पुस्तकालयभाग १२

२१ जेठ २०१९ बिक्रमी भुल्ला राम, शिव राम दे गृह पिण्ड जौड़ीआं जम्मू

गुरसिख पुकारे मछली मीन, जल सीर नज़र कोए ना आईआ। मैं फिर के आई लोक तीन, विष्न ब्रह्मा शिव रहे कुरलाईआ। कोई ना करे ठांडा सीन, त्रैगुण अग्न ना कोए बुझाईआ। चाढ़े रंग ना कोए भीन्न, भिन्नड़ी रैण ना कोए सुहाईआ। कूड़ी क्रिया होए अधीन, जूठ झूठ करी कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका

देणा साचा वर, तेरी प्रीत रही तरसाईआ। जल मीन गुरमुख कूके, कूक कूक सुणाईआ। सृष्ट सबाई ख़ाली ठूठे, सरोवर कोए नज़र ना आईआ। जगत जीव होए झूठे, गुर पीर अवतार पैग़म्बर देवे ना कोए गवाहीआ । ख़ाली दिसण सारे बूटे, फल फुल्ल ना कोए महकाईआ। सति ना सोहे कोई रुत्ते, बसन्त रूप ना कोए वटाईआ। गूढ़ी नींदे मूर्ख सुत्ते, मुख पर्दा ना कोए उठाईआ। बिन हरि नामे सारे लुट्टे, ख़ाली दर रहे वखाईआ। तेरे नालों हरि जू रुठे, बैठे मुख भुवाईआ। मैं फिर के आया चारे गुठ्ठे, चार कुण्ट पन्ध मुकाईआ। धर्म राए इक्को उठे, हस्स हस्स रिहा समझाईआ। कलयुग अन्तिम फड़ फड़ कुट्ठे, ना सके कोए बचाईआ। मूर्ख मुग्ध अञ्याण टंगे पुट्ठे, जो बैठे नाम भुलाईआ। डुंघे खाते अन्तिम सुट्टे, कुम्भी नरक वास वखाईआ। तेरी सरनाई तक्के अबिनाशी अचुते, तेरे चरन मिले वड्याईआ। गुरमुख गुरसिख कोलों पुच्छे, कवण दुआरे हरिजन हरि जू लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा नाम वर, जगत अग्नी तत्त बुझाईआ। गुरमुख मीन कल रही रो, नेत्र नैणां नीर वहाया। चार जुग मैं सुणदी रही तेरी सो, सो पुरख निरँजण तेरा रूप नज़र किसे ना आया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग रख्या मुखड़ा धो धो, नेत्र नैण तेरे वल उठाया। तूं सचखण्ड निवासी सच दुआरे रिहों सौं, आपणी करवट ना मात बदलाया। गुर अवतार रहे गौं, गीत गीत नाल मिलाया। तेरा नाउँ दस्सदे रहे निरभउ, भय अवर ना कोए रखाया। जुग जुग जन भगतां देवे ढोआ ढो, नाम अनमुल्ला आप वरताया। साचा बीज देवें बो, लोकमात बूटा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए सहाया। गुरसिख मीन मारे ताअना, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। तूं साहिब सुल्तान सच्चा सुल्ताना, वड वड्डा शहिनशाहीआ। तुध बिन दिसे घर बेगाना, घर सज्जण रुत्त ना कोए सुहाईआ। कलयुग सागर देवे ना कोए माणा, डूँग्घी भँवर रिहा वखाईआ। चारों कुण्ट दिसे वैराना, ख़िज़ां रुत्त नज़री आईआ। किरपा कर ठाकर स्वामी, तुध बिन मिले ना कोए टिकाणा, दर बदर फिर फिर वेखी सर्ब लोकाईआ। मन्दिर मस्जिद मट्ठ बैठे जीव शैताना, शरअ कर रही लड़ाईआ। वेद शास्त्र सिमरत पुराण नेत्र नैण नैण शरमाना, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। गुर अवतार होए हैराना, हरि का संग ना कोए रखाईआ। जुग जुग दस्स के आए गाना, गीत गोबिन्द इक्क अल्हाईआ। हरि जू रखे सब नूं आपणे अंदर भाणा, भाणा आपणे उत्ते वरताईआ। मनमुख जीव ना किसे पछाणा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। माया ममता जीव लुभाना, आसा तृष्ना करी कुड़माईआ। गुर चरन ना लग्गे सच ध्याना, सुरती शब्द ना कोए जणाईआ। नाम सति ना मिले बबाणा, लोआं पुरीआं बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा

साचा घर, तुध बिन अग्न ना कोए बुझाईआ। तुध बिन अग्न ना बुझे तत्त, सांतक सति ना कोए कराईआ। तीर्थ तट उब्बले रत्त, रत्ती रत्त दए दुहाईआ। ज्ञान ध्यान ना कोए सति असति, निरगुण इष्ट ना कोए प्रगटाईआ। सृष्ट सबाई बैठी सत्थर घत्त, यारड़ा नज़र किसे ना आईआ। कर किरपा मार्ग साचा दस्स, तेरी मीन रही तरसाईआ। कवण दुआरे पूरी होए आस, तृष्ना जगत दएं मिटाईआ। कवण सागर वसें पास, कवण सरोवर दएं नुहाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी अन्तिम पूरी करें ख्वाहिश, आपणी ख्वाहिश नाल मिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम बैठी हो बेआस, बेआस पार ना कोए कराईआ। लेखे लग्गे ना किते स्वास, स्वास स्वास ना कोए सहाईआ। मैं फिर फिर वेखे गोपी काहन पाउँदे रास, मंडल मण्डप नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। मछली मीन जल जल पाणी, गुर चरन सरन सरनाईआ। एका देवे सच निशानी, सति सतिवादी नैण वखाईआ। जुग चौकड़ी रैण विहाणी, लोकमात रहिण ना पाईआ। वेखणहारा खाणी बाणी, पद निरबाणी इक्क जणाईआ। लख चुरासी जाण जाणी, जानणहारा वेस वटाईआ। इक्क सुणाए अकथ कहाणी, कथ कथ आपणा राग अल्हाईआ। हरिजन वेखे मार ध्यानी, नेत्र नैण नैण उठाईआ। चरन कँवल कँवल चरन बख्शे इक्क ध्यानी, सरन सरन दए सरनाईआ। आवण जावण चुकाए जम की काणी, राए धर्म ना फास वखाईआ। फड़ बाहों प्याए अमृत ठंडा पाणी, सांतक सति सति कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या हरि करतार, जल जल रूप आप दरसाइंदा। काया गागर कर त्यार, अमृत आत्म आप भराइंदा। फड़ नुहाए एका वार, जन्म जन्म दी मैल गवाइंदा। सच सरोवर देवे वाड़, फड़ बाहों बाहर ना कोए कढाइंदा। माहीगीर ना पावे कोई जाल, फांदकी फंद ना कोए लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा जल इक्क वखाइंदा। साचा जल अमृत रस, गुर गुर किरपा आप जणाईआ। गुरमुख गुरसिख इक्क दूजे दे होण वस, जल मीन रूप वटाईआ। प्रेम प्यार अंदर जायण फस, दूजा फांदी फड़न कोए ना आईआ। इक्क दूजे दा मानण रस, जगत तृष्ना नेड़ ना लागे राईआ। मेल मिलावा हस्स हस्स, नित नवित वेखण चाँईं चाँईंआ। आत्म परमात्म गाए जस, जस ढोला सोहँ इक्क सुणाईआ। सचखण्ड दवारे जाणा वस, दूजी र्तिख़ा रहे ना राईआ। करे कराए पूरी आस, श्री भगवान दया कमाईआ। जन्म जन्म दी कटे फास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए समझाईआ। सुणया गुण माछली चढ़या चाअ, मीन मन ही ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी मिल्या मलाह, जगत बेड़ा दए तराईआ। सच सरोवर दए नुहा, घर साचे आप प्रगटाईआ। अमृत बूंद

स्वांती दए चुआ, बिलप र्तिख़ा ना लागे राईआ। दर्द दुःख विछोड़ा दए गवा, साचा सुख इक्क उपजाईआ। अग्नी तत्त दए बुझा, त्रैगुण तत्ती वा नेड़ ना आईआ। एका ढोला दए सुणा, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। काया चोला दए बदला, जन्म जन्म विच प्रगटाईआ। पर्दा ओहला दए उठा, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। मौला रूप बण जाए समा, नूर नूर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। मेहरवान हरि करतार, आपणी दया कमाइंदा। जल सागर कढ्ढे बाहर, लोकमात पन्ध मुकाइंदा। आदर देवे दर दरबार, दर दरवाजा आप खुल्हाइंदा। र्तिख़ा तृष्ना ना रहे कोए संसार, हिरस हवस ना कोए जणाइंदा। चरन कँवल इक्क आधार, चरनोदक मुख चुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मार्ग आपे लाइंदा। साचे मार्ग गुरमुख मीन, पीआ पीआ कुरलाईआ। इक्को नाम निधाना तेरी वज्जे बीन, बीआबान करे शनवाईआ। तेरा मार्ग निक्का अत महीन, तुध बिन पार ना कोए कराईआ। चाकर सेवक होई अधीन, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम मेला ल्या मिलाईआ । मेल मिलाया शब्दी रंग, गुर गुर खेल कराया । जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, आपणा बन्धन पाया। नेत्र दरस कर पाई ठंड, दुक्खड़ा दुःख मिटाया। जगत रंडेपा चुक्या रंड, कन्त सुहाग इक्क हंढाया। पल्लू बन्न्ही नाम गंढ्ढ, अद्धविचकार ना कोए खुल्हाया। गीत सुहागी गावां छन्द, घर साचे मंगलाचार कराया। सच दुआरे होए अनन्द, अनन्द अनन्द नाल मिलाया। जुग जन्म दा चुक्या पन्ध, हरि सतिगुर सरन मिली सच सरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे लेखे लए लगाया। गुरसिख मीन लेखा चुक्के, हरि जू हरि हरि आप चुकाईआ। सतिगुर सागर कदे ना सुक्के, आदि जुगादि भरपूर रिहा वखाईआ। गुरमुख अंदर वड़ वड़ लुक्के, ठांडे दरबारे सेज सुहाईआ। साची गोदी आपे चुक्के, चुक्क चुक्क ख़ुशी मनाईआ। दिवस रैण वात पुच्छे, घर घर फेरा पाईआ। देवे माण काया बुत्ते, जिस तन अंदर आपणा नाम टिकाईआ। पंच विकारा फड़ फड़ कुट्टे, नाम खण्डा इक्क वखाईआ। लख चुरासी कोटन विच्चों गुरमुख विरला उठे, जिस आपणी बूझ बुझाईआ। कलयुग जीव रहे सुत्ते, हरि सागर नज़र किसे ना आईआ। मन वासना होई कुत्ते, वांग सुआन चारों कुण्ट फेरा रहे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन मेले सहिज सुभाईआ। हरिजन मेला आत्म परमात्म धार, जल मीन रूप वखाइंदा। नज़र ना आए विच संसार, बेनज़ीर खेल वखाइंदा। अंदरे अंदर सुणाए सच्ची ग़ुफ़तार, अन्तर अन्तर बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वखाए साचा घर, निरभउ चुकाए भय डर, भावी भगवान आप मिटाइंदा। गुरमुख तेरी मिटे

भावी, भाणे आपणे विच रखाईआ। खेल करे जिउँ अर्जन रावी, रवादार आपणी खेल कराईआ। अन्तिम चुक्के आपणी बाहवीं, भुजां लोकमात उठाईआ। रुत्तड़ी रुत्त होए सुहावी, सतिगुर सच्चा आप सुहाईआ। कंडे तोले सावों सावीं, नाम वट्टा एका पाईआ। गुरमुख गीत सोहँ गावीं, पुरख अकाल दीन दयाल अन्त होए सहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कटणहारा फाँसी फाही, फांदी आपणा बन्धन एका पाईआ।