पुस्तकालयभाग १२

२१ जेठ २०१९ बिक्रमी चेला सिँघ दे गृह जम्मू

सचखण्ड निवासी कर प्रकाश, नूरी नूर हरि उपजाइंदा। आदि जुगादी पूरी कर कर आस, आसा तृष्ना सर्ब बुझाइंदा। आदि अन्त दे विछड़े कर कर इकट्ठे रखे पास, सच धरवास इक्क जणाइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहारा रास, रूप अनूप आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल चौकड़ी जुग, जुग करता आप कराईआ। नव नौ चार बैठा रिहा लुक लुक, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर रिहा पुच्छ, सच संदेशा इक्क सुणाईआ। कलयुग अन्तिम वेला गया ढुक, पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल एका उठ, उठ उठ वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दहि दिशा वेखणहारा चार कुण्ट, नेत्र नैण नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करना, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। साचे तख्त आपे चढ़ना, सच सिँघासण आसण लाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार विष्न ब्रह्मा शिव आपे फड़ना, फड़ फड़ आपणे दर बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क सुणाइंदा। सच संदेशा एकँकार, एका एक जणाईआ। सचखण्ड वासी करे ख़बरदार, बेख़बर कोए रहिण ना पाईआ। नव नौ चार उतरे पार, पार किनारा दए वखाईआ। कलयुग अन्तिम मन्न के बैठा हार, आपणा बल ना कोए दरसाईआ। उठो वेखो करो विचार, नेत्र नैण नैण समझाईआ। लख चुरासी रोवे ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। वरन बरन करे पुकार, साची सार ना कोए पाईआ। सृष्ट सबाई धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। गुर गुर जुग जुग दस्स के आए आपणी धार, धार मात मातलोक प्रगटाईआ। जीव जंत भुल्ले विच संसार, सार अन्त किसे ना पाईआ। लख चुरासी होई विभचार, विभचारी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण दए वखाईआ। नेत्र नैण लैणा तक्क, तकदीर सब दी आप जणाइंदा। कलयुग अन्त रहे ना शक्क, शिकवा सब दा आप मिटाइंदा। कोई ना सके पर्दा ढक्क, बेनक़ाब पर्दा सब दा

आप उठाइंदा। वेले अन्त ना सके कोई रख, गुर अवतार पीर पैग़म्बर फड़ फड़ पहलों आपणे चरन बहाइंदा। कोई ना करे किसे दा कुछ, दीन मज़्हब ज़ात पात कम्म किसे ना आइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी धुरदरगाही सच्चा शहिनशाही इक्को मार्ग रिहा दस्स, देस दसन्तर आप समझाइंदा। तुहाढ्ढी करनी वेख वेख रिहा हस्स, आपणी ख़ुशी आप मनाइंदा। अन्तर बह बह गाउँदे रहे मेरा जस, बाहर पंज तत्त काया चोला पोच पुचाइंदा। अन्तिम वेले सारे आए छड्ड, हड्ड मास नाड़ी रत्त, हथ्थ किसे ना आइंदा। निरगुण आपणी वस्त कीती अड्ड, अड्ड आपणी धार वखाइंदा। लोकमात विच्चों कढ्ढ, आपणयां चरनां हेठ दबाइंदा। जिउँ भावे तिउँ लए रख, आपणी करनी करता आप कराइंदा। जुग जुग आपणा भेद शब्द संदेशे आया दस्स, सति सतिवादी राग अल्हाइंदा। नानक गोबिन्द ईसा मूसा मुहम्मद कहे परवरदिगार अन्तिम आए नस्स, दूर दुराडे पन्ध मुकाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गा गा गए जस, भेव अभेद आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलम शाही लिख लिख गए हथ्थ, हथ्थ विच फड़ ना कोए वखाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, साची धार आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर शब्द अगम्मी डोरी पा पा नथ्थ, जुगा जुगन्तर मात नचाइंदा। अमृत आत्म दे दे रस, बूंद स्वांती मुख चुआइंदा। आपे करे कक्खों लख, करता कीमत आपे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम आपणा खेल कराइंदा। अन्तिम उठो वेखो मार ध्यान, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। पोथी पुस्तक कोए नज़र ना आए जगत ज्ञान, ज्ञानी ध्यानी बैठे आपणा आप गंवाईआ। गुर का शब्द गुरू दे के गया सच ब्यान, ब्याना आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। कलयुग जीव ना सके पछाण, पछाण नज़र ना किसे कराईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मुड़ के आए पुच्छे ना कोई कान, जम की काण ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताईआ। उठो वेखो नेत्र खोल्हो, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। आपणा आपणा लेखा आपे बोलो, बोला एका एक समझाइंदा। आपणा मार्ग आपे तोलो, हरि जू तोला एका कंडा हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा हुक्म श्री भगवान, सत्त चार करे जणाईआ। विष्नूं नेत्र नैण शरमाण, नैण सके ना अग्गे उठाईआ। ब्रह्मा चरन कँवल कर ध्यान, नेत्र नीर रिहा वहाईआ। शंकर कहे तुट्टा मेरा माण, बलहीण दए दुहाईआ। त्रैगुण कहे मैं बाल अञ्याण, बाली बुध ना कोए चतुराईआ। पंज तत्त कहे मैं तेरा बरदा तेरी चरन धूढ़ी मंगी दान, दान तेरा आपणी झोली पाईआ। तेई अवतार कहिण तेरा भेत ना सके जाण, बेअन्त तेरी वड्याईआ। अठारां भगत कहिण तूं साहिब श्री भगवान, आपणे भाणे सदा सदा रिहा समाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद निउँ निउँ करन सलाम, सजदा सीस सीस झुकाईआ। चार यार

रखण तेरा ईमान, अमाम इक्को नज़री आईआ। बरदे रहे तेरे ग़ुलाम, तेरी सार किसे ना आईआ। नानक निरगुण कहे तेरा नाम सति नाम, सति तेरा रूप समाईआ। पंज तत्त काया चोले जिस देवें माण, सो तेरा जस रसना जिह्वा गाईआ। गोबिन्द कहे तू साहिब पुरख सुल्तान, हउँ बालक रूप सख़ाईआ। दर तेरे मंगां दान, साची वस्त झोली देणी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुध बिन अवर ना कोए वड्याईआ। तुध बिन अवर ना कोए मंग, नानक गोबिन्द आस रखाईआ। तेरा नूर साचा चन्द, तेरे भगत जगत वड्याईआ। तूं दयाल सदा बख्शंद, बख्शिश तेरे हथ्थ वखाईआ। तूं टुट्टी देवें गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल गोसाँईंआ। कलयुग अन्तिम करें वंड, बेपरवाह सच्चे शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। साची खेल करें भगवान, नानक गोबिन्द सिफ्त सालाहइंदा। पंचम पंच करें परवान, पंचम इक्क निशान झुलाइंदा। पंचम वसे सच अस्थान, भूमिका आपणी आप सुहाइंदा। पंचम मंगण साचा दान, साची वस्त झोली पाइंदा। सचखण्ड दा सच निशान, लोकमात प्रगटाइंदा। नव नौ चार लेखा चुकाएं आण, जुग चौकड़ी पार कराइंदा। साचे भगत कर प्रधान, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। आत्म परमात्म दे ज्ञान, नाम निशान इक्क वखाइंदा। काया मन्दिर सच मकान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा खेल अन्तिम करना, सत्त चार देण दुहाईआ। निरगुण आपणा वेस धरना, रूप अनूप वटाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पार करना, पार किनारा इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाईआ । साचा भेव श्री भगवन्त, एका एक जणाइंदा। कलयुग अन्त बणाए बणत, भगत भगवन्त आप उठाइंदा। लेखे लाए साचे सन्त, सतिगुर मीत दया कमाइंदा। नाता जोड़ नार कन्त, सच सिँघासण आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे आप सुहाइंदा। सच दुआरे हरि जू हरि, आपणी खेल कराईआ। नव नौ चौकड़ी पार कर, सच दरबारा इक्क लगाईआ। साचे तख्त आपे चढ़, सच सिँघासण रिहा सुहाईआ। पीर पैग़म्बर शब्दी फड़, गुर अवतार संग रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा लहणे झोली पाईआ। लहिणा देणा हथ्थ करतार, आदि अन्त चुकाइंदा। कलयुग अन्तिम हो त्यार, साची खेल कराइंदा। भगत भगवन्त दे आधार, साची भिच्छया आप वरताइंदा। बहत्तर सत्तर कर उज्यार, दीपक जोत डगमगाइंदा। सच दुआरे दे आधार, महल अटल आप सुहाइंदा। गुर अवतार करन निमस्कार, पीर पैग़म्बर सीस झुकाइंदा। हुक्मी हुक्म सुणाए एका वार, ना कोई मोड़े मोड़ मुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार आप उठाइंदा। गुर अवतार गए जाग, हरि जू

अन्त अन्त जगाईआ। सरन सरनाई गए लाग, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। वड वड मेरे होए भाग, प्रभ मिल्या सच्चा माहीआ। जगत विछोड़ा बुझी आग, तृष्ना होर रहे ना राईआ। जिस दा गीत गाउँदे आए कन्त सुहाग, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। जिस दे पिच्छे करदे रहे वैराग, बण वैरागी आपणा रूप वखाईआ। जिस दे पिच्छे छड्डदे रहे सज्जण साक, बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। सो साहिब रसूल मेरा पाक, मुकामे हक़ करे रुशनाईआ। जिस दे पिच्छे काया दब्ब के आए ख़ाकी ख़ाक, गोर आपणा आसण लाईआ। सो कलयुग अन्तिम प्रगट होए साख्यात, साची साखी दए समझाईआ। एका नाता बंधाए कायनात, सृष्ट सबाई एका रंग रंगाईआ। दीन मज़्हब शरअ शरीअत डूँग्घे सुट्टे खात, फिर कोए ना बाहर कढ्ढाईआ। साडी पुच्छे अन्त ना कोई वात, गुर अवतार पल्लू आपणा रहे छुडाईआ । चारों कुण्ट अन्धेरी रात, चौदस चन्द ना कोई चमकाईआ। पारब्रह्म प्रभ सब दी खिच्ची करामात, ख़ाली भाण्डे रिहा कराईआ। तोड़या माण तीर्थ अठसाठ, सरोवर सर ना कोए जणाईआ। नेत्र रोवण चौदां लोक ख़ाली हाट, चौदां तबक देण दुहाईआ। पीर पैग़म्बर कहिण साडा करया घात, छुरी बिस्मिल रूप चलाईआ। गुर अवतार कहिण साडा तुट्टा नात, मातलोक ना कोए कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म तेरा भगवान, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। चार जुग दा शब्द ज्ञान, गुर अवतार तेरा तेरी झोली पाइंदा। आपणा बल तुट्टा माण, अभिमाण कोए नज़र ना आइंदा। दीन मज़्हब ना कोए निशान, तेरा निशाना सब नूं मेट मिटाइंदा। हुक्मे अंदर बण के गए हुक्मरान, जिउँ भावें तिउँ नाच नचाइंदा। तेरा संदेशा दे के आए विच जहान, जुग जुग तेरा नाम वड्याइंदा। कलयुग अन्तिम जीव जंत होए सर्ब बेईमान, साडी कीती याद ना कोए रखाइंदा। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराण, परानी पुराण ना कोए दिसाइंदा। दे दे थक्के गीता ज्ञान, आत्म ज्ञान नज़र किसे ना आइंदा। मसले पढ़ पढ़ सुनायण अञ्जील कुरान, काया कुरा कोए ना फोल फुलाइंदा। बाणी पढ़ पढ़ होए प्रधान, बाण निराला तीर ना कोए लगाइंदा। जगत विद्या होई निधान, सावधान ना कोए कराइंदा। नाता जुड़या पीण खाण, अमृत रस ना कोए चखाइंदा। बिन तेरे होए ना कोए परवान, पढ़या लिख्या सुणया कम्म किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार सीस झुकाइंदा। श्री भगवान उठ उठ वेखे, हरि हरि खेल कराइंदा। उठो वेखो मिटदी रेखे, हरि जू हरि आप मिटाइंदा। आपणे अन्तर सर्ब लपेटे, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। चार जुग दा रख्या चेते, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। वारो वारी घल्ले अगेते पछेते, अन्तिम इक्को वारी इकट्ठे आपणे घर रखाइंदा। लोकमात आए बण के दार ठेके, सब दा ठेका अन्त मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, आपणा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा सुण हुक्म जगदीश, सारे रहे सीस झुकाईआ। तेरे हुक्मे अंदर पढ़ी हदीस, तेरा नाउँ रसना गाईआ। लोकमात जुग जुग चक्की आए पीस, बण सुआणी पीसण पीस पिसाईआ। अन्तिम ख़ाली होए ख़ीस, सारे आपो आपणे लेखे वखाईआ। तेरी भुल्ले प्रभू रीत, जो रीत आए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आपणा लहिणा दे समझाईआ । साचा लहिणा दस्से भगवान, एका वार जणाइंदा। जुग जुग देंदा रिहा माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। बण बण आए गोपी काहन, सीता राम रूप वटाइंदा। पीर पैग़म्बर दे पैग़ाम, कलमा कलाम इक्क सुणाइंदा। गुर गुर दे शब्द निशान, सच निशाना मात झुल्हाइंदा। अन्तिम सब नूं पाई इक्को आण, बिन हरि अन्त ना कोए कराइंदा। सारे मंगदे गए दान, झोली गुर अवतार अग्गे डाहइंदा। कवण वेला किरपा करें आण, तेरा भेव किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या एका वार सुणाइंदा। साची सिख्या एका वार, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। जुग चौकड़ी विछड़े मेले अन्तिम वार, दर दुआरे मेल कराईआ। भेव अभेदा खोल्हे आप करतार, पर्दा कोए रहिण ना पाईआ। अन्तिम लेखा चुकणा विच संसार, संसारी कोई रहिण ना पाईआ। सब ने गाउणा इक्क निरँकार, एका ढोला दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा रिहा चुकाईआ। पर्दा चुक्के पारब्रह्म, आपणी खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी याद कर के आए दम दम, कलयुग अन्तिम पवण स्वास ना कोए रखाइंदा। निरगुण कराए निरगुण कम्म, निरगुण आपणा हुक्म वरताइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर किसे नज़र ना आए हड्ड मास नाड़ी चम्मड़ा चम्म, चमक रूप ना कोए वखाइंदा। दीन मज़्हब इक्को लग्गा ग़म, दूजी ग़मी ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा संसा आप चुकाइंदा। साचा संसा करे दूर, दूर दुराडा फेरा पाईआ। पिछले करे माफ़ कसूर, मुफ़त आपणी दया कमाईआ। अग्गे सब ने रहिणा हज़ूर, चरन दुआर इक्क समझाईआ। इक्को ढोला गाउणा ज़रूर, दीन मज़्हब ना कोए रखाईआ। गुर अवतार सारे करन मंज़ूर, तेरी मज़दूरी इक्को भाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, बेअन्त बेपरवाहीआ। असीं होए चकना चूर, बल आपणा गए गुआईआ। मुहम्मद कहे मैं लारा दे के आया बहिसतीं मिले हूर, हू हू तेरा भेव कोए ना पाईआ। मेरा तुट्टा माण ग़रूर, ग़ुरबत कोए रहिण ना पाईआ। मैं अन्त होया मज़बूर, मेरी पेश ना चले राईआ। मैं तेरा भुलया नूर, तेरा नूर मेरी ख़ुदाईआ। बिन तेरे मिले ना कोए शऊर, सोहबत मात ना कोए वड्याईआ। बिन तेरे मेरा काअबा तपया वांग तन्दूर, आब हयात ना कोए छिड़काईआ। उच्ची कूक कूक कहे मनसूर, समस तबरेज़ दए दुहाईआ। शहिनशाह पातशाह इक्क ग़फ़ूर, ग़फ्लत

विच कदे ना आईआ। मेरा महबूब देवे इक्क सरूर, सुरती आपणे नाल मिलाईआ। मिले ख़ुदावंद साची हूर, हुज़रे आपणे लए बहाईआ। सूफ़ी कहे मेरा मुर्शद मेरी आसा पूर, मुस्लिम सुन्नी ना कोए वखाईआ। चार यारी रहे दूर दूर, दर दरवाज़े नेड़ ढुकण ना पाईआ। जो दीसे सो अन्तिम कूड़, फ़नाह रूप आप समझाईआ। चलो रल के मंगीए चरन धूढ़, प्रभ सच्चा मेहर नज़र नज़र लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा रिहा जणाईआ। अन्तिम लेखा ल्या जाण, भुल्ल रही ना राया। जिउँ भावें तिउँ कर भगवान, हउँ बैठे सीस झुकाया। तेरे चरनां इक्क ध्यान, दूजी ओट ना कोए रखाया। जुग जुग सुणदे रहे तेरा फ़रमाण, बण फ़रमांबरदार सेव कमाया। साडी सिख्या भुल्ल गए जीव अञ्याण, बाली बुध दए दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिउँ भावें तिउँ लए चलाया। जिउँ भावें तिउँ लए रख, हथ्थ तेरे वड्याईआ। कलयुग अन्तिम होया प्रतख, प्रतख तेरी शहिनशाहीआ। असीं नेत्र वेख्या तूं भगतां गाएं आप जस, जस भगतां आप सुणाईआ। लोकमात फड़ फड़ मेलें हस्स हस्स, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। प्रेम प्यार अंदर फस, जम की फाँसी रिहा कटाईआ। पन्ध मुकाए नस्स नस्स, बण पाँधी फेरा पाईआ। साडी कर पूरी आस, दर तेरे ओट तकाईआ। पुरख अबिनाशी कहे शाबाश, शहिनशाह एका हुक्म सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखो किसे घर ना साची रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नाच ना कोए नचाईआ। सीता सुरती ना दिसे राम पास, राम सीता होए ना कोए कुड़माईआ। अल्ला राणी पूरी करे ना कोई ख्वाहिश, ख्वाहिश मुहम्मद ना कोए रखाईआ। ईसा हो के बैठा निरास, नसीहत सारे गए भुलाईआ। मूसा उड्डिआ सर्ब विश्वास, विश्वास करे ना कोए ख़ुदाईआ। नानक होया ना कोए दास, सीस आपणा भेंट कराईआ। गोबिन्द दिसे किसे ना पास, खण्डा खड़ग ना कोए चमकाईआ। पारब्रह्म तेरे मिलण दी इक्को आस, गुर अवतार बैठे ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्तिम तेरा खेल तमाश, तेरी बणत तोहे बण आईआ। सत्तर बहत्तर रखे पास, चरन कँवल नाल मिलाईआ। चुहत्तरां साडी सेवा लाई ख़ास, आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी किरपा वंड वंडाईआ। तेरी किरपा मिली दात, हरि दानी आप वरताया। सत्तर बहत्तर होए तेरी ज़ात, तेरा रूप समाया। तेरे अग्गे सारे छड्डीए आपणी करामात, तेरी वस्त तेरी झोली रखाया। तेरे चरन रहे नात, नाता कोए ना तोड़ तुड़ाया। तूं साहिब भगतां पुच्छे वात, हउँ तेरे भगतां आपणे अंग लगाया। तेरा मेरा ढोला गा गा गाथ, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण चोला लए बदलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सत्त चार मेला होए सहिज सुभाया। सत्त चार मेला जोड़, आपणी दया कमाईआ। पुरख अबिनाशी कहे मैं वेखां चढ़ के घोड़,

दो जहानां फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मेरे नाल पैदल पैणा दौड़, शाहसवार रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क सुणाईआ। सच संदेशा सुणया कन्न, हरि जू हरि सुणाया। तेरा कहिणा लईए मन्न, निउँ निउँ सीस झुकाया। सेवा लाई साडे भाग धन्न, धन्न तेरी वड्याआ। तेरा नूर चढ़या चन्न, भगत रूप रुशनाया। तूं साहिब बेड़ा दिता बन्न्ह, हउँ खेवट बण मात तराया। अन्तिम पूरा होवे कम्म, निहकर्मी आप कराया। दीन मज़्हब दा टुट्टे ग़म, शरअ शरीअत ज़ोर ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वरताया। साचा खेल साजण मीत, तेरा नज़री आईआ। ख़ाली दिसे मन्दिर मस्जिद मट्ठ मसीत, गुरुदुआर देण दुहाईआ। प्रगट होया इक्क अतीत, जो सब दी रीत चलाईआ। वेखणहारा हस्त कीट, घट घट रिहा समाईआ। अन्तिम ढोला गाए गीत, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाईआ। साची खेल करे करतार, तेरे चरन कँवल बलिहारी। सारे बैठे तेरे दुआर, निउँ निउँ सीस करन निमस्कारी। लोकमात खिड़ी गुलज़ार, भगत भगवन्त लाई फुलवाड़ी। असीं राह तक्कदे रहे जुग चार, जुग जुग नैण उठाल वारो वारी। अन्तिम दस्स के आए विच संसार, निहकलंक नरायण कलयुग आए अन्तिम वारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच बिवहारी । साचा खेल कर भगवान, गुर अवतार रहे सीस झुकाईआ। सत्त चार जगत निशान, सच निशाना लए झुलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे परवान, त्रैगुण मुख ना कोए भुवाईआ। पंज तत्त मन्नण तेरी आण, तेई अवतार तेरा राह तकाईआ। अठारां तिन्न चार होण कुरबान, आप आपणा भेंट चढ़ाईआ। गुर अवतार दस करन ध्यान, एका नज़र नज़र टिकाईआ। पंज बैठे सचखण्ड सच्चे बलवान, बल आपणा रहे जणाईआ। साडा मेल मिल्या नाल भगवान, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। असीं आ के बणाया सच्चा विधान, पंच प्रधान हो के ख़ुशी मनाईआ। नौ सौ चुरानवें जुग दा चुकया ज्ञान, गुर अवतार देवे सर्ब समझाईआ। हुक्म मन्नणा पए दो जहान, हुक्मे अंदर सर्ब लोकाईआ। पुरख अबिनाशी दिता धुर फ़रमाण, सच संदेशा इक्क जणाईआ। लोकमात प्रगटाउणा इक्क निशान, सच निशाना दए वखाईआ। भगतां हरि जू मिले आण, भगवन आपणी दया कमाईआ। साचे मन्दिर बह बह करे कल्याण, कल आपणी आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम एका घर वसाईआ। पंच प्रधान पंचम रंग, हरि जू हरि हरि आप चढ़ाया। पंचम उठ वजाया मृदंग, एका नाद सुणाया। जुग चौकड़ी होए भंग, हरि जू हरि हरि आप कराया। जन भगतां देवे इक्क अनन्द, आपणा रस वखाया। एका ढोला सुणाए छन्द, सोहँ सो आप प्रगटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। बेपरवाह खेल अपारा, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। सच संदेशा कंचन धारा, पंचम आपणा हुक्म वरताइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दर करन निमस्कारा, निमख निमख आपणा सर्ब कटाइंदा। रसना बोलण सारे मिल के सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकारा, जै जैकार इक्क सुणाइंदा। अग्गे करे फेर विहारा, पहलां आपणी ईन मनाइंदा। इक्की जेठ सब दा होया छुटकारा, छुट्टी सब नूं आप दिवाइंदा। सारे सौं जाओ पैर पसारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। इक्को हरि जू वजाए नगारा, नौबत आपणे नाम सुणाइंदा। दो जहान कराए वणज वपारा, सतिगुर साचा हट्ट चलाइंदा। चार जुग दा मुक्के लारा, अन्तिम आपणा पर्दा आप उठाइंदा। बिन भगतां हरि जू रिहा कँवारा, साचा सगन ना कोए मनाइंदा। कबीर उच्चे टिल्ले मन्दिर चढ़ चढ़ कढ्ढदा रिहा हाढ़ा, हाए हाए कर कुरलाइंदा। बौहड़ी बौहड़ी तैनूं लभ्भदे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, तूं गुरमुखां अंदर डेरा लाइंदा। जिध्धर वेखां चारों कुण्ट नज़री आए सच्चा लाड़ा, लख चुरासी नार आपणी गोद बहाइंदा। तेरा भगत क्यों रिहा कँवारा, तुध बिन अंग ना कोए रखाइंदा। तेरा जोबन रूप नार मुटयारा, कन्त कन्तूहल इक्को मोहे भाइंदा। मैं नेत्र नैण शृंगारा, कजला धार नाम रखाइंदा। ऐनल हक़ बोल के नाअरा, मनसूर तेरी शरअ ज़ंजीर कटाइंदा। गोबिन्द फ़तेह बोल जैकारा, डंका तेरे नाम सुणाइंदा। नानक उपर चढ़ बोले ललकारा, सचखण्ड हरि जू नज़री आइंदा। अन्तिम इक्को रूप धरे निहकलंक नरायण नर अवतारा, दूसर नज़र कोए ना आइंदा। आपणा करे सच विहारा, साचा राह आप चलाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए समझाइंदा। सच तौफ़ीक इक्क परवरदिगारा, तोहफ़ा आपणा कलमा आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा मार्ग हथ्थ निरँकार, आदि जुगादि जुग जुग सारे गए सुणाईआ। जे कोई कहे मैं वड बलकार, बल देवणहार नज़र ना आईआ। जे कोई कहे मैं वड सरदार, तिन्नां लोकां बिनां सरदारी हथ्थ किसे ना आईआ। जे कोई कहे मैं बरख़ुरदार, प्रभ आपणा भेव दए खुल्हाईआ। नानक निउँ निउँ करे निमस्कार, नर निरँकार तेरी सच्ची शहिनशाहीआ। गुर चेले तेरा विहार, गोबिन्द गया समझाईआ। असीं हुक्मे अंदर करने आए कार, तेरी किरत कमाईआ। तूं लेखे लैणी डार, मेरे साहिब सच्चे गुसाँईंआ। पुरख अबिनाशी करया ख़बरदार, धुर फ़रमाणा इक्क जणाईआ। कलयुग आए अन्तिम वार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। साचे भगतां दए आधार, नानक लेखा लेखे लाईआ। सचखण्ड दवारे पंचम पंच कर निशान, जगत निशाना दए वखाईआ। साचा मन्दिर इक्क मकान, श्री भगवान आप सुहाईआ। साढे तिन्न हथ्थ देवे दान, सम्बल आपणा रूप वखाईआ। नीहां हेठ दबाए बाल, बली आपणी भेंट चढ़ाईआ। आपणा ख़ून रत्ती रत्त देवे डाल, रत्ती

रत्त नाल मिलाईआ। सिँघ इन्दर कर पहलवान, पहली आपणी रसम वखाईआ। लोकमात दा नौजवान, नाम गुरज़ हथ्थ फड़ाईआ। सब दी शरअ मेटण आया भगवान, दर दरबान बण के सेव कमाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सारे गाण, वाहवा हरि जू खेल रचाईआ। साचा सुत करया परवान, अबिनाशी अचुत दया कमाईआ। चौहत्तरां देवे इक्को दान, दाता दानी दया कमाईआ। चार जुग दी चुक्के आण, चौकड़ी बैठे मुख शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। हरिजन मिली साची गुरज, गुर सतिगुर आप दुआइंदा। लेखे लग्गा साढे तिन्न हथ्थ बुरज, उच्च मनारा आप सुहाइंदा। निमस्कार करे देवता सूरज, निउँ निउँ चरन धूढ़ रमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। मिली गुरज़ उपज्या बल, बल बावन खेल कराईआ। सतिजुग सरूप गया छल्ल, कलयुग अन्त लए प्रगटाईआ। जिस धरनी उपर वगदा रिहा हल्ल, तिस हौला भार वखाईआ। जन भगत दुआरा लग्गा फल, पत्त डाली आप महकाईआ। सेवा करे पुरख अकाल, अकल सब दी दए भुआईआ। गुर अवतार वेखण निहचल धाम बणया अटल्ल, अटल्ल पदवी इक्क वड्याईआ। श्री भगवान आसण बैठा मल्ल, अग्गे पिच्छे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुरज़ लै ना चढ़े चाअ, सिँघ इन्दर आप सुणाइंदा। तूं शहिनशाह शाह पातशाह सच्चा शहिनशाह, तेरे अग्गे सीस झुकाइंदा। मैं इक्क इकल्ला अग्गे जावां ना, आपणा संग ना कोए छुडाइंदा। कर किरपा फड़ा बांह, भ्रा भ्रावां नाल सुहाइंदा। मैं नीवां बण बण सेवा लवां कमा, बिन सेवा कोई कम्म किसे ना आइंदा। तेरे भगतां प्यार अमृत रस मेवा लवां खा, खा खा आपणा शुकर मनाइंदा। सत्तरां बहत्तरां वेखां थाँ थाँ, बहत्तर सत्तर तेरा रूप नज़री आइंदा । जे चुहत्तरां अंग लवें लगा, गुर अवतार शुकर मनाइंदा। पीर पैग़म्बर मैनूं देण सलाह, सलाहकार इक्को तूहे नज़री आइंदा। फड़ फड़ बाहों राहे लैणा पा, राह खैहड़ा नज़र कोए ना आइंदा। जल थल डूँग्घे दिसण अस्गाह, उच्चे टिल्ले पर्बत तुध बिन पार ना कोए कराइंदा। प्यार भुल्ले ना पुत्तरां मां, पुत मात पित सदा भुलाइंदा। तुध बिन असीं होए जगत काँ, हँस रूप ना कोए वटाइंदा। कर किरपा निथाव्याँ देणा थाँ, इक्को साची आस रखाइंदा। चुहत्तरां लेखे लैणा ला, लेखा तेरा मुक्क कदे ना जाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव लैण उभे साह, हौके भर भर सर्ब नीर वहाइंदा। त्रैगुण माया रही कुरला, पंज तत्त आपणा डेरा ढाहइंदा। तेई अवतार नैण रहे तका, कवण वेला हरि जू आसा पूर कराइंदा। भगत अठारां घर घर फेरी रहे पा, धन्न भाग हरि जू भगतां मेल मिलाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद चार यारी सिर रही खुहा, दरोहे ख़ुदाई नबी रसूल हरि जू आरज़ू करी कबूल, शरअ शरीअत मेट मिटाइंदा। अन्त

दिता जवाब इक्क माकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। सचखण्ड दा सच असूल, दीन मज़्हब ना कोए रखाइंदा। ना कोई कातिल ना मकतूल, छुरी शरअ ना कोए चलाइंदा। इक्को पाक आप रसूल, रसम आपणी अन्त अदा कराइंदा। सारयां करनी पए कबूल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी ओट सर्ब तकाइंदा। सुण पहलवान साचे मल्ल, हरि जू रिहा सुणाईआ। तेरी मन्नां इक्को गल्ल, जन भगतां गलवकड़ी लवां पाईआ। वक्त लँघावां मिल रल, रल मिल आपणा वक्त लँघाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग करदा रिहा ढिल, ढिलापन आपणा आप बणाईआ। कलयुग अन्तिम कर के आया वडा दिल, दिल दलेरी दए वखाईआ। लख चुरासी धरती विच्चों कढ्ढे डूँग्घी बिल, फड़ बाहों बाहर सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहरवान तेरी उडीक, नित नित ध्यान लगाया। तूं साहिब ख़ुदा लाशरीक, शिरक्त विच कदे ना आईआ। जुग जुग मेटणहार तारीक, अन्धेरा अन्ध रहे ना राया। ऊँचां नीचां करें इक्क प्रीत, राउ रंक ना कोए वखाया। जन भगतां मेलें ठीक, ठीकर द्वैती दएं तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे सीस झुकाया। देवे वर बेपरवाह, आपणी दया कमाईआ। चले चलाए आपणी सदा रज़ा, रहिमत रहीम आप कमाईआ। आदि जुगादी जुग जुग आपणी जाणे अदा, द्वैती होर ना कोए रखाईआ। देवणहार सर्ब सज़ा, फ़तवा इक्को आप लगाईआ। पढ़नहार सच्चा नक़ाह, मुरीद मुर्शद लए मिलाईआ। पीर पैग़म्बर बण आप ख़ुदा, असल असलीअत दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चुहत्तरां देवे माण वड्याईआ। चुहत्तरां देवे माण भगवान, हरि जू आपणी दया कमाइंदा। इक्क रविदास करे परवान, परवाना साचा हथ्थ फड़ाइंदा। दो जहान दा सच निशान, गुर अवतारां आप वखाइंदा। जिस दे अधीन होया वाली दो जहान, आपणा लेख गुरमुख हथ्थ फड़ाइंदा। गुरमुख बोले नाल ज़बान, ज़बा सब दी शरीअत हरि कराइंदा। एका नाम दए सुणा, सोहँ ढोला आपे गाइंदा। चुहत्तरां वणज दए वखा, साचा हट्ट इक्क चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साता चौका देवे दान, रविदास चुमार करे वख्यान, गुरमुख आपणी रसना गाइंदा। सचखण्ड दा सच विहारा, हरि सतिगुर आप कराइंदा। पंजां विच्चों इक्क प्यारा, साची वंड वखाइंदा। चौहां देवे चार जुग सहारा, जगत जुगती आप दृढ़ाइंदा। पहला नाउँ कर प्यारा, सिँघ प्रीतम रूप वखाइंदा। दूजे देवे दरस दीदारा, पाल सिँघ पाटल विच उठाइंदा। तीजे घर खोल्ह किवाड़ा, गुरमुख नेत्र नैण मिलाइंदा। चौथे घर बोल जैकारा, बिशन सिँघ बिशन पता काहन आप सुणाइंदा। पंचम मेला ठाढे दरबारा, सिँघ दरबारा आपणी गोद उठाइंदा। छेवें गुरबख्श

हरि बख्शिश, कर बख्शीश आपणी इक्क जणाइंदा। सत्तवें मेला श्री भगवान, सिँघ भगवान आपणे रंग रंगाइंदा। बूड़ सिँघ अठ्ठ तत्त कर परवान, अठोतरी माला मोह मिटाइंदा। तल्बीर सिँघ तल्ब आपणे दर तालिब, आपणी सेव लगाइंदा। सिँघ सुलखण चुक्या जन्म मरन डर, भय भयानक रूप नज़र कोए ना आइंदा। दलीप सिँघ दर आपणे फड़, फड़ बाहों गले लगाइंदा। जरनैल सिँघ लगाई जड़्ह, लोकमात ना कोए उखड़ाइंदा। पाल सिँघ ग़रीब निमाणे लेखे लग्गा सीस धड़, अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा। वरयाम सिँघ पौड़े गया चढ़, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। अजीत सिँघ मिल्या मेल इक्को हरि, मुर्शद मुरीद एका घर सोभा पाइंदा। मोहन सिँघ मोह चरन कँवल धर, मुहब्बत आपणा नाम वखाइंदा। जगीर सिँघ सच जगीर झोली देवे धर, अतोट अतुट आपणी वस्त इक्क वखाइंदा। करतार सिँघ करतार करनी करता कर, कतरा कतरा अमृत रस रस निझर आप झिराइंदा। गुरमुख सिँघ गुर होया वस, बेमुख हो ना रूप भुआइंदा। धिरता सिँघ धरनी गाए जस, जिस उपर चरन टिकाइंदा। राज सिँघ हरि के राज जोग अंदर गया फस, फाँसी जम्म ना कोए वखाइंदा। अतर सिँघ मेल मिल्या नस्स नस्स, डूँग्घी भँवरी पार वखाइंदा। मुनशा सिँघ गेड़े उलटी लट्ठ, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। गुरबख्श सिँघ खेड़ा काया ना होए भट्ठ, भट्ठ खेड़ा जगत वखाइंदा। तेजा सिँघ लड़े डट डट, लड़ना झगड़ना सतिगुर सच्चे भाइंदा। लक्षमण सिँघ खोल्हया हट्ट, सतिगुर हट्ट नाम वकाइंदा। बली सिँघ बल गुरू मति, बिन गुरमति बल कम्म किसे ना आइंदा। केशो राम केशव देवे रस, र्किशमा आपणे नाम वखाइंदा। सोहण सिँघ सोभा लए खट्ट, पिता पूत सेव कमाइंदा। प्रेम सिँघ नाम वज्जे सट्ट, ठोकर आपणे नाम लगाइंदा। निरँजण सिँघ अञ्जण नेत्र देवे घत्त, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। मक्खण सिँघ मिले फट्ट, कन्त नार सेव कमाइंदा। मान सिँघ साची रत्त, रत्त पूरब लेखे पाइंदा। करतार सिँघ जुड़या नत्त, चरन कँवल बंधण इक्क रखाइंदा। धर्मबीर ठांडा सरीर, अमृत सीर जाम प्याइंदा। साधू सिँघ साधना साध सतिगुर साहिब रख्या याद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। सुरिंदर सिँघ सुख एत प्रभ करे बुध बबेक, बाली बुध लेखे पाइंदा। अर्जन सिँघ मन्न अरजोई, चरन दुआर देवे ढोई, ढोआ धुरदरगाही एका हथ्थ फड़ाइंदा। रसाल सिँघ सुरती उठी सोई, सोइम आपणा रूप जणाइंदा। पूरन चन्द पूरा होए कोई कोई, जिस आपणा भेव खुल्हाइंदा। वकील सिँघ अग्गे वकालत करे ना कोई, आपणे हथ्थीं लेखा पाड़ वखाइंदा। रंगी राम मिल्या राम, जगत पूरन काम आप कराइंदा। भाग सिँघ लग्गा भाग, घर दीपक जोती जगे चराग, दीआ बाती सतिगुर आप लगाइंदा। ईश्र सिँघ मिल्या ईश, ईश जीव आपणी गोद बहाइंदा। सूरत सिँघ साची सूरत नज़री आए अकाल मूर्त्त, नाद तूरत इक्क अल्हाइंदा। संसार सिँघ लहिणा चुक्या संसार,

अन्तिम बेड़ा होया पार, हरि जू आपणे कंध उठाइंदा। महिंगा सिँघ होया ससता, पुरख अबिनाशी बध्धा बसता, बद्धी गंढ्ढ ना कोए खुल्हाइंदा। दर्शन सिँघ दरश दीदार, बेड़ा करया पार किनार, मँझधार ना कोए रुड़ाइंदा। सुरैण सिँघ नेत्र पेख नरायण, निज नेत्र दर्शन पाइंदा। इन्दर सिँघ प्रभ आए लैण, वेले अन्त शब्द बबाण आप बठाइंदा। जगीर सिँघ मिली जगीर, हरि जू बदली मात तकदीर, जन्म जन्म विच भुआइंदा। राज सिँघ मिल्या महाराज, मानस जन्म सुआरया काज, अनन्द कारज आपणे नाल कराइंदा। प्रीतम सिँघ सच प्रीत, एथे ओथे धाम दए अतीत, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाइंदा। ज्ञान सिँघ गुर शब्द ज्ञान, बिन लम्भयां मिल्या श्री भगवान, घर घर आपणा मेल कराइंदा। करतार सिँघ मिल्या करता पुरख, चुकया रोग सोग हरख़, हरख़ सोग गुरसिख ना कोए वखाइंदा। सुरजीत सिँघ प्रभ कीता तरस, सर चरन कँवल सरोवर आप नुहाइंदा। वरयाम कौर मिल्या वर, हरि जू आपणा संग रखाइंदा। सुरजीत कौर लाई जड़्ह, बूटा लोकमात लहराइंदा। भगवान कौर दरस दिखाए अग्गे खड़, काया खिड़की पर्दा आप उठाइंदा। चन्नो ना जन्मे ना जाए मर, मर जीवत फेर जिवाइंदा। बंती किरपा दिती कर, सेवक सेवा सच समझाइंदा। दलीप कौर चुकया डर, हरि पुरख निरँजण पिछला जन्म पुरख कीती सेव धायल पूरी पाइंदा। दातो मिली हरि नाम दात, भगतां रली सच जमात, जम नेड़ कदे ना आइंदा। प्रेम देई छड्डया झूठा साक, सतिगुर पति लए राख, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। राम कौर हरि मिल्या बाप, जन्म जन्म दा मेटे संताप, सति सुच आपणा रंग रंगाइंदा। सन्त कौर गृह वसे आप, काया मन्दिर अंदर बह बह जपे जाप, आपणा नाम आप सुणाइंदा। राम प्यारी उतरे साचे घाट दो जहानां मुक्के वाट, लख चुरासी गेड़ ना कोए रखाइंदा। गुरचरन कौर गुर सच्चा नात, पुरख अबिनाशी बणया पिता मात, समरथ आपणी दया कमाइंदा। दलजीत कौर मिटे अन्धेरी रात, उत्तम होई मानस ज़ात, जन्म अजन्म लेखे लाइंदा। हरबंस कौर पंजवें जन्म पुच्छी वात, हरिराय गुर दिती दात, कलयुग अन्तिम लेख चुकाइंदा। सतिवन्त कौर देवे सति, आत्म अन्तर ब्रह्म मति, गतमित आपणी आप जणाइंदा। हरिभजन कौर टुट्टी गंढ्ढ, अग्गे वस्त दिती वंड, दस्त बदस्त हथ्थ फड़ाइंदा। गुरदेव कौर इक्क अनन्द, बिन रसना सुणाए सुहागी छन्द, छहबर आपणे नाम लगाइंदा। जसबीर कौर आत्म अन्तर ठंढ, लेखा चुक्के बत्ती दन्द, दहि दिशा आपणा नूर इक्क दरसाइंदा। चुहत्तरां मुक्कया अन्तिम पन्ध, सारे मिल के गावण छन्द, सतिगुर साजण पाए ठंड, कलयुग अग्नी अग्ग बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साता चौका जगत बणाए नईया नौका नौ दर आपणी बूझ बुझाइंदा। सत्त चार वज्जी वधाई, चुहत्तर आपणा अंक बणाईआ। गुर अवतार रहे जस गाई, रसना सोहला एका गाईआ। इक्की जेठ होई

कुड़माई, विष्न ब्रह्मा शिव देण वधाईआ। त्रैगुण फूल रिहा बरसाँई, पंज तत्त हस्स हस्स नाच नचाईआ। तेई अवतार वेखण नैण उठाई, भगत अठारां कहिण धन्न धन्न जणेंदी माई, जो जननी आपणी गोद सुहाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद करन सिफ्त सालाही, रहिमत रहीम रहिमान इक्क कमाईआ। नूर जल्वा दिता दरसाँई, अन्ध अन्धेर रहिण कोए ना पाईआ। चार यार बण बण पाँधी वेखण राही, साडी होई अन्त सफ़ाई, वेले अन्त देवे ना कोए गवाहीआ। नाता तुटया जगत लोकाई, लोकमात अन्त रहिण ना पाईआ। नानक कहे मेरा गोसाँईं, जन भगतां बेड़ा रिहा तराई, निरगुण निरगुण निरगुण सेवा आपणी करे चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक्क रखाईआ। गोबिन्द कहे मेरी घाल पाई थाईं, इकट्ठे कीते जट्ट झीवर छींबे नाई, इक्क अमृत जाम दिता पिलाई, रस आपणा आप चखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सारे मिल के देण वधाई, तेरी कीती सके ना कोए उलटाई, उलटी रीत मात चलाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां इक्क दुआरे भोजन दिता छकाई, आपणी छुरी आपणा खण्डा नाम विच फिराई, अग्गे दिसे ना कोए कसाई, कलम नाल सब दा लेख मिटाईआ। कोई रहे ना देण जोगा गवाही, सब फड़े बाहों चरनां हेठ दए दबाईआ। जो दोए जोड़ निमस्कार कर कहे मेरी प्रभू दए सफ़ाई, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। फिर निमाणयां निताणयां फड़ बाहों लए उठाई, आपणी गोद उठाईआ। चुहत्तरां सेवा इक्क समझाई, इक्की जेठ इक्की मिल मिल पाई, साची सिक्खी दए वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवान भोजन छकाण चाँईं चाँईं, हाढ़ सतारां सत सत सत दए समझाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हौली हौली करदा जाए आपणा सच विहारा, पहला विहारा आपणी झोली पाईआ।