पुस्तकालयभाग १२

२३ जेठ २०१९ बिक्रमी प्रकाश चन्द दे गृह मघो वाली जम्मू

सचखण्ड निवासी थिर घर साजण साजा, लोकमात हरि बणत बणाईआ। करया खेल ग़रीब निवाजा, ग़रीब निमाणे दए वड्याईआ। ओथे नज़र ना आए कोई राजा, शहिनशाह ना कोए अख्वाईआ। शब्द अगम्मी रचया काजा, धुर संदेशा आख सुणाईआ। रोज़ा बांग ना कोए निमाज़ा, सजदा कर ना सीस झुकाईआ। ढोलक छैणा ना कोई वाजा, उच्ची कूक ना कोई सुणाईआ। मस्जिद मन्दिर मट्ठ शिवदुआले ना कोई दरवाजा, सेवादार ना कोई बणाईआ। मक्का काअबा ना कोई हाजी हाजा, हुजरा माटी ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचा आप सुहाईआ। थिर घर साचा सच दुआर, थिर घर साचा आप बणाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, हरि साची धार चलाइंदा। लेखा जाण गुर अवतार, भगत भगवान खेल कराइंदा। सच संदेशा देवणहार, भेद अभेद आप खुल्हाइंदा। जुग चौकड़ी मारनहार मार, नाम खण्डा हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक्क सुहाइंदा । सच दुआरा एकँकारा, एका एक सुहाईआ। इक्को नाम इक्क जैकारा, एका घर वज्जे वधाईआ। एका बंक खोल्ह किवाड़ा, एका मन्दिर दए वसाईआ। एका वसे वसणहारा, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। एका करे सच विहारा, जन भगतां मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे खेल वखाईआ। थिर घर साचा साचा मेला, हरि आपणा आप लगाइंदा। कलयुग अन्तिम बण बण सज्जण सुहेला, सगला संग आप निभाइंदा। आदि जुगादी वसणहारा धाम नवेला, ब्रह्म ब्रह्मादी भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सज्जण आप अख्वाइंदा। साचा सज्जण बण बण मीत, थिर दुआरे दए वड्याईआ। भगत भगवन्त साची रीत, जुगा जुगन्तर आप चलाईआ। नाता तोड़ मन्दिर मसीत, साचा हट्ट इक्क खुल्हाईआ। निरगुण निरगुण सुणाए गीत, सरगुण सरगुण वज्जे वधाईआ। आत्म परमात्म सच प्रीत, साची सिख्या इक्क सिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचा दए सुहाईआ। थिर घर साचा हरि सुहाउणा, श्री भगवान आप जणाइंदा। कलयुग अन्तिम वेख वखाउणा, वेखणहारा फेरी पाइंदा। भगत

भगवन्त आप उठाउणा, लोकमात नैण खुल्हाइंदा। फड़ फड़ बाहों गले लगाउणा, आप आपणी दया कमाइंदा। साचा अक्खर इक्क पड़ौ्हणा, अजपा जाप आप जणाइंदा। अन्तर मन्त्र इक्क वखाउणा, बसन्तर लग्गी अग्ग बुझाइंदा। दर दरवाजा इक्क खुलाउणा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। साची हाटी वणज कराउणा, वस्त इक्को इक्क विकाइंदा। नाम ख़ज़ाना आप लुटाउणा, अतोट अतुट पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा खेल कराइंदा। सचखण्ड निवासी थिर घर वेखणहारा, वेख वेख आपणी ख़ुशी मनाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतारा, भेव अभेदा दए जणाईआ। नव नौ चार पार किनारा, लेखा अन्त दए मुकाईआ। सति सतिवादी खोल्ह किवाड़ा, हरिजन साचे लए मिलाईआ। देवणहारा दरस दीदारा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। माणस जन्म पावे सारा, पूरब लहिणा जाणे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर देवे माण वड्याईआ। थिर घर दुआरे मिल्या माण, हरि जू हरि हरि आप दिवाया। लोकमात कर परवान, परम पुरख वेख वखाया। आत्म परमात्म इक्क ज्ञान, सोहँ मन्त्र आप सुणाया। नाता तुट्टा जगत जहान, जग जीवण दाता हरि जू पाया। कागद कलम शाही होई हैरान, हरि हरि अचरज खेल रचाया। बिन मेरे पढ़यां गुरमुखां कीता आप ज्ञान, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। मैं वेंहदी रही मार ध्यान, चारों कुण्ट नैण उठाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर आपणा दे दे गए ब्यान, लोकमात विच धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर आपणी खेल कराया। थिर घर वज्जे इक्को नाद, अनादी आप वजाईआ। वेखणहारा ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्म खोजे चाँईं चाँईंआ। सन्त सुहेले आपे लाध, फड़ फड़ बाहों लए जगाईआ। निरगुण सरगुण लडाए लाड, आप आपणी गोद बहाईआ। शब्द जणाए बोध अगाध, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। मेट मिटाए वाद विवाद, विख अमृत रूप बणाईआ। सतिजुग प्रगटाए साचे साध, साची साधना आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणे गुरमुखां गुरसिखां रखे लाज, लाजावन्त भेव ना राईआ। रातीं सुत्तयां मार आवाज़, जुग जुग रुट्ठयां लए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे इक्क घर सुहाईआ। थिर घर मेला गुरमुख रंग, गुर गुर आप चढ़ाइंदा। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, नाम डोरी तन्द बंधाइंदा। नाता छुटया बत्ती दन्द, जिह्वा गुण ना कोए रखाइंदा। आत्म परमात्म देवे इक्क अनन्द, निज घर बह बह ताड़ी लाइंदा। सोहँ गीत सुहागी छन्द, विष्न ब्रह्मा शिव रसना कह कह शुकर मनाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कट कट गए आपणा पन्ध, वेले अन्त कोए रहिण ना पाइंदा। दीन दयाल ठाकर स्वामी सर्ब जीआं बख्शंद, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। वसणहारा दुआरे सचखण्ड, सचखण्ड आपणी जोत जगाइंदा।

थिर दरबारा बेड़ा बन्न्ह, शब्दी शब्द वंड वंडाइंदा। नूरी किरन सूरज चन्द, चन्न चन्न चन्न रुशनाइंदा। जन भगतां बणे मात पित जनणी जन, साक सज्जण आप अख्वाइंदा। थिर दरबारा कहे धन्न धन्न, पुरख अबिनाशी तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर आप वड्याइंदा। थिर घर सोहे मेरे भगत, भगवन्त मिले वड्याईआ। लेखे लग्गे बूंद रक्त, जिस आपणे रंग रंगाईआ। सेवा करे आदि शक्ति, चतुर्भुज होए सहाईआ। ना कोई वेला ना कोई वक्त, थित वार ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। वड माण देवे हरि, हरि आपणी दया कमाइंदा। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले, गुरमुख गोबिन्द आपे फड़, गुरसिख बन्धन पाइंदा। राम राजा साचे तख्त बहे चढ़, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। कान्हा कृष्ना बन्न्हाए आपणे लड़, बन्धन एका डोर रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा हरि निरँकारा, थिर घर लोकमात सुहाइंदा। थिर घर दुआर सुहञ्जणा, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। खेले खेल हरि पुरख आदि निरँजणा, नर नरायण वड वड्याईआ। एकओंकारा दीना नाथ दर्द दुःख भय भञ्जणा, अनुभव आपणी खेल रचाईआ। आदि निरँजण सूरा सरबंगणा, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। श्री भगवान सच महल्ल चढ़ाए इक्क रंगणा, रंग उतर कदे ना जाईआ। अबिनाशी करता वजाए मृदंगणा, अनादी नाद इक्क सुणाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल करे सचखण्डना, सचखण्ड थिर घर रूप वखाईआ। ब्रह्म ब्रह्म मनाए सगना, साचा सगन इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर आपणा खेल कराईआ। थिर घर खेल करे करतार, करनहारा आप अख्वाइंदा । कलयुग अन्तिम हो त्यार, त्रैभवन धनी आपणी धार चलाइंदा। चरन कँवल खोल्ह किवाड़, थिर घर साचे दए बहाल, शब्द अगम्मी कर पसार, पसर पसारी सोभा पाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, सच सिँघासण आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर दुआरा इक्क वड्याइंदा। थिर दुआरा अन्तिम कल, हरि जू आप वड्याईआ। सच संदेशा एका घल्ल, गुर अवतार पीर पैग़म्बर लए बुलाईआ। दूर दुराडे नेरन नेरे आइन चल, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। अग्गे हो ना करे कोई गल्ल, बैठे नैण नैण छुपाईआ। दीन मज़्हब लग्गा सल्ल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। उठ के तक्कण इक्क दूजे वल, हरि जू की रचन रिहा रचाईआ। निरगुण रूप दीपक जोत रिहा बल, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। सचखण्ड दवारे वेखे खल्ल, सुअच्छ सरूपी रूप वटाईआ। भुल्ल ना जाए घड़ी पल्ल, अभुल्ल बेपरवाहीआ। वेखणहारा लख चुरासी कुल, कुलवन्ता आपणी दया कमाईआ। जगत डाल्ही फल फुलवाड़ी वेखे फुल्ल, नौ सत्त नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचा इक्क सुहाईआ।

सच दुआरे सद्द दातार, हरि जू आपणा खेल जणाइंदा। पीर पैग़म्बर नैण लओ उग्घाड़, अक्ख अक्ख नाल मिलाइंदा। गुर गुर वेखो कर ध्यान, हरि ध्यानी ध्यान वखाइंदा। भगत भगवन्त करन परवान, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी कलयुग अन्तिम सब दा लए ब्यान, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। नेत्र वेखो हिन्दू मुस्लिमान, सिख ईसाई कवण रंग समाइंदा। कलयुग जीव पढ़ पढ़ थक्के शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान ज्ञान ना कोए दृढ़ाइंदा। बाणी तीर निराला ना मारे बाण, अणयाला रूप ना कोए वखाइंदा। कामी क्रोधी होए शैतान, शरअ शरीअत नाच नचाइंदा। साबत रखे ना कोए ईमान, साचा काअबा ना कोए सुहाइंदा। मन्त्र पढ़े ना कोए सतिनाम, अन्तर आत्म ना कोए मिलाइंदा। किसे मिले ना घर भगवान, सुंञी सेज सर्ब वखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी होए वैरान, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर विच प्रभास, आसा पूर ना कोए कराइंदा। जूठ झूठ माया ममता कूड़ कुड़यारा पीण खाण, सच सुच रसना जिह्वा ना कोए गाइंदा। पंज तत्त अंदर काया वड़या इक्क शैतान, मन्न वासना जगत भुआइंदा। भरमे भुल्ले जीव नादान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर रसना बोलो आपणी ज़बान, हरि जू सब दे ब्यान बिन कलम दुआत आपणे अन्तर बन्द वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे खेल कराइंदा। थिर घर दुआरे साचा वाली, वली अहिद एका सुत बणाईआ। धुरदरगाही बण के माली, बूटा वेखे चाँईं चाँईंआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर अन्तिम सारे कहिण साडे हथ्थ ख़ाली, वस्त कोए ना हथ्थ रखाईआ। सतिजुग त्रेता दुअपर कलयुग लोकमात तेरी घालण घाली, हुक्मे अंदर सेव कमाईआ। तेरा नाउँ दे के आए जगत दलाली, साचा हट्ट इक्क खुल्हाईआ। मार्ग दस्सया शाह कंगाली, शहिनशाह एका राह चलाईआ। कलयुग अन्त सृष्ट सबाई होई बेहाली, बेहबल हो रो रो दए दुहाईआ। चारों कुण्ट रैण अन्धेरी काली, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। मावां पुत्रां सेज सुखाली, सुख जगत जगत बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा आपणे ख़ाते रिहा पाईआ। साचा खाता दए वखाल, हरि जू आपणी खेल कराइंदा। दीन मज़्हब ज़ात पात अन्त आए ज़िवाल, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। शरअ शरीअत मन्ने ना कोए सवाल, साचा मसला हरि जू आप हल्ल कराइंदा। इक्को घर शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए वड्याइंदा। थिर घर दुआरे दए बहाल, फड़ बाहों भेव खुल्हाइंदा। उठो वेखो चलो नाल नाल, निरगुण निराकार लोकमात आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर दुआरे आप सुहाइंदा। थिर घर दुआरा आप सुहाउणा, हरि साचा सच जणाइंदा। भगत भगवन्त फड़ बहाउणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जीव जंत पर्दा लौहणा, मुख नक़ाब ना कोए

टिकाइंदा। साचा मन्दिर इक्क वखाउणा, जिस अंदर हरि जू जोत जगाइंदा। काया खेड़ा आप वसाउणा, पंचम झेड़ा आप मुकाइंदा। डुब्बदा बेड़ा पार कराउणा, बण खेवट खेटा पार कराइंदा। दीन मज़्हब दा पन्ध मुकाउणा, अन्तिम लेखा लेखे लाइंदा। गीत सुहागी छन्द सुणाउणा, चार वरनां आप पढ़ाइंदा। सोहँ ढोला सब ने गाउणा, दो जहान बचया कोए रहिण ना पाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां शुकर मनाउणा, कलयुग अन्तिम हरि जू फेरा पाइंदा। पूरब जन्म लहिणा देणा सर्ब चुकाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा आप वड्याइंदा। दर साचा वडा बलकार, बल बावन दए जणाईआ। तेरी सीआं कर्ज़ा दिता उतार, एका ढइया झोली पाईआ। एका नईया चले विच संसार, साचा सईया आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। बल तेरा सच मनारा, बावण आपणा रंग रंगाइंदा। इतल वितल सितल दा पार किनारा, लोकमात सोभा पाइंदा। गोबिन्द देवणहार हुलारा, हरि के पौड़े आप चढ़ाइंदा। सचखण्ड दा सच वणजारा, साची वस्त आप वरताइंदा। पंचम मीता हो उज्यारा, ठांडा सीता वेस वटाइंदा। इक्को गीत बोल जैकारा, जै जैकार आप अल्हाइंदा। थिर घर मन्दिर कर त्यारा, सचखण्ड आपणा रंग वखाइंदा। अंदर बाहर गुपत ज़ाहर वसे हरि निरँकारा, हरि जू आपणा रूप प्रगटाइंदा। अग्गे पिच्छे दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर तेरा माण रखाइंदा। थिर घर तेरा माण रखंता, रघुपत एका एक अख्वाईआ। साची भूमका आप सुहंता, सोभनीक वडी वड्याईआ। करे खेल श्री भगवन्ता, भगवन आपणा राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे माण रखाईआ। सच दुआरे एकँकार, आपणा माण रखाइंदा। भगत भगवन्त कर त्यार, तार सतार इक्क हिलाइंदा। बहत्तर नाड़ कर उज्यार, बहत्तर आपणा भेव चुकाइंदा। सत्तर देवे सति दी धार, सांतक सति सति कराइंदा। चुहत्तर चुहत्तरां करे पार किनार, वेला अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप सुहाइंदा। सच दुआर सुहाए चुहत्तर, सत्त चार रंग रंगाया। मिले वड़याई जन बहत्तर, समरथ पुरख होए सहाया। एका वार कर इकत्तर, एकता रूप दए दरसाया। नाम सुणाए साचा मन्त्र, मति भेद ना कोए वखाया। बणावणहारा साची बणतर, घाड़न घड़त लए घड़ाया। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, गतमित आपणे हथ्थ रखाया । लेखा जाणे गगन गगनंतर, दो जहानां फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक्क वड्याआ। सच दुआरा हरि हरि चरन, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। जन भगतां चुक्के मरन डरन, जन्म मरन फंद कटाईआ। नेत्र लोचण नैण खुल्ल्हे हरन फरन, प्रतख आपणा रूप दरसाईआ। भउ चुक्के वरन

बरन, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। करता पुरख करनी करन, हरिजन कीमत आपे पाईआ। जिस जन रखाए आपणी सरन, तिस विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाईआ। थिर घर दुआरे सोहँ शब्द एका पढ़न, सचखण्ड निवासी वेखे चाँईं चाँईंआ। सचखण्ड दवारे अन्तिम चढ़न, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे लए बहाईआ। भगत भगवन्त घर साचे बहणा, घर साचा इक्क सुहाइंदा। कलयुग अन्त वखाए नैणां, नेत्र नैण नैण मिलाइंदा। आत्म परमात्म सति सतिवादी पाए गहिणा, बस्त्र आपणा नाम वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप वड्याइंदा। हरिजन सच्चा सच दुलारा, सो पुरख निरँजण आप बणाईआ। सचखण्ड दा सच हुलारा, सति सतिवादी आप झुलाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, हरिजन तेरा भेव कोए ना पाईआ। छत्ती जुग दा पार किनारा उच्च मनारा, गुरमुख दूर दुराडे लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा रंग रंगाईआ। सचखण्ड दवारे साचा रंग, सतिगुर पूरा आप रंगाइंदा। इक्को सेज इक्क पलँग, एका आसण सच वखाइंदा । इक्को लावणहारा अंग, अंगीकार इक्क कराइंदा। इक्क जणाए साचा अनन्द, परमानंद आपणा रस वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे आप बहाइंदा। दर घर साचे जोती जाता, जोती जोत जोत मिलाईआ। ना कोई पिता ना कोई माता, साक सज्जण सैण भैण भाई कोए नज़र ना आईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठा, ना कोई तीर्थ अठसाठा, मन्दिर मस्जिद मट्ठ गुरदवार रूप ना कोए वखाईआ। ना कोई राम बेटा दसराथा, ना कोई कृष्न तरलोकी नाथा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण ज्ञान ना कोए दृढ़ाईआ। ना कोई पीर पैग़म्बर मुलां शेख़ मुसायक देवे साथा, कलमा नबी ना कोए पढ़ाईआ। नानक निरगुण पाकी पाका, पतित रूप ना कोए वखाईआ। गोबिन्द चरन कँवल बह बह गाए साका, महिमा अकथ कथ्थ सुणाईआ। करे खेल पुरख समराथा, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। कलयुग अन्त जन भगतां जन्म जन्म दा पूरा करे घाटा, आपणी भिच्छया आपे झोली पाईआ। फड़ फड़ बाहों दए दिलासा, धीरज धीर इक्क रखाईआ। अन्तिम सचखण्ड दवार करे निवासा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ । गुरमुख बणया कंचन कोई ना तोले तोला मासा, रत्ती रत्त मुल्ल ना कोए पुवाईआ। पुरख अबिनाशी करनहारा बन्द ख़लासा, बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ । माणस जन्म करे रासा, लख चुरासी ना कोए भुवाईआ। नाता तुट्टे पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर आपणा नूर करे रुशनाईआ। जन भगत रहे ना कोई प्यासा, अमृत मेघ इक्क प्याईआ। लेखे लाए रसन स्वासा, जो जन सोहँ ढोला गाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बरां साधां सन्तां हरि जू आपणा पहलों दस्सया खोल्ह ख़ुलासा, भुलया कोए रहिण ना पाईआ। चार जुग

आपणे नालों छोटीआं छोटीआं गुर अवतार पैग़म्बर प्रगटाउँदा रिहा शाख़ां, आपणी जड़्ह ना किसे समझाईआ। अन्तिम सारे बेअन्त कह कह होए निरासा, अन्त कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सच दुआरे दए वड्याईआ। सच दुआर मिली वड़याई, हरि वड्डा वड वड्याइंदा। जन भगत होए कुड़माई, पुरख अबिनाशी सगन मनाइंदा। सेवा करे बण बण नैण नाई, नज़र किसे ना आइंदा। साचा गानां रिहा बन्नाई, नाम तन्द हथ्थ उठाइंदा। मैहन्दी रंगण इक्क रंगाई, लाल गुलाला रंग चढ़ाइंदा। पट्टी सीस रिहा गुंदाई, नेत्र नैण नैण मटकाइंदा। पुरख अबिनाशी खेल रचाई, भेव कोए ना पाइंदा। त्रेता राम सीता इक्क व्याही, कृष्न राधा मेल मिलाइंदा। कलयुग अन्तिम पारब्रह्म पतिपरमेश्वर गुरमुख सज्जण फड़ फड़ बाहीं, साचे डोले आप बहाइंदा। सचखण्ड दवारे लै के जाए चाँईं चाँईं, चाओ घनेरा इक्क रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सुरती आप प्रनाइंदा। गुरमुख सखी कर परवान, परम पुरख दया कमाइंदा । निरगुण बण बण साचा काहन, बंसरी एका नाम सुणाइंदा। साचे मन्दिर रमइया राम, राम आप दृढ़ाइंदा। एका इच्छया दए पैग़ाम, अल्ला राणी बन्धन पाइंदा। ख़ावंद बीवी खेल महान, जगत सदीवी वेख वखाइंदा। नेत्र नैण नीवें होए क्यों, मस्त जवानी इक्क वखाइंदा। नूर इलाही बेपरवाही, सिदक सबूरी चौदां तबक वेख वखाइंदा । जल्वा तक्कणहार कोहतूरी सर्ब कल आपे भरपूरी, वसणहारा नेड़े दूरी, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सज्जण साचे फड़, सचखण्ड दवारे जाए चढ़, साचा डण्डा ब्रह्म ब्रह्मण्डां पारब्रह्म प्रभ आप लगाइंदा। उच्चा डण्डा उच्च महल्ल, हरि जू हरि हरि आप लगाईआ। वेखणहारा इक्क अटल्ल, अटल्ल बैठा बेपरवाहीआ। भगतां अंदर आपे रल, आपणा पर्दा दए खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी जो करदा रिहा वल छल, अछल छलधारी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा साचा दान, थिर घर साचा कर परवान, सचखण्ड वखाए इक्क निशान, साढे तिन्न हथ्थ माण रखाईआ।

२४ जेठ २०१९ बिक्रमी ठाकर दास दे गृह मघो वाली जम्मू

कर्म कांड जगत बन्धन, माया जंजाल ना कोए तुड़ाइंदा। हँकार विकार ना करे खण्डण, जूठ झूठ मोह ना कोए चुकाइंदा। सच दुआर ना करे कोए बन्धन, सीस जगदीश ना कोए झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, अन्तिम घर घर वेख वखाइंदा। सच सुच्च ना कोए धार, लख चुरासी जीव कुरलाईआ। मूर्ख मुग्ध होए गंवार, मनमति रही कुरलाईआ। अन्तर आत्म ना कोए प्यार, परम आत्म ना कोए मिलाईआ। अग्नी तत्त तपे अंग्यार, धूआँधार रही वखाईआ। घर घर नाता जुड़या जगत विकार, पंचम पंच देण दुहाईआ। शब्द राग ना कोए धुन्कार, सुन्न समाध ना कोए खुल्हाईआ। आत्म परमात्म ना बणे मददगार, मुद्दई मुद्दाअलैह नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा ख़लक ख़ुदाईआ। सच नाम ना कोए सति, सति सति ना कोए दृढ़ाइंदा। गृह मन्दिर ना कोए ब्रह्म मत, ब्रह्म रूप ना कोए वखाइंदा। हरि चरन ना कोए नत, जगत नाता सर्ब रखाइंदा। बन्धन प्या मात पित, भाई भैण साक सज्जण मोह ना कोए चुकाइंदा। सतिगुर करे ना कोए हित्त, हवस हिवस ना कोए मिटाइंदा। चारों कुण्ट रस दिसे फिक, अमृत रस ना कोए चखाइंदा। लिख लिख अक्खर शाही मंगी भिक्ख, भिच्छया सति ना कोए पाइंदा। नर नरायण नेत्र पए ना किसे दिस , सवच्छ सरूपी दरस कोए ना पाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निहकर्मी सुत्ता दे कर पिट्ठ, आपणी करवट ना हरि बदलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। सच सुच्च ना कोए प्यार, रीती प्रेम ना कोए जणाईआ। गृह गृह वसे काम क्रोध लोभ मोह हँकार, गढ़्ह झूठा नज़री आईआ। रसना जिह्वा ना कोए आधार, दन्द बत्तीस ना कोए वड्याईआ। भगत भगवन्त ना करे कोए विचार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। माया रुल्ले रोवण ज़ारो ज़ार, चरन प्रीती घोल ना कोए घुंमाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी जुगा जुगन्तर वेखणहार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण भेव अभेदा अछल अछेदा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा सृष्ट सबाईआ। सृष्ट सबाई ना कोए संग, साचा संग ना कोए निभाइंदा। माणस माटी होए भंग, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। गीत सुहागी ना सुणाए कोए छन्द, रसना जिह्वा सर्ब कुरलाइंदा। टुट्टी देवे ना कोए गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल दयाल, नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई वेखे रंड, हरि कन्त सेज ना कोए सुहाइंदा। सृष्ट सबाई होई रंड, चार वरन दए दुहाईआ। चारों कुण्ट कल्लर कंध, कलयुग अन्तिम रिहा ढाहीआ। कोई ना सके बेड़ा बंध, बन्न्हणहार ना कोए अख्वाईआ। कलयुग जीव भागां मंद, आपा चीन भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा बेपरवाहीआ। सति सतिवाद ना कोए रस, रस अमृत ना कोए वखाइंदा। मन कामना जीव होए वस, वासना राम ना कोए रखाइंदा। जगत इच्छया रहे नस्स, वांग सुआन सर्ब भुवाइंदा। ना कोई मेटे रैण अन्धेरी मस, साचा चन्द ना कोए चमकाइंदा। कूड़ी क्रिया अंदर गए फस, फाँसी जम ना कोए कटाइंदा। डूँग्घी

भँवरी गए धस, फड़ बाहों पार ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। सच ना दिसे कोए हट्ट, हटवाणा नज़र कोए ना आईआ। लहिणा चुक्या तीर्थ अठसठ, नारी पुरष नर नरायण नैण दर्शन कोए ना पाईआ। तट किनारा दीसे भट्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। सच सुच्च ना कोए विहार, बिवहारी नज़र कोए ना आइंदा। भगत भगवन्त ना कोए प्यार, पारब्रह्म ना कोए ध्याइंदा। पुरख अबिनाशी किरपा धार, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर्म कांड लेखा आप चुकाइंदा। कर्म कांड त्रैगुण माया, माया ममता वेख वखाईआ। कूड़ कुड़यारी वेखे छाया, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। आदि जुगादी दाई दाया, सेवक सेवा आपणे हथ्थ रखाईआ। मात पित पिता पूत उपाया, उतप्त आपणा रंग रंगाईआ। जुगा जुगन्तर खेल कराया, लख चुरासी लए प्रगटाईआ । भगत भगवन्त दे वड्याआ, अभेव अभेदा आप खुल्हाईआ। साचे मार्ग फड़ फड़ लाया, ज्ञान ध्यान इक्क समझाईआ। इक्को ओट अन्त रखाया, तन नगारे चोट लगाईआ। सिदक सबूरी तन हंढाया, मज़बूरी आपणा नाम रखाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत दए रुढ़ाया, अग्नी भेंटा सेव कमाईआ । चरन प्रीती प्रीती चरन दए सरनाया, इष्ट देव इक्क वखाईआ। हक़ हक़ीक़त खोज खुजाया, लाशरीक बेपरवाहीआ। जगत शरीअत बन्धन पाया, बन्दीख़ाना वेखे सर्ब लोकाईआ। मुर्शद मुरीद लए तराया, तार सतार इक्क हिलाईआ। एका नूर नूर नज़री आया, बेनज़ीर नज़र आपणे नाल मिलाईआ। सतिजुग प्रहिलाद लेखे लाया, कलयुग मनसूर दए वड्याईआ। इक्क इक्क कर के गोद बहाया, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। काया तत्त अग्नी जगत तपाया, आत्म शांत शांत रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मनसूर प्रहिलाद दे दे दाद, लोकमात दिती वड्याईआ। लोकमात वड़याई देह, तन माटी वेख वखाइंदा। आत्म परमात्म साचा नेंह, नेंहों आपणे नाल लगाइंदा। अमृत अंमिउँ रस बरसे मेंह, मेघला आपणी धार वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर हरि नरायण निरगुण सरगुण हो हो लेखा पार कराइंदा । प्रहिलाद मनसूर उतारया पार, पूरी आसा आप कराईआ। वेखणहारा सदा जुग चार, चौकड़ आपणा बन्धन पाईआ। नित नवित लै अवतार, हित्त आपणा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला होए आप सहाईआ । सदा सुहेला होए सहायक, हरि साहिब सच्चा सुल्ताना। सृष्ट सबाई इक्को नायक, नर नरायण वड मर्दाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम खेल करे महाना। कलयुग अन्तिम खेल महान, हरि जू हरि हरि आप कराईआ। प्रगट हो श्री भगवान, भगत जन लए उठाईआ। एका बख्श चरन ध्यान, चरन

चरनोदक मुख चुआईआ। किरपा करे वड मेहरवान, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। लेखा कट दो जहान, लेखे आपणे विच पाईआ। एका शब्द दे ज्ञान, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। एका ब्रह्म कर परवान, पारब्रह्म लए मिलाईआ। साचे भगतां दे दे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ । ना कोई मारे जीव जहान, हरनाक्ष बण हथ्थ कटार ना कोए उठाईआ। ना कोई सूली चाढ़े फड़ जवान, मनसूर गल्ल विच फास ना कोए लटकाईआ । कर किरपा मिल्या आप भगवान, हरिजन साचे लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाया आपणा घर, दरगह देवे माण वड्याईआ। दरगाह देवे हरि जू माण, निमाणयां गले लगाइंदा। मनसूर वेखे मार ध्यान, मनसा सब दी हरि जू पूर कराइंदा। कलयुग अन्तिम कर परवान, गुरमुख परवाने आपणी भेंट चढ़ाइंदा । प्रहिलाद रसना कहे धन्न भगवान, तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। जुगा जुगन्तर खेल महान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा। कलयुग अन्त सच निशान, दो जहान आप झुलाइंदा। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत सन्त साजण दे दे माण, पिछला माण सर्ब चुकाइंदा। जन भगतां भगती करी आप आण, साची शक्ति बणाई नार रकान, अंदर वड़ वड़ सेवा करे महान, देव देवा हँ ब्रह्म भोग लगाए साचा रस मेवा अलख अभेवा आपणा राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साख्यात साखी जन भगतां आप सुणाइंदा।

२४ जेठ २०१९ बिक्रमी तारा सिँघ दे गृह दीवान गढ़्ह जम्मू

सचखण्ड निवासी साचा सिशन, सच्चा हाकम हुक्म जणाइंदा। सतिजुग चलाए साचा मिशन, मिसल सब दी पिछली पाड़ वखाइंदा। दर मंगाए ब्रह्मा शिव विष्न, शब्दी डोरी बंध बंधाइंदा। त्रैगुण पंज तत्त सीस झुकण, चरन धूढ़ मस्तक मंग मंगाइंदा। गल पल्लू पायण राम कृष्न, अग्गे नैण ना कोए उठाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद हुसैन हसन, अली शाह शाह रग आपणी आप कटाइंदा। नानक गोबिन्द भाणा मन्नण, कीता हुक्म ना कोए उलटाइंदा। भगत अठारां कहिण तूं श्री भगवानन, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। हरि जू हरि प्रगट होए नौजवानन, बल आपणा आप धराइंदा। वेखणहार ज़िमीं असमानन, गगन मंडल खोज खुजाइंदा। सूरज चन्द देवणहारा चानण, जोती नूर नूर टिकाइंदा। शब्द अगम्मी चलावणहारा बानण, तीर अणयाला इक्क रखाइंदा। वेद शास्त्र सिमरत पुराण, भेव खुल्हावणहार ज्ञानन, ज्ञान ध्यान इक्क दृढ़ाइंदा। जुग चौकड़ी बणनहारा ज़ामन, साची ज़ामनी इक्क वखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी होए हैरानन, हरि का भेव कोए ना आइंदा। कलयुग

रैण अन्धेरी शामन, सच प्रकाश ना कोए वखाइंदा। घर घर वड़या काम क्रोध लोभ मोह हँकारन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अदालत आप कमाइंदा। दो जहानां साचा जज्ज, लख चुरासी वेख वखाईआ। सच सिंघासण बैठा सज, तख्त निवासी साचे तख्त डेरा लाईआ। चार कुण्ट नौ खण्ड पृथ्मी दो जहान श्री भगवान सब दे खोल्हणहारा पाज, पूरब लेखा वेखे थाउँ थाईंआ। हुक्मे अंदर साचे मन्दिर उच्च महल्ले लए सद्द, सच संदेशा इक्क घलाईआ। निरगुण धार कर प्यार चरन कँवल आउणा नट्ठ, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। एकँकारा हरि निरँकारा पुरख अबिनाशी करे सच इकट्ठ, एका बन्धन देवे पाईआ। नाता तोड़ के आउणा मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ, गुरुदुआरा अंग ना कोए रखाईआ। अग्गे खेल करे समरथ, समरथ दाता बेपरवाहीआ। लेखा लिखे आपणे हथ्थ, दूसर संग ना कोए रखाईआ। चौथे जुग लहिणा भट्ठ, भट्ठ खेड़ा दए वखाईआ। एका वार वछाए सत्थर सथ्थ, सफ़ा सब दी दए उठाईआ। सच विधान एका रख, पंचम देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाईआ। साचा सिशन एकँकार, हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा। चार जुग निवासी कर ख़बरदार, आलस निंद्रा सर्ब मिटाइंदा। वेखणहारा निरगुण जोत नूर कर प्रकाश, प्रकाशी आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतार, हरि जू आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर हुक्मे अंदर कर गिरफ़तार, आपणी गरिफ़त विच लिआईआ। सारे बद्धे कहिण तूं दाता तेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त तेरी वड्याईआ। जुग जुग करदे आए मात विहार, रामा कृष्ना नाउँ धराईआ। ईसा मूसा मुहम्मद बण सरदार, सजदा एका सीस वखाईआ। नानक गोबिन्द बण पनिहार, सेवक सेवा सेव कमाईआ। लिख लिख अक्खर जगत ला के आए कार, सरगुण तेरी धार चलाईआ। तेरा रूप दस्स ना सके विच संसार, तेरी महिमा लिख लिख मात सुणाईआ। उच्ची कूक कह कह आए पुकार, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाईआ। साचा सिशन श्री भगवान, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाइंदा। सारे मन्नो इक्क ईमान, शरअ शरीअत इक्क जणाइंदा। सारे बोलो सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूजी ओट ना कोए रखाइंदा। मन्नणी पए सब नूं आण, अग्गे सीस ना कोए उठाइंदा। निउँ निउँ सारे चरन कँवल करन ध्यान, नेत्र नैण नीर वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा हुक्म हरि जू दए दलील, एका एक समझाईआ। अग्गे सुणे ना कोए अपील, ना कोई देवे सति सफ़ाईआ। सचखण्ड ना मिले कोए वकील, अद्धविचकारे सारे बैठण डेरा ढाहीआ। ना कोई पहने बस्त्र नील, कुण्डल कन्न ना कोए लटकाईआ। ना कोई रूप रंग

दिसे छैल छबील, जोबन तन ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। साचा हुक्म शाह सुल्ताना, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। मन्नणा पए अन्तिम भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। हुक्मे अंदर राजा राणा, हुक्मे अंदर रइयत रूप वखाइंदा। हुक्मे अंदर आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुर पीर अवतार गायण गाणा, लिख लिख लेख जगत समझाइंदा। हुक्मे अंदर आवण जाणा, हुक्मे अंदर दो जहाना वेख वखाइंदा। हुक्मे अंदर देवे धुर फ़रमाणा, पिछला लेखा मूल चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। साची सिख्या साचे सिख, हरि हरिजन आप जणाईआ। अगला लेखा देवे लिख, लेखा पिछला आप मिटाईआ। सति धर्म नाम सति पाए भिख, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। एका नैण आए दिस, दोए लोचण बन्द कराईआ। किरपा करे उपर जिस, जिस आपणा भेव खुल्हाईआ। जन्म जन्म दी मेटे तरिख, तृष्ना अग्न ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म लोकमात, कलयुग अन्त अन्त वरताइंदा। चार जुग दा तुट्टे नात, नाता बिधाता आप कराइंदा। सतिजुग सुणाए साची गाथ, साची गाथा आप अल्हाइंदा। चार वरन झुकाए एका माथ, मस्तक नूर इक्क रुशनाइंदा। चारों कुण्ट एका पाठ, रसना जिह्वा एका गुण समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर आपणा रंग रंगाइंदा। हुक्मे अंदर रंग अतीत, हरि सच्चा सच रंगाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, चौदस आपणा मूल मुकाईआ। लहिणा देणा चुकाए अन्त ठीक, ठीकर सब दा भन्न वखाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार कर कर गए उडीक, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होए लाशरीक, सब दी शरअ दए गंवाईआ। आपणी धारा रखे बरीक, लिखण पढ़न विच ना आईआ। काया अंदर वड़ वड़ गुरमुखां कराए सच प्रीत, रसना जिह्वा ना कोए हलाईआ। मेल मिलाए धाम अनडीठ, अनडिठड़ी रीती आप वखाईआ। सोहँ ढोला गाए आत्म परमात्म गीत, गीत गोबिन्द आप अल्हाईआ। काया करे ठांडी सीत, हिरदे हरि जू आप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा नर नरेशा दरगाह साची आप सुणाईआ। दरगाह साची सच सुहञ्जणा, हरि जू हरि हरि सोभा पाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर दीनां नाथ दर्द दुःख भय भंजना, नाथ अनाथां वेख वखाइंदा। एथे ओथे दो जहान श्री भगवान हो परवान नेत्र नाम निधान पाए अञ्जणा, अज्ञान अन्धेर लोकमात मिटाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी साचे मंडल पावे रासी, जन भगतां चरन धूढ़ कराए मजना, दुरमति मैल आप धुवाइंदा। श्री भगवान झुलाए सच निशान, वसणहारा सचखण्ड सच्चे मकान, जन भगतां करे बन्द ख़ुलासी, आवण जावण पतित पावण लख चुरासी गेड़ चुकाइंदा। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग सति सतिवादी, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। आदि जुगादी इक्को वादी, आपणी कीती करता भुल्ल कदे ना जाईआ। शब्द जणाए बोध अगाधी, नाद वजाए इक्क अनादी, अनहद रागी राग सुणाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ कागी, जन भगतां आत्म जाए साधी, साधन आपणा आप कराईआ। लेखे लाए काया माटी हाडी, रत्ती रत्त आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा धन्दा एका दए वखाईआ। एका धन्दा हरि निरँकार, लख चुरासी आप जणाइंदा। पिछला लहिणा ना रहे विच संसार, हरि जू हरि हरि आप मुकाइंदा। सब ने बोलणा इक्क जैकार, जै जैकारा इक्क सुणाइंदा। एका मन्दिर होए उज्यार, हरि जू दीपक जोत जगाइंदा। इक्क सरोवर करे त्यार, अमृत ठंडा जल भराइंदा। गुरमुख साचे लए नुहाल, सांतक सति सरूप वखाइंदा। अन्त नेड़ ना आए काल, महांकाल मुख शरमाइंदा। तोड़नहारा जगत जंजाल, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। एथे ओथे सगल संग चले नाल नाल, विछड़ कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क संदेशा शाह कंगाल, सच दुआरे आप जणाइंदा। सच दुआरे हरि सच वसेरा, विष्न ब्रह्मा शिव चरन बहाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पायण घेरा, चारों कुण्ट डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी तेरा वेंहदे रहे वेहड़ा, घर साचे सद्द ना कदे बहाईआ। लोकमात पा पा आए फेरा, बण मुसाफ़र फेरी पाईआ। तेरा भेव दस्से केहड़ा केहड़ा, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तेरे हुक्मे अंदर दीन मज़्हब पा के आए झेड़ा, तुध बिन सके ना कोए मिटाईआ। चार कुण्ट चार वरन ज़ात पात वसया खेड़ा, काया खिड़की ना कोए खुल्हाईआ। उलटा वहण डूँग्घा गेड़ा, बण पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। हुक्मे अंदर गए आपणी वेरा, वेरवा तेरा पा पा आए सुणाईआ। अन्तिम कह के आए पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जिस उपर करे आपणी मेहरा, तिस आपणे नाल लए मिलाईआ। भाण्डा भरम भउ भनाए झूठा ढाहे डेरा, डेर कदे ना लाईआ। निज नेत्र दिसे नेरन नेरा, निज घर बैठा आसण लाईआ। आदि जुगादि बन्न्हणहारा बेड़ा, नाम चप्पू इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणे हथ्थ रखी खेल करतार, जुग चौकड़ी नाच नचाइंदा। कोई कहे मैं रच के आया वेद चार, शास्त्र सिमरत कोए जणाइंदा। कोई कहे लेखा लिख्या अठारां पुराण, गीता ज्ञान कोए दृढ़ाइंदा। कोई कहे कलमा जणाया अञ्जील कुरान, मसला हक़ हक़ अल्हाइंदा। कोई कहे बाणी निराला मारया बाण, अणयाला तीर चलाइंदा। कोई कहे एको एक पुरख अकाल, बण सुत दुलारा सेव कमाइंदा। कोई कहे भगती देवे दान, भगवन आपणी वस्त झोली पाइंदा। पुरख अबिनाशी कहे जिस उपर होवां आप मेहरवान, बिन भगती लेखा लेखे पाइंदा। भाग

लगावां काया मन्दिर सच मकान, सच सिँघासण इक्क सुहाइंदा। कलयुग अन्तिम गुरमुख गुर गुर कर परवान, नाम परवानगी हथ्थ वखाइंदा। एका वार सचखण्ड दवारे करे रवान, रवानगी आपणा नाउँ दृढ़ाइंदा। साची सखी मिलावां काहन, काहन सुरती शब्दी बन्धन पाइंदा। करे खेल श्री भगवान, भगवती भगवत आपणी गोद टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पृथ्मी आपणी धार चलाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान निरिच्छत इच्छया जन भगतां आप रखाइंदा।