२० जेठ २०१९ बिक्रमी प्रताप सिँघ पिण्ड दड़ जम्मू
आदि पुरख हरि खेल कराउणा, सो पुरख निरँजण नाउँ धराईआ। हरि पुरख निरँजण मार्ग लाउणा, एकँकारा वेखे चाँईं चाँईंआ। आदि निरँजण दीपक जगाउणा, अबिनाशी करता हथ्थ रखाईआ। श्री भगवान सच निशान झुलाउणा, पारब्रह्म प्रभ सेव कमाईआ। निरगुण सरगुण वेस वटाउणा, रूप अनूप आप दरसाईआ। साचा मन्दिर इक्क सुहाउणा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। तख्त निवासी आसण लाउणा, शाह पातशाह शहिनशाह साचे तख्त आप सुहाईआ। धरत धवल मात वडिआउणा, धरनी आपणी बूझ बुझाईआ। चार जुग दा पन्ध मुकाउणा, लेखा लेखे दए लगाईआ। धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाउणा, सच संदेशा दए अल्हाईआ। राज राजान शाह पातशाह वड सुल्तान आप अख्वाउणा, सीस जगदीश ताज सुहाईआ। सच दरबारा इक्क वखाउणा, घर ठांडे वज्जे वधाईआ। सुत दुलारा इक्क उठाउणा, शब्दी शब्द लए समझाईआ। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां फेरा पाउणा, गगन पतालां फेरा पाईआ । ज़िमीं असमानां नैण खुल्हाउणा, समुंद सागर खोजे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कमाईआ। साची कार करे करतारा, लोकमात वेस वटाईआ। इक्क बणाए सच दुआरा, सचखण्ड साचा नाउँ रखाईआ। दीवा बाती कमलापाती कर उज्यारा, निरगुण निरवैर पुरख अकाल करे रुशनाईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेऐब परवरदिगारा, खेले खेल दो जहान श्री भगवान रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी वेखणहारा मार ध्यान, अक्ख प्रतख आप खुल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवणहार
ज्ञान, बोध अगाधा आपणा पर्दा आप चुकाईआ। त्रैगुण रखणहारा माण, पंज तत्त देवणहारा दान, दाता दानी आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतारां देवणहारा नाम निधान, खेले खेल दो जहान, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, परम पुरख वड्ड मेहरवान, निरगुण जोत जोती जाता पुरख बिधाता, आपणा भेव आप चुकाईआ। सति सतिवादी सति निशान आप उठाए नौजवान, लोकमात रिहा दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक्क सुहाईआ। सच दुआरा हरि सुहाउणा, हरि वड्डा वड वड्याईआ। साचे मन्दिर अंदर बह बह आसण लाउणा, आसण सिँघासण इक्क वड्याईआ। सच संदेश इक्क अलाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कराईआ। साची कार करे नरायण, नर हरि वड्डा वड वड्याईआ। आदि जुगादि गुर अवतार जिस दी महिमा रसना कहिण, कह कह सिफ्त सालाहीआ। सो साहिब दयाल ठाकर स्वामी भगत पेखे आपणे नैण, लोचण आपणा आप खुल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चुकाए लहण देण, देवणहारा इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक्क वड्याईआ। साचा मन्दिर सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। लोकमात बणाए साची बणत, बण बण सेवक सेव कमाइंदा। महिमा जणाए इक्क अगणत, चार वरन पन्ध मुकाइंदा। एका रूप वखाए साचे सन्त, दूई द्वैती रोग मिटाइंदा। लेखा जाणे भगत भगवन्त, भगवन आपणा रंग चढ़ाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर नेत्र खोल्ह वेखण अन्त, हरि जू आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेद अभेदा आप खुल्हाइंदा। भेव अभेद हरि आप जणाउणा, हरि साचा सच जणाइंदा। लोकमात सच निशान झुलाउणा, दो जहानां वाली सेव कमाइंदा। साचे मन्दिर आसण लाउणा, सच सिंघासण सोभा पाइंदा। गुर अवतारां दर मंगाउणा, विष्न ब्रह्मा शिव उठाइंदा। वेद पुराण वेख वखाउणा, शास्त्र सिमरत नाल रलाइंदा। गीता ज्ञान पर्दा लौहणा, अञ्जील कुराना फोल फुलाइंदा। खाणी बाणी वेख वखाउणा, वेखणहार नज़र किसे ना आइंदा। नौ नौ चार पन्ध आप मुकाउणा, आगे पाँधी नज़र कोई ना आइंदा। सृष्ट सबाई साचा ढोला आत्म परमात्म सुहागी छन्द इक्क सुणाउणा, रसना जिह्वा गीत अल्हाइंदा। आत्म परमात्म लेखा बत्ती दन्द गाउणा, गा गा आपणा खेल वखाइंदा। दूई द्वैती भाण्डा भरम भनाउणा, माया ममता मोह मिटाइंदा। हउँमे हंगता जूठ झूठ बाहर कढाउणा, सच सुच आप दृढ़ाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी एका इष्ट गुरदेव आप अख्वाउणा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश आप समझाइंदा। जल्वा नूर इक्क धराउणा, नूर इलाही वेस वटाइंदा। पीर पैग़म्बर मुलां शेख़ मुसायक आप पड़ौ्हणा, कलमा नबी आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप समझाइंदा। साचा मार्ग
लग्गे मात, मातर भूमी दए वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बणे इक्क जमात, एका जुज़ दए वखाईआ। एका अक्खर एका गाथ, एका नाम करे पढ़ाईआ। एका सतिगुर पुरख समराथ, दूजी ओट ना कोए वखाईआ। एका पती कमलापात, कँवल नैण इक्क अख्वाईआ। एका जुग जुग पुच्छे वात, गुर अवतार सेव लगाईआ। एका पीर पैग़म्बर देवे दात, साची वस्त आप वरताईआ। इक्क बंधाए साचा नात, चरन कँवल वडी सरनाईआ। एका मेटे अन्धेरी रात, जुग जुग लहिणा लहिणा वेख वखाईआ। एका लेखा जाणे कायनात, एका सृष्ट सबाई रिहा समाईआ। एका बैठा रहे इकांत, सचखण्ड आसण लाईआ। एका वेस वटाए बहु बिध भांत, भेव अभेद ना किसे जणाईआ। एका कलयुग अन्तिम जन भगतां पुच्छे वात, जुग जन्म दे विछड़े लए मिलाईआ। निरगुण निरगुण बणे सज्जण साक, सरगुण बंधप रूप वखाईआ। पार किनारे लाए घाट, तट किनारा इक्क जणाईआ। हरिजन मेटे पिछली वाट, पूरब लेखा दए चुकाईआ। अग्गे खेल करे पुरख समराथ, समरथ हथ्थ वडी वड्याईआ। साढे तिन्न हथ्थ चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। जगत वासना पाए नथ्थ, मनुआ उठ ना दहि दिस धाईआ। निर्मल जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। अमृत आत्म बुझाए प्यास, तृष्ना जगत रहे ना राईआ। नाता तोड़ पृथ्मी आकाश, बख्शे चरन सच्ची सरनाईआ। घर मन्दिर पावे रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। साची वस्त सद रखे पास, वस्त अमोलक आप वरताईआ। जन भगतां करे बन्द ख़लास, बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ। नाता तुट्टे दस दस मास, उलटा रुख ना फेर लटकाईआ। गुरमुख तेरी सुणे सदा अरदास, अभुल भुल्ल कदे ना जाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट हो शाहो शाबाश, शख्सीअत वेखे थाउँ थाईंआ। हरिजन होए ना कोए उदास, स्वच्छ सरूपी दरस दखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप लगाईआ। साचा मार्ग मात लगाउणा, हरि जू आपणा खेल कराइंदा। पिछला लेखा झोली पाउणा, आपणे खाते आप रखाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दर बहाउणा, चरन सरन इक्क समझाइंदा। सब ने ढोला मिल के गाउणा, श्री भगवान आप अल्हाइंदा। दीन मज़्हब शरअ शरीअत पन्ध चुकाउणा, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। एका नूर नज़री आउणा, जोती जाता डगमगाइंदा। एका नाद तूर सुणाउणा, तुरीया राग आप अल्हाइंदा। एका घट घट अंदर डेरा लाउणा, निज घर आपणी ताड़ी लाइंदा। एका ब्रह्म पारब्रह्म वेख वखाउणा, वेखणहारा आपणी दया कमाइंदा। एका मन्दिर डूँग्घी कंदर, घर विच घर आप बणाउणा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। इट्ट गारा कोए ना लाउणा, बाढी बणत ना कोए बणाइंदा। बिन तेल बाती दीपक आप जगाउणा, हवन घिृत ना कोए पाइंदा। पवण सुगंधी विच रखाउणा, जगत धूप ना कोए वखाइंदा। अनहद नादी नाद वजाउणा, घर घर विच राग सुणाइंदा। विस्मादी
विस्माद हो हो खेल कराउणा, ब्रह्म ब्रह्माद खोज खुजाइंदा। साचा मार्ग इक्क समझाउणा, सृष्ट सबाई एका राह चलाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी नाम निधाना अक्खर इक्क पढ़ाउणा, चौदां विद्या मोह मिटाइंदा। चौदां लोकां फेरा पाउणा, चौदां तबक आप उठाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव पर्दा लौहणा, इष्ट एका नज़री आइंदा। सच संदेश नर नरेश दो जहान श्री भगवान, कलयुग अन्तिम आप सुणाउणा, गुर अवतार पीर पैग़म्बर संग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप चलाइंदा। साचा मार्ग चले जग, जग जीवण दाता आप चलाईआ। प्रगट हो सूरा सरबंग, साख्यात खेल कराईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले फड़ फड़ हँस बणाए कग्ग, काग हँस रूप वटाईआ। जगत तृष्ना बुझाए अग्ग, अमृत आत्म जाम प्याईआ। दर्शन देवे उपर शाह रग, शहिनशाह हथ्थ वड्याईआ। घर दीपक जोती जाए जग, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। अनहद सुणाए साचा नद, छत्ती राग भेव ना आईआ। घर घर हरि जू रिहा सद्द, सद्दा देवे थाउँ थाईंआ। पार किनारे नौ करो हद्द, नौ दर खोजो बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म होई अड्ड, अन्तिम मेला दए मिलाईआ। वेखणहारा काया कवरी डूँग्घी भँवरी खड्ड, निरगुण सरगुण अंदर वड़ वड़ वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। साचा मार्ग हरि का गीत, हरि जू हरि हरि आप सुणाइंदा। सतिजुग चले साची रीत, एका इष्ट हरि जणाइंदा। नाता तुट्टे मन्दिर मसीत, एका मन्दिर सोभा पाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नज़री आए इक्क अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच एका घर बहाइंदा। चरन कँवल बंधाए सच प्रीत, दूसर दर सीस ना कोए झुकाइंदा। काया करे ठंडी सीत, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। करे कराए पतित पुनीत, पतित पावण फेरा पाइंदा। सदी चौधवीं जाए बीत, चौदां तबक सर्ब कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साचा मार्ग इक्क प्रगटाइंदा। साचा मार्ग साहिब सुल्तान, सति सतिवादी सति लगाईआ। एका पूजा रहे श्री भगवान, दूसर देव ना कोए मनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन ध्यान, सुरपति इन्द करोड़ तेतीसा सीस झुकाईआ। तेई अवतार करन परवान, भगत अठारां ख़ुशी मनाईआ। ईसा मूसा करन सलाम, मुहम्मद सजदा सीस झुकाईआ। नानक निरगुण कहे सति नाम, तेरा भाणा सच रजाईआ। गोबिन्द कहे पुरख अकाल सृष्ट सबाई देवे दान, देवणहार इक्क अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम होए प्रधान, वड प्रधानगी आप कमाईआ। लेखा जाणे दो जहान, लख चुरासी दए समझाईआ। नाउँ रख विच जहान, निहकलंका मिले वड्याईआ। सम्बल वसे धाम मुकाम, सच सिँघासण आसण लाईआ। नाम खण्डा तेज़ कृपान, ब्रह्मण्डां लए चमकाईआ। कलयुग अन्तिम मेटे आण, सतिजुग साचा राह चलाईआ।
नौ खण्ड पृथ्मी जीव जंत साध सन्त पुरख अकाल एका गाण, एका हरि जू नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण नूर निर्मल जोत, नूर नुराना डगमगाइंदा। ना कोई किला ना कोई कोट, चार दीवार ना कोए रखाइंदा। ना कोई वरन ना कोई गोत, बरन अंग ना कोए लगाइंदा। एका आपणा नाउँ सुणाए सच सरोत, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। आदि जुगादि सतिगुर पूरा इक्को बहुत, गुर गुर आपणी दया कमाइंदा। लख चुरासी काया अन्तर कढ्ढे खोट, सच सुच आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आत्म परमात्म नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म, बेअन्त खेल कराईआ। हरख़ सोग ना कोए ग़म, चिंता रोग ना कोए रखाईआ। कलयुग कूड़ा ठीकर देवे भन्न, काची माटी रहिण ना पाईआ। सतिजुग चढ़ाए साचा चन्न, सति सति करे रुशनाईआ। भगत भगवान बेड़ा देवे बन्न्ह, बण खेवट खेट सेव कमाईआ। सृष्ट सबाई कहे धन्न धन्न, धन्न धन्न तेरी वड्याईआ। एका राग सुणाए कन्न, सोहँ अक्खर ढोला गाईआ। लेखा जाणे जननी जन, दाई दाया सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, साचा राह सति सति आप चलाईआ।
२० जेठ २०१९ बिक्रमी बाज सिँघ दे गृह पिण्ड मट्टू जम्मू
सो पुरख निरँजण साची कार, हरि करता आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण खोल्ह किवाड़, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। एकँकारा कर पसार, निरगुण धार आप प्रगटाइंदा। आदि निरँजण हो उज्यार, जल्वा नूर आप दरसाइंदा। अबिनाशी करता वेखणहार, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। श्री भगवान खेल करे अपार, अलख अगोचर भेव कोए ना पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ मीत मुरार, निरगुण आपणा संग निभाइंदा। सचखण्ड दवारा कर त्यार, सति सतिवादी आसण लाइंदा। दीआ बाती इक्क अपार, कमलापाती आप जगाइंदा। साची खाटी कर त्यार, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दार, राज राजान एका सेव कमाइंदा। दर दरवेश बण भिखार, सीस जगदीश आप झुकाइंदा। आपे जाणे आपणी कार, करनी करता आप कराइंदा। आपणी इच्छया कर विचार, साची भिच्छया आप प्रगटाइंदा। जोती जाता खेल अपार, पुरख बिधाता आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप वरताइंदा। आपणी कल श्री भगवन्त, हरि जू हरि हरि आप वरताईआ। करे खेल बेअन्त बेअन्त, बेअन्त वड वड्याईआ। आप बणाए आपणी बणत, घड़न भन्नणहार आप अख्वाईआ। आपणी महिमा जाणे अगणत, लेखा लिख लिख ना कोए समझाईआ। आपे बण बण नार कन्त, सेज
सुहञ्जणी आप हंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल आदि जुगादि, जुग करता आप कराइंदा। निरगुण नूर रहे विस्माद, बिस्मिल आपणी धार चलाइंदा। देवणहारा साची दाद, नाम अमोलक आप वरताइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव आपे काढ, जन जननी आप अख्वाइंदा। त्रैगुण अतीता लडाए लाड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। भेव चुकाए सचखण्ड निवासी दूसर संग ना कोए रखाईआ। एका नूर जोत प्रकाशी, नूर नुराना डगमगाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर साचे मंडल पावे रासी, मंडल मण्डप आप सुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवक बणाए दासन दासी, साची सेवा इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराईआ। करनी करता हरि करतारा, आपणी खेल कराइंदा। त्रैगुण तत्त भर भण्डारा, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। पंज तत्त तत्त अखाड़ा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आप कराइंदा। लख चुरासी कर पसारा, घट घट आपणा डेरा लाइंदा। निरगुण सरगुण पावे सारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी श्री भगवान, हरि जू हरि हरि आप कराईआ। लख चुरासी जगत निशान, धरत धवल दए वड्याईआ। निरगुण सरगुण कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, शब्द अनादी नाद सुणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म वेखे आण, घर घर मेला सहिज सुभाईआ। सच संदेशा देवे आण, अक्खर निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। ब्रह्मा वेता कर परवान, ब्रह्म विद्या इक्क जणाईआ। चारे वेदां खोल्ह दुकान, चारे जुग हट्ट चलाईआ। चारे कुण्ट खेल महान, चार वरन दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारा आप चलाईआ। साची धार निरगुण सरगुण, हरि जू हरि हरि आप चलाइंदा। आत्म परमात्म इक्क सुणाए साची धुन, धुन अनादी आप जणाइंदा। लख चुरासी छाण पुण, गुर गुर आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी करनेहारा, एका एक एक अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण लै अवतारा, लोकमात वेस वटाईआ। जीवां जंतां दए सहारा, साची सिख्या इक्क समझाईआ। एका मन्दिर इक्क दुआरा, एका घर दए वड्याईआ। एका नूर इक्क पसारा, पुरख अगम्म एका नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल करे करतार, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। गुर अवतार सेवादार, पीर पैग़म्बर नाल रलाइंदा। भगत भगवन्त दे दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाइंदा। साचे सन्त कर प्यार, सतिगुर आपणी बूझ बुझाइंदा। गुरमुखां काया खोल्ह बन्द किवाड़, साचे मन्दिर आप बहाइंदा। हरिजन मेल मिलाए चरन दुआर, चरन सरन
इक्क रखाइंदा। गुरमुख फड़ फड़ बेड़ा करे पार, गुर गुर आपणी गोद बहाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वारो वार, जुग चौकड़ी वंड वंडाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग आउँदा रिहा विच संसार, सरगुण आपणा राग अल्हाइंदा। एका चौकड़ वंड करे अपार, तेई अवतारां करे प्यार, भगत अठारां दए आधार, ईसा मूसा मुहम्मद खोल्ह किवाड़, कलमा नबी आप पढ़ाइंदा। नानक गोबिन्द निरगुण नूर कर उज्यार, मेल मिलाए सच दुआर, दर दरवाजा आप खुल्हाइंदा। वेद शास्त्र लए उच्चार, सिमरत वेखे आपणी वार, गीता ज्ञान इक्क दृढ़ाइंदा। पुराण अठारां दे आधार, अञ्जील कुरान करे उज्यार, कलमा कलाम नूर इलाही आप समझाइंदा। खाणी बाणी वणज वपार, सुरती शब्दी नाता कन्त भतार, पुरख बिधाता आपणे रंग रंगाइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वेखे वारो वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताइंदा। जुग चौकड़ी बीते कोट, कोटन कोटि रूप वटाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर साध सन्त लोकमात शब्द नगारे ला के गए चोट, चोटी चढ़ चढ़ ध्यान लगाईआ। जीव जंत आत्म कढ्ढे ना कोए खोट, आसा तृष्ना लोभ मोह हँकार ना कोए तजाईआ। नाता जुड़या वरन गोत, शरअ शरीअत गल्ल विच पाई फाहीआ। किसे नज़र ना आए निरगुण जोत, पारब्रह्म प्रभ बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। जुग चौकड़ी हरि जू वेख, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। मेटणहारा सब दी रेख, आपणी रेख ना किसे वखाइंदा। वसणहारा सचखण्ड साचे देस, थिर घर आपणा रूप प्रगटाइंदा। लोकमात खेडां लए खेड, रामा कृष्ना नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी करे करतार, करनी करता आप अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे वारो वार, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। निरगुण जोत कर उज्यार, निहकलंका आपणा नाउँ रखाईआ। साचा डंका अगम्म अपार, दो जहानां दए सुणाईआ। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, ब्रह्मण्डां खण्डां दए जगाईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, शहिनशाह आपणा बल धराईआ। सच संदेशा देवे एका वार, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। लोकमात करे सच विहार, वड बिवहारी बेपरवाहीआ। विष्नूं आउणा चल दुआर, दर दरवाज़ा रिहा खुल्हाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म करे प्यार, पारब्रह्म वड वड्याईआ। शंकर तेरा वेखे बाशक तशका हार, हथ्थ त्रसूल कवण सुहाईआ। सुरपति तेरा लहिणा देणा कर्ज़ दए उतार, करोड़ तेतीसा नाल मिलाईआ। गुर अवतार कर विचार, पूरब लेखा दए समझाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद खोल्ह किवाड़, मक्का काअबा एका नूर दए जणाईआ। एका जोती दस अवतार, गुर गुर आपणा हुक्म मनाईआ। कट्ठे करे आप करतार, थित वार दए समझाईआ। बिन ढाएओं ढट्ठे अन्तिम वार, बल आपणा हीण वखाईआ। सद्दे दिते दर दरबार, बेहद्द
आपणी हद्द पार कराईआ। विष्नूं वेखे साची यद्द, बंस सरबंस कवण सुहाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म आपणे विच्चों कढ्ढ, ब्रह्म वेखे सर्ब लोकाईआ। शंकर लेखा दए ना छड्ड, जो घड़या भन्न वखाईआ। अवतार रसना कहिण साचे पारब्रह्म तेरी वडी वड वड्याईआ। गुर गुर मानण साचा अनन्द, अनन्द अनन्द विच वखाईआ। भगत भगवान गावण बत्ती दन्द, रसना जिह्वा नाल हिलाईआ। वसणहारा सर्ब ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड आपणी जोत करे रुशनाईआ। वेखणहारा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज पर्दा लाहीआ। जुग चौकड़ी देवणहारा दंड, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे भेख पखण्ड, नौ दर खोजे चाँईं चाँईंआ। लख चुरासी नार दुहागण होई रंड, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। साची खेल करे समरथ, समरथ पुरख बेपरवाहया। राम राम ना गाए कोए गथ, हिरदे राम ना कोए वसाया। कूड़ी क्रिया घर घर रही नट्ठ, सच सुच बैठी मुख छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। राम कहे ना मिल्या राम, राम गत किसे ना पाईआ। हिरदे हरि ना करे बिसराम, आत्म सेज ना कोए हंढाईआ। काया वसे खेड़ा नगर ना ग्राम, घर मन्दिर ना कोए वधाईआ। आसा तृष्ना लोभ मोह हँकार होण काम, काम कामनी दए दुहाईआ। अमृत रस पीए ना कोई जाम, मदिरा दर दर रही कुरलाईआ। निरगुण जोत जगे ना कोई भान, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। नज़र आए ना किसे घनईया शाम, नाम बंसरी ना कोए वजाईआ। कँवल नैण ना दए पैग़ाम, सच संदेश ना कोए सुणाईआ। सृष्ट सबाई होई बेईमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, कलयुग अन्त अन्त कराइंदा। वेखणहार सर्ब संसारा, नेत्र नैण नैण खुल्हाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी हाहाकारा, जीव जंत सर्ब कुरलाइंदा। ऊँच नीच राउ रंक होण खुआरा, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। हरि का नाम ना किसे प्यारा, सुरती शब्द ना कोए मिलाइंदा। सच वणज ना कोए वणजारा, साचा हट्ट ना कोए खुल्हाइंदा। चौदां लोक धूंआँधारा, सति ज्ञान ना कोए प्रगटाइंदा। चौदां तबक मारन नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। एका भुलया परवरदिगारा, सही सलामत नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साचे तख्त आपे चढ़, सच संदेशा इक्क सुणाइंदा। सच संदेशा अन्तिम कल, हरि जू हरि हरि आप घलाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग करदा रिहा वल छल, गुर अवतार आपणी सेव लगाईआ। बैठा रिहा धाम अटल्ल, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। जोती शब्दी रिहा रल, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। पावणहारा सार जल थल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम हरि जू आ, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। वेद व्यासा लेखा पूरा दए करा, पूत सपूता ब्राह्मण गौड़ा आपणा रंग रंगाइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया दए गवा, साचा मार्ग इक्क वखाइंदा। मूसा मंगी मंग परवरदिगार मेरा आए ख़ुदा, रहिमत रहीम रहिमान आप कमाइंदा। मुहम्मद कहे अमाम अमामां सिर फेरा जाए पा, दिशा लहिंदी वंड वंडाइंदा। नानक निरगुण सीस रिहा झुका, महांबली राह तकाइंदा। गोबिन्द लेखा लिख लिख गया समझा, सृष्ट सबाई आप अल्हाइंदा। कल कल्की आवे बण बेपरवाह, सम्बल आपणा असण लाइंदा। चार जुग दा लहिणा दए मुका, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान वेख वखाइंदा। चार वरन डेरा देवे ढाह, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। राज राजानां देवे ख़ाक मिला, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। सृष्ट सबाई एका मन्त्र नाम दए पढ़ा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़्हाइंदा। चतुर्भुज रूप वटा, आदि शक्ति नूर वखाइंदा। साची किरपा करे आप मेहरवां, मेहरवान आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक्क सुहाइंदा । सच दुआरा लोकमात, हरि जू अन्त अन्त सुहाईआ। चार वरन देवे इक्को दात, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म साची गाथ, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। मेल मिलाए त्रिलोकी नाथ, अनाथ अनाथां होए सहाईआ। दरस दिखाए राम रामा बेटा दसराथ, घर घर आपणा रूप जणाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद मेला पाकी पाक, पतित पुनीत दए कराईआ। नानक वखाए साची खाट, आत्म सेजा आप सुहाईआ। गोबिन्द मेटे दूई वाट, द्वैती कोए रहिण ना पाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। जन भगतां पुच्छे हरि जू वात, भगत भगवान लए मिलाईआ। इक्को देवे साची गाथ, साचा सोहला आप सुणाईआ। चौदां लोक वखाए एका हाट, एका वणज नाम कराईआ। अठसठ तीर्थ वेखे ताट, तट किनारा इक्क दृढ़ाईआ। एका रसना एका जिह्वा एका पूजा एका पाठ, गुर इष्ट देव इक्क दरसाईआ। एका सेजा एका बस्त्र एका खाट, एका आसण सिँघासण दए प्रगटाईआ। एका जोत इक्क ललाट, एका मेटे अन्तिम वाट, बण पाँधी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साचा मार्ग इक्क लगाईआ। साचा मार्ग श्री भगवन्त, कलयुग अन्त अन्त लगाइंदा। हरिजन वेखे साचे सन्त, सति सतिवादी दया कमाइंदा। सुरती शब्दी मेला नारी कन्त, कन्त कन्तूहल ख़ुशी वखाइंदा। ज़ात पात वरन गोत गढ़्ह तुट्टे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक्क समझाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी बणाए साची संगत, सगला संग आप निभाइंदा। काया चोली चाढ़े रंगत, रंग मजीठी आप रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा जेरज अंडज, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणे हुक्म वखाइंदा। हुक्मे अंदर चार खाणी, ख़ाकी ख़ाक वखाइंदा। हुक्मे अंदर
अगम्मी बाणी, बाण निराला तीर चलाइंदा। हुक्मे अंदर अठसठ तीर्थ पाणी, सर सरोवर रूप वटाइंदा। हुक्मे अंदर अकथ कहाणी, गुर अवतार सेव कमाइंदा। हुक्मे अंदर देवे पद निरबाणी, परम पुरख दया कमाइंदा। हुक्मे अंदर मेला भगत भगवानी, भगवन आपणा रंग वखाइंदा। हुक्मे अंदर चरन धूढ़ मिले अशनानी, दुरमति मैल धुवाइंदा। हुक्मे अंदर गोपी काहनी, साचे मंडल रास रचाइंदा। हुक्मे अंदर सीता राम राजा राणी, तख्त निवासी तख्त सुहाइंदा। हुक्मे अंदर ईसा मूसा मुहम्मद खेल कराए अल्ला राणी, आलमीन इलाही नूर इक्क प्रगटाइंदा। हुक्मे अंदर नानक गोबिन्द दस दस गए निशानी, निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। हुक्मे अंदर वेद शास्त्र सिमरत पुराण पुराणी, दाता दानी आप वरताइंदा। कलयुग अन्तिम करे खेल नौजवानी, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। प्रगट होए लासानी, लाशरीक नज़र ना आइंदा। आत्म परमात्म पढ़े बाणी, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। तीर निराला बिरहों मारे कानी, कायनात आप हिलाइंदा। सर्ब जीआं घट जाण जाणी, जानणहारा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साची धार वखाइंदा। सतिजुग साची धार पुरख समरथ, श्री भगवान आप जणाईआ। सृष्ट सबाई एका गाथ, एका मन्त्र दए समझाईआ। इक्क चढ़ाए साचे राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। एका तीर्थ एका ताट, तट किनारा इक्क वखाईआ। एका मन्दिर एका मस्जिद एका माठ, गुरुदुआरा इक्क वड्याईआ। एका पूजा एका पाठ, एका रसना जिह्वा गुण सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी साचा मार्ग इक्क प्रगटाईआ। साचा मार्ग हरि जू लाउणा, सतिजुग साचे दए वड्याईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी लेख चुकाउणा, लेखा अन्त अन्त चुकाईआ। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाउणा, ग़रीब निमाणयां लए उठाईआ। साचा ढोला सोहँ बोला आत्म परमात्म सब ने गाउणा, घर घर वज्जे वधाईआ। पुरख पुरखोतम हरिजन मेल मिलाउणा, जोती जोत जोत समाईआ। काया किला कोट इक्क बणाउणा, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। ठाकर स्वामी इक्क मनाउणा, सजदा सीस इक्क कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं लछमी एका रंग वखाइंदा। विष्नूं लछमी साचा रंग, बस्त्र भूशन आप रखाइंदा। छैल छबीला सेज पलँग, सति सतिवादी आप हंढाइंदा। बोध अगाधी शब्द अनादी इक्क मृदंग, बण मृदंगा आप वजाइंदा। ब्रह्मा वेता खेवट खेटा साचा सुत सुहाए रुत्त, लोकमात धरनी धरत धवल वड्याइंदा। नारद वेखे उठ उठ, सुरस्ती कोलों रिहा पुच्छ, हरि जू वसे केहड़े गुठ्ठ, चारों कुण्ट नैण उठाइंदा। गुर अवतार जुग जुग आए गए लुक, अन्त आदि कोए ना चुक्के आपणी कुक्ख, गोदी गोद ना कोए सुहाइंदा। हरिजन वेखे आपणे पुत्त, पिता पूत दया कमाइंदा। दीन दयाल ठाकर स्वामी साहिब सुल्तान सति सतिवादी जाए तुट्ठ, दीनन
आपणे रंग रंगाइंदा। कँवल नाभी अमृत जाम निझर झिरना देवे घुट, रस रसया रस चखाइंदा। आवण जावण लख चुरासी जम की फाँसी जाए तुट, गेड़ा गेड़ ना कोए रखाइंदा। अन्त मिलाए निर्मल जोत, जोती जोत जोत समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी साची धारा आप प्रगटाइंदा। साची धार चलाए मात, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। शब्द अगम्म वड करामात, निहकर्मी आप प्रगटाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार वरन अठारां बरन इक्को देवे दात, इक्क भण्डारा दए भराईआ। इक्क दुआरा चरन बन्न्हाए साचा नात, श्री भगवान सच्ची सरनाईआ। दीन मज़्हब ना रहे कोई ज़ात, वंडण वंड ना कोए जणाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर फड़ फड़ रखे आपणे साथ, नेत्र नैणां दए वखाईआ। उठो वेखो नेत्र खोल्हो मारो झात, लोकमात चार कुण्ट पई लड़ाईआ। किसे नज़र ना आए रसूल पाक, राम राम ना बणया साचा साक, कृष्न काहन रूप ना कोए वखाईआ। नानक गोबिन्द नज़र ना आए किसे घाट, कलयुग जीव बेड़ा शौह दरयाए रहे रुड़्हाईआ। आपणी मुका ना सके कोई वाट, मुलां शेख़ मुसायक पीर पंडत पांधे थक्के मांदे ग्रन्थी पन्थी जीवां जंतां रहे समझाईआ। माणस जन्म आया घाट, घाटा पूर ना कोए कराईआ। अन्तिम धर्म राए दे पैणा खात, चित्रगुप्त लेखा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा नर नरेशा कलयुग अन्तिम सृष्ट सबाई दए सुणाईआ। सृष्ट सबाई रिहा सुणा, हरि जू शब्दी डंक वजाइंदा। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, बेनक़ाब आपणा पर्दा आप उठाइंदा। कलयुग अन्त बणे मलाह, सतिजुग बेड़ा आप चलाइंदा। साचे भगतां लए उठा, भगवन आपणा भेव खुल्हाइंदा। स्वच्छ सरूपी दरस करा, रातीं सुत्तयां मेल मिलाइंदा। अनुभव दृष्टी दए खुल्हा, दृष्ट इष्ट आप हो जाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रहे सीस झुका, नेत्र नैण चरन कँवल ध्यान लगाइंदा। करे खेल सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह आपणा हुक्म आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारा आप चलाइंदा। साची धार विच संसार, सहिब सुल्तान आप चलाईआ। आत्म परमात्म देवे ज्ञान, पट्टी अवर ना कोए पढ़ाईआ। नेत्र खोल्हो वेखो मार ध्यान, हरि जू हरि घट रिहा समाईआ। घर घर वड़या पंज शैतान, शरअ आपणी रिहा जणाईआ। जो जन रसना जिह्वा सिमरे हरी हरि राम, राम रमइया होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब जीआं दा इक्को दाता, एका घर रिहा वखाईआ। एका घर एका मन्दिर, एका हरि जू आसण लाइंदा। एका वसे डूँग्घी कंदर, अन्ध अन्धेर इक्क चुकाइंदा। एका तोड़नहारा बज़र कपाटी जंदर, आकाश प्रकाश इक्क वखाइंदा। एका फड़नहारा मन मनुआ बन्दर, नाम डोरी हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन
साचे आप जगाइंदा। हरिजन सज्जण जावे जाग, जग जीवण दाता आप जगाईआ। जन्म जन्म दी बुझाए आग, त्रैगुण अग्न ना लागे राईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, गुर शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। एथे ओथे दो जहान पर्दा देवे ढाक, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। लख चुरासी विच्चों लए रख, समरथ हथ्थ वडी वड्याईआ। नेत्र नैण खोल्हे इक्को अक्ख, दोए दोए लोचण बन्द कराईआ। सृष्ट सबाई नालों करे वक्ख, भगत भगवान दए वड्याईआ। साचा नाउँ साचा मार्ग आपे दस्स, साचे घर लए मिलाईआ। हरिजन पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। जगत माया पुत्तर धीआं दात, दाता दानी आप वरताईआ। जगत बन्न्हे जुगती नात, नाता नाते नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ख़ाली भाण्डे दए भराईआ। ख़ाली भाण्डे कर भरपूर, हरि जू हरि हरि दया कमाइंदा। निरगुण बख्शे निरगुण नूर, नूर नूर नाल मिलाइंदा। आदि जुगादी सरधा पूर, श्री भगवान खेल खलाइंदा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, साची धूढ़ मस्तक टिक्का लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप तराइंदा। हरिजन साचे पूरन आसा, आसवंद आप कराईआ। हरि सरन चरन इक्क भरवासा, दीन दयाल होए सहाईआ। काया चोली वेखे कासा, अंदर मन्दिर खोज खुजाईआ। सच वस्त सद्द रखे पासा, जिउँ भावे तिउँ वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए वड्याईआ। वड़याई देवे हरि भगवान, वड वड्डा खेल कराइंदा। जीव जीवत जीव दान, जीवण जुगत जुगत जणाइंदा। बूंद रक्त खेल महान, साची शक्ति विच भराइंदा। पंज तत्त काया कर प्रधान, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। मन मति बुध खोल्ह दुकान, आसा तृष्ना माया ममता पंचम साचा जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप वरताइंदा। साची वस्त काया चोली, हरि जू हरि हरि आपे पाईआ। सेवक बणाए साची गोली, सेवा सच सच जणाईआ। कारज रास चुक्के काया डोली, डोला आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देवे एका वर, जगत फलवाड़ी रही मौली, पत डाली फुल्ल आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं बिध जाणे आण, पर्दा ओहला ना कोए रखाईआ। पर्दा ओहला ना कोई लुक, घट घट अंदर डेरा लाइंदा। गुरमुख बूटा जाए ना सुक्क, अमृत सिंच हरा आप कराइंदा। फल लगाए जननी कुक्ख, कुक्ख मुख आप सालाहइंदा। जन्म जन्म दा मिटे दुःख, दुःख दुक्खड़ा आप गवाइंदा। दया कर अबिनाशी अचुत, चेतन सता विच टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति बूटा सच मात सति सतिवादी सति दुआरे आप लगाइंदा ।
२१ जेठ २०१९ बिक्रमी झण्डू राम दे गृह पिण्ड जौड़ीआं जम्मू
मीन गत जाणे जल, गत मीन जल जणाईआ। भगत गत जाणे भगवन, भेव होर ना किसे समझाईआ। आदि अन्त जाए मन्न, जुग जुग होए सहाईआ। थल अस्गाह बेड़्हा बन्न्ह, मारू पन्ध आप मुकाईआ। निर्धन दे दे साचा बल, बलधारी दया कमाईआ। राम रूप अंदर जाए रल, निरगुण सरगुण विच समाईआ। घर प्रकाश जाए बल, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। अन्त मिलाए जिउँ मीन जल, जल मीन विच वखाईआ। जन्म जन्म दा देवे फल, पत डाली आप महकाईआ। ग़रीब निमाणयां कलयुग अन्तिम मिली भल्ल, निमाण निमाणयां लए तराईआ। अग्नी तत्त ना तपे खल्ल्ह, खलड़ी चम्म ना कोए तपाईआ। राए धर्म ना सुट्टे डूँग्घी डल्ल, कुम्भी नरक ना डेरा लाईआ। बन खण्ड फिरे ना जंगल झल्ल, जिस जन आपणी झलक वखाईआ। टिल्ले पर्बत जायण हल्ल, हरिजन अटल्ल इक्क रखाईआ। अंदर बह बह सुणे सुणाए आपणी गल्ल, गलवकड़ी एका पाईआ। सिँघासण आसण बहे मल्ल, सोभावन्त बेपरवाहीआ। विछड़ ना जाए घड़ी पल्ल, थित वार ना कोए रखाईआ। गुरमुख कहे गुर मीन जल, गुर गुर गुर जोत समाईआ। मीन जल इक्क रंग, रंग नज़र किसे ना आईआ। जल मीन सदा संग, सगला संग आप रखाया। गुरसिख मीन मंगे साची मंग, गुर अमृत जल मेघ इक्क बरसाया। जन्म जन्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, आप आपणा बन्धन पाया। माणस जन्म ना होए खण्ड, मानुख आपणे लेखे लाया। सति दुआर चढ़ाए चन्द, सति सरूप रूप वटाया। महाराज शेर सिंघ विष्नूं भगवान, जिस जन होए आप बख्शंद, तिस जल मीन रूप वखाया। वड्डा सहारा सतिगुर आप, सर्ब जीवां पित माईआ। पूरब जन्म दे मेटे पाप, दुःख रोग संताप गंवाईआ। दुरमति मैल देवे काट, निर्मल आत्म दए कराईआ। पूत ना आए जम की फास, पिता पन्ध दए मुकाईआ। माता अग्गे रहे हरि के दास, तिन्नां लेखा दए चुकाईआ। माणस जन्म आया रास, सुण बेनन्ती दया कमाईआ। अंदर अंदर दए धरवास, मन चिंता दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिता पुत्त अन्तिम माई लेखे लाईआ।