२३ जेठ २०१९ बिक्रमी देवी सिँघ दे गृह मघो वाली जम्मू
थिर घर कहे मेरे दीन दयाल, थिर दिती माण वड्याईआ। सति सति दा सच निशान, सचखण्ड निवासी इक्क प्रगटाईआ। सुत दुलारा अवल्लड़ा लाल, लालन आपणे घर बहाईआ। मैं नेत्र पेख पेख होवां निहाल, आदि जुगादि ख़ुशी मनाईआ। मेरा बंक बणया सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआर वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी पूरी आस कराईआ। थिर घर दुआर मंगे मंग, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। मेरा अन्तर सुहाई साची सेज पलँग, नेत्र नैण नज़र किसे ना आया। तेरा सुत दुलारा उत्ते चढ़ चढ़ बणे मलँघ, आप आपणा नाच नचाया। इक्क सुणाए सच मृदंग, तार सितार ना कोए हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा बेपरवाहया। सुत दुलारा तेरा उठ, मेरा घर सुहाईआ। सुहञ्जणी होई मेरी रुत्त, रुत्तड़ी इक्क महकाईआ। तूं साहिब ठाकर स्वामी अबिनाशी अचुत, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मन्दिर दिता सुहाईआ। मेरा मन्दिर तेरी निशानी, निशाना होर ना कोए रखाईआ। दीपक जगे जोत नुरानी, तेल बाती ना कोए पाईआ। करे खेल गुण निधानी, गुण आपणा आप जणाईआ। निष्अक्खर इक्को पढ़े बाणी, साचे बाले आप पढ़ाईआ। इक्को गाए अकथ कहाणी, कह कह ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दिती सच वड्याईआ। थिर घर दुआरा प्या हस्स, प्रभ चरन ध्यान लगाया। मेरा खेड़ा गया वस, सुत तेरे आसण लाया। सच नूर कर प्रकाश, मेरा अन्ध अन्धेर मिटाया। तेरी इच्छया पूरी आस, मेरी आसा इच्छया विच टिकाया। नित नवित वसां तेरे चरन कँवल पास, चरन चरनोदक एका मंग मंगाया। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लग्गे ना फेर प्यास, तृष्ना मूल ना लागे राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेरी आसा पूर कराया। थिर घर दरबारे चढ़या चाअ, चाओ घनेरा इक्क रखाईआ। सचखण्ड दवारे अंदर मेरा घाड़त ल्या घड़ा, घड़न भन्नणहार आपणी दया कमाईआ। मेरी छप्पर छन्न लई सुहा, छहबर आपणी आप लगाईआ। आपणा
नूर कर रुशना, मेरी आसा पूर कराईआ। सुत दुलारा आपणा जाअ, शब्दी शब्द वंड वंडाईआ। मेरे तख्त दिता बहा, तख्त निवासी इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साची दिती वड्याईआ। थिर दरबारा वेखे खेल, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। जोती शब्दी कर कर मेल, आपणा बन्धन पाइंदा। निरगुण निरगुण सज्जण सुहेल, सगला संग निभाइंदा। आदि आदि आपे जाणे आपणा वेल, अन्त अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। वसणहारा धाम नवेल, अगम्म अगम्मड़ी कार कराइंदा। वेस वटाए गुरू गुर चेल, गुर चेला आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे माण रखाइंदा। थिर घर साचा खोल्हे अक्ख, आपणा नैण उठाईआ। प्रभ प्रगट होया घर प्रतख, प्रतख आपणा रूप वटाईआ। सुत दुलारे कर के वक्ख, घर मेरे दए बहाईआ। इक्क सुणाए साचा जस, जस आपणा नाउँ प्रगटाईआ। वेखणहारा खेल तमाश, साची खेल आप रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेअन्त बेअन्त बेअन्त तेरी महिमा तोहे बण आईआ। थिर घर साचा करे पुकार, घर घर विच दए सुणाईआ। सुत दुलारा इक्क आधार, दूसर दिसे ना कोए सहाईआ। जुग चौकड़ी वेखे विच संसार, कोटन कोटि गए बिताईआ। रैहबर बण बण गए गुर अवतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को तेरा सच्चा दर, दर साचा इक्क रखाईआ। थिर घर कहे कोटन अवतार, तेरा शब्दी सुत सेवा लाइंदा। आवण जावण विच संसार, जुग जुग वेस वटाइंदा। गा गा जावण आपणी वार, जो सोहला राग सुणाइंदा। लिख लिख दे के जाण विच संसार, कागज़ कलम बन्धन पाइंदा। आपणी महिमा दस्स गुफ़तार, गुफ़त शनीद राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे बैठा चढ़, थिर घर वसाया मेरा घर, घर मेरा सोभा पाइंदा। थिर घर साचा कहे सुण प्रभ मेरा हाल, मैं आपणा हाल दयां सुणाईआ। तेरा शब्द सुत करे कमाल, कोटन कोटि पीर पैग़म्बर लए बणाईआ। निरगुण सरगुण कर दलाल, लोकमात फेरा पाईआ। किरन किरन किरन विच्चों एका किरन दए नूरी जलाल, धरत धवल करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाया साचा घर, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। थिर घर कहे तेरा सुत दुलारा, भेव कोए ना आइंदा। जुगा जुगन्तर बण वणजारा, साचा हट्ट इक्क खुल्हाइंदा। आपणे घर विच्चों इक्क निक्का किणका गुर अवतारां दे आधारा, लोकमात सेव लगाइंदा। छोटी मोरी चोरी चोरी पर्दा आपे पाड़ा, निक्की निक्की नंना बण बण आपणी गुफ़तार सुणाइंदा। गुर अवतार करन वीचारा, शब्दी अन्त ना पारावारा, काया अंदर वजाए किंग सितारा, अनादी अनहद नाद सुणाइंदा। नेत्र खोल्हण नज़र ना आवे नौ खण्ड पृथ्मी विच संसारा, अंदर वड़ के बैठा डूँग्घी गारा, आउँदा जांदा
नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दिता सच्चा वर, मेरा मन्दिर सोभा पाइंदा। थिर घर दुआरा कहे मेरे भगवान, वाहवा तेरी वडी वड्याईआ। तेरा सुत इक्को नौजवान, ना मरे ना जाईआ। जुगा जुगन्तर देवणहारा धुर फ़रमाण, सच संदशा दए जणाईआ। तेरी इच्छया हो प्रधान, वरदान देवे सच्चा माहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव खेल महान, त्रैगुण मेला बन्धन पाए आण, पंज तत्त आपणी इच्छया लए प्रगटाईआ। लख चुरासी कर निशान, घट घट वेखे आप मकान, निरगुण सरगुण देवे दान, दाता दानी बण बण दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दिता साचा वर, रहिमत मेरे उत्ते कमाईआ। रहिमत करी आप रहिमान, थिर घर साचा कूक सुणाइंदा। शब्दी शब्द शब्द निशान, दो जहानां इक्क वखाइंदा। लख चुरासी कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर लेखा लाए आप विच जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दिता साचा वर, तेरे चरन कँवल बह बह तेरा शुकर मनाइंदा। तेरे चरन कँवल सच सहारा, थिर घर रिहा सुणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग वेखदा रिहा वारो वारा, नेत्र नैण नैण उठाईआ। तेरे हुक्मे अंदर तेरा सुत करदा रिहा आप पसारा, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड सूरज चन्न कर रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे आधारा, शास्त्र सिमरत वेद बण लिखारा, गुर अवतारां कर उज्यारा , नूर आपणा आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दिता सच्चा वर, तेरी महिमा दयां सुणाईआ। तेरी महिमा हरि अकथ, थिर घर साचा आप सुणाइंदा। जुग चौकड़ी वेख्या चलदा रथ, दो जहान खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण हो हो वक्ख, सरगुण निरगुण अंग लगाइंदा। तेरा जस नाउँ दस्सया हस्स, हस्स मुख सालाहइंदा। अन्तिम सब दी कर बस, बसता काया बन्न्ह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाया साचा घर, जिस दुआरे बह बह ख़ुशी मनाइंदा। थिर घर साचा कहे बोल, सच जैकार लगाईआ। नव नौ चार वेख्या तेरा तोल, अतुल तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी कर कर घोल, निरगुण सरगुण सरगुण नाल लड़ाईआ। आप बैठा रिहों अडोल, गुर अवतार पीर पैग़म्बर हुक्मे अंदर फराईआ। अन्त कोई ना आया तेरे कोल, राह विच बैठे डेरा लाईआ। इक्क नानक मिली साची पहुल, अमृत चरन बूंद छुहाईआ। इक्क कबीरा गया मौल, जिस कीमत करते पाईआ। कोटन कोटि अवतार पैग़म्बर आपणे चरनां हेठां छड्डे रोल, रौला सारे रहे पाईआ । लोकमात चौदां लोक चौदां तबक जो वजा के आउँदे रहे ढोल, आप आपणा बल वखाईआ। तेरे दर दूर दुराडे बैठे रहे अनभोल, आप आपणा तेरे चरन ना सके छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दिता साचा वर, दर साचा मेरा नाउँ धराईआ। थिर घर मेरा
रख्या नाउँ, थिर तेरी वड्याईआ। जुग जुग वेखां तेरा न्याउँ, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग, निरगुण हो के फड़या बाहों, सरगुण रूप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा साचा दर, दर साची दयां जणाईआ। थिर घर कहे तूं निरगुण निरँकार, निराकार तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल वेख्या सरगुण धार, तत्त तत्त नाल मिलाईआ। कर किरपा एका वस्त झोली डार, ख़ाली झोली दे भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, घर साचे आस रखाईआ। साचा वर कवण करतार, हरि जू पुच्छ पुछाइंदा। जुग चौकड़ी वेखदा रिहा संसार, लख चुरासी खेल कराइंदा। हुक्मे अंदर गुर अवतार पीर पैग़म्बर सेवा लाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी कर त्यार, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले राह चलाइंदा। वसणहारा हस्त कीटा, करे खेल इक्क अणडीठा, अनुभव आपणी धार रखाइंदा। भगत भगवान बण बण मीता, जगत जुगत चलाई रीता, साचे सन्त संग निभाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम कीता, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग वेला बीता, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। त्रैगुण वेखे तपे अंगीठा, पंज तत्त चढ़े उपर चिता, चिंता चिख़ा इक्क जलाइंदा। थिर घर प्यारे सुत दुलारे तेरी वंड इक्को दिता, तेरे घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। भेव अभेदा खोल्ह भगवन्त, थिर घर साचे रिहा जणाईआ। कलयुग खेल करां वेले अन्त, बेअन्त आपणी धार रखाईआ। निरगुण मेला नार कन्त, कन्त सुहाग निरगुण आप अख्वाईआ। वसणहारा लख चुरासी जीव जंत, हुक्मे हुक्म आपणा पर्दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा रिहा सुणाईआ। सच संदेशा कवण दर, हरि जू हरि जणाया। थिर घर मंगे एको वर, निउँ निउँ सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी किरपा कर, सच सुनेहड़ा रिहा जणाया। घर विच सुहावां साचा घर, बंक बंक नाल मिलाया। सुत दुलारा इक्को फड़, साचे मन्दिर दयां बहाया। निरगुण हो के वेखां खड़्ह, रूप रंग रेख ना कोए रखाया। जिस लगाई लख चुरासी जड़्ह, विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे दए उठाया। थिर घर साचे कर ध्यान, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। सुत दुलारा वड बलवान, जुग जुग खेल कराइंदा। आदि मंगी इक्को दात कर ध्यान, चरन कँवल सीस झुकाइंदा। कवण वेला मेरा विछोड़ा चुकाएं दो जहान, जोती जोड़ा जोड़ जुड़ाइंदा। कीता कौल श्री भगवान, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे आण, निरगुण आपणा रूप धराइंदा। साचा खेल करे वाली दो जहान, दोए दोए धार आप समझाइंदा। घर विच घर सच मकान, थिर घर तेरी
बणत बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा सच दुआरा, लोकमात करे पसारा, पसर पसारी वेख वखाइंदा। थिर घर साचे रहिणा त्यार, हरि साचा सच जणाईआ। पुरख अबिनाशी करे खेल अपार, भेव कोए ना पाईआ। तेरा मन्दिर करे त्यार, निरगुण हो हो सेव कमाईआ। साचे तख्त बैठ सरकार, शहिनशाह वड वड्याईआ। सुत दुलारे दए आधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नज़र ना आए विच संसार, बेनज़ीर आपणा खेल आप वखाईआ। साचा करे सति विहार, सति सतिवादी पर्दा लाहीआ। बोध अगाधी इक्क जैकार, जै जैकार आप सुणाईआ। थिर घर तेरा सच विहार, लोकमात दए समझाईआ। शब्द सुत कर प्यार, अबिनाशी अचुत्त रंग चढ़ाईआ। एका मन्दिर दए वखाल, साचे घर रहे रुशनाईआ। दिवस रैण करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। अठ्ठे पहर घाले घाल, घालणहारा आप हो जाईआ। पकड़ उठाए साचा लाल, लालन आपणी गोद बहाईआ। एका नाउँ दए सिखाल, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। एका देवे नूर जलाल, जल्वा नूर रूप इलाहीआ। एका कलमा दए सिखाल, वड पैग़म्बर सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा दुआरा वेखे खड़, नर नरायण आपणा रूप वटाईआ। थिर घर साचे तेरा सुहाए बंक, बंक दुआरी दया कमाइंदा। नव नौ चार दा मेटे शंक, शरअ संसा ना कोए रखाइंदा। तेरे मन्दिर वजाए डंक, डंक आपणा नाम रखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी लेखा जाणे राउ रंक, चारे खाणी खोज खुजाइंदा। इक्क सुणाए साचा मंत, मन्त्र आपणा नाम दृढ़ाइंदा। प्रगट हो श्री भगवन्त, थिर घर तेरा दुआर आप वड्याइंदा। आत्म परमात्म मेला मिलाए निरगुण निरगुण नार कन्त, कन्त कन्तूहल सेज सुहाइंदा। सोहँ नाम सुणाए अन्त, मंत आपणे विच मिलाइंदा। थिर घर शब्दी बणे बणत, सचखण्ड हरि जू आसण लाइंदा। आपणी महिमा गणाए अगणत, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर दुआरे आप समझाइंदा। थिर घर दुआरा कर निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग किस बिध उतरे पार, पार किनारा कवण कराईआ। पुरख अबिनाशी करे ख़बरदार, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाईआ। हुक्मे अंदर जुग जुग सेवादार, गुर अवतार पीर पैग़म्बर मात फिराईआ। अन्तिम लहिणा दे दे जुग जुग चार, चार चार पन्ध दए मुकाईआ। नौ दर वेखे खोल्ह किवाड़, नव खण्ड आपणा रंग वखाईआ। अन्तिम खेल करे अपार, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। निरगुण नूर कर उज्यार, जोती जाता वेस वटाईआ। जिस दी आस रखदे गए गुर अवतार, पीर पैग़म्बर ध्यान लगाईआ। जिस बणाया तेरा दरबार, थिर घर दिती वड्याईआ। जिस नूं कहिन्दे एकँकार, अकल कल आपणी दए धराईआ। जिस ने करया आदि जुगादि पसार, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। जो ब्रह्म ब्रह्मा दए आधार,
ब्रह्मांड आपणा खेल कराईआ। सो साहिब प्रगट होए अन्त विच संसार, निरगुण आपणे नाउँ करे रुशनाईआ। जोती शब्दी इक्क प्यार, एका गंढ्ढ पुआईआ। वरन गोती वसणहारा बाहर, ज़ात पात ना कोए रखाईआ । इक्क इकलोती निरगुण जोत उज्यार, नूर नुरानी रही रुशनाईआ। तेरा सुहाए आप दुआर, दर दरवाज़ा लए खुल्हाईआ। शब्दी सुत आप उठाल, सच संदेशा दए सुणाईआ। उठ दुलारे मेरे लाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नौ सौ चुरानवें जुग दी लेखे लावे घाल, पूरब लहिणा झोली पाईआ। लख चुरासी विच्चों भगत भगवन्त लए संभाल, दर दर घर घर आपणा फेरा पाईआ। नाता तोड़े शाह कंगाल, शहिनशाह एका रंग सर्ब रंगाईआ। एका करे सदा प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। निरगुण लोकमात हो दयाल, दीनन आपणी दया कमाईआ। थिर घर तेरा दुआरा दए वखाल, आपणे चरन सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। थिर घर अग्गों कहे पुकार, मेरी समझ समझ विच ना आईआ। एथे मेरे नाल करें प्यार, इक्क इकल्ला सुत दुलारा विच बहाईआ। कलयुग कौण बणे तेरा मीत मुरार, लोकमात संग रखाईआ। जीव जंत होए विभचार, विभचारी रूप सृष्ट सुभाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर साध सन्त भगत दे दे आए तेरा ज्ञान, लोकमात जुग जुग सेव कमाईआ। लिख लिख कलम शाही दे के आए हलफीआ ब्यान, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। किसे लिख्या वेद किसे पुराण, कोई शास्त्र देवे दान, गीता ज्ञान कोए दृढ़ाईआ। कोई लिख लिख आया अञ्जील कुरान, कोई बाणी मारया निराला बाण, तीर निशाना इक्क चलाईआ। कलयुग अन्तिम लख चुरासी तेरी होई बेईमान, आपणा आप गई भुलाईआ। तेरा नूर नज़र ना आए किसे श्री भगवान, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। आत्म परमात्म ना कोए ज्ञान, पढ़ पढ़ रसना कोटन देण दुहाईआ। किस नाल मेला करें विच जहान, सगला संग कवण रखाईआ। तेरा थिर घर दुआरा बिन तेरे मात दिसे वैरान, सोभावन्त ना कोए सहाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, सच संदेशा रिहा सुणाईआ। थिर घर दुआरे कर ध्यान, बिन मेरी रहिमत तेरी बणत ना कोए बणाईआ। कलयुग अन्त खेल करां महान, महांबली आपणा नाउँ रखाईआ। लोकमात किसे दी मन्ना ना आण, आपणी आण सब नूं दयां मनाईआ। नौ सौ चुरानवें जुग दे विछड़े भगत बण भगवन्त मेला आण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस दुआरे चरन कँवल धरां आण, सो दुआरा थिर घर रूप वटाईआ। शब्दी शब्द झुलाए मेरा निशान, बण सेवक सेव कमाईआ। आत्म परमात्म इक्को राग गाण, सोहँ ढोला जै जैकार सुणाईआ। करे खेल वड बलवान, बलधारी आपणा भेव खुल्हाईआ। जिस आदि रचना रची आण, सो अन्त वेखे चाँईं चाँईंआ। आपणा नाउँ रख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे ठंडीआं छाईआं।
२३ जेठ २०१९ बिक्रमी दौलत राम दे गृह कोटली राईआ जम्मू
सोहँ धारा आत्म परमात्म बन्धन, ब्रह्म पारब्रह्म कुड़माईआ। कौस्तक मणीआ मस्तक टिक्का लग्गा साचा चन्दन, निरगुण नूर जोत जोत रुशनाईआ। त्रैगुण माया त्रैगुण अतीता कटे फंदन, तन्दी तन्द ना कोए बंधाईआ। काया मन्दिर अंदर दरस दखाए त्रिलोकी नंदन, गोपी काहन आपणा खेल कराईआ। गीत सुहागी सुणाए साचा छन्दन, नाम बंसरी इक्क वजाईआ। अनन्द अनन्द वखाए इक्क अनन्दन, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण वड वड्याईआ । करे खेल सद बख्शंदन, वड दाता बेपरवाहीआ । जुगा जुगन्तर जन भगतां होए टुट्टी गंढ्ढण, गंढ्ढणहार गोपाल हरि गुसाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला सहिज सुभाईआ। घर मेला सच प्यार, घर घर विच सोभा पाइंदा। सीता सुरती कर प्यार, राम रम्मईआ अंग लगाइंदा। कूड़ी क्रिया जंगल जूह उजाड़ पहाड़, माया ममता हउमे हंगता थल असगाह पार कराइंदा। आत्म दयां शब्द ज्ञान, सच निशान इक्क रखाइंदा। चरन कँवल कँवल चरन हरि जू हरि नरायण, नर एका राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खोल्हणहारा हरन फरन आदि जुगादी तरनी तरन, तारनहार एकँकार गृह मन्दिर अंदर बज़र कपाटी कुण्डा तोड़ तुड़ाइंदा। आत्म सरोवर ठंडा ठारा, निझर झिरना झिराय अपर अपारा, कँवल नाभ नाभी कँवल आप उलटाइंदा। जोत निरँजण कर उज्यारा, मेट मिटाए अन्ध अन्धयारा, दीवा बाती कमलापाती घर साचे आप जगाइंदा। आत्म परमात्म खेल न्यारा, पारब्रह्म ब्रह्म दए सहारा, ईश जीव जगत विहारा, बिवहारी आपणी धार चलाइंदा। वरन गोत ज़ात पात सब ते वसे बाहरा, ब्रह्म पारब्रह्म आपणे रंग रंगाइंदा। माया ब्रह्म खेल न्यारा, वेखे विगसे वेखणहारा, लख चुरासी त्रैगुण माया झूठी छाया बन्धन पाइंदा। वसणहारा सच दुआरा, रूप रंग ते वसे बाहरा, निरगुण नूर निराकार आपणा रूप आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा आप सुहाइंदा। दर साचे मंगलाचार, पारब्रह्म ब्रह्म करे जणाईआ। अनहद शब्द अनादी नाद सच्ची धुन्कार, धुंन आत्मक राग अल्हाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह, बेपरवाह आपणा राह चलाईआ। भगत भगवन्त लए जगा, शब्द सुनेहड़ा इक्क घला, बिन अक्खर अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर मेल मिलाईआ। साचा मन्दिर हरीदुआर, हरि जू हरि हरि आप उपाइंदा। पंज तत्त अंदर खेल अपार, निरगुण सरगुण अंदर बह बह आप कराइंदा। आत्म सेजा कर त्यार, सेज सुहञ्जणी आप हंढाइंदा। बिन रसना जिह्वा करे गुफ़तार, आपणी रफ़तार ना किसे समझाइंदा । दीद ईद शुनीद दए दीदार, दर साचे नूरो नूर दरसाइंदा। काया माटी साची हाटी वेखणहारा खोल्ह किवाड़, चौदां तबक
एका सबक राम राम आप पढ़ाइंदा। त्रैगुण माया अग्न बुझाए तत्ती हाढ़, करे प्रकाश बहत्तर नाड़, नाड़ी नाड़ी एका रूप दरसाइंदा। जन भगतां फिरे पिच्छे अगाड़, सेवा करे एकओंकार, अकल कल आपणा रूप वटाइंदा। सतिजुग त्रेत द्वापर जुग जुग पावे सार, बण महांसारथी साचा रथ आप चलाइंदा। कथनी बदनी वसे बाहर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महल अटल उच्च मीनार इक्क सुहाइंदा। काया मन्दिर साचा गढ़्ह, हरि जू हरि हरि आप सुहाईआ। लख चुरासी अंदर वड़, घर घर सेज हंढाईआ। शब्द अगम्मी एका पढ़, निरगुण सरगुण दए सुणाईआ। आपे वेखे घाड़न घड़, घड़ घड़ आपे भन्न वखाईआ। महल अटल उच्च मीनारे आपे चढ़, गृह मन्दिर अंदर बैठा नूर कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म आपे फड़, सुरती शब्दी बन्न्हे लड़, आप खुल्हाए साचा दर, दर दरवेश नर नरेश हो दयाल, करता पुरख ठाकर स्वामी गृह मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी आत्म धार, ब्रह्म ब्रह्म करे पसार, पारब्रह्म होए सेवादार, बण सेवक सेव कमाईआ। लख चुरासी इक्को नाता, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। करे खेल प्रभ पुरख बिधाता, जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग जुग वेखे खेल तमाशा, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर देवणहारा सच दिलासा, धीरज धीर इक्क रखाइंदा। भगत भगवान पूरी करे आसा, आसा मनसा, मनसा आसा आपणे विच छुपाइंदा। साचे मंडल बह बह पाए रासा, गोपी काहन सुरती शब्दी नाच नचाइंदा। चरन कँवल उपर धवल धरनी धरत दए धरवासा, पुरख अकाल हो दयाल इक्को ओट वखाइंदा। करनहारा बन्द ख़ुलासा, लेखा जाणे पवण स्वासा, पुरख अबिनाशी शाहो शाबाशा, साचा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए काया घर, साचे मन्दिर बह बह ख़ुशी मनाइंदा। साचा मन्दिर काया अंदर, हरि जू हरि हरि आप बणाया। पावे सार डूँग्घी कंदर, डूँग्घी भँवरी फोल फोलाया। आपे मारे आपणा जंदर, ना कोई सके मात तुड़ाया। लख चुरासी जगत वासना नौ दुआरे भाउँदी बन्दर, आसा मनसा मनसा आसा ना कोए मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए साचा घर, घर मन्दिर कर रुशनाया। घर मन्दिर खुल्ल्हे ताकी, हरि सतिगुर आप खुल्हाईआ। जन भगतां लहिणा देणा देवे बाकी, आप आपणा मेल मिलाईआ। अमृत जाम प्याए साचा साकी, अठ्ठे पहर ख़ुमार रखाईआ। निरगुण शब्द चढ़ाए साची घाटी, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। आत्म सेज सुहाए साची खाटी, सच सिँघासण सोभा पाईआ। करे खेल बाजीगर नाटी, नट्ट नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। आदि जुगादि सर्ब जीआं दा इक्को कमलापाती, कँवल नैण सच्चा शहिनशाहीआ। खेले खेल दिवस राती, घड़ी पल्ल वंड ना कोए वखाईआ। जन
भगतां सदा सदा रखे प्रभाती, प्रभ आपणा नूर चमकाईआ। चार वरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश पुच्छणहारा वाती, ऊँच नीच राउ रंक आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस वखाए काया मन्दिर, तिस आपणी बूझ बुझाईआ। साची प्रभ देवे वीचार, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। आत्म दीआ कर उज्यार, दीपक जोत जोत जगाइंदा। नाता तोड़ सर्ब संसार, आत्म परमात्म गंढ्ढ पुआइंदा। वरन बरन कर ख़ुआर, घर इक्को सोभा पाइंदा। पुरख अबिनाशी हर घट रिहा पसार, दूसर रूप नज़र कोए ना आइंदा। जन भगतां देवे आप कर प्यार, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। जुग चौकड़ी खेल न्यार, नव नौ चार वेख वखाइंदा। लेखा जानणहारा वेद चार, शास्त्र सिमरत पुराण पुराणी मोह वखाइंदा। गीता ज्ञान कर प्रधान, अठारां अध्याए हरि गाए भगत भगवान आप समझाइंदा। अञ्जील कुरान सच निशान, मिहबान बीदो मिहबान, मुकामे हक़ लाशरीक परवरदिगार आप अल्हाइंदा। ईसा मूसा संग मुहम्मद दे पैग़ाम, निउँ निउँ सजदा जणाए इक्क सलाम, अलैकम आपणा रूप दरसाइंदा। नानक निरगुण मन्त्र सतिनाम, सरगुण साजण पूरा करे काम, करता पुरख करनेहारा साची करनी किरत समझाइंदा। गोबिन्द मेला सुत दुलारा पुरख अकाल इक्क जैकारा, जै जैकार आपणे नाउँ जणाइंदा। चार वरन इक्क प्यारा, एका मन्दिर एका ठाकर एका गुरूदआरा, इष्ट दृष्ट इक्क खुल्हाइंदा। एका शब्द एका नाद एका धुन्कारा, मंगलाचार इक्क कराइंदा। एका पुरख पुरखोतम लख चुरासी वेख सृष्ट सबाई नारा, कन्त रूप अनूप धराइंदा। एका वसणहारा थिर घर सच्चे दरबारा, शब्दी रूप अनूप धराइंदा। एका सचखण्ड करे पसारा, सचखण्ड वासी साचे तख्त सोभा पाइंदा। एका जुगा जुगन्तर लए अवतारा, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। एका विष्न ब्रह्मा शिव कर पसारा, त्रैगुण माया पंज तत्त जोड़ जुड़ाइंदा। एका इन्द इन्दरासण वेखे वेखणहारा, करोड़ तेतीसा फोल फुलाइंदा। एका भगत भगवन्त दए भण्डारा, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। एका सन्त साजण मेले विच संसारा, साख्यात रूप वटाइंदा। एका गुरमुख दए हुलारा, शब्द शब्दी रस वखाइंदा। एका गुरसिख सिख्या दए अपर अपारा, वरन बरन ज़ात पात नाता तोड़ तुड़ाइंदा। आत्म परमात्म कर प्यारा, निहकर्मी कर्म कांड मूल चुकाइंदा। जिस काया मन्दिर अंदर वखाए आपणा सच दुआरा, सो जन निउँ निउँ सीस सीस झुकाइंदा। एका इष्ट मन्ने एकँकारा, एकँकारा हर घट डेरा लाइंदा। तेई अवतार उच्ची कूक बोल गए जैकारा, जै जैकार सर्ब सुणाइंदा। तोड़णहारा गढ़्ह हँकारा, गढ़्ह हँकारी आप खपाइंदा। ईसा मूसा संग मुहम्मद यारा, यारी यारां नाल रखाइंदा। भगत भगवन्त कर पसारा, पसर पसारी खेल कराइंदा। दस गुरू गुर इक्क वणजारा, साचा हट्ट जणाइंदा। चौदां तबक वेखणहारा, लोक चौदां साचा सोहला आपे गाइंदा। मंडल मण्डप पृथ्मी आकाश पुरी लोअ लावणहार
अखाड़ा, आप आपणा नट्टूआ नाच नचाइंदा। जीवण जुगत जाणे भुगत लख चुरासी अंदर वड़ वड़ वेखे डूँग्घी गारा, निज घर बह बह ताड़ी लाइंदा। सर्ब जीआं देवे इक्क सहारा, आत्म राम सर्ब प्यारा, राम राम रस जिह्वा इक्क वखाइंदा। एका कृष्न मीत मुरारा, एका ब्रह्मा विष्न दए सहारा, एका शंकर गंढ्ढ पुवाइंदा। एका ईसा मूसा मुहम्मद वखाए परवरदिगारा, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाइंदा। काया मन्दिर उच्च महल्ल सुणाए साचा नाअरा, साचे हुजरे सोभा पाइंदा। मुकामे हक़ हक़ वणजारा, करे खेल अगम्म अपारा, लाशरीक तौफ़ीक आपणी आप वखाइंदा। एका मन्दिर सच दुआरा, नानक गोबिन्द करे प्यारा, प्रेम रीती साची नीती जग जीवण दाता लोकमात समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन काया मन्दिर अंदर आपणा भेव चुकाइंदा। काया अंदर चुक्के भेव, हरि सतिगुर आप चुकाईआ। मिले प्रभ अलख अभेव, बेअन्त बेपरवाहीआ। नज़री आए वड देवी देव, देव आत्मा होए सहाईआ। भगत भगवन्त जणाए साची सेव, सेवक एका घर बहाईआ। लहिणा देणा मुके रसना जिहव, अजपा जाप आप वखाईआ। अमृत रस चखाए मेव, रसना रस दए मुकाईआ। कौस्तक निरगुण मस्तक लाए थेव, चौदां रतन रतन वड्याईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सदा नेहकेव, ग़रीब निमाणयां लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जन भगतां आत्म परमात्म मार्ग दए समझाईआ। आत्म परमात्म चुक्के ओहला, द्वैती पर्दा आप उठाईआ। भाग लगाए काया चोला, पंज तत्त अंदर वेख वखाईआ। एका राग सुणाए सोहला, छत्ती राग भेव ना आईआ। उलटा करे नाभ कौला, अठसठ तीर्थ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती घर विच दए वखाईआ। मेल मिलाए काहन कृष्न साँवल सवला, मुक्ट बैण बेपरवाहीआ। नूर इलाही इक्को अव्वला, आलमीन रूप ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन एका अक्खर दए पढ़ाईआ। एका अक्खर आख़र राम, राम रमइया आप प्रगटाइंदा। धुरदरगाही साचा नाम, जन भगतां झोली पाइंदा। मदि प्याला इक्को जाम, अमृत एका वार प्याइंदा। मिटे रैण अन्धेरी शाम, साचा चन्द आप चमकाइंदा। भाग लगाए काया खेड़ा नगर ग्राम, घर घर विच सोभा पाइंदा। साचा पंडत अंदर वड़ करे बिसराम, सुख आसण इक्क वखाइंदा। रसना जिह्वा ना कोए कलाम, कलमा नबी आप समझाइंदा। धुर संदेशा धुर कलाम, बिन लिख्यां आप जणाइंदा। बिन वेख्यां मिले राम, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया मन्दिर भगत दुआरा, जन भगतां आप समझाइंदा। जन भगतां देवे इक्को रमज़, रमज़ रमज़ नाल मिलाईआ। कोटन विच्चों जाए गुरमुख विरला समझ, जिस आपणी बूझ बुझाईआ। दूई द्वैत माया ममता हउँमे हंगता जूठी झूठी कढ्ढे मरज़, मरीज़ आपणे लेखे लाईआ। ज़ात पात वरन गोत मिटाए दरद, दर्दी
आपणा दर दए वखाईआ। नाम छुरी तिक्खी रख करद, पंच विकारा दए झटकाईआ। रुत्त मिटाए गर्म सर्द, एका रंग रंग रंगाईआ। गुरमुख मर्दाना होए मरद, मर्द मर्दानगी इक्क वखाईआ। नाता तोड़ अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां इक्क दुआरा दए वखाईआ। हरिजन अन्तर वेख दुआरा, दर घर साचे ख़ुशी मनाइंदा। पारब्रह्म तेरे चरन सरन सच्ची निमस्कारा, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाइंदा। चार कुण्ट नौ खण्ड इक्को नज़री आए मन्दिर मस्जिद ठाकर दुआरा, मट्ठ शिवदुआला एका रूप वटाइंदा। घर घर दिसे राम पसारा, राम न्यारा आपणा हुक्म वरताइंदा। बल धरे दसरथ दुलारा, दूल्हा बण बण वेस वटाइंदा। खेले खेल विच संसारा, जगत सागर फोल फुलाइंदा। काया गागर अन्त किनारा, जन भगतां आप जणाइंदा। आत्म परमात्म मिलाए इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। सोहँ शब्द बोल जैकारा, दूई द्वैती पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर देवे वर, भगत भगवन्त आपे फड़, काया मन्दिर उच्चे टिल्ले चढ़, किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, निवण सो अक्खर जगत वक्खर ब्रह्म मति आत्म अन्तर आप पढ़ाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर गया बीत, राम कृष्न सेव कमाईआ। कलयुग खेल इक्क अनडीठ, नानक गोबिन्द गया समझाईआ। वेद व्यासा लिख लिख रीत, साची रीती गया जणाईआ। निरगुण बैठा इक्क अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। कलयुग अन्तिम जाए बीत, चार लख बत्ती हज़ार आरयू आपणे हुक्मे अंदर आपणे लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी पार किनारा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। राम कृष्न कर पसारा, नानक गोबिन्द आपणा डंक गए वजाईआ। वेद व्यासा बण लिखारा, उच्ची कूक गया समझाईआ। ब्राह्मण गौड़ा पूत सपूता उतरे आपणी धारा, उच्चे टिल्ले पर्बत सच सिँघासण आपणा आसण लाईआ। सम्बल वसे धाम न्यारा, उच्च महल्ल इक्क मनारा, नज़र किसे ना आईआ। नानक निरगुण कहे पुकारा, महांबली आए आपणी वारा, निहकलंका आपणा नाउँ रखाईआ। गोबिन्द तक्के राह किनारा, कल कल्की लए अन्त अवतारा, कलयुग वेखे वेखणहारा, रूप रंग रेख आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी आपणे हुक्मे अंदर रिहा फिराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग धार, लोकमात चलाईआ। सतिजुग उतरया आपणी वार, त्रेता अन्त रहिण ना पाईआ। द्वापर आई हार संसार, सागर बैठा पन्ध मुकाईआ। कलयुग लेखा लिख्या अपर अपार, चार लख मिली वड्याईआ। बत्ती दन्द गा गा थक्के बत्ती हज़ार, बत्ती बतीसा नाल रलाईआ। पुरख अबिनाशी सच विहार, जिउँ भावे तिउँ आपणे भाणे लए चलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर पसार, चारों कुण्ट डंक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ा कर पसारा, आपणा खेल कराया। सृष्ट सबाई होई विभचारा, साचा कन्त ना कोए हंढाया। धीआं भैणां करन वपारा, वणज वणजारा इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग आपणा भेव चुकाया।