाम, इज़राईल जबराईल मेकाईल असराफ़ाईल साची सेव कमाइंदा। नानक सचखण्ड करे परवान, नाम सति मिल्या दान, निरगुण वेखे इक्क भगवान, दूसर नज़र कोए ना पाइंदा। गोबिन्द सूरबीर बलवान, खड़ग खण्डा तेज़ कृपान, चण्ड प्रचण्डा ब्रह्मण्ड खण्ड सर्ब कुरलाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हरि चरन कँवल करन सर्ब ध्यान, नाता तोड़ माण अभिमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, साचा राह आप जणाइंदा। साचा राह सच महल्ला, सति पुरख निरँजण आप समझाईआ। कलयुग अन्तिम रहे अटल्ला, अटल्ल पदवी दए जणाईआ।

सच सिँघासण हरि जू मल्ला, निरगुण बैठा आसण लाईआ। भगत भगवान फड़ाए पल्ला, फड़या पल्लू छुट्ट ना जाईआ। जोती शब्दी आपे रल्ला, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। सच संदेश एका घल्ला, दो जहान करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारा आप चलाईआ। साची धारा पुरख अकाल, तेरी सब नूं भाईआ। आदि जुगादी दीन दयाल, काल महांकाल तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्त सुणयां मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा रूप वटाईआ। भगत भगवन्त लए भाल, लख चुरासी फोल फुलाईआ। नाता तोड़े शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर जिस दी घालण आए घाल, सो ख़ालक लोकमात फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम बणे दलाल, जगत दलाली इक्क कराईआ। हक़ीक़त वेखे हक़ हलाल, छुरी चलाए ना जगत कसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क सुणाईआ। सच संदेशा ल्या सुण, हरि जू हरि हरि आप सुणाया। कवण जाणे प्रभ तेरे गुण, बेअन्त तेरी वड्याआ। लख चुरासी छाण पुण, हरिजन साचे लएं तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाया। दर घर साचा सोभनीक, गुर अवतार पीर पैग़म्बर रहे जस गाईआ। तेरा दिसे ना कोए शरीक, लाशरीक तेरी रुशनाईआ। चौदां तबक मेटणहार तारीक, अन्ध अन्धेर दएं गंवाईआ। सदी चौधवीं वेखे ठीक, ठीकर सब दा भन्न वखाईआ। पीर पैग़म्बर तेरे दर ते मंगदे रहे भीख़, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। ईसा मूसा ख़ाली ख़ीस, नेत्र नैण नीर वहाईआ। उम्मत नबी भुल्ली हदीस, कलमा अमाम ना कोए सुणाईआ। तेरे दर ना झुकया सीस, साचा सजदा ना कोए वखाईआ। मक्का काअबा जूठा झूठा पीसण ल्या पीस, काया हुज़रे सच महिराबे चढ़ दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, अन्त मिले तेरी सरनाईआ। सच सरनाई देवे दस्स, नर हरि आप जणाइंदा। हाढ़ सतारां होए इकट्ठ, सत्तर बहत्तर चुहत्तर मेल मिलाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां आउणा नट्ठ, राह मार्ग इक्क जणाइंदा। अग्गे मिले पुरख समरथ, समरथ आपणा खेल कराइंदा। लहिणा देणा चुकाए सब दा सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, रविदास चुमारा नाल रलाइंदा। दो जहानां एका डोरी देवे घत्त, बन्धन बंध ना कोए तुड़ाइंदा। भगत भगवन्त मिल मिल गायण जस, जस भगतां आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल लैणा जाण, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। प्रगट होए श्री भगवान, भगवन आपणी धार चलाईआ। लेखा जाणे चार जुग जगत निशान, पूरब वेखे थाउँ थाईंआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वखाए इक्क मकान, दूजा मकबरा ना कोए बणाईआ। पंडत पांधे मुलां शेख़ ग्रन्थी पन्थी होण हैरान, हरि हरि की खेल रचाईआ। सर्ब जीआं

देवे इक्को ज्ञान, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। पशू पंखी पंछी तरवर सरवर सारे गाण, अन्तर आत्म इक्क लिव लाईआ। आदि जुगादि सदा सदा करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्त करे कुरबान, लख चुरासी करबला रूप वखाईआ। सतिजुग सच करे प्रधान, सच सच मिले वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर रिख मुन सारे गाण, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सतिजुग झुल्ले सच निशान, सति सतिवादी आप झुलाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान देवे दान जीव जहान, जीवण जुगत इक्क जणाईआ। घर सखीआं मिले आपे काहन, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण रूप वटाईआ। सीता सुरती मेला सीआ राम, घट घट रमिआ राम फेरा पाईआ। ईसा मूसा दए पैग़ाम, हज़ारा दरूद करे पढ़ाईआ। इस्म आज़म इक्क निशान, एका नूर दए दरसाईआ। मुहम्मद एका अल्फ़ करे परवान, उल्फ़त होर ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अक्खर दए वखाईआ। एका अक्खर नाम सति, सतिगुर नानक नाम दृढ़ाया। आत्म परमात्म ब्रह्म मति, तत्त तत्त नाल मिलाया। जीव जंत बहत्तर नाड़ ना उब्बले रत्त, रत्ती रत दए सुकाया। इक्क जणाए साची गाथ, गाथा एका एक पढ़ाया। होए सहाई अनाथां नाथ, दीनन आपणी गोद उठाया। लहिणा देणा वेखे मस्तक माथ, कौस्तक मणीआ पर्दा दए चुकाया। जन्म जन्म दा पूरा करे घाट, पिछला घाटा पूर कराया। अग्गे नेड़े दस्से वाट, लख चुरासी पन्ध मुकाया। गोबिन्द गुर वखाए साची खाट, आत्म सेजा इक्क सुहाया। निर्मल जोत जगे ललाट, नूर नुराना डगमगाया। बज़र कपाटी जाए पाट, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाया। अन्तिम मिटे अन्धेरी रात, साचा चन्द दए चमकाया। इक्क बंधाए चरन नात, साचा नाता जोड़ जुड़ाया। वेले अन्तिम पुच्छे वात, निरगुण सरगुण लए मिलाया। दरस दिखाए इक्क इकांत, अकल कल आपणा फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि इक्को नाम दए दृढ़ाया। इक्को नाम एका घर, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। लख चुरासी जिस घाड़न ल्या घड़, सो प्रभ वेखे चाँईं चाँईंआ। घर मन्दिर अंदर उच्चे टिल्ले जाए चढ़, सच सिँघासण आसण लाईआ। सुरती शब्दी लए फड़, आत्म परमात्म बन्न्हे लड़, ब्रह्म पारब्रह्म एका घर बहाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत साचे सन्त दर्शन वेखण अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी आपणा दरस कराईआ। करे प्रकाश बहत्तर नड़, तिन्न सौ सट्ठ हाडी काया माटी दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर विच घर लडाए लड, पिता पूत बालक रूप सखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई वखाए इक्को यद, विष्नूं बंस दए सुहाईआ।

२० जेठ २०१९ बिक्रमी फुंमण सिँघ दे गृह छम्ब जम्मू

हरि सतिगुर सच्चा मेहरवान, सदा सहायक खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण जाणी जाण, जीव जंत जंत समाइंदा। लख चुरासी वेखे आण, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। भगत भगवान वखाए सच मकान, तन मन्दिर डेरा लाइंदा। बिरध बाल जवान देवे इक्को माण, वड्डा छोटा ना कोए रखाइंदा। मात पित बण श्री भगवान, छोटे बाले गोद उठाइंदा। सति सन्तोखी अमृत नाम, सच प्याला जाम प्याइंदा। आत्म परमात्म इक्को गान, गीत सुहागी आप सुणाइंदा। नाता तुट्टे मढ़ी पवण मसाण, मसला इक्को वार हल्ल कराइंदा। साचे सन्त अन्त ना कदे पछताण, पसचाताप ना कोए कराइंदा। सिदक सबूरी दस्से सच ईमान, इस्म आपणा आप वखाइंदा। इलम आलम उल्मा देवे इक्क निशान, अल्फ़ आरफ़ आप पढ़ाइंदा । एका अक्खर गुण निधान, वक्खर सब तों आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे खेल कराइंदा। एका अक्खर निरगुण रूप, राम रहीम आप प्रगटाईआ। आदि जुगादि वखाए सति सरूप, सच सच रिहा समाईआ। वसणहारा चारे कूट, घट घट आपणा डेरा लाईआ। निरगुण सरगुण दए सच सबूत, नानक ढोला एका गाईआ। पिता पुरख अकाल शब्दी शब्द बणाए साचा सुत, अबिनाशी अचुत दया कमाईआ। भगत भगवान भगती सुहाए साची रुत्त, वार थित ना कोए रखाईआ। जगत विकारा मन हँकारा देवे कुठ, भाण्डा भरम भउ भनाईआ । सुरत सुआणी जाए उठ, उठ नेत्र नैण खुल्हाईआ। सखीआं कोलों लए पुच्छ, मिल सखीआं मंगल गाईआ। कवण दुआरे मिले सुख, सुख सांतक सति दए कराईआ। उज्जल होए मात मुख, धरत धवल दए वड्याईआ। सफ़ल कराए मात कुक्ख, जन जननी लेखे लाईआ। जन्म जन्म दी मिटे भुक्ख, आसा होर ना कोए वधाईआ। नाता तुट्टे मात गर्भ उलटा रुख़, दस दस मास अग्न ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप समझाईआ। साची सिक्खी साची मति, एका वार जणाईआ। सतिगुर पूरे चरन नत, नाता इक्क दृढ़ाईआ। कर किरपा जिस देवे ब्रह्म मति, ब्रह्म लए जणाईआ। नाड़ नाड़ ना उब्बले रत्त, पंज तत्त ना कोए हल्काईआ। जगत विकारा आपणे ख़ाते लए घत्त, डूँग्घा ख़ाता हरि रखाईआ। सति सन्तोख धीरज शब्द ज्ञान देवे मत्त, मनमति दए दुरकाईआ। सच वणजारा खोल्हे हट्ट, घर एका नाम विकाईआ। चरन सरोवर तीर्थ तट, तट किनारा दए वखाईआ। इक्क चढ़ाए साचे रथ, अगम्म अगम्मड़ी कार कराईआ। वेखणहारा साढे तिन्न हथ्थ, त्रैगुण अतीता फेरा पाईआ। आदि जुगादि सर्ब कला समरथ, सो पुरख निरँजण वड्डा शहिनशाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग जुग मार्ग रिहा दस्स, दस्स दस्स मार्ग आप समझाईआ। त्रैगुण माया विच ना जाणा फस,

पंचम बन्धन ना कोए रखाईआ। प्रभ मिलण दी रखणी आस, एका आसा दए जणाईआ। जन्म जन्म दी मेटे प्यास, अमृत जाम इक्क प्याईआ। आवण जावण लख चुरासी करे बन्द ख़लास, बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ। सन्त सुहेला सदा वसे पास, इक्क इकेला सच्चा माहीआ। मिल मिल सखी गोपी काहन पाए रास, मंडल मण्डप नाच नचाईआ। ढोला सोहला गाए शाहो शाबाश, रागी अनरागी आपणा राग अल्हाईआ। वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रिहा समाईआ। आदि जुगादि ना होए नास, अबिनाशी आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा इक्क जणाईआ। सच संदेशा सज्जण मीत, मित्र प्यारा इक्क जणाइंदा। आदि जुगादी अचरज रीत, भेव अभेद आप छुपाइंदा। वसणहारा धाम अनडीठ, अतीत आपणी कल प्रगटाइंदा। हरिजन बख्शे सच प्रीत, प्रीतीवान वेख वखाइंदा। लख चुरासी परखणहारा नीत, नित नवित आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग आपणा रूप वटाइंदा। कलयुग रूप दीन दयाल, दयानिध आप वटाईआ। गुरमुख वेखे बाल अञ्याण, बाली बुध्ध लेखे लाईआ। फड़ बणाए चतुर सुजाण, सुघड़ देवे आप वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मार्ग आप चलाईआ। साचा मार्ग इक्को हरि, हरि जू गुर अवतारां आप जणाइंदा। पीर पैग़म्बर सजदा रहे कर, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। कलमा अमाम रहे पढ़, इलाही कलाम आप जणाइंदा। निरगुण निरवैर चुकाए डर, डर आपणा इक्क समझाइंदा। भगत भगवन्त लए फड़, फड़ बाहों आप उठाइंदा। कलयुग अन्तिम किरपा कर, कर किरपा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणी दया कमाइंदा। हरिजन वेखे हरि निरँकार, हरी हरि आपणी खेल कराईआ। लेखा जाणे अंदर बाहर, डूँग्घी भँवर रिहा समाईआ। काया कवरी खोल्ह किवाड़, कुण्डा आपणा देवे लाहीआ। देवणहारा दरस दीदार, दीद ईद चन्द चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। माण वड़याई एका हथ्थ, हथ्थ नज़र किसे ना आइंदा। सृष्ट सबाई गाए गथ, रसना जिह्वा नाल रलाइंदा। नज़र ना आए पुरख समरथ, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। हरिजन विरला नेत्र पेख पेख गाए जस, हाल मुरीदां आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हिरदे अंदर आपे वस, हसरत हरिजन आप मिटाइंदा। मिटाए हसरत देवे दरस, दरस आपणा आप कराईआ। बाल बाले कर कर तरस, रहिमत आपणी आप कमाईआ। माणस जन्म ना होवे हरज़, हरि के पौड़े आप चढ़ाईआ। गुरसिख तैनूं कोई ना सके वर्ज, साक सज्जण सैण झूठा बन्धन रहे पाईआ। सतिगुर पूरा जुग जुग जन भगतां लाहवण आया कर्ज़, पिछला कर्ज़ा मूल चुकाईआ। अग्गे होण ना देवे कोई हरज़, झूठी हरक्त

दए मिटाईआ। दोए जोड़ कर निमस्कार जिस जन चरन कीती अर्ज़, आरज़ू आपणी झोली पाईआ। गुरमुख बाल सुघड़ सुजान, पुरख नार बणाए आप मरद, मर्द मर्दाना एका रंग चढ़ाईआ। लख चुरासी पुठी होई नरद, गुरमुख खेल सार पाश आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन हरि की गोद सुहाईआ। भैरों कुरलावे कूक पुकार, कूक कूक सुणाईआ। मन्दिर मिले ना कोए दुआर, दुआरका रूप नज़र कोए ना आईआ। जगत संधूर होया खुआर, सच ललाट ना कोए रुशनाईआ। मैं वेख्या नेत्र नैण उग्घाड़, चार कुण्ट नैण उठाईआ। इक्को बाला बाले कर प्यार, बली आपणी दए जणाईआ। पूरब लहिणा नाल निरँकार, भगतां भगती सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। छोटा बाला बाल अजाण, जन्म चौथे वेस वटाईआ। सन्त धूढ़ी मिल्या दान, मस्तक टिक्का लाईआ। हरि सन्त देवे इक्क ज्ञान, बिन हरि अन्त ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। पिछला लेखा हँस राज, चौथे जन्म मुकाईआ। चौथे जन्म भैरों मन्नदा रिहा गुरू महाराज, नित उठ उठ तिलक लगाईआ। अन्त ना सौरया माणस जन्म काज, लख चुरासी ना कोए कटाईआ। साचे सन्त दिता दाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। होती मर्दान मार आवाज़, सिँघ कर्म गया सुणाईआ। तेरी सतिगुर रखे लाज, जिस हथ्थ मेरी वड्याईआ। ठाकर कहे कवण समाज, सच समाज दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच समझाईआ। हँस राज सुणी बात, सन्त सज्जण आप जणाईआ। भैरों अन्त ना देवे साथ, सगला संग ना कोए निभाईआ। राज हँस आया भैरों पास, दोए जोड़ रिहा सुणाईआ। मैं सुण के आया इक्को बात, तेरा नाता अन्त निभण ना पाईआ। बिन हरिभगत कोए ना पुच्छे वात, पाहन पत्थर रहे कुरलाईआ। भैरों कहे मैं तेरा दास, जिस सिख्या सच समझाईआ। प्रभ मिलण दी मैं वी रखी आस, कवण वेले लए मिलाईआ। पुरख अबिनाशी वेखणहारा खेल तमाश, लहिणा लहिणा लहिणा घर घर झोली पाईआ। चौथे जुग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौथा जन्म आपणे लेखे लाईआ। चौथा जन्म छोटा बाला, लोकमात माणस रूप वटाइंदा। उपर चढ़या बिरछ डाला, इच्छया आपणी आप प्रगटाइंदा। भैरों फिरे होए कंगाला, कंगाली मात ना दूर कोए कराइंदा। इक्क दूजे नूं पुच्छण हाला, अंदरे अंदर राग अल्हाइंदा। कवण बिध मिले गुर गोपाला, आप आपणी गोद बहाइंदा। साचा मार्ग इक्क सुखाला, अनुभव दृष्टी आप जणाइंदा। लेखे लग्गे छोटा बाला, बाल तेरा बन्धन तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। छोटा बाला लेखे

गया लग्ग, भैरों आपणी ख़ुशी मनाईआ। अन्त मिले सूरा सरबग, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। कलयुग अग्नी बुझाए अग्ग, तत्ती वा ना लागे राईआ। एका बन्न्हे साचा तग, ना कोई सके तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां विचोला आपणा भेव जणाईआ। दोहां विचोला श्री भगवान, हरि हरि जू दया कमाइंदा। निक्का बाला कर परवान, पिछला लहिणा झोली पाइंदा। नाता तुट्टे पवण मसाण, दीन दयाल आपणे रंग रंगाइंदा। चरन कँवल मिले इक्क अस्थान, धाम भूमका सच सुहाइंदा। माता पिता ना होए हैरान, हरि जू आपणी गोद बहाइंदा। लिख्या लेख रहे जगत निशान, सब निशाना ना कोए मिटाइंदा। मर मर जम्मे कोटन वार जीव जहान, बिन सतिगुर पूरे अन्त लेखे कोए ना पाइंदा। जिस बेनन्ती सुणे आप भगवान, तिस सुगंधी साची आप महकाइंदा। पिता पुत्तर इक्क निशान, वासना जगत ना कोए वधाइंदा। घर बैठयां तैनूं दर्शन देवे आण, बण दर्दी दर्द वंडाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लख चुरासी फंद कटाइंदा।