२२ जेठ २०१९ बिक्रमी जोगिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड सीड़ जम्मू
साबत रखीए ईमान, जन चुहत्तर रहे जणाईआ। चार जुग दे विछड़े इकट्ठे होए आण, हरि सतिगुर ल्या मिलाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार इक्क दूजे दी करो पछाण, नैण नैण नाल मिलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस बणाई अञ्जील कुरान, ज्ञान गीता जो दृढ़ाईआ। जिस दा जल्वा तक्कदे रहे नूर महान, नूरो नूर सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दे चरनां करदे रहे ध्यान, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। जिस नूं मन्नदे रहे वड अमाम, बेऐब परवरदिगार सच्चा ख़ुदाईआ। जिस दे उत्ते रखदे रहे ईमान, सिदक सबूरी नाल हंढाईआ। जिस दा सुणदे रहे पैग़ाम, हक़ अवाज़ इक्क इलाहीआ। जिस शत्रुनासत नाम, नाम सति करी पढ़ाईआ। जिस दामनगीर पकड़या दाम, पल्लू आपणे नाल बंधाईआ। जिहनूं मन्नदे रहे
रमइया राम, राम रूप हरि वेस वटाईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे घनईया शाम, मिल सखीआं रास रचाईआ। जिस नूं गोबिन्द करे प्रणाम, पुरख अकाल सच्चा शहिनशाहीआ। जिस नूं मुरीद करदे रहे सलाम, सलामां अलैकम मुर्शद रिहा जणाईआ। जिस दा भगत जपदे रहे नाम, जुग जुग आपणी रसना जिह्वा गाईआ। जिस खेड़ा बणाया नगर ग्राम, पंज तत्त बणत बणाईआ। जिस करया प्रकाश रवि ससि सूरज चन्न कोटन भान, मंडल मण्डप बणत बणाईआ। जिस नाच नचाया गोपी काहन, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। जिस नाद सुणाया साचे काहन, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। जिस दी मन्नदे रहे आण, हुक्मे हुक्म रिहा फिराईआ। तिस दी सारे करो पहचान, प्रभ आपणा वेस वटाईआ। उठो सारे करो ध्यान, सचखण्ड साचे वज्जी वधाईआ। लोकमात होया प्रधान, परम पुरख बेपरवाहीआ। जिस कोलों लैंदे रहे दान, बण भिखारी झोली अग्गे डाहीआ। सो साहिब प्रगट होया आण, अणडिठड़ी खेल कराईआ। साचे तख्त बहे भगवान, तख्त निवासी सोभा पाईआ। महल अटल उच्च मकान, महिफ़ल आपणे नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका घर रिहा सुहाईआ। सत्त चार सच दस्सण चुहत्तर , हरि हरि अंग लगाया। भगत दुआरे एका वसण, दूजा दर ना कोए तकाया। इक्क दूजे वल उठ उठ नस्सण, बण पाँधी पन्ध मुकाया। मेटे रैण अन्धेरी मसण, चन्द चांदना करे रुशनाया। जुग जन्म दी टुट्टी आया गंढ्ढण, फड़ पल्लू बंध बंधाया। लख चुरासी विच्चों आया कढ्ढण, सच संदेशा इक्क सुणाया। धर्म राए दी फाही आया वढ्ढण, नाम खण्डा हथ्थ चमकाया। सच निशाना आया गड्डण, दो जहानां दए झुलाया। गुरमुख साचे आया सद्दण, घर घर संदेशा दए सुणाया। भाग लग्गा देस माझण, मजन चरन धूढ़ इश्नान कराया। निरवैर बणया सच्चा सज्जण, भउ सब दा दए मिटाया। अन्तिम वेले होया पर्दा कज्जण, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। चार जुग दी रखे लज्जण, लाजावन्त वेख वखाया। गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, भाण्डा भरम भउ दए भन्नाया। जो जन सच सरनाई लग्गण, तिस जम का लेख चुकाया। त्रैगुण माया बुझे अग्न, अग्नी तत्त ना कोए तपाया। आप उठाए आपणे कंधन, बण कहार सेव कमाया। मस्तक लाए साचा चन्दन, तिलक ललाटी सगन मनाया। करे खेल मुकंद मुकंदन, मनोहर आपणा रंग रंगाया। इक्क सुणाए सुहागी छन्दन, दूसर वंड ना कोए वंडाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सारे रल के करीए बन्धन, बन्दीख़ाना सब दा दए तुड़ाया। कलयुग अन्तिम पिछला लेखा करन आया खण्डण, खण्डा एको हथ्थ उठाया। साची दात जन भगतां आया वंडण, नाम भण्डारा रिहा वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा दरसाया। सत्त चार करन पुकार, चुहत्तर इक्क आवाज़ उठाईआ। वाहवा तेरा मिल्या दरबार, दर तेरे ख़ुशी मनाईआ। नाता तुट्टा
झूठे संसार, झूठी माया पोह ना सके राईआ। तेरे प्रेम पाया गल विच हार, अठ्ठे पहर सुगंध रखाईआ। किरपा करी अपर अपार, बेअन्त आपणी दया कमाईआ। डुब्बदे पाथर दए तार, पाहन आपणा चरन छुहाईआ। सत्तर बहत्तर बाहवां रहे उलार, चुहत्तरां आपणे संग मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर उच्ची बोलण कूक जैकार, जै जैकार सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वजाए ताल, नारद आपणा नाच नचाईआ। काल महांकाल होए बेहाल, प्रभ अचरज खेल वरताईआ। सचखण्ड दवारा जन भगतां लोकमात दिता वखाल, बण सेवक सेव कमाईआ। गुरसिखां पिच्छे घाले आपे घाल, उलटी रीत मात चलाईआ। निरगुण बण के आया दलाल, सरगुण वेखे थाउँ थाईंआ। पुच्छणहार मुरीदां हाल, मुर्शद बणया बेपरवाहीआ। गोबिन्द सूरा नाल नाल, सूरबीर फेरी पाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, एका रंग दए रंगाईआ। जुग चौकड़ी अन्तिम हल्ल करे सवाल, गुर अवतार गए ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका घर वज्जे वधाईआ। वज्जे वधाई साचे घर, भगत भगवन्त आप सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर वेखण खड़, चारों कुण्ट घेरा पाईआ। पुरख अबिनाशी सत्तर बहत्तर चुहत्तर बध्धा लड़, लड़ी आपणी आप बंधाईआ। एथे ओथे दो जहान निरगुण पौड़े आए चढ़, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। जिस जन उपर किरपा दिती कर, अद्धविचकार रहि कोए ना जाईआ। गुरमुख ना जन्मे ना जाए मर, जिस जन अन्तिम आपणी गोद बहाईआ। असीं कलयुग अन्तिम कर के जाणा सर, बल आपणा आप प्रगटाईआ। मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर, मट्ठ शिवदुआला चुकया डर, डर इक्को हरि रघुराईआ। जिस दी सरन जाईए पढ़, मिले सरन सच्ची सरनाईआ। जिस दा अक्खर नाम जाईए पढ़, सो निष्अक्खर दए वखाईआ। कागद कलम शाही अन्तिम जाए सड़, सतिगुर सच्चा अग्नी भेंट ना कोए कराईआ। जिउँ भावे तिउँ कोटन कोटि गुर अवतार लोकमात लए धर, आप आपणा नाउँ समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा जणाईआ। सत्त चार करन पुकार, वाहवा हरि हरि खेल कराया। जो घलदा रिहा गुर अवतार, पीर पैग़म्बर मात प्रगटाया। जिस नूं खाणी बाणी गाउँदी रही जुग चार, बण निमाणी सेव कमाया। जिस दा अक्खर अक्खर कलम शाही करदी रही त्यार, त्रैगुण अंदर वड़ वड़ मुख छुपाया। जिस नूं निउँ निउँ सजदा सीस करदा रिहा संसार, दोए जोड़ जोड़ सरनाया। सो साहिब अन्तिम कलयुग प्रगट होया आप निरँकार, निरगुण आपणा रूप धराया। सन्त साजण लए उभार, सति सति मन्त्र इक्क पढ़ाया। सच महल्ल दए वखाल, जिस घर अंदर डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए बुझाया। हरिजन तेरी बुज्झी बात, प्रभ आपणी दया कमाईआ। खाणी बाणी लोकमात तेरी गाए गाथ, गा गा आपणा झट्ट लँघाईआ। गुर अवतार
पीर पैग़म्बर तेरा मंगदे गए साथ, चरन कँवल ध्यान लगाईआ। अन्तर मन्त्र कर कर पूजा पाठ, परम पुरख इक्क सालाहीआ। कलयुग जीवां दे गए दात, अक्खर अक्खर नाल मिलाईआ। हरि का नाउँ लिख्या ना जाए नाल कलम दुआत, गुर का नाउँ लिख लिख दस्से कलम शाहीआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पहलों पढ़न इक्क जमात, हरि जू आपणा जुम्मला दए समझाईआ। सरगुण फेर बंधाए नात, तत्त तत्त नाल मिलाईआ। इक्क सुणाए आपणी गाथ, गाथा आपणी आप प्रगटाईआ। अक्खर अक्खर जगत पाठ, पाठ जगत जीवण जुगत दए समझाईआ। गा गा दस्से इक्को हरि कमलापात, दूजा कोए नज़र ना आईआ । जिस दा दीन मज़्हब ना कोई ज़ात, शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर निक्के निक्के बाले छोटे छोटे साक, सरगुण नाता इक्क समझाईआ। अन्तिम सब नूं करे ख़ाकी ख़ाक, पाक आपणा नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। वाहवा खेल पुरख समरथ, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। जुग चौकड़ी मार्ग दस्स, बण रैहबर राह चलाइंदा। भगत भगवान मिलावा हस्स हस्स, दर घर साचे आप कराइंदा। पहलों भगतां होए वस, फेर भगतां बन्धन पाइंदा। सिफ्त सालाही गाए जस, जस आपणा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची नईया इक्क चलाइंदा। साची नईया हरि हरि नाम, हरि सतिगुर आप चलाईआ । जुग चौकड़ी करे पूरन काम, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर प्रगट हो हो खेले खेल विच जहान, दो जहानां वाली फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम मेटे अन्धेरी शाम, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क चलाईआ। साचा राह जगत चुहत्तर, चौ अक्खर मूल मुकाया। नाता तुट्टे जगत बहत्तर, नाड़ बहत्तर लए जगाया। आस रखे इक्को सत्तर, सिफ़रा सत्त करे रुशनाया। चार जुग दे विछड़े कर इकत्तर, एका गुण दए समझाया। बीज बीजया साचे वत्तर, बण किरसाना हल्ल चलाया। पिछला खेत वढ्ढ वढ्ढ करे सत्थर, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। वेखणहारा उच्चे टिल्ले पत्थर, समुंद सागर फोल फुलाया। चोटी चढ़ के बैठा सिख़र, दिस किसे ना आया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग करदा रिहा फिकर, कवण वेला भगतां लवां मिलाया। पीर पैग़म्बर वेखण बित्तर बित्तर, नेत्र नैण नैण उठाया। हरि जू नज़री आए उधर इधर, ख़ाली कुण्ट ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाया। मेल मिलाया अन्तिम कल, हरि आपणी दया कमाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे भल्ल, भल्ल आपणे हथ्थ रखाईआ। कीता इकरार नाल बल, बल बावन आपणी गंढ्ढ पुवाईआ। बणे महल्ल इक्क अटल्ल, हरि सतिगुर सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम जन भगतां अंदर बहे रल, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ।
चौथे जुग लग्गे फल, बूटा इक्को इक्क लहराईआ। बाकी सुट्टे डूँग्घी डल्ल, कोई सके ना बाहर कढ्ढाईआ। जिस साहिब होया वल, तिस अक्ख सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा लहणे झोली पाईआ। लहिणा मिल्या विच संसार, चुहत्तर एका रंग रंगाइंदा। मेल मिलाया सच दुआर, दर दरबारा इक्क सुहाइंदा। इक्की जेठ दिवस विचार, एका इक्की गंढ्ढ पुआइंदा। इक्की इक्की कुलां तार, सिखी सिख नाल प्रणाइंदा। तिक्खी दस्से आपणी धार, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई भेव कोए ना पाइंदा। शरअ शरीअत मारे तेज़ कटार, मज़्हब दीन खण्ड खण्ड वखाइंदा। चौह वरनां विच्चों कढ्ढे इक्क प्यार, गुरसिख आपणा रूप वटाइंदा। फिर दस्से साची धार, धारना आपणी आप बदलाइंदा। आत्म परमात्म कर प्यार, सोहँ ढोला इक्क सिखाइंदा। महाराज शेर सिँघ वड बलकार, निरगुण आपणा बल प्रगटाइंदा। विष्नूं देवणहार भण्डार, घर घर आपणा रिज़क पहुंचाइंदा। भगवन सब दी पाए सार, गुर अवतार पीर पैग़म्बर आपणी गोद रखाइंदा। आदि अन्त तिस दी होए जै जैकार, जै जैकार आपणे नाउँ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे रंग आप रंगाइंदा। साचा रंग जाए चढ़, उतर कदे ना जाईआ। सतिगुर वेखे फड़ फड़, गुरमुख सज्जण मेल मिलाईआ। दीन दयाल प्रभ किरपा कर, किरपन आपणी गोद बहाईआ। घर विच सुहाए साचा घर, घर विच वज्जे वधाईआ। सोहँ रूप आत्म परमात्म बण, बण बण आपणे मन्दिर डेरा लाईआ। लेखा जाणे जनणी जन, दाई दाया वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्त चार एका गुण रिहा समझाईआ। एका गुण शब्द विचार, बुद्धि कम्म किसे ना आईआ। बुद्धि रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैण नीर वहाईआ। मेरा बल गया हार, बलहीण रही कुरलाईआ। वल छल कर के छल्ल गया निरँकार, मेरी चली ना कोई चतुराईआ। मैं पढ़ पढ़ पाउँदी रही सार, पढ़यां हथ्थ किसे ना आईआ। मैं लभ्भदी रही मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले गुरुदुआर, चार दीवारी अंदर वड़ वड़ सीस झुकाईआ। कलयुग अन्तिम भगतां कोलों सुणया हरि जू वसे काया महल अटल विच मीनार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। बिन तेल बाती दीपक करे उज्यार, हवन घिृत ना कोए वखाईआ। प्रेम सुगंधी इक्को डार, दूजा धूप ना कोए धुखाईआ। बिन तन्दी तन्द वजाए सितार, अनहद आपणा राग सुणाईआ। ढोलक छैणा ना कोए खड़कार, रसना जिह्वा ना कोए हलाईआ। बुद्धि ओथे पावे ना कोई सार, मनमति चले ना कोए चतुराईआ। सुरती शब्द करे प्यार, प्रभ मिले सच गुसाँईंआ। लहिणा देणा चुक्के विच संसार, अठसठ तीर्थ पन्ध मुकाईआ। पूजा कराए इक्क दरबार, दूजा इष्ट ना कोए वखाईआ। हरि का इष्ट लोकमात कोई कर ना सके प्यार, बण ठठयार घाड़त घड़त ना लए घड़ाईआ। काग़ज़ अक्खर ना कोए अकार, निराकार
नूर रुशनाईआ। माटी पत्थर ना कोए पसार, घड़ घड़ छैणीआं नाल बुत्त ना कोए बणाईआ। मस्तक धूढ़ ना कोए संदूर लाए निरँकार, सीस तेल ना कोए पुआईआ। कंघा वाह ना बन्न्हे दस्तार, टोपी चोटी ना कोए टिकाईआ। माला तिलक जञ्ञू ना कोए विहार, बोदी मूंढ ना कोए रखाईआ। मुच्छ दाढ़ी केस ना कोए पसार, हथ्थ पैर नक्क मूँह अंग अंग ना कोए प्रगटाईआ। सचखण्ड वसे निरगुण निराकार, निरँकार रूप रंग रेख आपणे विच छिपाईआ। नौ सौ चुरानवें जुग गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां देंदा रिहा अधार, बण अधारी दया कमाईआ। कलयुग अन्त प्रगट हो के आया विच संसार, जे कोई लभ्भे नज़र किसे ना आईआ। सरगुण अंदर वड़ के दस्सया आप विहार, कवण बिध भगतां अंदर वड़ के हरि जू रिहा समाईआ। निरगुण निरगुण सुणाए जैकार, निरगुण आत्म निरगुण परमात्म पंज तत्त नाउँ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सत्त चार एका घर वसाईआ। सच्चा जुम्मला नूरी जलाल, ज़ाहर आपणा नूर वखाईआ। आपणे घर रखे बेमिसाल, मिसाल जगत विच नज़र कोए ना आईआ। पीर पैग़म्बर वेख होण बेहाल, जिस जन एका झलक वखाईआ। अग्गे कोई फेर ना करे सवाल, सारे निउँ निउँ सीस झुकाईआ। रसना कहिण असीं तेरे छोटे बाल, तेरे मकतब विच करन आए पढ़ाईआ। इक्को अल्फ़ दे सिखाल, तेरी अल्फ़ तेरी उल्फ़त कर कर आपणी ख़ुशी मनाईआ। असीं बणे रहीए कंगाल, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। तेरा जुम्मला लोक परलोक कोई ना सके भाल, हथ्थ फड़ लोकमात सके ना कोए वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, घर साचे रिहा समाईआ।
२२ जेठ २०१९ बिक्रमी सरदार सिँघ दे गृह पिण्ड सीड़ जम्मू
सचखण्ड निवासी सच दुआरा, आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ। तख्त निवासी बण सिक्दारा, साचा हुक्म आप वरताईआ। विष्नूं आए चल दुआरा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तेरा मेरा इक्क अखाड़ा, एका घर वज्जे वधाईआ। तेरा मेरा इक्क सहारा, आदि जुगादि खेल रचाईआ। तेरा मेरा इक्क नगारा, अनादी नाद वड वड्याईआ। तेरा मेरा इक्क वणजारा, वणज साचा हट्ट खुल्हाईआ। तेरा मेरा इक्क भण्डारा, वस्त साची सच वरताईआ। तेरा मेरा इक्क शृंगारा, बस्त्र भूशन साचे आपणे रंग रंगाईआ। तेरा मेरा खेल नारी कन्त पुरख नारा, पुरखोतम भेव कोए ना पाईआ। तेरा मेरा इक्क आधारा, लहिणा देणा झोली पाईआ। आदि आदि करया इकरारा, एका हुक्म सुणाईआ। नौ सौ चुरानवें जुग बणया रिहा सेवादारा, जुग
जुग साची सेव कमाईआ। अन्तिम कल लेखा चुक्के विच संसारा, हरि जू हरि हरि आप चुकाईआ। एका बोले सति जैकारा, तेरे नाम दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं आपणे दर बहाईआ। ब्रह्मा कहे पारब्रह्म, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। तेरी कुक्खों आपे जम्म, आपणा सगन मनाईआ। लख चुरासी बेड़ा बन्न्ह, घर घर जोत टिकाईआ। करे खेल जगत महान, जीव जंत वड्याईआ। नूरी दे दे साचा दान, दीवा बाती इक्क रुशनाईआ। कमलापाती सच मकान, साढे तिन्न हथ्थ बंक सुहाईआ। जुग चौकड़ी खेल करदा रिहा महान, घट घट आपणा आसण लाईआ। जुग चौकड़ी बीते आण, वेला अन्तिम रिहा दिसाईआ। ब्रह्मा होए आप हैरान, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। हरि जू खेल करे वाली दो जहान, दोए दोए आपणा रूप प्रगटाईआ। निरगुण सरगुण सच संदेशा दिता आण, एका हुक्म सुणाईआ । अन्तिम लेखा चुक्के जीव जहान, जोती जाता आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ब्रह्मा नेत्र नैण उठाईआ। शिवजी शंकर वेख त्रिसूल, त्रै त्रै लोक ध्यान लगाइंदा। तेरा भुल्ले ना कदे असूल, असलीअत तेरी मुख रखाइंदा। तूं दाता सर्ब कन्त कन्तूहल, लख चुरासी तेरे अंग लगाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर चुकावणहारा मूल, लेखा सब दी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, शंकर आपणी मंग मंगाइंदा। शंकर मंगे आपणा दान, झोली आपणी अग्गे डाहीआ। भोला नाथ करना परवान, भोले भाउ आपणे नाल मिलाईआ। नव नौ चार चुका ज्ञान, ज्ञान ध्यान ना कोए दृढ़ाईआ। बाली बुध होया बाल नादान, बालक तेरा रूप अख्वाईआ। दर दुआरे देणा माण, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। कलयुग लैणा अन्त पहचान, इक्को तेरी ओट तकाईआ। लख चुरासी मेटदा रिहा जुग जुग निशान, बण सेवक सेव कमाईआ। अन्त संदेशा सुणया आण, निरगुण नूर लोकमात करे रुशनाईआ। लेखा चुकाए नाउँ रखाए विष्नूं भगवान, विश्व आपणी कल चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर एका हथ्थ टिकाईआ। त्रैगुण तत्ती नेत्र रोवे, रो रो दए दुहाईआ। खुल्हड़े केस फड़ फड़ खोहवे, धीरज धीर ना कोए धराईआ। पुरख अबिनाशी कलयुग अन्तिम सच फ़रमाना लै के आया ढोए, हरिजन साचे दए सुणाईआ। मेरी वात ना पुच्छे कोए, मेरा माण ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुध बिन मिले ना कोए वड्याईआ। ना कोई वड़याई मेरे हरि, त्रैगुण नैणां नीर वहाया। मैं चल के आई तेरे दर, बण बरदी सेव कमाया। कोझी कमली बाहों लैणा फड़, इक्को आसरा रही तकाया। कलयुग अन्तिम मूँह दे भार डिग्गी दड़, मदहोश आपणा आप रही गुआया । कोई ना बन्हाए तेरे लड़, पल्लू लड़ ना कोए बंधाया। तूं मात लगाई मेरी जड़्ह, वेले अन्त क्यों रिहा उखड़ाया।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, चरन सरन मिले सच सरनाया। पंज तत्त रहे कुरला, बौहड़ी बौहड़ी देण दुहाईआ। साडा मन्दिर क्यों रिहा ढाह, बेरहिम रहिमत आपणी आप कमाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग गुर अवतार पीर पैग़म्बर आपणे अंदर देंदे रहे थाँ, बिन साडे गुर पीर अवतार नज़र कोए ना आईआ। साडे अंदर वड़ वड़ तेरा गाउँदे रहे नाँ, नाउँ निरँकारा मात सुणाईआ। कर किरपा सिर रख ठंडी छाँ, इक्क ओट तेरी तकाईआ। साडा निशाना मेट ना, तेरे हथ्थ साडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, इक्क तेरी ओट तकाईआ। गुर अवतार बैठे उठ, तेई आपणा राह तकाईआ। पहलों बणाए आपणे सुत, बणा सुत माण रखाईआ। द्वापर त्रेता सतिजुग सुहाउँदे रहे तेरी रुत्त, रुत्त रुतड़ी मात महकाईआ। अन्तिम तेरे कोल आए उठ, आपणे पल्ले गंढ्ढ ना कोए रखाईआ। कर किरपा आपणी गोदी चुक्क, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। तेरे बूटे तुध बाझों जाण सुक्क, हरे मात ना कोए वखाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी बैठा रिहों लुक, कलयुग अन्तिम आपणा वेस वटाईआ। सिँघ रूप हो के रिहों बुक्क, जम्बक सारे रहे कुरलाईआ। साडे कोलों पिछला लेखा ना पुच्छ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर साचे मिले वड्याईआ। पीर पैग़म्बर करन सलाह, ईसा मूसा मुहम्मद नैण नैण नाल मिलाईआ। पहलों फड़ फड़ मार्ग राहे दिता पा, हुक्मी हुक्म सेव लगाईआ। आपणा नूर कर जुदा, जुज़ आपणा रिहा जणाईआ। तेरा नाउँ दस्स के आए ख़ुदा, ख़ालक ख़लक ख़लक समझाईआ। असीं होए बेवफ़ा, वफ़ात आपणी तेरे हथ्थों कराईआ। तूं होणा ना अन्त ख़फ़ा, इक्को रहिमत मंग मंगाईआ। साडी चुक्क ना मूल सफ़ा, सिफ्त तेरी रहे कर कर सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर साचे मिले वड्याईआ। गुर अवतार दस्स दस्स कहिण, दहि दिशा वेख वखाया। तुध बिन कोए नज़र ना आए नैण, चारों कुण्ट अन्धेरा छाया। लख चुरासी झूठा नाता साक सज्जण सैण, माया ममता मोह वधाया। अन्तिम लाड़ी मौत खाए डैण, थिर कोए रहिण ना पाया। कलयुग अन्तिम कर किरपा लोकमात जन भगतां आएयों लैण, लहिणा देणा मात चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, असां एका आस तकाया। दस गुर हो इकट्ठे, प्रभ डिग्गे सरन सरनाईआ। जुग जुग गेड़ें उलटी लट्ठे, तेरे हथ्थ वडी वड्याईआ। पीर पैग़म्बर सारे आपणी हथ्थीं तेरी कलाम लिख लिख दे के आए पट्टे, पट्टेदारी बणाई सर्ब लोकाईआ। इक्क दूजे नूं फड़ फड़ दीन इस्लामा विच कटे, हद्द हदूद वंड वंडाईआ। कलम शाही नाल लिख लिख लेख फट्टे, फट्ट कोए ना सके मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका
देणा साचा वर, तुध बिन लेख अवर ना कोए मुकाईआ। दस गुर इक्को गाथा, कह कह रहे सुणाईआ। तूही पिता तूही माता, तेरी इक्को गोद सुहाईआ। तेरी सरन तेरा नाता, तेरे चरन सोभा पाईआ। तेरा नूर तेरी ज़ाता, तेरा ज़हूर होए रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा साचा घर, घर साचे बह बह ख़ुशी मनाईआ। भगत अठारां कहिण कौण, कवण आपणी रुत्त सुहाइंदा। कलयुग मेटे तत्ती पौण, सांतक सति सति वरताइंदा। हंकारया फड़ फड़ भन्ने धौण, मूँह दे भार सटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। भगत अठारां चरनी डिग्ग, आपणा माण मुकाया। पुरख अबिनाशी तेरे दुआरे मंगीए भिक्ख, भिक्खक झोली दे भराया। जुग चौकड़ी लेखा रिहा मुक्क, वेला अन्त नज़री आया। किसे कोल दिसे ना कुच्छ, ख़ाली हथ्थ रहे वखाया। साडी करनी हुण ना पुच्छ, जिउँ भावे तिउँ लै चलाया। सृष्ट सबाई बैठी रुस्स, मुखड़ा मुख मुख भुआया। कबीर जुलाहा कहे मैनूं लग्गा दुःख, मेरी सिख्या सिख के भगत ना कोए अख्वाया। मुड़ मुड़ जूनी मात गर्भ उलटा रुख, दस दस मास अग्न कुण्ड तपाया। असीं दूर दुराडे बैठे लुक, नेत्र नैण रहे शरमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, अभुल्ल अभुल्ल अभुल्ल, भुल्ल सब दी दे बख्शाया। बख्शणहार इक्क गोपाल, हरि जू हरि हरि खेल कराईआ। सचखण्ड दे साचे लाल, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। पहला लेखा सिँघ पाल, सच पालकी विच रखाईआ। सिँघ सवरन हो दयाल, सावण रुत्त आप सुहाईआ। मनजीत लेखा दो जहान, बाली बुध बुध वड्याईआ। जगदीश सिख्या दए सखाल, साची सिख्या एका रंग वखाईआ। बल बावन खेल न्यार, बल उठया आपणी वार, दोए जोड़ कर निमस्कार, गोबिन्द लेखा अन्तिम वार, सिँघ गुरदयाल आपणी झोली पाईआ। सचखण्ड दा सच विहार, करे कराए करनेहार, करता पुरख एकँकार, दूजा भेव कोए ना पाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, राजन राज आप गिरधार, सीस ताज जगत जगदीश इक्क सुहाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग लहिणा देणा कर्ज़ दए उतार, वरन बरन करे ख़ुआर, ज़ात पात मारे मार, आत्म परमात्म एका रंग रंगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लए उठाल, पंज तत्त मेल मिलाए नाल, तेई अवतार बण दलाल, ईसा मूसा मुहम्मद चार यार जल्वा दए वखाल, गुर दस करे प्रितपाल, प्रितपालक वड वड्याईआ। सच संदेशा इक्क सिखाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा रिहा जणाईआ। साचा लहिणा अन्तिम मीत, पंचम मीता आप चुकाइंदा। सचखण्ड दी साची रीत, निरगुण सरगुण इक्क प्रीत, प्रीतीवान आप जणाइंदा। त्रैगुण अतीता ठांडा सीत, बैठा रहे इक्क अतीत, त्रैभवन धनी आपणी खेल आप कराइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां साधां
सन्तां अन्तिम आपे लए जीत, जित हार आपणे हथ्थ वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लख चुरासी परखणहारा नीत, घट घट आपणा खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण ईश जीव, आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म सुनावणहारा साचा गीत, सोहला ढोला आप प्रगटाइंदा। नाता तोड़नहार मन्दिर मसीत, धाम वखाए इक्क अनडीठ, महल अटल अटल्ल इक्क रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। लेखा रखे आपणे हथ्थ, हरि आपणी खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी वेस वटा पुरख समरथ, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। अक्खर बाणी बोध अगाध अकथनी अकथ, कथ कथ रसना जिह्वा गीत अल्हाइंदा। साधां सन्तां जीवां जंतां जीवण जुगती मार्ग दस्स, जगत धन्दे आप लगाइंदा। वेखणहारा खेल तमाश मंडल मण्डप पावे रास, नित नवित करे हित अबिनाशी अचुत आपणा रूप अनूप धराइंदा। कलयुग अन्तिम एकँकारा वड बलकारा पुरख अबिनाशी घट घट वासी इक्क इकेला गया उठ, उठ उठ आपणा बल धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करन करावणहार करता कुदरत आपणा रंग वखाइंदा। कुदरत कादर वखाए रंग, रंग रंगीला सच्चा माहीआ। सचखण्ड निवासी इक्क वजाए मृदंग, वड मर्दाना आप वजाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपे लँघ, दो जहान श्री भगवान धरत धवल पृथ्मी आकाश चरनां हेठ दबाईआ। जुगा जुगन्तर बुझाए बसन्तर सुणाए मन्त्र, सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, घट घट आपणा आसण लाईआ। वसणहारा गगन गगनंतर, लेखा जाणे ब्रह्म निरंतर, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता मेटणहार अन्धेरी राता सच सुणाए साची गाथा, निष्अक्खर पढ़ पढ़ साचे मन्दिर उच्ची चोटी चढ़ चढ़ आपणा राग अल्हाइंदा । कलयुग अन्तिम धर्म दुआरे आपे खड़ खड़, गुर अवतार पीर पैग़म्बर फड़ फड़, लहिणा देणा नेत्र नैणां सब नूं रिहा वखाईआ। सरन सरनाई सारे पढ़ पढ़, मूँह दे भार डिग्गे दड़ दड़, अग्गे कोई ना सके अड़ अड़, आपणा बल ना कोए जणाईआ। आपणी किरपा आपे कर कर, देवणहारा साचा वर वर, जुग जुग वेखणहारा दर दर, घर घर आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा आप मुकाईआ। सब दा लेखा अगम्म अपार, अलख अगोचर आप मुकाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर लए उठाल, सच संदेशा नर नरेशा इक्क सुणाइंदा। शब्द अगम्मी बण दलाल, वेखणहारा हक़ हलाल, हक़ीक़त आपणा भेव चुकाइंदा। गुरमुख सज्जण लए भाल, आपे वेखे बाले बाल, बाल अञ्याणे गोद सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा एकँकारा विच संसारा, वड संसारी आप लगाइंदा। वड संसारी वड्डा वड, भेव किसे ना आया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर आपणी कुक्खों कढ्ढ, अन्तिम आपणे विच लए छुपाया। अक्खर नाम लोकमात जाए छड्ड, निष्अक्खर
नाम निरगुण निरगुण विच रखाया। पंज तत्त काया चोले विच्चों कढ्ढ, आप आपणी गोद टिकाया। अग्नी भेंट पंज तत्त काया हड्ड, धूंआँधार धार समाया। जुग जुग चलाए आपणी यद्द, भगतां भगवान लए प्रगटाया। सच दुआरे आपे सद्द, सच संदेशा दए सुणाया। करे कराए पार हद्द, पार किनारा इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा राह चलाया। जुग जुग राह अवल्लड़ा, चले चलाए हरि निरँकार। कलयुग अन्तिम करया खेल सुखल्लड़ा, सुख आत्म दए आधार। जोती शब्दी आपे रलड़ा, पंज तत्त ना कोए आकार। सच संदेशा इक्को घल्लड़ा, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सति जैकार। जन भगत दुआर आपे खलड़ा, हरिजन साचे पाए सार। निहचल धाम वखाए इक्क अटल्लड़ा, ऊँचो ऊँच ऊँच मुनार। दीप प्रकाश एका बलड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल अगम्म अपार। अगम्म अपारा खेल न्यारा, हरि जू हरि हरि आप कराईआ। कलयुग अन्तिम पार किनारा विच संसारा, निरगुण धारा आप वखाईआ। ऊँच नीच राउ रंक दे सहारा, एका नाम वणज वपारा, साचा हट्ट इक्क चलाईआ। एका मन्दिर गुरू दुआरा, इक्क ठाकर स्वामी पाए सारा, इक्को बख्शे चरन सरन सच्ची सरनाईआ। एका शब्द इक्क जैकारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, नर हरि आपणी दया कमाईआ। नर हरि नरायण जोत निरँकार, निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। पीत पीतम्बर सोहे सीस दस्तार, शब्द आधार इक्क रखाइंदा। सद्दा देवे दो जहान वारो वार, चार जुग विछड़े मेल मिलाइंदा। सारे रल मिल गाउणा इक्क करतार, करनी करता आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म इक्क ज्ञान, चरन कँवल सच ध्यान, अशनान अन्तर आत्म इक्क कराइंदा।
२३ जेठ २०१९ बिक्रमी माया देवी दे गृह पिण्ड सीड़ जम्मू
बिन देख्यां लए देख, सतिगुर पूरे वड वड्याईआ। बिन पेख्यां लए पेख, पेखत पेखत ख़ुशी मनाईआ। बिन लेखिउँ लिखे रेख, लेखा आपणा दए जणाईआ। बिन देसों वसाए साचा देस, आप आपणी वंड वंडाईआ। बिन नरेशों होए नरेश, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणी वंड वंडाईआ। बिन पढ़यां देवे ज्ञान, ज्ञान आपणा नाउँ जणाइंदा। बिन तीर्थ कराए अशनान, चरन धूढ़ आप नुहाइंदा। बिन वस्तों देवे दान, नाम अनडिठी दौलत आप वरताइंदा। बिन पंज तत्त बणे साचा काहन, निरगुण नूर आप प्रगटाइंदा। बिन करनी देवे माण, करता पुरख जिस जन दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क रखाइंदा। बिन जगायां
जाए जाग, जागणहारा इक्क अख्वाईआ। बिन भागां लाए भाग, जिस दुआरे चरन छुहाईआ। बिन चिरागों जगाए चिराग, नूर आपणा इक्क धराईआ। बिन रस्सीउँ पकड़े वाग, बण सेवक सेव कमाईआ। बिन माघ मजन कराए साचे माघ, गुरसिख रत्ती रत्त वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण नैण दरसाईआ। बिन जाणयां जाए जाण, जानणहार इक्क अख्वाइंदा। बण निमाणा निमाणयां देवे माण, माण इक्को इक्क वखाइंदा। जुग जुग विछड़े मेले दर दर आण, दर दरवेश खेल कराइंदा। बिन रसना जिह्वा गाए गाण, गाणा इक्को इक्क अल्हाइंदा। बिन बत्ती दन्द पीण खाण, अमृत रस इक्क चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणा रंग वखाइंदा। बिन रंग चढ़ाए रंग, रंग रंगीला सच्चा माहीआ। बिन डोर उडाए पतंग, सुरती शब्द नाल बंधाईआ। बिन ढाहिउँ ढाहे कंध, दूई द्वैती दए मिटाईआ। एका देवे सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच वखाईआ। गुरमुख पाए बन्धन बंध, बन्दीख़ाना इक्क वखाईआ। जिस बन्दीख़ाने भगत भगवान मिल मिल गायण छन्द, दूसर कोए रहिण ना पाईआ। उपर चढ़े ना कोए नाल कमंद, महल अटल नज़र किसे ना आईआ। कोटन कोटि जीव जंत साध सन्त जुग जुग मंगां रहे मंग, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ध्यान लगाईआ। पुरख बिधाता हरिजन विरले वसे संग, बण संगी साथ निभाईआ। जन्म जन्म दा मेटे पन्ध, बण पाँधी फेरा पाईआ। सचखण्ड दी साची वंड, गुरमुख साचे झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बिन नेत्र वेखे नेत, नेड़ दूर ना कोए रखाइंदा। बिन पुछयां करे हेत, पूरब लहिणा झोली पाइंदा। कलयुग अन्तिम मेटणहारा रेख, रेखा आपणी आप बदलाइंदा। आदि जुगादि रहे हमेश, हरि जू आपणा खेल कराइंदा। सेवा लाए ब्रह्मा विष्न महेष, गणेश गणपति आपणे राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा । साची करनी करता कर कर, जुग जुग आपणा खेल कराईआ। निरगुण सरगुण जोत धर धर, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। करे खेल जन्मे जन्म मर मर, मरन जम्मण गेड़े विच भुआईआ। वेस वटाए उच्च महल्ले चढ़ चढ़, दर घर साचे सोभा पाईआ। राग सुणाए निष्अक्खर पढ़ पढ़, अन्तर आत्म एका राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाद दए समझाईआ। साचा नाद श्री भगवान, सचखण्ड निवासी आप जणाइंदा। थिर घर वजाए आप भगवान, भगवन आपणी सेव कमाइंदा। नज़र ना आए कोए निशान, आकार आकार ना कोए प्रगटाइंदा। कर किरपा देवे दान, गुर अवतारां अंदरे अंदर सुणाइंदा। भगत भगवन्त कर परवान, काया चोली अंदर राग अल्हाइंदा। साचे सन्तां सति निशान, घर घर विच आप वखाइंदा। निरगुण निरगुण खेल महान, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। एका
देवे सच ध्यान, चरन कँवल दरसाइंदा। एका आत्म दे ज्ञान, निष्अक्खर रूप वखाइंदा। बोलणहारा बे ज़बान, रसना जिह्वा ना कोए हलाइंदा। हुक्म देवे इक्क फ़रमाण, सच संदेशा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाद घर घर विच आप अल्हाइंदा। साचा नाद शब्द धुन, धुन आत्मक करे शनवाईआ। गुरमुख विरला लए सुण, जिस हरि जू आप सुणाईआ। आप जणाए आपणे गुण, अवगुण ना कोए वड्याईआ। लख चुरासी छाण पुण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राग इक्क समझाईआ। साचा राग गुरू गुर धार, घर घर विच आप जणाइंदा। किरपा कर अपर अपार, अपरम्पर आपणा भेव खुल्हाइंदा। रसना रस कर त्यार, रस अमृत मुख चखाइंदा। बत्ती दन्द दे आधार, सच आधारी दया कमाइंदा। अंदरों कढ्ढणहारा बाहर, आपणी इच्छया आप प्रगटाइंदा। पंज तत्त बोल जैकार, नाद शब्दी नाद वजाइंदा। ब्रह्मण्ड विच कर पसार, जेरज अंड आप समझाइंदा। कलम शाही कर त्यार, सरगुण आपणी धार जणाइंदा। अक्खर अक्खर कर पसार, पसर पसारी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। खेल अनादी शब्दी बोध, बोध ज्ञान दृढ़ाईआ। भगत भगवन्त हिरदा सोध, हरि के पौड़े दए चढ़ाईआ। जीवण जुगत ना करे जोध, जोधा आपणा बल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाद आप प्रगटाईआ। साचा नाद आए बाहर, रसना जिह्वा गुण गुण गाईआ। अन्तर अक्खर होए उज्यार, निरगुण सरगुण रूप वखाईआ। लोकमात कर त्यार, गुर गुर सेवा सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अक्खर रखे वक्खर, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चोटी चढ़ के बैठा सिखर, सिक गुरमुख मिलण दी इक्क रखाईआ।
२३ जेठ २०१९ बिक्रमी दौलत राम दे गृह पिण्ड कलोए जम्मू
हरि किरपा गुर होए दयाल, गुर किरपा मिले जीव वड्याईआ। काया मन्दिर अंदर वखाए सच्ची धर्मसाल, घर घर विच बूझ बुझाईआ। जोत निरँजण दीपक एका बाल, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत दए समझाईआ। आत्म परमात्म वसे नाल, सगला संग रखाईआ। भय ब्यापे ना कोई काल, राए धर्म ना दए सजाईआ। लेखे लग्गे पंज तत्त काया माटी खाल, हड्ड मास नाड़ी रत्त करता कीमत पाईआ। हरि का नाउँ जो जन घालण रहे घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। वेले अन्त करे प्रितपाल, एथे ओथे होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, हरि भगतन भगती इक्क दृढ़ाईआ। साची भगती आत्म रंग, गुर सतिगुर आप दृढ़ाइंदा। हरि किरपा नाता तुट्टे भुख नंग, सति सन्तोख धीरज सति, जत ज्ञान इक्क समझाइंदा। काया अन्तर पए ठंड, मन मनसा मोह चुकाइंदा। भरम भुलेखा दूई द्वैती ढाह कंध, नूर ज़हूर इक्क कराइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म सुणाए छन्द, गीत गोबिन्द इक्क अल्हाइंदा। दिवस रैण रहे अनन्द, अठ्ठे पहर जाम प्याइंदा। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, जुग जुग पार कराइंदा। दीन दयाल सदा बख्शंद, ठाकर स्वामी हरिजन आप उठाइंदा। लेखा जाणे रसना जिह्वा बत्ती दन्द, घट घट अंदर खोज खुजाइंदा। माणस जन्म बेड़ा बन्न्ह, लोकमात पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। दयावान दीन दयाला, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर वडी वड्याईआ। जन भगतां दस्से राह सुखाला, इक्को मन्त्र नाम पढ़ाईआ। गुर गुर रूप होए दलाला, सच दलाली इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह श्री भगवान, हरि जू आपणा खेल कराइंदा। गुर गुर देवे एका दान, गुरमुखां झोली आप भराइंदा। घर मेला सुरती शब्दी काहन, गोपी आपणा नाच नचाइंदा। भेव चुकाए सीता राम, राम सीता इक्को रंग वखाइंदा। शब्द अगम्मी तीर निराला उठाए बाण, अणयाला आप चलाइंदा। नाता तोड़े पंज शैतान, झूठी शरअ ना कोए वखाइंदा। एका नाद सुणाए कान, धुंन अनादी आप अल्हाइंदा। कर प्रकाश कोटन भान, गुर सतिगुर वेख वखाइंदा। लग्गे भाग सच मकान, काया कंचन गढ़्ह वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन मिलाए आपणे घर, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। घर मन्दिर सोहे ठांडा दरबार, पंचम पंच जोड़ जुड़ाया। कमलापाती करे प्यार, बूंद स्वांती अमृत मुख चुआया। मेटे अन्धेरी राती धूंआधार, जोत निरँजण कर रुशनाया। देवे दरस दीन दयाल, दीदार सुअच्छ सरूपी रूप वखाया। आशा तृष्ना हउमे हंगता देवे मार, साची संगत मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या एका अक्खर नाम पढ़ाया। साची सिख्या गुर शब्द वीचार, गुर गुर बूझ बुझाईआ। चरन कँवल कँवल चरन धरत धवल दए सहार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वरन गोत ज़ात पात ऊँच नीच दुःख दए निवार, आत्म परमात्म नाता जोड़ जुड़ाईआ। ब्रह्म रूप नज़र आए संसार, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे एका नूर दए दरसाईआ। एका नूर साचा दरस, गुर सतिगुर आप कराइंदा। जन्म जन्म दी मेटे हरस, सांतक सति सति वरताइंदा। अमृत मेघ इक्को बरस, त्रैगुण अग्नी तत्त बुझाइंदा। एका राग सुणाए तर्ज़, साचा ढोला एका गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेटे विछोड़ा दरद, दर्दी आपणा दर्द वंडाइंदा।
दर्दी दर्द वंडाए दीनां नाथ, अनाथ अनाथां होए सहाईआ। हरिभगत चढ़ाए साचे राथ, महांसारथी बण रथवाही सेव कमाईआ। पार किनारे लाए घाट, पत्तण बैठा सच्चा माहीआ। जुग चौकड़ी अन्त भगवन्त जन भगतां पुच्छे वात, नित नवित कर कर हित्त, लोकमात फेरा पाईआ। कलयुग अन्त एका अक्खर देवे दात, आत्म परमात्म करे सच पढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं पित मात, निरगुण सरगुण आपणी गोद उठाईआ।