३१ जेठ २०१९ बिक्रमी ठाकर सिँघ दे नवित जेठूवाल
सो पुरख निरँजण अगम्मड़ा गीत, नर हरि नरायण आप अल्हाइंदा। हरि पुरख निरँजण साहिब अनडीठ, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। एकँकारा आदि जुगादि चलाए साची रीत, निरगुण वसे धाम न्यारा। आदि निरँजण सद अतीत, जोती जाता नूर उज्यारा। अबिनाशी करता हरि जू मीत, सच मन्दिर सुहाए सच दुआरा। श्री भगवान लेखा जाणे हस्त कीट, आदि जुगादी इक्क अवतारा। पारब्रह्म प्रभ सचा मीत, निरगुण करे खेल अपारा। सचखण्ड दवारे नाता तुट्टे मन्दिर मसीत, शिवदुआला मट्ठ ना कोए गुरदवारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतारा। करता पुरख खेल अवल्ला, आदि जुगादि आप कराइंदा। वसणहारा सच महल्ला, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। निरगुण नूर जोत शब्द रला, दीपक दीपक आप प्रगटाइंदा। सच सिँघासण एका मल्ला, पुरख अबिनाशण आसण लाइंदा। पावे सार जलां थलां, डूँग्घी भँवरी वेख वखाइंदा। सति संदेश नर नरेश एका घल्ला, दो जहान आप जणाइंदा। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड फड़ाए पल्ला, पल्लू एका एक रखाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, सचखण्ड निवासी सच दुआरा आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा खेल आप कराइंदा। सचखण्ड निवासी एकँकार, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। निरगुण सरगुण भेव न्यार, निराकार साकार वेस वटाईआ। जुगा जुगन्तर हो त्यार, त्रैगुण अतीता, आपणा वेस वटाईआ। ठांडा सीता सच दरबार, धुर दरबारा दए सुहाईआ। आवे जावे वारो वार, लोक परलोक वेख वखाईआ। धरत धवल दे सहार, धरनी आपणे रंग रंगाईआ। लख चुरासी पावे सार, गुर अवतार पीर पैग़म्बर कर पढ़ाईआ। बोध अगाधा शब्द जैकार, जै जैकार नाद सुणाईआ। सचखण्ड दी साची धार, लोकमात वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण वेखणहारा, एकँकारा सिफ्त सालाहइंदा। आदि निरँजण हो उज्यारा, अबिनाशी करता साथ मिलाइंदा। श्री भगवान दे हुलारा, पारब्रह्म प्रभ गोद सुहाइंदा। पूत सपूता सुत दुलारा, निरगुण निरगुण अंग लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी हरि करतार, आदि जुगादि जुग जुग आप कराईआ।
निरगुण सरगुण हो त्यार, सरगुण निरगुण सीस झुकाईआ। निरगुण ढोला सति जैकार, सरगुण सोहला आपे गाईआ। बण विचोला अगम्म अपार, काया चोला वेख वखाईआ। साचा तोला दो जहान, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। पर्दा ओहला खोल्ह किवाड़, हरिजन साचे लए मिलाईआ। जोड़ा जोड़ विच संसार, जोड़ी आपणे नाल रखाईआ। साचा घोड़ा सच त्यार, शब्दी शब्द वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाईआ। साचा खेल आदि जुगादि, जुग करता आप वखाइंदा। सचखण्ड निवासी वजाए नाद, अनादी नाद आप सुणाइंदा। शब्द अगम्मी बोध अगाध, बोध अगाध आप दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। जुग जुग खेल हरि करतारा, आदि जुगादी आप कराईआ। जुग चौकड़ी पावे सारा, नव नौ आपणा रंग रंगाईआ। लेखा जाणे गुर अवतारा, कोटन कोटि गुर आपणी सेव लगाईआ। दर दरवेश बण भिखारा, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। देवणहार इक्क निरँकारा, वस्त अमोलक आप वरताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देंदा आया वारो वारा, कोटन कोटि काल बिताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे दे सहारा, सेवक साची सेवा इक्क समझाईआ। कलयुग अन्त खेल करे न्यारा, निरगुण आपणा राह चलाईआ। चौदां तबकां कर खुआरा, चौदां लोक माण गुवाईआ। एका गुरमुख कर प्यारा, गुर गोबिन्द अंग लगाईआ। भगत भगवान दे सहारा, महांसारथी साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त आपणी धार आप चलाईआ। साची धार पुरख अगम्म, अगम्मड़ा आप चलाइंदा। लेखा जाणे लख चुरासी पवण दम, दम दमां विच समाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां जाणे कम्म, निहकर्मी कर्म कांड आप रखाइंदा। जुगा जुगन्तर हरख़ सोग ना कोए ग़म, चिंता रोग ना कोए सताइंदा। निरगुण निरगुण हो प्रगट श्री भगवन, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। कलयुग अन्तिम हरिजन चढ़ाए साचे चन्न, चन्द चांदना मुख शरमाइंदा। एका राग सुणाए कन्न, कन्ना कोए ना नाल मिलाइंदा। एका नाम वखाए धन्न, नाम ख़ज़ीना धन्न आप लुटाइंदा। एका जननी एका जन, दाई दाया इक्क वड्याइंदा। एका खेल करे श्री भगवन, भगवन आपणा राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। आपणा भेव हरि जू चुक्क, पर्दा आपणा दए उठाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग जो बैठा रिहा लुक, निरगुण आपणा नाउँ रखाईआ। सरगुण रूप गुर सुखणा गए सुक्ख, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। अन्तिम सब दी सफ़ा गई उठ, लोकमात रहिण ना पाईआ। लुकया रहे ना कोई किसे गुट्ठ, चारों कुण्ट पई दुहाईआ। करे खेल अबनाशी अचुत्त, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जन भगत सुहाए साची रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। सेवा करे अबिनाशी अचुत्त, चित वित ठगौरी
कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची कारे आपे लाईआ। साची कार आपे लग्ग, हरि जू हरि हरि सेव कमाइंदा। नाउँ धराय सूरा सरबग, सर्ब कल आप हो जाइंदा। जोत निराला दीपक जग, अन्ध अन्धेर आप मिटाइंदा। साची धारों हो प्रगट, धार धार विच रखाइंदा। लहिणा देण चुकाए हथ्थो हथ्थ, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। कलयुग अन्तिम मार्ग दस्स, साचा राह आप वखाइंदा। भगत भगवन्त मेला हस्स हस्स, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। धुरदरगाही वेखे नस्स नस्स, दो जहानां फेरा पाइंदा। कृपानिध ठाकर स्वामी जन भगतां हरि जू होए वस, वस आपणा ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहारा आप कराइंदा। सच विहारा श्री भगवान, कलयुग अन्त अन्त कराईआ। सचखण्ड दा सच निशान, सति दुआरे आप झुलाईआ। सतिजुग दा रंग महान, जन भगतां आप चढ़ाईआ। सतिजुग दा सति विधान, सतिगुर साचा आप बणाईआ। देवणहारा जीआ दान, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। सुरती शब्दी साचा काहन, एका बंसरी नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ । लेखा रखे आपणे हथ्थ, लिखणहार आप अख्वाया। जुग चौकड़ी चलाए रथ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाया। जन भगतां देवे नाम वथ, वस्त अमोलक झोली पाया। सति सतिवादी मार्ग दस्स, बण रैहबर वेख वखाया। जन्म जन्म दी पूरी कर कर आस, आसा तृष्ना दए गंवाया। नाता तुट्टे जगत भोग बलास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराया। साचा खेल करे करतारा, हरि जू आपणी दया कमाईआ। सतिजुग दा सच विहारा, साख्यात दए वखाईआ। नामे तेरा कर्ज़ उतारा, छप्परी मन्दिर रूप वखाईआ। धन्ने तेरा सोहे दुआरा, गंवार जट्ट मिले वड्याईआ। कलयुग अन्त होए उज्यारा, उजरत मंगे ना कोए सच्चा माहीआ। भगत भगवन्त वखाए सच मनारा, महल अटल भेव कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर वेखण नैण उग्घाड़ा, लोकमात ध्यान लगाईआ। बहत्तर अंक अंक प्यारा, सत्तर डंक विच संसारा, डंका एका नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप रंगाईआ। साचा रंग सतिवादी धार, सतिगुर पूरा आप रंगाइंदा। साता चौका इक्क विहार, चौका साता जोड़ जुड़ाइंदा। सति सतिवादी होया ख़बरदार, बेख़बर चार जुग आप उठाइंदा। चार जुग दा कर्ज़ उतार, चारे वेद वेख वखाइंदा। चारे खाणी खोल्ह किवाड़, चारे बाणी भेव चुकाइंदा। चारे कुण्ट हो उज्यार, चार वरन पर्दा लाहइंदा। चार यारी कर खुआर, चौथे घर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सत्त चार चार सत्त, देवणहार ब्रह्म मत, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे रंग रंगाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म रंग
रंगीला, रंगण एका एक चढ़ाईआ। धुरदरगाही शब्द वसीला, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। एथे ओथे छैल छबीला, बिरध बाल ना कोए जणाईआ। जन भगत बणाया सच कबीला, हरि जू बणया पिता माईआ। दोए जोड़ करे निमस्कार जो चढ़ के आया असव नीला, पुरख अकाल होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा भेव हथ्थ भगवान, भेव किसे ना आया। कलयुग अन्त हो प्रधान, दो जहान दए समझाया। सतिजुग दा सति निशान, सति पुरख निरँजण दए झुलाया। सत्तर बहत्तर कर परवान, चुहत्तरां एका घर वखाया। गुर अवतार मंगण दान, दर बैठे सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी कर परवान, नेत्र नैणां नीर रहे वहाया। लोकमात खेल करे महान, ख़ालक ख़लक विच समाया। तेरे भगतां बणे सच पकवान, जिस अन्तर आपणा भोग लगाया। असीं चल के आईए खाण, ज़ात पात दीन मज़्हब मोह चुकाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवान गीत तेरा गाण, सोहँ ढोला इक्क सुणाया। चार जुग दे बाल अञ्याण, तेरा भेव किसे ना पाया। लिख लिख आए वेद पुराण, शास्त्र सिमरत नाल मिलाया। गीता ज्ञान जगत निशान, निरगुण सरगुण दए समझाया। अञ्जील कुरान खेल महान, कलमा नबी रसूल पढ़ाया। खाणी बाणी कर प्रणाम, नानक गोबिन्द सीस झुकाया। किसे अन्त ना पाया विच जहान, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह पल्लू गए छुडाया। कलयुग अन्तिम जन भगतां करया आप परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाया। चार वरन इकट्ठे कीते आण, ऊँच नीच ना कोए रखाया। साचे दर सोहण सुहाए आप मेहरवान, मेहर नज़र इक्क टिकाया। कर किरपा श्री भगवान, तुध बिन अवर ना कोए सहाया। तेरे हुक्मे अंदर इकट्ठे होए आण, सत्त चार जोड़ जुड़ाया। चरन कँवल इक्क ध्यान, उपर नैण ना कोए उठाया। चार जुग तेरा नाम संदेशा शब्दी दे दे आए ब्यान, जीव जंत जगत समझाया। कलयुग अन्त करे कल्याण, कल करता आपणी लए प्रगटाया। नाउँ रख निहकलंक बली बलवान, बल सब दा दए गंवाया। तेई अवतार होए हैरान, विष्न ब्रह्मा शिव नीर वहाया। भगत अठारां सीस झुकाण, ईसा मूसा मुहम्मद चरन धूढ़ ख़ाक रमाया। गुर दस दहि दिशा एका ढोला गाण, वाहवा मेरे साहिब तेरी वड्याआ। कलयुग अन्तिम आपणे दर कर परवान, दूसर राह नज़र कोए ना आया। इक्को गाईए तेरा गाण, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। सचखण्ड दवारे खेल महान, लोकमात वेखे बेपरवाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे अन्त दान, जगत भण्डारी भण्डारा इक्क वखाईआ।