२४ जेठ २०१९ बिक्रमी प्यारा सिँघ दे गृह दीवान गढ़्ह जम्मू
ठाठां विच्चों इक्को लहर, सच प्रेम दए वड्याईआ। जुग जन्म दा मेटे कहर, अग्नी तत्त बुझाईआ। मेल मिलावा गम्भीर गहर, गहरी भँवरी फोल फुलाईआ। पंच विकारा मारे ऐर ग़ैर, ग़ैरत आपणी इक्क जणाईआ। काया मन्दिर अंदर वखाए सैर, साख्यात रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप रंगाईआ। अगम्म अथाह चाढ़े रंग, रंग मजीठी इक्क रंगाइंदा। साची डोर बन्न्हे तन्द, काचा तन्द ना कोए बणाइंदा। पुरख अबिनाशी पाए बन्धन बंध, बन्दीख़ाना सर्ब तुड़ाइंदा। कर प्रकाश अन्धेरे अन्ध, अन्ध अन्धेर आप मिटाइंदा। इक्क वखाए परमानंद, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। सर्ब जीआं दा साचा छन्द, सोहँ ढोला आप अल्हाइंदा। गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, वड सागर आपणा रूप वखाइंदा। जन्म जन्म दी मेटे चिन्द, चिंता चिक्खा अग्न बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल वखाइंदा। गहर गम्भीर गुणवन्त, अगम्म अथाह वड वड्याईआ। हरिजन मेले साचे सन्त, सतिगुर आपणी दया कमाईआ। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए मिलाईआ। जिउँ नानक अंग लाया अंगत, गुर गुर आपणे अंग लगाईआ। मेल मिलाए फड़ फड़ संगत, विछड़ी कूंज डार रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवणहारा थाउँ थाईंआ। जगत विछोड़ा मिटे पन्ध, आवण जावण रहिण ना पाईआ। गुरमुख नाता तोड़े मदिरा मास गंद, जगत वासना ना होए हल्काईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल गुसाँईंआ। जो जन सति सतिवादी गावे साचा छन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गहर गम्भीर बेनज़ीर नज़र मेहर इक्क टिकाईआ। मेहर नज़र हरि देवे पा, पारब्रह्म प्रभ दया कमाइंदा। त्रैकाल दरसी त्रैगुण माया कटे फाह, फाँसी जम ना कोए लटकाइंदा। एका नाउँ दए समझा, नाउँ निरँकारा आप सुणाइंदा। डूँग्घी भँवरी बणे मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। सति सतिवादी
दए सलाह, साचे मार्ग आपे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। गहर गम्भीर सागर सिन्ध, डूँग्घा सागर नज़र किसे ना आईआ। फिर फिर थक्के विष्न ब्रह्मा शिव सुरपति राजा इन्द, इन्दरासण तज तज फेरा पाईआ। बिन हरिभगत दूसर बणाए किसे ना आपणी बिन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गहर गम्भीर आपणा नाउँ धराईआ। गहर गम्भीर होए गुरसिख, जिस हरि हरि दर्शन पाया। सतिगुर दीन दयाल लेखा दए लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाया। सदा सुहेला रखे साया हेठ, तत्ती वा ना लागे राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्म अथाह आपणा राह जणाया। अगम्म अथाह हरि बेअन्त, अन्त कोए ना पाइंदा। पुरख अबिनाशी इक्क भगवन्त, जुग जुग वेस वटाइंदा। हरिजन मेले साचे सन्त, सतिजुग आपणा रंग रंगाइंदा। कर किरपा बणाए बणत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरसिख रलाए गुरसिख पंगत, आत्म नाता जोड़ जुड़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूजे दर होण ना देवे मंगत, देवणहार बेपरवाहीआ। पंज तन पाक होए मात, मातर भूमी मिली वड्याईआ। पुरख अबिनाशी चरन कँवल जोड़ नात, नाता आपणे नाल रखाईआ। कलयुग काया चोला रख्या साथ, अंदर बाहर आपणा संग रखाईआ। अन्तिम लहिणा देणा चुकाया मस्तक माथ, आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। पंजां बणाई इक्को ज़ात, नाता तन दए तुड़ाईआ। निरगुण आत्म परमात्म पुच्छी वात, समरथ आपणी दया कमाईआ। दरस दिखाया हो के साख्यात, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। सचखण्ड दवारे पंजे होए पाक, पाक तन लोकमात मिली वड्याईआ। जगत निशानी रहि जाए धूढ़ी ख़ाक, मनमुखां सिर पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तन पाक आपणे रंग रंगाईआ। अली मुहम्मद इक्को राह, आलमीन आप अख्वाइंदा। आलमगीर कायनात करे नक़ाह, मुख नक़ाब पर्दा रखाइंदा। कोई कहे पोश रखे सयाह, सूरत सच ना किसे वखाइंदा। मुहम्मद जिस अग्गे मंगी दुआ, सो दूर दुराडा नेड़े हो हो फेरा पाइंदा। जिस अग्गे सजदा सीस दिता झुका, सो आपणे झरोके विच्चों खोल्ह आपणी नज़र तकाइंदा। जिस नूं किहा पाक इक्क ख़ुदा, ख़ुदी सब दी मेट मिटाइंदा। सो साहिब कोटन कोटि अली लए बणा, आपणी एका नज़र उठाइंदा। इक्क रसूल दए असूल, आलम करे पढ़ाईआ। इक्क रसूल दोहां विच्चों साबत रहे इक्क माकूल, जिस आपणी बणत बणाईआ। बाकी रसूल सारे जाण भूल, आप भुल्ल विच कदे ना आईआ। सो ख़ुदावंद करीम सब दे बणावणहारा कानून, काइदा इक्को इक्क पढ़ाईआ। अल्फ़ पढ़ के सारे होए ममनून, मोमन आपणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रसूल रशू लिला सलव सलम स्वाद सादक सबर आपणा आप हंढाईआ।
चार यार कहिण सुण रसूल, रसम कवण जगत चलाईआ। मुहम्मद कहे मैं ना जाणा कवण कातिल कवण मकतूल, कवण छुरी रिहा वखाईआ। इक्क रसूल होए बेआब, इक्क आबहयात मंग मंगाईआ। इक्क रसूल मुरीदां मिले विच ख़ुवाब, इक्क ख़ुवाब विच नज़र ना आईआ। इक्क रसूल तक्के पुन सवाब, इक्क रसूल पुन सवाब ना कोए रखाईआ। इक्क रसूल होए मुख नक़ाब, इक्क रसूल पर्दानशीं ना कोए वड्याईआ। इक्क रसूल वजाए रबाब, इक्क अहिबाब आपणा रंग वखाईआ। इक्क रसूल लिख लिख जाए किताब, इक्क रसूल किताबां रिहा पढ़ाईआ। सो रसूल सच्चा जनाब, जिस मख़लूक लई उपाईआ। सदा रहे आदि जुगादि, मुकामे हक़ आसण लाईआ। कोई कहे करीम करता काद, कादर कुदरत आपणी खेल कराईआ। इक्क रसूल करे याद, इक्क रसूल याददासत आपणी सब नूं रिहा कराईआ। इक्क रसूल काया माटी नाड़ी मास हाड, इक्क रसूल निरगुण नूर रुशनाईआ। इक्क रसूल मात पित, पित भाई भैण बणाए दादी दाद, इक्क रसूल रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। सो रसूल करना याद, जिस याद कीत्यां विसरे आपणी पिता माईआ। इक्क रसूल पाक इक्क रसूल ख़ाक, इक्क रसूल नाद, इक्क रसूल स्वाद, शहीद देवे ना किसे शहादत, अग्गे हो ना किसे बचाईआ। थोड़ी बन्दगी लेखे लाए इबादत, किनका किनका झोली पाईआ। निक्की निक्की हरि जू आपणी रखी आदत, बाल बालां नाल लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त शहीद ना किसे जणाईआ।
२४ जेठ २०१९ बिक्रमी जम्मू
चार खाणी सुण पुकार, ख़ाना आपणा अन्त खुल्हाईआ। चार वरन पावे सार, अन्जाण बेपरवाहीआ। चार कुण्ट वेख विचार, वेखणहारा वेखे थाउँ थाईंआ। चार जुग कर्ज़ उतार, लहिणा देणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। साचा खेल पुरख समरथ, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। कूड़ी क्रिया जाए ढट्ठ, कूड़ा बंधप तोड़ तुड़ाइंदा। कूड़ा खेड़ा होए भट्ठ, अग्नी भट्ठ आप तपाइंदा। कूड़ा मार्ग जाए नस्स, साचा मार्ग आप वखाइंदा। कूड़ी रैण मिटे अन्धेरी मस, साचा चन्द आप चढ़ाइंदा। कूड़ा नाता जाए छड्ड, सच सुच्च बन्धन पाइंदा। कूड़ी माया वेखे काया माटी हड्ड, सच निरगुण नूर जणाइंदा। कूड़ कुड़यार कलयुग यद, सच सतिजुग राह वखाइंदा। कूड़ रस रसना मदि, सच अमृत रस चखाइंदा। कूड़ ढोल मृदंग नगारा वज्जे नद, सच आत्मक नाद सुणाइंदा। कूड़ कुड़यार लोकमात विच्चों देवे कढ्ढ, सच धर्म इक्क निशान झुलाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणा राह वखाइंदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप धराइंदा। आपणा रूप धरे सच्च, साची सिख्या इक्क समझाईआ। पंच विकार ना जाए नच्च, नटुआ नट्ट ना रूप वटाईआ। गुरमुख अग्न ना जाए मच, तत्ती वा ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल खेले बेपरवाहीआ। खेल खेलणहार गोपाल, कलयुग अन्तिम खेल कराइंदा। सतिजुग दी सच धर्मसाल, सच दुआरा आप सुहाइंदा। भगत भगवन्त लए बिठाल, बह बह आपणा रंग रंगाइंदा। साचा मन्त्र नाम सुखाल, साखी आपणी आप पढ़ाइंदा। लेखा जाण शाह कंगाल, काया कपड़ कोट आपणा रंग रंगाइंदा। धर्म दुआरे बण दलाल, पंच सवारी पार कराइंदा। भगत उधारी इक्क निरँकार, नाम जैकारी आप अल्हाइंदा। वज्जे सतारी दो जहान, दोए दोए आपणा रंग वखाइंदा। भगत उडारी श्री भगवान, दर घर साचे आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप वखाइंदा। भगत उडारी शब्दी डोर, डोर तन्द नज़र किसे ना आईआ। कर प्रकाश अन्ध घोर, घोर अन्ध दए मिटाईआ। कूड़ कुड़यारा ना पावे शोर, जूठ झूठ ना कोए हल्काईआ। मेटणहारा पंचम चोर, पंचम मोह दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां जाणे साची लोड़, हरिजन साचे खोज खुजाईआ। भगतां लोड़े आप हरि, लख चुरासी फोल फुलाइंदा। दर दरवेश फिरे दर दर, दर दर आपणी अलख जगाइंदा। पावे सार घर घर, घर घर विच पर्दा लाहइंदा। वेखणहारा नारी नर, नर नरायण खेल कराइंदा। पावे सार डूँग्घे सर, सर सरोवर फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। भेव चुकाए डूँग्घे सागर, गहर गम्भीर दया कमाईआ। वेखणहारा काया गागर, काया कवरी खोज खुजाईआ। आत्म परमात्म गृह मन्दिर देवे आदर, माण ताण इक्क रखाईआ। साचा वणज वपार कराए सौदागर, साची वस्त इक्क वखाईआ। लेखा जाणे तेग़ बहादर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाईआ। खेल वखाए चाओ घनेरा, भिन्नड़ी रैण रही जस गाईआ। हरिजन कहे मैं तेरा तूं मेरा तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा भेव ना जाणे कोए राईआ। तेरे अंदर साचे मन्दिर लाया डेरा, काया किला कोट सुहाईआ। रसना सृष्ट सबाई कहे सिँघ शेरा, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। भगत दुआरा खुल्ल्हा रख्या वेहड़ा, गुरमुख सज्जण लए मिलाईआ। अन्तिम कल चुकाया झेड़ा, साचा खेड़ा आप वसाईआ। रुढ़दा बन्ने लाया बेड़ा, मँझधार बाहर कढ्ढाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान होया दलेरा, बल आपणा आप प्रगटाईआ।
२९ जेठ २०१९ बिक्रमी नरायण सिँघ कंग दे गृह ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण अगम्म अथाह, अलख अगोचर आपणी धार चलाइंदा। हरि पुरख निरँजण बेपरवाह, बेअन्त भेव कोए ना पाइंदा। एकँकारा सति सतिवादी सति मलाह, दर घर साचे सोभा पाइंदा। आदि निरँजण नूर रुशना, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा हर घट थाँ, दो जहानां खेल कराइंदा। श्री भगवान झुलाए सच निशां, धर्म निशाना इक्क वखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ आपणा वेस लए वटा, रूप अनूप आप धराइंदा। धुर फ़रमाणा हुक्म जणा, हुक्मी हुक्म आप अल्हाइंदा। आपणी इच्छया लए प्रगटा, साची इच्छया इक्क रखाइंदा। सचखण्ड दवारा लए बणा, छपरी छन्न ना कोए छुहाइंदा। निर्मल दीआ बाती लए टिका, नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। कमलापाती नाउँ रखा, सच सिँघासण आसण लाइंदा। शाहो भूप बण शहिनशाह, राज राजान आपणा बल धराइंदा। सीस जगदीश ताज टिका, दर बंक इक्क वड्याइंदा। दर दरवेश बण दर बैठे सीस झुका, अलख अलखणा आपणी अलख जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, सचखण्ड दवारे साची धार करे कराए करनेहार, करता पुरख आपणी कार आप कराइंदा। करता पुरख करने योग, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। आपे करे आपणा सति संजोग, रूप रंग रेख ना किसे जणाईआ। आपे पढ़े आपणा सति सलोक, रसना जिह्वा ना कोए हलाईआ। आपे आपणा दुआरा प्रगटाए साचा कोट, चार दीवार ना कोए जणाईआ। आपे कर प्रकाश निर्मल जोत, नूरो नूर नूर धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी गृह मन्दिर आप सुहाईआ। गृह मन्दिर सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। करे खेल प्रभ बेअन्त, आपणी धारा आप प्रगटाइंदा। आपे नार आपे कन्त, कन्त कन्तूहल आप अख्वाइंदा। आप बणाए साची बणत, बसन बनवारी आपणा रंग रंगाइंदा। आपे महिमा गाए अगणत, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। आपे आदि आपे अन्त, मध आपणी खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा आप वड्याइंदा। सचखण्ड दवारा वड्डा वड, हरि जू हरि हरि आप वड्याईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। आपणे नूर हो प्रगट, आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। आपे जाणे महिमा अकथ, कथनी कोए कथ ना सके राईआ। आप चलाए आपणा रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे धन्दे लाईआ। आपणा करे आपे वस, आपणा बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपणा हुक्म वरताईआ। सचखण्ड दवारे साचा राणा, हरि जू हरि हरि खेल कराइंदा। तख्त निवासी शाह शाहाना, साचे तख्त सोभा पाइंदा। निरगुण नूर नूर महाना, नूरो नूर
नूर डगमगाइंदा। करे खेल श्री भगवाना, भगवन आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपे चढ़, तख्त निवासी तख्त सोभा पाइंदा। तख्त निवासी एकँकार, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। वसणहारा धाम न्यार, मुकामे हक़ सोभा पाईआ। लाशरीक परवरदिगार, नूरी जल्वा नूर इलाहीआ। करे खेल अपर अपार, अपरम्पर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आपणी इच्छया कर विचार, साची भिच्छया झोली पाईआ। नार कन्त कर विहार, सेज सुहञ्जणी आप हंढाईआ। पूत सपूता इक्क दुलार, हरि शब्दी शब्द प्रगटाईआ। दाई दाया बण आप करतार, सेवक सेवा सेव कमाईआ। करे कराए सच विहार, बिवहारी आपणा राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे वेखे खड़्ह, पूत सपूता आपणी गोद बहाईआ। पूत सपूता साचा सुत, हरि शब्दी शब्द प्रगटाइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत्त, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। सचखण्ड दवार सुहाए साची रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाइंदा। निरगुण धार आपे उठ, निरगुण आपणा रंग वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवार आप सुहाइंदा। सचखण्ड दवार सुहञ्जणा, हरि सतिगुर आप सुहाईआ। करे खेल आदि निरँजणा, आदि पुरख बेपरवाहीआ। सदा सुहेला दर्द दुःख भय भञ्जणा, अनुभव आपणा रूप प्रगटाईआ। मीत प्यारा बण बण सज्जणा, साचा संग आप रखाईआ। आपे धूढ़ी आपे मजना, सच अशनान आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे वसे हरि, थिर घर आपणा हुक्म जणाईआ। थिर घर साचा खेल करतार, हरि करता आप कराइंदा। आपणी इच्छया लए उसार, घर घर विच आप टिकाइंदा। साचे सुत कर प्यार, शब्दी हुक्म मनाइंदा। अंदर वड़ना हो त्यार, घर साचा इक्क वखाइंदा। आदि जुगादि दीप उज्यार, अन्ध अन्धेर ना कोए रखाइंदा। अठ्ठे पहर करे गुफ़तार, दिवस रैण ना कोए वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, साचे सुत सुत समझाइंदा। साचे सुत बाल नादान, हरि सतिगुर आप समझाईआ। धुर संदेशा हुक्मरान, एका वार सुणाईआ। तेरा मेरा इक्क निशान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। निरगुण रूप श्री भगवान, निरगुण शब्द करे जणाईआ। खेलां खेल दो जहान, दोए दोए आपणी धार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे रिहा समझाईआ। सुत दुलारे उठ उठ जाग, सो पुरख निरँजण आप जगाया। थिर घर साचे लगा भाग, हरि पुरख निरँजण वेखे बेपरवाहया। एकँकारा कन्त सुहाग, गृह मन्दिर सोभा पाया। आदि निरँजण इक्क चिराग, दीपक जोती डगमगाया। श्री भगवान पकड़े वाग, अबिनाशी करता साचा सोहला गाया। पारब्रह्म मंगे लाग, नैण नाई कोए नज़र ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे रच रच
काज, करता पुरख वेख वखाया। रचया काज पुरख अगम्म, भेव कोए ना पाइंदा। आपणी धार आपे बन्न्ह, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेश नर नरेश सुत दुलारे इक्क जणाइंदा। सच संदेशा हरि निरँकार, सचखण्ड निवासी आप जणाईआ। शब्दी सुत उठ बलकार, बल एका एक रखाईआ। तेरी इच्छया खेल करां अपार, अपरम्पर रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणी रचना दए समझाईआ। आदि रचना हरि रचा, शब्दी शब्द जणाइंदा। साचा खेल कर बेपरवाह, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। निरगुण नूर नूर ख़ुदा, ज़हूर ज़हूर नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप वखाइंदा। साचे सुत उठ दुलार, हरि जू हरि हरि आप जणाया। मेरी इच्छया तेरा वरतार, तेरी इच्छया मेरे रंग समाया। मैं करता पुरख करनेहार, सचखण्ड बैठा आसण लाया। थिर घर खोल्ह तेरा दुआर, घर घर विच आप बहाया। तेरी वस्त तेरी झोली देवां डार, बण दानी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाया। धुर फ़रमाणा हरि जगदीश, एकँकारा आप जणाईआ। छत्तर झुले तेरे सीस, सुत शब्द मिले वड्याईआ। कोई ना करे तेरी रीस, लासानी आपणा रंग रिहा रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल करे करतार, हरि शब्दी शब्द जणाइंदा। विष्न विश्व कर त्यार, ब्रह्मा ब्रह्म रूप प्रगटाइंदा। शंकर देवे इक्क आधार, सुन अगम्म खेल कराइंदा। मंडल मण्डप महल्ल उसार, लोआं पुरीआं आपणा बन्धन पाइंदा। त्रैगुण माया कर उज्यार, त्रैगुण अतीता वेख वखाइंदा। पंज तत्त कर पसार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश गंढ्ढ पुआइंदा। निरगुण सरगुण वेख विचार, भेव अभेद आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत एका कारे लाइंदा। एका कारे जाए लग्ग, हरि सुणया धुर फ़रमाणा। तूं साहिब दयाल ठाकर स्वामी सूरा सरबग, शाह पातशाह सच्चा राणा। निरगुण सरगुण चलाउणा मेरा जहाज़, मैं ग़रीब निमाण निमाणा। तेरी किरपा मेरा ताज, प्रगट होए दो जहानां। तूं साजण ल्या साज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, शब्द सुत मंगे बण नादाना। बण नादाना मंगे बाल, पुरख अबिनाशी अग्गे करे अरज़ोईआ। सदा सदा सदा प्रितपाल, प्रितपालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह मैं कंगाल, ख़ाली हथ्थ रिहा वखाईआ। दो जहान बणना दलाल, सच दलाली इक्क कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, सुत शब्दी आप जणाइंदा। तेरा खेल करां महान, भेव कोए ना पाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां तेरा ज्ञान, नाम
निधान इक्क दृढ़ाइंदा। रवि ससि किरन किरन परवान, नूर नूर नूर चमकाइंदा। मंडल मण्डप खोल्ह दुकान, अनुभव तेरा रंग वखाइंदा। लख चुरासी जगत निशान, लोकमात वंड वंडाइंदा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज कर परवान, सांतक सति सति दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप अल्हाइंदा। धुर फ़रमाणा एकँकार, एका वार सुणाईआ। लख चुरासी कर त्यार, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। चारे खाणी खोल्ह दुकान, लोकमात मात दए वड्याईआ। धुर दी बाणी शब्द बबाण, नाम निधान दए जणाईआ। परा पसन्ती मद्धम बैख़री गान, अनडिठया आपणा गाना रिहा सुणाईआ। चार वेद ब्रह्म निशान, पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। चार जुग वंड वंडान, चार वरन होए कुड़माईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, हरि करता आप कराईआ। सेवक सेवा लाए वड बलवान, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द दए समझाईआ। शब्द सुत कर परवान, प्रभ चरनी सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी दिता दान, सच सच्चा रिहा भराया। जुग चौकड़ी खेल महान, तेरी कुदरत वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वंड आप वंडाया। साची वंड जुग चौकड़ी चार, चार चार नाल मिलाईआ। पंचम पंच पंच जैकार, पंचम पंच करे पढ़ाईआ। छे छे खोल्ह किवाड़, सन्त साजण मेल मिलाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण साची कार, हरि करता आप कराईआ। अठ्ठां तत्तां वसे बाहर, नौ दर वेखे थाउँ थाईंआ। दहि दिशा पावे सार, घर साचे आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। भेव अभेदा हरि जू खोल्ह, सचखण्ड निवासी आप जणाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तोले तोल, गुर अवतार सेवा लाइंदा। पीर पैग़म्बर अन्तर आत्म मौल, मौला आपणा रंग वखाइंदा। उलटा करे नाभ कौल, अमृत झिरना आप झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप वखाइंदा। साचा राह नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग, शब्दी शब्द हरि जणाइंदा। अन्त औध जाए पुग, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पैंडा जाए मुक्क, हरि जू हरि हरि आप मुकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बूटा जाए सुक्क, पुरख अबिनाशी आप सुकाइंदा। जुग चौकड़ी जो बैठा रिहा लुक, सचखण्ड वासी नज़र किसे ना आइंदा। अन्तिम अन्त प्रगट हो हो पए बुक्क, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप समझाइंदा। साचा राह लैणा जाण, हरि साचा सच जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग झुल्ले निशान, जुग जुग आपणी वंड वंडाईआ। गुर अवतार शब्द ज्ञान, ज्ञान शब्द नाल मिलाईआ। आत्म अन्तर इक्क ध्यान, ध्यान ध्यान विच रखाईआ। निरगुण नूर जोत महान, जोत जोत करे कुड़माईआ। सतिजुग खेल गुण निधान, सति
सति रिहा दृढ़ाईआ। त्रेता खेल करे महान, त्रिया आपणा अंक बणाईआ। द्वापर दोए दोए रूप दो जहान, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर चलाए मन्त्र नमो सति ब्रह्म मति, आत्म तत्त आप दृढ़ाईआ। आत्म तत्त तत्त ज्ञान, तत्तव तत्त आप जणाइंदा। सृष्ट सबाई साची मति, ब्रह्म मति आप समझाइंदा। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत्त, रत्ती रत्त आप सुकाइंदा। पंज तत्त काया चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। भगत भगवान मार्ग दस, साचे राह आप चलाइंदा। करे कुड़माई हस्स हस्स, आप आपणा बन्धन पाइंदा। सचखण्ड निवासी आए नस्स, लोकमात फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी खेल अवल्ला, हरि सतिगुर आप कराईआ। वसणहारा निहचल धाम उच्च अटल्ला, निहचल बैठा आसण लाईआ। पावे सार जलां थलां, जल थल महीअल आपणा वेस वटाईआ। जोती शब्दी आपे रला, निरगुण आपणा नाउँ धराईआ। जन भगत फड़ाए पल्ला, डोरी शब्द इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग जीवण दाता बेपरवाहीआ। जग जीवण हरि इक्को दाता, जीव जंत आप समझाइंदा। लख चुरासी पिता माता, पूत सपूत गोद सुहाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां पढ़ाए आपणी गाथा, धुर संदेश नर नरेश आप जणाइंदा। दाता दानी सुणाए साका, साख्यात भेव चुकाइंदा। आत्म परमात्म जोड़े नाता, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। ईश जीव मिटे अन्धेरी राता, दूई द्वैती पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेस वटाइंदा। जुग चौकड़ी वेस अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वारो वारा, वेखणहारा नज़र ना आइंदा। सेवा ला तेई अवतारा, भगत अठारां हुक्म सुणाइंदा। ईसा मूसा एका नाअरा, हक़ हक़ीक़त पर्दा लाहइंदा। मुहम्मद बोले तेरा दुआरा, चौदां तबक कुण्डा लाहइंदा। नानक निरगुण मिल्या निरगुण धारा, सरगुण रंग जगत वखाइंदा। पुरख अबिनाशी कर प्यारा, दर दुआरे आप बहाइंदा। मिल मिल सखीआं मंगलाचारा, गीत सुहागी आप अल्हाइंदा। नाम सति सति प्यारा, सति सतिवादी रंग चढ़ाइंदा। सचखण्ड दवारे जै जैकारा, जै जैकार आप कराइंदा। लोकमात दा मात पित सहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा भेव चुकाइंदा। जुग जुग भेव खुल्हावणहारा, भेव कोए ना पाइंदा। लेखा जाणे गुर अवतारा, पीर पैग़म्बर सिफ्त सालाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बण बण लिखार, लिख लिख लेखा दए जणाईआ। भगत भगवान खोल्ह किवाड़ा, आत्म ताकी कुण्डा लाहीआ। अग्नी तत्त करे ठंडा ठारा, शीतल शीतल धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, एका एक जणाईआ। सचखण्ड
वासी साचा राणा, शहिनशाह बेपरवाहीआ। थिर घर वेखे बाल अञ्याणा, सुत दुलारे दए वड्याईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां तेरा खेल महाना, गुर अवतार पीर पैग़म्बर तेरा संग रखाईआ। भगत भगवान गायण गाणा, साचे सन्त सति सति दृढ़ाईआ। गुरमुख मारे निराला बाणा, अणयाला तीर चलाईआ। गुरसिख बख्शे चरन ध्याना, माण मोह ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी आपणे हुक्मे अंदर फिराईआ। जुग चौकड़ी हुक्मे अंदर, हरि जू गेड़ा आप दिवाइंदा। हुक्मे अंदर मट्ठ शिवदुआले मस्जिद मन्दिर, गुरुदुआर बणाइंदा। हुक्मे अंदर पावे सार डूँग्घी कंदर, लख चुरासी वेख वखाइंदा। हुक्मे अंदर पाए बन्धन, हुक्मे अंदर लाए चन्दन, हुक्मे अंदर करे खण्डण, खण्डा आपणे हथ्थ रखाइंदा। हुक्मे अंदर पावे सार विच ब्रह्मण्डण, हुक्मे अंदर कोटन कोटि त्रिलोकी नंदन, लोकमात सेव लगाइंदा। हुक्मे अंदर जन भगतां तोड़े फंदन, हुक्मे अंदर साहिब बख्शंदन, बख्शिश आपणी आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करता पुरख आपणी करनी आप कराइंदा। करनी करे हरि करतारा, भेव कोए ना पाइंदा। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह सर्ब पुकारा, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। लिख लिख लेख बण लिखारा, धुर फ़रमाणा हुक्मी हुक्म हुक्म जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाइंदा। आपणा वेस आपे धर धर, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। आपणा खेल आपे कर कर, करता पुरख वेख वखाईआ। एका निरभउ चुकाए डर डर, भय अवर ना कोए रखाईआ। आपणे मन्दिर आपे खड़ खड़, सचखण्ड दवारे दए वड्याईआ। आपणा अक्खर आपे पढ़ पढ़, निष्अक्खर दए समझाईआ। आपणे गुरमुख आपणे सन्त भगत भगवन्त फड़ फड़, जुग जुग आपे लए मिलाईआ। आपे देवणहारा साचा वर वर, साची वस्त आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सुत रिहा समझाईआ। साचे सुत श्री भगवान, आदि आदि जणाया। नव नौ चार खेल महान, जुग चौकड़ी वेख वखाया। गुर अवतार कर बलवान, बल आपणा नाल मिलाया। पीर पैग़म्बर दे दे दान, दाता दानी वेख वखाया। वरन बरन कर प्रधान, दीन मज़्हब वंड वंडाया। मन्दिर मस्जिद मट्ठ गुरुदुआर खोल्ह मकान, चार दीवारी बन्द कराया। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान इक्क दृढ़ाया। खाणी बाणी खेल महान, लिख लिख लेखा लेख समझाया। गुरमुख विरला चतुर सुघड़ सुजान, जिस पर्दा दए उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क रखाया। सच संदेसा सुण ला कन्न, कन्नां एका विच रखाईआ। जो घड़या सो देवे भन्न, भन्नणहार हथ्थ वड्याईआ। पंज तत्त काया गुर अवतार पीर पैग़म्बर चढ़े चन्न, जोती जोत होए रुशनाईआ। रसना जिह्वा कहे धन्न धन्न, धन्न तेरी प्रभ वड्याईआ। पुरख
अकाल दीन दयाल सच ख़ुदा लैणा मन्न, रहिमत रहीम रहिमान आप कमाईआ। भेव ना जाणे कोए आत्म अन्न, अन्ध अन्धेर जगत वखाईआ। सच निशाना इक्को छन्द, गीत गोबिन्द सर्ब अल्हाईआ। ना कोई बन्धन ना कोई बंध, बन्दीख़ाना ना कोए वखाईआ। आत्म अन्तर इक्को परमानंद, निज़ानंद करे रसाईआ। आत्म परमात्म पए गंढ्ढ, घर साचे वज्जे वधाईआ। जगत विकारा खण्ड खण्ड, तृष्ना मोह ना लागे राईआ। सुरत सवाणी ना होए रंड, हरि शब्दी कन्त हंढाईआ। जन्म जन्म दा मुक्के पन्ध, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। घर साचे होए कारज अनन्द, अनन्द मंगल एका गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेखे चाँईं चाँईंआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा, सचखण्ड आपणा आसण लाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करे पार किनारा, पार ग्रामी खेल वखाइंदा। कलयुग अन्तिम हो त्यारा, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। निरवैर पुरख अपर अपारा, निराकार वेस वटाइंदा। अजूनी रहित वसे सब तों बाहरा, दिस किसे ना आइंदा। एकँकारा कर पसारा, अकल कल आपणा रंग रंगाइंदा। वेद शास्त्र सिमरत करन पुकारा, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। वेद व्यासा बण लिखारा, लिख लिख एका मंग मंगाइंदा। ईसा सजदा सीस करे ख़ुदावंद मेरे परवरदिगारा, ख़ाकी ख़ाक धूढ़ रमाइंदा। मुहम्मद कहे साचा यारा, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला आलमीन आपणी दया कमाइंदा। नानक निरगुण कहे नर नरायण निरँकारा, बिन निरँकार दूजा दर कोए नज़र ना आइंदा। गोबिन्द पुरख अकाल दा सुत दुलारा, उच्ची कूक कूक अल्हाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर वेखे विगसे करे विचारा, विचार विच किसे ना आइंदा। सारे मंगण दोए जोड़ कर निमस्कारा, देवणहारा इक्क अख्वाइंदा। सृष्ट सबाई नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड रहिणा ख़बरदारा, बेख़बर आप जगाइंदा। सच सुच सदा सदा इक्को नाअरा, नर नरायण आप लगाइंदा। इक्क मन्दिर इक्क मकान इक्क घर बारा, इक्क सेज हंढाइंदा। इक्क पुरख एका नारा, एका कन्त आपणी गोद बहाइंदा। एका सखीआं एका मंगलाचारा, एका गीत सुणाइंदा। एका विष्नूं एका ब्रह्म करे पसारा, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। एका गुर इक्क अवतारा, एका रूप अनूप वटाइंदा। एका शब्द इक्क पसारा, प्रेम प्यार इक्क बंधाइंदा। एका वणज इक्क वपारा, एका हट्ट चलाइंदा। कलयुग अन्तिम हो त्यारा, निरगुण आपणा खेल वखाइंदा। पंज तत्त दे सहारा, साख्यात रूप वटाइंदा। गुर नानक तोले एका धारा, धार आपणी ना कोए बदलाइंदा। तेरा तेरा करे सच विहारा, तेरा मेरा भेव किसे ना आइंदा। सृष्ट सबाई बोल जैकारा, एका हुक्म सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम निहकलंक नरायण नर आए अवतारा, मात पित ना कोए बणाइंदा। गोबिंद लिख लिख लेख अपारा, लेखा लिख्त जगत जणाइंदा। कल कल्की लै अवतारा, सम्बल आपणा आसण लाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त
दीप खोल्हे इक्क दुआरा, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश एका घर वखाइंदा । एका मन्दिर एका मस्जिद एका मट्ठ एका शिवदुआला, गुरुदुआरा एका घर बणाइंदा। पंचम पंचम बोल जैकारा, पंचम भेव अभेद खुल्हाइंदा। कलयुग अन्तिम होवे धुँदूकारा, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। गुर का शब्द ना करे कोई विचारा, कलमा अमाम ना कोए सुणाइंदा। घर घर होए जगत विभचारा, विभचार रूप घर घर नज़री आइंदा। ना कोई कन्त ना कोई नारा, नार कन्त जगत वेस ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन वखाए इक्को घर, साचा राह आप समझाइंदा। चार वरन इक्को ज़ात, ब्रह्म पारब्रह्म जणाईआ। चार वरन इक्को दात, हरि जू आपणा नाम वरताईआ। चार वरन इक्को गाथ, पुरख अबिनाशी ढोला सुणाईआ। चार वरन इक्को पित मात, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। चार वरन इक्को साक, सज्जण सैण सच्चा शहिनशाहीआ। कलयुग अन्तिम हरि जू वेखे मार झात, झाकी आपणी ना किसे वखाईआ। साचे सन्त बणाए सच बरात, बराती गुरमुख नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साची धारा आप समझाईआ। साची धार चार वरन, सो पुरख निरँजण आप चलाइंदा। जन भगतां भगवान खोल्हे नेत्र हरन फरन, आपणा दरस कराइंदा। भउ चुकाए मरन डरन, मरन डरन पन्ध मुकाइंदा। करता पुरख करनी करन, हरि करनी आप कमाइंदा। आत्म परमात्म लग्गे सरन, साचा नाता जोड़ जुड़ाइंदा। भगत भगवन्त इक्क दुआरे खड़न, सो मन्दिर सोभा पाइंदा। जगत बुद्धि जीव लड़न, हरि का भेव किसे ना आइंदा। त्रैगुण माया अग्नी सड़न, पंज तत्त शांत ना कोए कराइंदा। गुरमुख साची डोली चढ़न, जिस सतिगुर आप चढ़ाइंदा। सच दुआरे जा के वड़न, दर दुआरा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग सतिजुग धार, पुरख अकाल आप लगाईआ । हरिसंगत देवे साचा माण, माण अभिमाण दए मिटाईआ। मुलां शेख़ मुसायक पंडत पांधे ग्रंथी गए हार, गुर का ज्ञान नज़र किसे ना आईआ । रसना कह कह थक्के ज़बान, आपणी ज़बान ज़बाह ना कोए कराईआ। कोई मसला पढ़े अञ्जील कुरान, काया कुरा ना फोल फुलाईआ। नानक सतिगुर दे के गया मन्त्र सतिनाम, नाम सच पढ़ाईआ। जो गुरमुख नारी हरि सतिगुर मिले आण, तिस होए मात कुड़माईआ। चौथी लांव होए परवान, पुरख अबिनाशी आपणे अंग लगाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई ना कोए निशान, शरअ वंड ना कोए रखाईआ। आत्म परमात्म वसे इक्क मकान, साढे तिन्न हथ्थ बंक सुहाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर देवे निशान, साहिब सतिगुर गया समझाईआ। अंदर वेखो मार ध्यान, सतिगुर लावां पढ़ पढ़ ख़ुशी मनाईआ। जिस गोबिन्द मिल्या आण, तिस नाता तुट्टा जगत लोकाईआ। जिस नानक सतिगुर लए
पछाण, तिस काण ना रहे राईआ। जिस साहिब सुल्तान पुरख अबिनाशी करता पुरख पुरख मिले भगवान, भगौती भय ना कोए डराईआ। नरायण सिँघ ना समझो बाल अञ्याण, सिँघ संगत मिली वड्याईआ। पुत्तर धी जगत निशान, लिख्त लेख रिहा समझाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी पिच्छों बणना इक्क विधान, पिछला लेखा दए मुकाईआ। दीन मज़्हब सारे हो जाओ सावधान, वेला गया हथ्थ ना आईआ। गुर गोबिन्द लिख के गया कलम नाल निशान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुरमुख जोड़ी जुड़ी जहान, दो जहान वज्जे वधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाण, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। करोड़ तेतीसा होया हैरान, सुरपति नैण रिहा शरमाईआ। गुर अवतार ख़ुशी मनाण, थिर घर साचे सोभा पाईआ। कलयुग अन्तिम करे खेल श्री भगवान, साहिब आपणा राह चलाईआ। चार जुग दी वंडण वंड मेटे निशान, साचा राह इक्क वखाईआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां देवे इक्क ज्ञान, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। फ़तेह डंका वज्जे गोबिन्द सिँघ सूरबीर नौजवान, चारों कुण्ट कुण्ट शनवाईआ। नानक सिख्या सब नूं करनी पए परवान, धुर परवाना हरि सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग दा साचा राह, निरगुण सरगुण दए सलाह, पुरख अबिनाशी इक्क मलाह, दूजा बेड़ा ना कोए चलाईआ। हुक्मे अंदर खेल तमाशा, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। हुक्मे अंदर मंडल रासा, गोपी काहन नचाइंदा। हुक्मे अंदर जन भगतां करे पूरी आसा, आसा मनसा पूर कराइंदा। हुक्मे अंदर सच धरवासा, धुर दरबारी आप रखाइंदा। हुक्मे अंदर खेल पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर वेख वखाइंदा। हुक्मे अंदर गुरमुख गुरसिख पूरी करे अरदासा, अर्ज़ अरज़ोई आपणे लेखे लाइंदा। दीन मज़्हब पारब्रह्म चलाई आपणी शाख़ा, कलयुग अन्तिम आपणे लेखे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक गोबिन्द नाम वड्याइंदा। नानक गोबिन्द साची धार, चार वरन कुड़माईआ। काया मन्दिर अंदर सच दुआर, गुरू गुर ज्ञान दए समझाईआ। अमृत आत्म ठंडा ठार, निझर झिरना इक्क वखाईआ। जोत निरँजण होए उज्यार, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। दूई द्वैती पर्दा पाड़, बज़र कपाटी दए खुल्हाईआ। अनहद शब्द सच्ची धुन्कार, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। आत्म सेजा खेल अपार, ब्रह्म वेखे चाँईं चाँईंआ। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, भेव कोए ना पाईआ। दूल्हा बणे सिरजणहार, साचा झूला आत्म नारी अकल कल धारी आप झुलाईआ। जोड़ी जुड़े विच संसार, हरि सतिगुर लोकमात जुड़ाईआ। काया तन जगत प्यार, आत्म परमात्म रंग वखाईआ। सो विवाह होए परवान, जिस विवाह अंदर गुरमुख बैठे चाँईं चाँईंआ। गुरू ग्रन्थ गुर सच्चा साहिब हर घट करे ध्यान, हाज़र हज़ूर हर घट नज़री आईआ। सतिजुग साचा कर परवान, जीउ पिण्ड तन काचा काची माटी गगरी सच समग्री, एका हट्ट विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पंज तत्त ना कोए वड्याईआ। पंज तत्त ना कोए गाथा, खाणी रचन ना कोए रचाइंदा। करे खेल पुरख समराथा, समरथ आपणा हुक्म वरताइंदा। सति सतिवादी सति चलाए राथा, सतिगुर हरि जू सेव कमाइंदा। जन भगतां मेले कट के दूरी वाटा, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। जन्म जन्म दा चुक्या घाटा, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाइंदा। हरिजन साचा मिल्या सज्जण, घर साचे वज्जी वधाईआ । भाण्डे भरम गढ़्ह हँकारी भज्जण, निवण सो अक्खर इक्क वड्याईआ। कूड़ी क्रिया जीव तजण, प्रेम प्यार इक्क सिखाईआ। नानक गोबिन्द अनहद वाजे वज्जण, छत्ती राग रहे जस गाईआ। एकँकारा सब दे परदे कज्जण, नाम सति करे रुशनाईआ। करता पुरख कराए मजन, चरन धूढ़ अशनान कराईआ। निरवैर रखे लज्जण, निराकार होए सहाईआ। निरभउ भय चुकाए दो जहानन, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक्क रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे ख़ुशी वखाईआ। साचे घर अगम्मी वाजा, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड नाच नचाइंदा। गुरमुख गुर गुर साजण साजा, गुर किरपा वेख वखाइंदा। गृह मन्दिर भूपत मिले राजन राजा, शाह पातशाह दया कमाइंदा। गुरसिख तजे लोक लाजा, गुरमुख लाज विच कदे ना आइंदा। जिस मिल्या ग़रीब निवाज़ा, गुरमति माण सर्ब गवाइंदा। आप स्वारे सतिगुर काजा, रच रच काजा वेख वखाइंदा। अन्तिम कलयुग प्रगट होया देस माझा, नाम डंक इक्क सुणाइंदा। गुरमुखां पिच्छे फिरे भाजा, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अन्त आपणा खेल वखाइंदा। अन्त खेल करे अपारा, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। चार वरन सच दुआरा, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। चौदां लोक रोवण ज़ारो ज़ारा, चौदां तबक देण दुहाईआ। पुरख अबिनाशी करया खेल अपारा, लोकमात वेस वटाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, इक्को अल्फ़ रिहा पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा अनन्द अनन्द अनन्द विच वखाईआ। साचा अनन्द गाया मंगल, घर साचे वज्जी वधाया। जन्म जन्म दा टुट्टा संगल, हरि जू हरि हरि आप कटाया। आत्म परमात्म पाया बन्धन, बन्दीख़ाना नज़र होर ना आया। रसना गाउणा सोहँ छन्दन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान होए सहाया। साची जोड़ी मस्तक लग्गे चन्दन, चन्द चांदनी मुख शरमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग रीत करे अतीत, मन्दिर मस्जिद मट्ठ ना कोए मसीत, हरिसंगत दए माण वड्याआ। हरिसंगत रसना जै जैकार, जै जैकारा आप कराईआ। जोड़ी जुड़े विच संसार, जोड़नहारा आप जुड़ाईआ। साची घोड़ी शब्द चाड़्ह, आवण जावण पन्ध मुकाईआ।
आत्म परमात्म इक्क प्यार, सच आधार इक्क रखाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंज वार बोले जैकार, जै जैकार करे लोकाईआ।