पुस्तकालयभाग १२

पहली हाढ़ २०१९ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच दया होई

सति पुरख निरँजण सच्चा शहिनशाह, सति सतिवादी खेल कराइंदा। सच सिँघासण आसण ला, निरगुण नूर डगमगाइंदा। तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पा, सचखण्ड दवारा आप वड्याइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह, बेअन्त आपणी कल धराइंदा। सो पुरख निरँजण नाउँ रखा, भेव अभेद आप जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण वेस वटा, जोती जाता पर्दा लाहइंदा। एकँकारा खेल खला, साचा रंग आप वखाइंदा। आदि निरँजण नूर रुशना, नूरो नूर नूर समाइंदा। अबिनाशी करता सच दुआरे डंक वजा, एका डंका आप जणाइंदा। श्री भगवान निशान झुला, सच निशाना आप वखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, रूप अनूप आप दरसाइंदा। शाहो भूप बण राज राजान, हुक्मी हुक्म आप अल्हाइंदा। धुर फ़रमाणा आपे गा, साचा गाणा आप सुणाइंदा। आदि रचना जिस लई रचा, रच रच आपणा खेल कराइंदा। सचखण्ड दवारा इक्क प्रगटा, प्रगट आपणी जोत वखाइंदा। ना कोई पिता ना कोई मां, पूत सपूत ना कोए अख्वाइंदा। ना कोई मन्दिर ना मकां, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। निरगुण नूर नूर रुशना, जोती जाता पर्दा लाहइंदा। आपणा लेखा आपणी झोली पा, आपणा खाता आप भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा वेख वखाइंदा। वेखणहारा एकँकार, सचखण्ड निवासी दया कमाइंदा। निरगुण निराकार हो उज्यार, निरवैर आपणा भेव चुकाइंदा। अजूनी रहित खेल अपार, करता पुरख आप कराइंदा। सति दुआरा खोल्ह किवाड़, घर घर विच आप वड्याइंदा। सचखण्ड दवारे पैज स्वार, थिर घर आपणा रंग रंगाइंदा। शब्दी सुत इक्क दुलार, जन जननी आप प्रगटाइंदा। दाई दाया बण निरँकार, साची सेवा सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप सुहाइंदा। सच दुआरा सच सिँघासण, हरि जू हरि हरि आप लगाईआ। खेले खेल पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करता धार चलाईआ। आपणे मंडल पावे रासण, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। आदि जुगादी बण बण साथन, सगला संग आप निभाईआ। रथ रथवाही बण चलाए राथन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा इक्क वड्याईआ। सचखण्ड दवारा वड्डा वड, सो पुरख निरँजण आप बणाया। आपणी इच्छया आपणे विच्चों कढ्ढ, आप आपणा रंग रंगाया। आपे बैठा साचे मन्दिर सज, सति सतिवादी डेरा लाया। कर खेल पुरख समरथ, समरथ आपणा राह चलाया। आपणी महिमा जाणे अकथ, कथ कथ भेव ना किसे सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा आप वसाया। सचखण्ड दवारा गया वस, सो पुरख निरँजण आप वसाइंदा। निरगुण निराकार निरवैर अजूनी रहित करे कराए असुते प्रकाश, प्रकाशवान आपणा

भेव आप जणाइंदा। आपणे गृह आपणे मन्दिर आपणे घर आप कर कर भोग बलास, साची सेज आप हंढाइंदा। तख्त निवासी शाहो शाबाश, आपे करे आपणी पूरी आस, आसा होर ना कोए वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दी साची धार, आदि पुरख पुरख निरँकार करे कराए करने हार, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। दूसर संग ना कोए साथ, भेव अभेद आप जणाईआ। आदि आदि चलाया राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। शब्दी सुत सुत दिती दात, बण दानी आप वरताईआ। थिर घर दुआर सुणाई एका बात, बातन आपणा भेव खुल्हाईआ। आपे बण बण पित मात, साक सज्जण आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा आप सुहाईआ। सचखण्ड दवारा सुहञ्जणा, हरि सतिगुर साचा आप सुहाइंदा। कर प्रकाश आदि निरँजणा, नूर नुराना डगमगाइंदा। आदि जुगादी दर्द दुःख भय भञ्जणा, भय अवर ना कोए रखाइंदा। दर घर साचे साचा सज्जणा, दरगाह साची संग रखाइंदा। ना घड़या ना भज्जणा, जन्म मरन ना कोए रखाइंदा। ताल नगारा इक्को वज्जणा, रागी राग ना कोए सुणाइंदा। सुत दुलारा पूत सपूता थिर घर साचे एका सद्दणा, सद्द सद्द आपणा हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी एका हुक्म जणाइंदा। शब्द सुत सुण साचे लाल, हरि सतिगुर आप सुणाया। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर बणया रिहा मात दलाल, दो जहानां दलाली इक्क कमाया। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी झोली दिते डाल, त्रैगुण रंगण रंग रंगाया। पंज तत्त रखाए पत डाल, लख चुरासी पंखड़ी आप खिलाया। आत्म परमात्म खेल निराल, ब्रह्म पारब्रह्म वंड वंडाया। ईश जीव वखाए धर्मसाल, काया खेड़ा इक्क वसाया। निरगुण सरगुण राह सखाल, शब्दी शब्द भेव चुकाया। एका मन्त्र खोल्ह किवाड़, सच संदेशा आप अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत शब्द रिहा जणाया। सुत शब्द उठ जाग, हरि सतिगुर आप जगाइंदा। आदि लगाया तैनूं भाग, तेरा राह वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव साजण साज, तेरी गोद बहाइंदा। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड निवाज, लोआं पुरीआं तेरे रंग रंगाइंदा। त्रै पंज मेला रच रच काज, लख चुरासी घड़ घड़ भाण्डे, तेरा रंग रंगाइंदा। निरगुण सरगुण अंदर कर कर नाच, बण नटुआ स्वांग वरताइंदा। अप तेज वाए पृथ्मी अकाश पंचम काज, काया गगरी आप सुहाइंदा। आत्म परमात्म मन्दिर साज, घर घर विच आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत एक सुणाइंदा। शब्दी सुत खोल्ह अक्ख, सो पुरख निरँजण आप सुणाया। आदि तेरी वंडी वंड कीता वक्ख, वक्खरा राह इक्क वखाया। लख चुरासी अंदर वस, घट घट डेरा लाया। निरगुण सरगुण मार्ग दस्स, बण पाँधी राह चलाया। जोत निरँजण कर प्रकाश, अनहद नादी नाद वजाया। आत्म परमात्म

खेल तमाश, ब्रह्म पारब्रह्म वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा रिहा सुणाया। सुण संदेशा हरी दुआर, सुत शब्द सीस झुकाइंदा। तेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त तेरा भेव कोए ना आइंदा। मैं बाल अञ्याणा तेरा सुत मेरे परवरदिगार, तेरी किरन नूर अख्वाइंदा। हुक्मे अंदर सेवा करां विच संसार, बण बरदा सेव कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव पाणी हार, दोए जोड़ सीस सर्ब झुकाइंदा। दर दरवेश मंगण भिखार, ख़ाली झोली सर्ब जणाइंदा। तूं देवणहार दातार, तुध बिन आसा पूर ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाइंदा। मंगां मंग प्रभ स्वामी ठाकर, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। मेरा नूर कर उजागर, तेरे नूर होए रुशनाईआ। जुग चौकड़ी बणया रिहा सौदागर, बण वणजारा हट्ट चलाईआ। वसदा रिहा काया गागर, पंज तत्त अंदर डेरा लाईआ। तेरे नाउँ दे दे आदर, लोकमात ख़ुशी मनाईआ। तूं करीम करता कादर, रहिमत तेरी मेरे रहिमान, मेरी बणत बणाईआ। मुकामे हक़ तेरा निशान, नसीहत तेरी मोहे भाईआ। मेरा सजदा मेरी प्रणाम, मेरा सीस जगदीश तेरे चरन छुहाईआ। तेरा कलमा सच कलाम, तेरा नाम मेरे अमाम, एका नौबत रिहा वजाईआ। मैं बणया रिहा गुलाम, बण बरदा सेव कमाईआ। पंज तत्त काया दे दे माण, गुर अवतार जगत वड्याईआ। तेरा संदेशा सच पैग़ाम, पीर पैग़म्बर कर पढ़ाईआ। तेरे हुक्मे अंदर कोटन राम, कृष्न काहन गए अख्वाईआ। तेरा खेल दो जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन आस ना कोए रखाईआ। पुरख अबिनाशी सच संदेशा बोले, बोलणहारा इक्क अख्वाइंदा। सुत शब्द तेरे वसां कोले, पर्दा ओहला आप रखाइंदा। जुग चौकड़ी तेरे कोलों रखे ओहले, लोकमात वेस वटाइंदा। माण दिवाया पंज तत्त चोले, जगत डोला आप हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा हुक्म सच संदेश, सचखण्ड निवासी आप सुणाईआ। आदि जुगादी इक्क नरेश, ना मरे ना जाईआ। हुक्मे अंदर विष्न ब्रह्मा शिव महेष, गणपति गणेश सेव कमाईआ। हुक्मे अंदर लख चुरासी रिहा वेख, घट घट सेज हंढाईआ। हुक्मे अंदर धारे भेख, भेखी आपणा रूप वटाईआ। हुक्मे अंदर वेखे मंडल देस, मण्डप आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क जणाईआ। साचा हुक्म एकँकार, एका वार जणाइंदा। शब्द सुत हो त्यार, आलस निंद्रा ना कोए जणाइंदा। पुरख अबिनाशी खेल करया अपार, भेव कोए ना पाइंदा। सचखण्ड दा सच विहार, लोकमात वखाइंदा। सच दुआरा कर त्यार, नर निरँकारा आसण लाइंदा। तख्त निवासी शाह सिक्दार, हुक्मी हुक्म आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। साचे सुत उठ बल धार,

हरि सतिगुर आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दोए जोड़ करन निमस्कार, दूर दुराडे सीस झुकाईआ। त्रैगुण रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पंज तत्त कहिण होए ख़ुआर, साडी सार कोए ना पाईआ। तेई अवतार करन पुकार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गए औध हंढाईआ। भगत अठारां नेत्र नैण उठाल, राह तक्कण सच्चे माहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद होए कंगाल, लुट्टी गई ख़लक ख़ुदाईआ। चार यार होए बेज़ार, दर्दी दर्द ना कोए वंडाईआ। बाहों फड़ सब नूं लैणा उठाल, बचया कोए रहिण ना पाईआ। नानक गोबिन्द दस दस कर सवाल, एका जोती मंग मंगाईआ। निरगुण रूप पुरख अकाल, आदि जुगादी पिता माईआ। पंचम मेला सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, पंच परवान हरि चरन मिले सरनाईआ। चार जुग दे शाह कंगाल, इकट्ठे करन एका थाईंआ। अग्गे पिच्छे चलणा नाल नाल, चार कुण्ट दहि दिशा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक्क जणाईआ। सच सुनेहड़ा सुणना अन्त, एकँकार आप जणाइंदा। कलयुग वेला आए अन्त, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध मुकाइंदा। जिस नूं कहिन्दे गए हरि बेअन्त, सो बेअन्त फेरा पाइंदा। जिस नूं सुणदे गए कन्त, सो कन्त कन्तूहल वेस वटाइंदा। जिस दा पढ़दे गए मंत, सो मन्त्र आप सिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे आप जणाइंदा। सुत दुलारा गया जाण, घर साचे वज्जी वधाईआ। पारब्रह्म तेरा खेल महान, तुध बिन भेव कोए ना पाईआ। बाली बुध मैं बाल अञ्याण, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेलया खेल महान, कोटन कोटि वेस वटाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां दे दे तेरा दान, नाम ख़ज़ाना इक्क वरताईआ। सति संदेशा सच निशान, सति सतिवादी इक्क जणाईआ। थिर घर साचा खोल्ह दुकान, तेरा हट्ट चलाईआ। चौदां लोक होए हैरान, चौदां तबक नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। दूसर ओट ना रखी आस, सुत शब्दी सीस झुकाइंदा। आदि जुगादि प्रभू तेरा दास, दूसर हुक्म ना कोए मनाइंदा। चरनां हेठ कोटन कोटि पृथ्मी आकाश, रवि ससि नज़र कोए ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर जुग जुग बूटे लाए तेरी शाख़, शनाख़त आपणे हथ्थ रखाइंदा। निरगुण दीवा बाती कर प्रकाश, कमलापाती वेख वखाइंदा। बण साकी जाम प्या बुझाए प्यास, अमृत झिरना इक्क झिराइंदा। नाद शब्द धुन राग बिन रसना स्वास, घर घर विच गीत सुणाइंदा। निरगुण सरगुण वसे पास, सरगुण अंदर निरगुण आसण लाइंदा। आत्म परमात्म दे धरवास, धर्म दुआरा इक्क वड्याइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म बुझाए प्यास, तृष्ना र्तिख़ा ना कोए वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल अन्तिम कल, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। जुग

चौकड़ी करदा रिहा वल छल, अछल छलधारी वेस वटाईआ। गुर अवतार मात घल्ल, जीव जंत जंत समझाईआ। अन्तिम सारे जोती गए रल, पंज तत्त कम्म किसे ना आईआ। झूठा नाता हड्ड मास नाड़ी खल्ल, रक्त बूंद बन्धन पाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ल, अटल पदवी इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाईआ। साचा खेल पुरख समरथ, सुत शब्दी आप जणाइंदा। जुग जुग चलाया रथ, रथ रथवाही नज़र किसे ना आइंदा। ब्रह्मा वेता गा गा गथ, चारे वेद वेद वड्याइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण मार्ग दस्स, पुराण प्राणी ना कोए पुजाइंदा। गीता ज्ञान अलखणा अलख, अलख निरँजण आप अल्हाइंदा। अञ्जील कुराना गा गा जस, तीस बतीसा आप सुहाइंदा। खाणी बाणी कर कर हठ, गुर शब्दी बन्धन पाइंदा। अन्तिम लोकमात गुर अवतार पीर पैग़म्बर काया चोला छड्ड के गए नट्ठ, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। शब्दी गुर इक्को इक्क सच्चा जस, जस हरि जी आप सुणाइंदा। जुग चौकड़ी कर कर वस, ब्रह्मण्ड खण्ड आप भुवाइंदा। सूरज चन्न रहे नस्स, नस्स नस्स पन्ध ना कोए मुकाइंदा। लख चुरासी त्रैगुण माया रही फस, फाँसी जम्म ना कोए तुड़ाइंदा। साचा तीर निराला मारे ना कोए कस, अणियाला बाण ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत शब्द आप वड्याइंदा। सुत शब्द कर दलील, हरि साचे सच जणाया। नौ सौ चुरानवें निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण बणदा रिहा वकील, लोकमात फेरा पाया। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी कर कर गए अपील, प्रभ अग्गे वास्ता पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहार रिहा जणाया। सुत दुलारा वेख निरँकार, थिर घर साचे ख़ुशी मनाइंदा। पुरख अबिनाशी तेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त तेरा ढोला गाइंदा। तेरा चोला बदल्लया वेख्या विच संसार, संसार सागर नज़र किसे ना आइंदा। जिस दा सोहला गा गा गए गुर अवतार, पीर पैग़म्बर ओट रखाइंदा। जिस दी महिमा गा गा थक्के वेद चार, शास्त्र सिमरत पुराण पुराणी वेद व्यासा आस रखाइंदा। सो साहिब खेल करे अपार, परम पुरख फेरा पाइंदा। कागद कलम ना लिखणहार, लिख लिख लेख ना कोए जणाइंदा। उठ शब्द सुत सच विहार, हरि साचा सच कराइंदा। चार जुग दी कन्डयां वाड़, अन्तिम आपणी हथ्थीं हूंझ वखाइंदा। वरन बरन करे पार, दीन मज़्हब ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ना कोए विहार, आत्म ब्रह्म सर्ब दृढ़ाइंदा। साचे तख्त बैठा आप करतार, दूसर नज़र कोए ना आइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां कर ख़बरदार, खण्डा एका हथ्थ फड़ाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां दए उठाल, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट होया दीन दयाल, दयानिध ठाकर आपणी खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म धुरदरगाही, हरि हरि आप जणाया। सुत दुलारा बणया राही, शब्दी सेव कमाया। तेई अवतार उठो मेरे छोटे भाई, हरि जू सद्दा रिहा घलाया। भगत अठारां बणो राही, पैंडा अन्त मुकाया। ईसा मूसा मुहम्मद चार यार करो सलाही, सलाहगीर नज़र कोए ना आया। दस गुरू वेखो चल के माही, पुरख अबिनाशी फेरा पाया। पंजां वखाए साचा थाईं, थान थनंतर इक्क वड्याआ। सब दा लेखा रिहा मुकाई, पूरब लेखा जो जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। सारे उठो हो त्यार, शब्दी शब्द जणाइंदा। कलयुग दा अन्त विहार, सति पुरख निरँजण आप कराइंदा। सचखण्ड बणाया इक्क दुआर, दर दरबारा आप सुहाइंदा । लोकमात करे उज्यार, उजरत होर ना कोए लगाइंदा। निरगुण निर्धन दए दीदार, भेव अभेव आप खुल्हाइंदा। वेखणहारा शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुराना पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल एका वार, हरि जू हरि हरि आप कराईआ। विष्नूं तेरा विश्व भण्डार, आपणे हथ्थ वखाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म पसार, पारब्रह्म प्रभ मेटे चाँईं चाँईंआ। शंकर तेरी शरअ शृंगार, हथ्थ त्रसूल आप सुटाईआ। त्रैगुण तेरा तुट्टा जंजाल, तोड़नहारा एको आईआ। पंज तत्त तत्त होए बेहाल, बेहबल हो हो नीर वहाईआ। तेई अवतार करन सवाल, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। भगत अठारां कहिण तूं प्रितपाल, तुध बिन ओट ना कोए रखाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद चार यार कहिण तूं सांझा यार, तेरी शरअ समझ विच ना आईआ। नानक निरगुण कहे एकँकार, घट घट आसण बैठा लाईआ। गोबिन्द कहे पुरख अकाल, इक्को पिता माईआ। अन्तिम सब दा लेखा लए संभाल, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। करे खेल दीन दयाल, दीनन आपणे गले लगाईआ। चार जुग दे अन्त कंगाल, आपणी गोद बहाईआ। इक्क वखाए साची धर्मसाल, सचखण्ड दवार कुण्डा लाहीआ। दीन मज़्हब शरअ विच्चों करे बहाल, शरीअत डंन ना कोए वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क दलाल, निरगुण आपणा नाउँ धराईआ। जन भगतां बणे आप रखवाल, बण रक्षक सेव कमाईआ। नाता तोड़े काल महांकाल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त लेख ना सके वखाल, नेत्र नैण ना सके उठाईआ। लाड़ी मौत होए बेहाल, गुरमुख दर रहिण ना पाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पंडत पांधा मुलां शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर एका घर दए बहाल, मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआला एका रंग रंगाईआ। अठसठ तीर्थ गुरमुख काया अंदर दए वखाल, गंगा जमना सुरस्ती गोदावरी निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द दए वड्याईआ। एका शब्द हरि भेव खुलाउणा, भेव अभेद जणाईआ। शब्द विष्नूं शब्द ब्रह्म शब्द शिव रंग रंगाउणा, शब्द त्रैगुण वेख वखाईआ।

शब्द पंज तत्त बन्धन पाउणा, शबत निरगुण सरगुण रंग वटाईआ। शब्द सूरज शब्द चन्द शब्द मंडल मण्डप डेरा लाउणा, ब्रह्मण्ड खण्ड शब्दी नाच नचाईआ। शब्द धरनी धरत धवल शब्द जल थल महीअल डेरा लाउणा, रूप अनूप आप धराईआ। शब्द घाड़न घड़ बण ठठयार सेव कमाउणा, लख चुरासी हट्ट शब्द चलाईआ। शब्द मन मति बुध वंड वंडाउणा, शब्द घर विच घर लए बणाईआ। शब्द नौ दुआरे खोल्ह वखाउणा, जगत तृष्ना आसा मनसा काम क्रोध लोभ मोह हँकार शब्द प्रगटाईआ। शब्द नौ दुआरे पन्ध मुकाउणा, डूँग्घी भवरी पार कराउणा, सुखमन टेढी नूर धराउणा, ईड़ा पिंगला चरन सरन सरनाईआ। शब्द सरोवर इक्क नुहाउणा, शब्दी कागों हँस बणाउणा, शब्द अनादां नाद सुणाउणा, धुंन आत्मक राग अल्हाईआ। शब्दी जोती जोत जगाउणा, आत्म सेजा डेरा लाउणा, सुरती शब्द करे कुड़माईआ। शब्द आत्म शब्द ईश जीव बन्धन पाउणा, शब्द ब्रह्म लए समझाईआ। शब्द गुरू गुर वेस वटाउणा, तत्तव तत्त करे कुड़माईआ। शब्द बोध अगाधी ढोला गाउणा, हरि हरि जस सुणाईआ। शब्द बणाउणा शब्दी ढाउणा, शब्दी खेल कराईआ। शब्दी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मार्ग लाउणा, शब्दी वेखे चाँईं चाँईंआ। शब्द राम कृष्न कोटन कोटि अवतार प्रगटाउणा, कोटन कोटि ईसा मूसा मुहम्मद बैठे सीस झुकाईआ। कोटन कोटि नानक गोबिन्द पुरख अकाल नर निरँकार इक्क मन्नाउणा, नाम सति एका गाईआ। कोटन कोटि गोबिन्द रूप इक्क मनाउणा, दो जहान वज्जे वधाईआ। अन्तिम आस इक्क रखाउणा, चार जुग दा बन्धन बंध तुड़ाईआ। निहकलंक कल कल्की अवतार, हरि जू फेरा पाउणा, जिस दा लेखा सके ना कोए मिटाईआ। दो जहानां खेल कराउणा, विष्न ब्रह्मा शिव आपणी जोत विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द अन्त प्रगटाईआ। एका शब्द गुरू गुरदेव, हरि अन्तिम आप प्रगटाइंदा। आत्म परमात्म करे सेव, दूजी चाकरी ना कोए कमाइंदा। हँ ब्रह्म साचा मेव, सो पुरख निरँजण आप खुवाइंदा। आदि जुगादि सदा नेहकेव, निहचल आपणा धाम प्रगटाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह अभेव, भेव अभेद आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणा डंका आप वजाइंदा। साचा डंका एकँकार, आदि अन्त वजाईआ। मध खेल वेखे गुर अवतार, बण गुर गुर सेव कमाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो उज्यार, नूरो नूर करे रुशनाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी करे कराए सच विहार, भेव कोए ना पाईआ। लिख लिख लेखा कर कर गए पुकार, अन्तिम आवे निहकलंक अवतार, बल आपणा आप धराईआ। कूड़ी क्रिया दए निवार, जूठ झूठ करे खुआर, दीनां मज़्हबां मारे मार, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। राज राजानां करे खुआर, तख्तों फड़ फड़ दए उतार, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। नौ खण्ड दा इक्क विहार, सत्तां दीप

बोले जैकार, जै जैकार इक्क सुणाईआ। लोकमात लगाए सच दरबार, दर दरवाज़ा दए खुल्हाईआ। चार जुग दे गुर अवतार पीर पैग़म्बर आ के करन निमस्कार, निउँ निउँ चरनां सीस झुकाईआ। लोकमात तुट्टा नाता पंज तत्त ना कोए प्यार, प्रेमी प्रेम ना कोए रखाईआ। इक्को तेरे नाम जैकार, दूजा कलमा ना कोए पढ़ाईआ। तेरे मन्दिर तेरे चरन पारब्रह्म हिन्दू मुस्लिम सिख ना कोए विचार, ज़ात पात नज़र कोए ना आईआ। तूं आदि जुगादि साहिब दयाल, ठाकर स्वामी बणे ठठयार, घड़ भाण्डे वेख वखाईआ। तेरे भांडिआं अंदर वड़ वड़ आए गुर अवतार, बण चाकर सेव कमाईआ। सृष्टी किसे ना निभी नाल, दृष्टी तेरे नाल मिलाईआ। तेरा इष्ट इक्क करतार, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे फेरा पाईआ। श्री भगवान हरि समझाए, एका शब्द जणाईआ। चार जुग दा लहिणा देणा रिहा मुकाए, मौक्या सब नूं दए वखाईआ। धोखा कदे ना करे हरि राय, सौखा राह आप जणाईआ। कोटन कोटां विच्चों गुरमुख विरले आप तराय, जिस जन आपणी दया कमाईआ। कर किरपा गोद बहाए, कर्म कांड ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर रखो याद, हरि साचे सच जणाया। कलयुग अन्त तुहाढ्ढी सुण फ़रयाद, निरगुण आपणा फेरा पाया। एथे ओथे दो जहान श्री भगवान लडाए लाड, सति सतिवादी गोद वखाया। आपणे विच्चों आपे काढ, अन्तिम आपणे विच मिलाया। पंज तत्त निशाना नाउँ जगत रखा दिती दाद, अन्तर नज़र कोए ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वार रिहा जणाया। एका वार लैणा जाण, हरि सतिगुर आप जणाईआ। कलयुग अन्त होए मेहरवान, मेहर आपणी नज़र उठाईआ। जुग चौकड़ी विछड़े मेले आण, मेल मिलावा आप कराईआ। साचे भगत कर परवान, भगती आपणी झोली पाईआ। गुरमुख वेख बाल अञ्याण, आप आपणे अंग लगाईआ। दो जहान बणाए चतुर सुघड़ सुजान, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। इक्को आत्म दिता दान, परमात्म गंढ्ढ वखाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सारे वेखो मार ध्यान, नौ खण्ड पृथ्मी नैण उठाईआ। आपणा लेखा लिख लिख जो दे के आए ब्यान, ब्याना लोकमात भराईआ। कलयुग जीव अन्त होए सारे शैतान, शरअ घर घर पाई लड़ाईआ। पंडत पांधे मुलां शेख़ होए बेईमान, बेवा आत्म दए दुहाईआ। चार कुण्ट किसे नज़र ना आए भगवान, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले सर्ब कुरलाण, उच्ची कूक देण दुहाईआ। सानूं पढ़ पढ़ थक्की ज़बान, अञ्जील कुरान दए गवाहीआ। जिस दी सिफ्त करे ईमान, सो साहिब नज़र किसे ना आईआ। जिस दा मैं निमाणी सुणावां पैग़ाम, सो पैग़म्बर बैठा सच्चा माहीआ। मैं छोटी बाली अञ्याण, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। मेरी

विद्या होई नादान, अन्तिम कम्म किसे ना आईआ। चार वेद सर्ब पछताण, पुराण अठारां रहे कुरलाईआ। गीता कहे मेरा कोई ना जाणे ज्ञान, इक्क अर्जन दिता कृष्न पढ़ाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर कहे मैथों कोई ना लवे साचा दान, नाम भिच्छया झोली कोए ना पाईआ। मैनूं पढ़ पढ़ मेरा साहिब ना सके पछाण, जिस मेरी बणत बणाईआ। जिस नूं नानक निरगुण करे प्रणाम, सो पारब्रह्म आया वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे महान, गुर अवतारां दए वखाईआ। पढ़ पढ़ कोए ना सक्या पछाण, नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। किरपा करी अन्त महान, लोकमात फेरा पाईआ। साचे भगतां दिता इक्को दान, चार जुग दूसरे हथ्थ किसे ना आईआ। अंदर वड़ ना लाए कोई ध्यान, जोग अभ्यास ना कोए कराईआ। जल धारा ना कोए अशनान, धूणी ता ना ख़ाक रमाईआ। नैण मूंद ना कोए ज्ञान, उँगली कन्न ना कोए रखाईआ। सूरज देवता ना कोए निशान, किंगरी नाद ना कोए वजाईआ। जो जन इक्क वार कहे सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिस एथे ओथे दो जहानां आपणी गोद बहाईआ । गुर अवतार पीर पैग़म्बर आओ वेखो हरि जू करया खेल महान, चार जुग दी कीती रिहा उलटाईआ। साचे भगतां दे दे दान, सत्तरां दिती सिख वधाईआ। गोबिन्द सुत गुर मिल्या आण, सरसा लेखा दए चुकाईआ। बहत्तरां झुलया इक्क निशान, नामे छप्परी लेखे पाईआ। धन्ना जट्ट होया परवान, कलयुग अन्तिम घर जट्टां वज्जी वधाईआ। चुहत्तरां अन्त करी कल्याण, कलयुग मेटे काली शाहीआ। विष्नूं तेरा खोह के भण्डारा दान, जन भगतां हथ्थ फड़ाईआ। प्रगट हो हरि मेहरवान, आपणी खेल कराईआ। वीह सौ उन्नी हाढ़ सतारां सब दा लेखा चुकाए आण, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। दीन मज़्हब ना चले कोए दुकान, जगत हट्ट शरअ ना कोए वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी गाए एका गान, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। एका दीन इक्क ईमान, इक्क पैग़म्बर नज़री आईआ। एका अल्फ़ इक्क अमाम, एका उल्फ़त दए सुणाईआ। एका मन्त्र सति नाम, सति सति दए जणाईआ। एका फ़तेह डंका वज्जे जहान, वाहिगुरू फ़तेह इक्क कराईआ। एका राम राम होए प्रणाम, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। एका नज़री आए काहन, लख चुरासी गोपी रिहा हंढाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, एका गुरुदुआर दए समझाईआ। एका नाद शब्द धुन्कान, एका घर घर राग सुणाईआ। छत्ती राग होण हैरान, नारद सुत सुरस्ती माईआ। साडी अन्त होई कल्याण, कला हरि जू आप वरताईआ। आपणा नाउँ कर प्रधान, सच प्रधानगी दए वखाईआ। चुहत्तरां भण्डार चलाए इक्क महान, सतिजुग साचा राह वखाईआ। तेई अवतार भगत अठारां दस गुर ईसा मूसा मुहम्मद चार यार आउण बण महिमान, हरि जू महिमानी आप खुवाईआ। लेखा चुक्के महीना रमज़ान, रमज़ इक्को दए लगाईआ। जूठ झूठ नाता मेटे पीण खाण, खाणा एका रसना

दए लगाईआ। सारे रल मिल कहिण वाहवा तेरी वड़याई मेरे भगवान, तेरी तोहे बण आईआ। चार जुग असीं तेरे हुक्मे अंदर फिर के आए जहान, लोकमात फेरा पाईआ। नव नौ खोल्ह खोल्ह दुकान, तेरा राग राग सुणाईआ । तेरा अन्त ना सके पछाण, बेअन्त तेरी वड्याईआ। कर किरपा इकट्ठे कीते आण, एका चरन मिली शरनाईआ। सतारां हाढ़ अद्धी रात असीं आपणा आपणा देईए ब्यान, तेरे अग्गे हरि सुणाईआ। अग्गे छड्डया दीन ईमान, शरअ होर ना कोए बणाईआ। तेरे चरन सजदा सलाम, सलामा अलैकम तेरी सरनाईआ। तेरे भगतां कोलों मंगीए दान, दानी इक्को नज़री आईआ। तेरी वड़याई ग़रीब निमाणे करे परवान, परवाना आपणा नाम हथ्थ फड़ाईआ। ख़ाक मिलाए राज राजान, शाह सुल्ताना दर भुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, असीं रल मिल आईए चाँईं चाँईंआ। पुरख अबिनाशी दस्से हाल, सुण लओ ला कर कन्न। साचे भगतां करी कमाल, लोकमात कलयुग अन्तिम चढ़े साचे चन्न। मैं बण निमाणा होया दलाल, पंज तत्त काया आपणा ठीकर भन्न। सतिजुग दे सांचे डाल, साची गट्ठड़ी रखां बन्न्ह। एका करां वसल जमाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा रिहा घल्ल। आओ वेखो साचे भगत, भगवान रिहा जणाईआ। जिस दी वड़याई चार जुग करे जगत, जुगत हरि जू रिहा बणाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पिच्छों आया वक्त, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। पहलों मात पित बणाई रक्त, जन जननी गोद सुहाईआ। फेर कर किरपा भरी आपणी शक्ति, शब्द सुरत करी कुड़माईआ। पिछली मेटी सारी हरक्त, अग्गे आपणी उँगली लाईआ। इक्को नाम झोली पाई बरक्त, ठग्ग चोर यार कोई लुट्ट लै ना जाईआ। पंज विकार ना करे शिरक्त, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए लड़ाईआ। मैं भगतां मिल मिटाई आपणी हसरत, हरि जू गुर अवतारां रिहा समझाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी सचखण्ड बैठा करदा रिहा कसरत, आपणा बल वधाईआ। कदे माण दिवाया रामा दसरथ, कदे नंद जसोधा दिती कृष्न वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां रिहा सालाहीआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर वेखो मार ध्यान, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। कलयुग अन्तिम हो मेहरवान, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। बिन भगतीउँ दिता दान, नाम ख़ज़ाना आप लुटाइंदा। लख चुरासी विच्चों कर पहचान, सत्तर बहत्तर चुहत्तर जोड़ जुड़ाइंदा। रातीं सुत्तयां पुच्छे आण, सुफ़न सखोपत जागरत तुरया एका रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत आप वड्याइंदा। हरिभगत तेरी वड़याई, हरि वड्डा वड वड्याइंदा। एका घर होए कुड़माई, हरि जू नाता आप जुड़ाइंदा। अठ्ठे पहर रहे शनवाई, शुनीद दीद एका रंग रंगाइंदा। एका ढोला सुणाए चाँईं चाँईं, सोहला आपणा राग अल्हाइंदा। मौला

बणया आप गोसाँईं, गहर गम्भीर खेल कराइंदा। हरिजन पकड़ उठाए बाहीं, बण सेवक सेव कमाइंदा। सदा सुहेला इक्क इकेला नर नरायण देवे ठंडीआं छाईं, अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत आप प्रगटाइंदा। साचे भगत भगवन्त मीत, मित्र प्यारा आप प्रगटाईआ। सतिजुग दी साची रीत, साढे तिन्न हथ्थ अंदर दए वखाईआ। आत्म परमात्म गाए गीत, ईश जीव रिहा जस गाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म बन्न्हाए प्रीत, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। नाता तुट्टे मन्दिर मसीत, घर विच घर होए रुशनाईआ। महल्ल वखाए इक्क अनडीठ, चार दीवार ना कोए बणाईआ। दिवस रैण ठंडा सीत, तत्ती वाओ ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल हरि जू करना, करनहार प्रभ आया। नाता तोड़े वरनां बरनां, बरन एका आत्म परमात्म दए जणाया। सति पुरख निरँजण साची सरना, सरनगति इक्क कराया। लहिणा देणा चुक्के मरना डरना, जन्म मरन फंद तुड़ाया। मात गर्भ फेर ना वड़ना, दस दस मास ना अग्न तपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह दए समझाया। सतिजुग साचा राह समझाउणा, हरि जू आपणा खेल कराइंदा। पूरब लेखा पन्ध मुकाउणा, पाँधी कोए नज़र ना आइंदा। सच दुआरा इक्क सुहाउणा, दर घर साचे सोभा पाइंदा। सति भण्डारा इक्क चलाउणा, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाइंदा। करोड़ तेतीसा नाल रलाउणा, सुरपति इन्द बन्न्ह वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवान एका भोजन भोज कराउणा, भुजां आपणीआं नाल चतुर्भुज वरताइंदा। आदि शक्ति तेरा भेव खुलाउणा, शक्ती सर्ब विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत लेखा आप चुकाइंदा। जगत लेखा चुक्के जग, जग जीवण दाता आप चुकाईआ। जन भगतां दरस दिखाए उपर शाह रग, रघुपत आपणा मेल मिलाईआ। जन्म जन्म दी बुझे अग्ग, त्रैगुण अग्ग ना लग्गे राईआ। फड़ फड़ हँस बणाए कग्ग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। काया मन्दिर अंदर कराए साचा हज्ज, काअबा इक्को नज़री आईआ। सन्त सुहेले आपे सद्द, गुर चेले भेव चुकाईआ। भगत भगवन्त लख चुरासी विच्चों कर अड्ड, एका बन्धन नाम पाईआ। अन्तिम सचखण्ड दवारे आए छड्ड, शब्द बबाणे लए चढ़ाईआ। विष्नूं तेरी विश्व यद, ब्रह्मे तेरी पारब्रह्म ब्रह्म आपणे लेखे लाईआ। पंज तत्त काया विच्चों कढ्ढ, निरगुण निरगुण लए मिलाईआ। दस्म दुआरी गुरसिख तेरी निक्की जिही नेड़े हद्द, तेरा पहला चरन दस्म दुआरी विच टिकाईआ। अनहद शब्द थल्ले जाणा छड्ड, अग्गे राग सके ना कोए वज्ज, नाद धुन ना कोए शनवाईआ। सुन अगम्म चुक्के हद्द, अन्ध अन्धेर ना कोए वखाईआ। थिर घर साचे लए सद्द, सच संदेशा इक्क सुणाईआ। प्रभ चरन कँवल जाणा बज्झ, अलख अगोचर अगम्म अथाह अगम्म

अगम्मड़ा बिन हड्ड मास नाड़ी चम्मड़ा, गुरसिख करे गुर गुर कुड़माईआ। सचखण्ड दवारे चरन चरनामत प्याए मदि, मधुर एका रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लए तराईआ। जन भगतां तारे हरि जू बेड़ा, कलयुग अन्तिम बन्न्हण आया। कर किरपा वसाए साढे तिन्न हथ्थ काया खेड़ा, अंदर खिड़की आप खुल्हाया। अग्गे खुल्ल्हा वखाए वेहड़ा, हरि जू आपणे रंग रंगाया। मात पित भाई भैण साक सज्जण नार कन्त धीआं पुत्तर चुक्के झेड़ा, झंजट होर ना कोए रखाया। सतिगुर साचा ग़रीब निवाज़ा अंदर वड़ सच महल्ले चढ़ गुरमुख आत्म सुरती करे हक़ नबेड़ा, हक़ीक़त आपे वेख वखाया। चार जुग विच हरि जू कोलों पुच्छो आया केहड़ा केहड़ा, बिन नानक कबीर दरस किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे साचे खड़, चरनां हेठ वसाया गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां इक्को वेहड़ा। साचा वेहड़ा साचे घर, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। ना कोई पुरख ना कोई नारी नर, नार कन्त ना कोए वखाईआ। ना कोई भय ना कोई डर, भउ अवर ना कोए जणाईआ। ना कोई गुरू पीर दिसे अवतार, साध सन्त नज़र कोए ना आईआ। ना कोई शास्त्र सिमरत वेद पाठ पुराण, गीता ज्ञान ना कोए दृढ़ाईआ। ना कोई अञ्जील कुरान करे कलाम, ना कोई खाणी बाणी दए पैग़ाम, ना कोई कलम ना कोई शाहीआ। इक्को एक वसे श्री भगवान, रूप रंग रेख ना कोए निशान, निशाना आपणा आप जणाईआ। जन भगतां हो मेहरवान, कलयुग अन्त करे परवान, एका देवे शब्द ज्ञान, ज्ञान ज्ञान नाल मिलाईआ। अंदर बाहर गुपत ज़ाहर वेखे परखे हरि जू आण, नाम कसवटी हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा इक्क पसारा, एकँकारा आपणा आप कराईआ। सचखण्ड दवारा लोकमात साढे तिन्न हथ्थ आप जणाइंदा। छत्ती जुग दा सच चिराग, छत्ती छत्ती वंड वंडाइंदा। निरगुण दा सरगुण सुहाग, हरि जू कन्त फेरा पाइंदा। कोझी कमली ग़रीब निमाणी रखे लाज, लाजवन्त दया कमाइंदा। कूड़ी क्रिया कलयुग अन्तिम खोल्हे पाज, पर्दा कोए रहिण ना पाइंदा। चार जुग गुर अवतार पीर पैग़म्बर पारब्रह्म दा वंडण आए लाग, खाणी बाणी जीवां जंत झोली इक्क भराइंदा। बिन भगतां किसे नाल ना बणाया साचा साक, ख़ाकी ख़ाक सर्ब रुलाइंदा। इक्को इक्क रसूल पाक, पतित पुनीत आपणा नाउँ धराइंदा। इक्को इस्म इक्को आज़म इक्को ज़ात, इक्को महिफ़ल हरि लगाइंदा। इक्को पट्टी इक्क जमात इक्को जुम्मला, इक्को कलमा इक्को अल्फ़ हरि पढ़ाइंदा। बिन हरिभगत होए ना कोई उल्मा, मुर्शद मुरीद आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत आप वड्याइंदा। साचा भगत सूफ़ी सति, शरअ विच कदे ना आईआ। साचा भगत ब्रह्म मत, मन मति ना कोए रखाईआ। साचा भगत मेटे कर्मगत, कर्म कांड ना कोए जणाईआ। साचा भगत बंधाए इक्क नत्त, नाता

बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। साचा भगत चढ़े सच रथ, रथ रथवाही होए पुरख बेपरवाहीआ। साचा भगत सचखण्ड दवारे जाए वस, प्रभ चरन सरन मिले सरनाईआ। साचा भगत कबीर जुलाहा बण के मार्ग गया दस्स, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। बिन हरि जू आए कोए किसे ना कम्म, दम लेखे ना पाईआ। झूठी माटी काया चम्म, दमढ़ी हट्ट ना कोए विकाईआ। साचे भगतां हरि करे परवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग अन्त हो मेहरवान, मेरे भाई दिते मिलाईआ। सत्तरां बहत्तरां इक्क निशान, चुहत्तरां हथ्थ आप झुलाईआ। सेवा करे श्री भगवान, बण सेवक फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम तुट्टा साडा माण, अभिमान कोए रहे ना राईआ। लख चुरासी घड़नहारा तरखाण, अन्तिम सब दा लेखा दए मुकाईआ। जिस दा कुहाढ़ा सथरा तेसा सके ना कोए पछाण, आरी नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर रहे अञ्याण, भेव कोए ना पाईआ। सब दे बूटे लाए विच जहान, अन्तिम वढ्ढ वढ्ढ आपणे खाते पाईआ। करया खेल इक्क महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा उठाईआ। साचे भगत जाणा उठ, साहिब सतिगुर आप उठाइंदा। पुरख अकाल गया तुट्ठ, मेहरवान मेहरवान मेहरवान आपणी वस्त आप वरताइंदा। बिन करनीउँ आपणी गोदी लए चुक्क, जन्म जन्म दी मैल धुवाइंदा। मात गर्भ दा उलटा रुख, साचा बूटा सचखण्ड वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव वेखण झुक झुक, मुख नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। कलयुग अन्तिम पुरख अबिनाशी ग़रीब निमाणयां वल कीता रुख़, हँकारीआं आपणी पिट्ठ वखाइंदा। दर्दीआं नाल दर्द वंडण आया दुःख, दर्द दुःख भय भंजन आपणा नाउँ रखाइंदा। जिस विष्न ब्रह्मा शिव कढ्ढे आपणी कुक्ख, सो गुरमुख आपणी कुक्ख बहाइंदा। अन्तिम पैंडा जाए मुक्क, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी गोद बहाइंदा। भगत विचारे करन सलाह, इक्क दूजे नाल मता पकाईआ। सत्तर बहत्तर चुहत्तर लए मिला, मेला आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा आप सके असीं ना पा, पूरब लेखा जाणे कोए ना राईआ। पुरख अबिनाशी की की खेल रिहा करा, करनी किरत आप कमाईआ। साडे ढोले रिहा गा, ढोलक छैणा ना कोए वजाईआ। असीं अंदरों पोले साडे उत्ते पर्दा रिहा पा, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। वेख द्रोपदी चढ़या चाअ, भैण मिले साचे भाईआ। मैनूं इक्क कृष्न ल्या बचा, जिस कृष्न त्रिलोकी चरनां हेठ दबाईआ। एथे कृष्न बैठा सीस झुका, कँवल नैण नैण चरनां वल लगाईआ। साचे तख्त बैठा आप शहिनशाह, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। एका वार चार जुग दे विछड़े भगत लए मिला, भावी नेड़ कोए ना आईआ। जिन्हां पिच्छे गुर अर्जन तत्ती रेत सीस गया पुवा, गुर तेग़बहादर सीस दिता कटाईआ। गोबिन्द बाले नीहां हेठ गया चिणा, सो मन्दिर बैठा लोकमात बणाईआ। साढे तिन्न हथ्थ सिँघासण ल्या वछा, रविदास चुमारा दए

गवाहीआ। गुर गोबिन्द रिहा ध्या, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। तूं पिता तूं मेरी मां, मेरा तेरा भेव ना राईआ। तेरी गोद रिहा सुहा, गोदी एका एक वड्याईआ। सोढी बंस दिता वड़या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप जणाईआ। हरिजन साचे कर ख्याल, बेख्याल आप जणाइंदा। जिस दे पिच्छे क्षमज़ तबरेज़ होया हलाल, खल्ल आपणी आप लुहाइंदा। जिस दे पिच्छे गुर अवतार पीर पैग़म्बर बणे दलाल, सो दिलबर वेस वटाइंदा। जिस दे पिच्छे नीहां हेठ दिते बाल, जगत महल्ल सो सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा सच विहारा, करे कराए करनेहारा, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत शराइत मेटे निशान, उन्नी उनीसा खेल महान, एका नाइआं नाइआं एका, एका गंढ्ढ पुवाइंदा। कोटन कोटि रहे तरस, जीव जंत जगत कुरलाईआ। कोटन कोटि रहे भटक, पशू पंछी देण दुहाईआ। कोटन कोटि रहे अटक, बैठे ध्यान लगाईआ। कोटन कोटि रहे लटक, केस हथ्थां नाल बंधाईआ। बिन गुरमुख होवे ना किसे दरस, सतिगुर गुरसिख दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए वड्याईआ। कोटन कोटि करन ध्यान, ध्यान ध्यान विच मिलाईआ। कोटन कोटि करन ज्ञान, पढ़ पढ़ जिह्वा जगत सुणाईआ। कोटन कोटि करन अशनान, अठसठ तीर्थ फेरा पाईआ। कोटन कोटि करन दान, बण दानी सेव कमाईआ। कोटन कोटि कर कर बैठे माण, अभिमाण रूप वटाईआ। कोटन कोटि होए शैतान, पंच विकार करे लड़ाईआ। कोटन कोटि बोल बोले ज़बान, ज़बाह ज़बान ना किसे कराईआ। बिन गुरमुख सतिगुर मिले किसे ना आण, नेत्र रोवे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन गुरसिख दया ना किसे कमाईआ। कोटन कोटि तक्कण राह, नेत्र नैण उठाईआ। कोटन कोटि रहे गा, रसना जिह्वा गीत सुणाईआ। कोटन कोटि करन सलाह, आसा मनसा नाल मिलाईआ। कोटन कोटि सीस रहे झुका, जगदीश भेंट चढ़ाईआ। कोटन कोटि होए बेवफ़ा, बैठे मुख भुवाईआ। कोटन कोटि ताअने रहे लगा, निन्दक निन्दया मुख भराईआ। कोटन कोटि घर घर झगड़ा रहे पा, मनमति करे लड़ाईआ। बिन गुरमुख पूरे कोई दरस ना सके पा, सतिगुर दूजे घर दरस देण कदे ना जाईआ। कोटन कोटि रहे तक्क, नेत्र नैण उठाया। कोटन कोटि मंगण हक़, ख़ाली झोली रहे वखाया। कोटन कोटि आपणी खल्ल लुहा के बैठे सक्क, तन पिंजर वांग सुकाया। कोटन कोटि जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बैठे अक्क, धूणी ता ता वक्त लँघाया। कोटन कोटि गुरसिखां अग्गे पावण डक्क, मनमुख आपणा बल वखाया। बिन गुरसिख पूरे सतिगुर किसे हिरदे जाए ना वस, सुंञी सेज दिसे सर्ब लोकाईआ। कोटन कोटि रखी आस, आस आस विच रखाईआ। कोटन कोटि होए उदास,

उदासी लोकमात लगाईआ। कोटन कोटि ध्यायण स्वास स्वास, रसना जिह्वा नाल मिलाईआ। कोटन कोटि कहिण शाबाश, वाहवा तेरी वड्याईआ। कोटन कोटि बैठे निरास, निर्धन आपणा आप भुलाईआ। कोटन कोटि करन हास बलास, झूठा धन्दा खेल वखाईआ। बिन गुरमुख पूरे सतिगुर किसे ना वसे पास, रातीं जा के दरस ना किसे दिखाईआ। ना कोई ताअना ना कोई मेहणा, गुरसिख इक्को रंग रंगाया। जिस जन हरि जू दरस दिखाए नैणां, सो कहिण किसे ना पाया। लख चुरासी झूठे वहण वहणा, गुरमुख विरला लए तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वड़याई विच कदे ना आया। हरि वड़याई कदे ना लोड़े, ग़रीब निमाणयां आप वड्याइंदा। जो जन हरि का दर्शन लोड़े, अन्तर आत्म इक्क ध्यान समझाइंदा। रातीं सुत्तयां घर घर बौहड़े, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। हरि जू परखणहारा मिट्ठे कौड़े, गुरमुख मिट्ठा रस आप चखाइंदा । डूँग्घी कंदर लाए पौड़े, चौथा डण्डा इक्क बणाइंदा। साचे असव चढ़या फिरे घोड़े, साचा घोड़ा शाह सवार आप दौड़ाइंदा। गुरसिख दा गुरसिख दोसत होए सतिगुर बौहड़े, आप आपणा पर्दा लाहइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया अन्तिम बेड़ा रोड़े, शौह दरया आप सुटाइंदा। साचा दरस जो जन लोड़े, सो जन संगत विच मिलाइंदा। सस्से उपर लाए होड़े, होड़ा निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। हाए उत्ते टिप्पी इक्क दूजे नाल जोड़े, आत्म परमात्म गंढ्ढ पुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन हरिभगत साचा दरस ना किसे वखाइंदा। साचा यार ना कोई मित्र, बिन सतिगुर नज़री आया। झूठी क्रिया झूठे सज्जण झूठा जिकर, बण ज़िकरीआ ज़िकर ना कोए जणाया। गुरसिख मूर्ख मुग्ध दा क्यों करें फिकर, फ़िकर विच गुरसिख कदे ना आया। चारों कुण्ट वेखे उधर इधर, हरि सतिगुर बैठा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रातीं सुत्तयां गुरमुखां दरस दए कराया। गुरसिखां दरस देवे पहली हाढ़, इक्क सौ इक्क सिख दया कमाईआ। करे प्रकाश नाड़ नाड़, बहत्तर नाड़ इक्क रुशनाईआ। साचे मन्दिर आपे चाड़्ह, हरि मन्दिर दए वखाईआ। साचे अंदर करे प्यार, गृह आपणा बंक सुहाईआ। सो गुरमुख उधारे पार, जो बैठा ध्यान लगाईआ। जिस तन अंदर हँकार, मन अंदर कूड़ी छाहीआ। तिस दा संग गुरसिख ना कोए प्यार, गुरमुख प्यार गुर चरन सच्ची सरनाईआ। साचा मित्र एकँकार, आदि जुगादि सगला संग निभाईआ। एथे ओथे चले नाल नाल, दुखियां दर्दी दर्द वंडाईआ। साचा सज्जण लैणा भाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। देवी देवत ना कोई सके वेख, रसन जिह्वा रहे जस गाईआ। रसना कर कर रस रस हेत, रस आपणा भेव ना आईआ। काया अन्तर सुंञा खेत, फल बूटा नज़र कोए ना आईआ। सुरपति इन्द ना कोए

भेत, करोड़ तेतीस ना कोए वड्याईआ। अष्टभुज ना जाणे लेख, सिँघ अस्वार ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कालका एका बन्धन पाईआ। कालका बन्धन पाए काल, महांकाल खेल कराइंदा। ना कोई हल्ल करे सवाल, सवाल आपणा ना कोए समझाइंदा। ना नज़र आए दलाल, जगत दलाली ना कोए कमाइंदा। मन इच्छया घालण घाल, मन बन्धन बंध बंधाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देवत इक्क समझाइंदा। साचा देवत एका देव, देव आत्मा आप जणाईआ। जिस दी बिरथी ना जाए सेव, कीती घाल झोली पाईआ। जिस नूं गा ना सके जेहव, जेहवा गुण ना कोए वड्याईआ। जिस दा इक्को रस साचा मेव, गुरमुख खा खा ख़ुशी मनाईआ। आदि जुगादि सदा नेहकेव, निहचल धाम वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवत सुर सुर समझाईआ। देवत सुर कोई ना पूज, पूजणहारा नज़र कोए ना आइंदा। ना कोई दूई द्वैती कढ्ढे दूज, इष्ट रूप ना कोए वखाइंदा। सुरती शब्द ना होए सूझ, सूझ बुध विच ना पाइंदा। हरि का भेव सदा सद गूझ, डूँग्घे ख़ाते आप रखाइंदा। सच प्रीती जो जन जाए झूज, आप आपणा मूल मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची पूजा इक्क समझाइंदा। साची पूजा देवत सुर, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। होए प्रकाश अन्ध घोर, घोर अन्धेर रहे ना राईआ। पंच विकार पाए ना शोर, शरअ पवे ना कोए लड़ाईआ। दूजे हथ्थ ना कोए डोर, घर बैठा सच्चा माहीआ। अठ्ठे पहर गुरसिख मिलण दी रखे लोड़, आप आपणा ध्यान लगाईआ। साचे देवत नाल आप आपा लए जोड़, सो देवत होए सहाईआ। रस फिका कोए ना कौड़, जिह्वा रस ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत आसा दए जणाईआ। जगत आसा तृष्ना पवण स्वास, बिन रंग रूप आप जणाइंदा। देवी देवत कोई ना आवे विच क्यास, साका पढ़ ना कोए सुणाइंदा। मन धरे ना धीरज धरवास, दहि दिशा उठ उठ धाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा जगत गुरू फिर फिर वेखी शाख़, शनाख़त विच गुरू कदे ना आइंदा। कर किरपा जिस नूं करे आपणा दास, तिस आपणी बूझ बुझाइंदा। तिस गुरमुख कारज होवे रास, हरि करता आप कराइंदा। मन वासना बहु बिध भांत, बुद्धि बुध नाल भुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत खेल इक्क जणाइंदा। जगत आस डूँग्घी भँवर, भँवर भँवर विच रखाईआ। भेव ना पाया साढे तिन्न हथ्थ कवर, कवरी नज़र किते ना आईआ। साचा देवत बैठा अंदर, गहर गवर गम्भीर बेपरवाहीआ। आपणा हाल किस अग्गे दस्सें अवर, घर विच ना सके सुणाईआ। बाहर वासना झूठा टब्बर, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जो जन सरनाई आए सिँघ शेर बब्बर, आप आपणा भेंट चढ़ाईआ। कर किरपा आत्म परमात्म देवे सन्तोख सबर, साबत आपणा

दरस दखाईआ। भेव खुल्हाए जाबर जबर, जमदूत नेड़ ना आईआ। मन वासना बन्न्हे बन्दर, दहि दिश ना उठ उठ धाईआ। वेख वखाए काया कंदर, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। भाग लगाए साचे मन्दिर, जगत आसा वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर आत्म गत जणाईआ। अन्तर काया बौह बौह रंग, मन मनुआ आप वटाइंदा। अठ्ठे पहर डोर पतंग, गुड्डी आकाश विच उडाइंदा। कदे भुख कदे नंग, कदे शहिनशाह रूप वटाइंदा। कदे स्वामी कदे भिखारी मंगे मंग, मन वस किसे ना आइंदा। देवी देवत घर ना वेख्या लँघ, मन्दिर हट्ट ना कोए जणाइंदा। जब तक्क सतिगुर पूरा आत्म अन्तर ना देवे अनन्द, जगत तृष्ना ना कोए मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव खोल्हे निरँकार, निरगुण आप जणाईआ। कर किरपा जिस देवे दरस दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। सुरत सवाणी ना रहे कुँवार, शब्द हाणी दए मिलाईआ। अमृत रस पाणी ठंडा ठार, निझर झिरना दए झिराईआ। बोध अगाधी शब्द बाणी सच्ची धुन्कार, अनहद नादी नाद सुणाईआ। जिस गुरसिख मिले आप करतार, करता पुरख दए वड्याईआ। तिस गुरसिख देवी देवते करन सर्ब निमस्कार, बैठे सीस झुकाईआ। गुरमुख मंगण जाए ना किसे दुआर, जिस मिल्या गोबिन्द सच्चा माहीआ। काया अंदर कूड़ी क्रिया काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना हउमे हंगता माया ममता विष्टा भरया भण्डार, मल मूत्र नाल रलाईआ। मन मति बुध त्रै रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैण वहायण वारो वार, वारता आपणी रहे सुणाईआ। सतिगुर साचा दए दीदार, साडा दुक्खड़ा दए निवार, घर मन्दिर इक्क वखाल, वेख आपणे नाल मिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन वखाए सच्चा घर बार, काया मन्दिर अंदर खोल्ह किवाड़, सो गुरमुख दूजा घर ना वेखण जाईआ। हरि का खेल अकथना अकथ, निरगुण निराकार आप चलाइंदा। नक्क मूँह ना कोए हथ्थ, पंज तत्त ना कोए वखाइंदा। निरगुण हो हो भगतां अंदर जाए वस, सरगुण आपणे अंग लगाइंदा। शब्द अगम्मी बाणी दस्स, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। अमृत आत्म साचा रस, बण रसीआ आप चखाइंदा। पन्ध मुकाए नस्स नस्स, दो जहानां चरनां हेठ रखाइंदा। गुरमुख सौदा इक्को हट्ट, हरि जू साचा हट्ट जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त वस्त नाल बदलाइंदा। वस्त अंदर वस्त रख, वस्तू आपणी दए जणाईआ। घर विच घर कर प्रतख, घर घर विच खेल कराईआ। दर दर विच बोल अलख, अलख आपणी दए सुणाईआ। निरगुण निरगुण कर कर पक्ख, आप आपणा भेव जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे नाल बदलाईआ। लेखे अंदर लग्गे लेखा, लेखा लेखे नाल मिलाइंदा। साचे दर ना कोए भुलेखा, भरम भुलेखा सर्ब कढाइंदा। गुरमुख हरि जू

नेत्र पेखा, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा रंग रंगाइंदा। भरम भुलेखा होए दूर, दूर दुराडा आप चुकाईआ। दरस दखाए हाज़र हज़ूर, हज़रत इक्को सच्चा शहिनशाहीआ। एका बख्शे जोती नूर, नूर नुराना कर रुशनाईआ। कर किरपा बख्शणहारा कसूर, बेकसूर आप ख़ुदाईआ। गुरमुखां अग्गे होए आप मज़बूर, मज़बूरी आपणी सके ना फेर तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हथ्थ हथ्थ नाल वटाईआ। हथ्थ नाल वट्टे हथ्थ, हथ्थो हथ्थ वटाइंदा। हरि का खेल सदा अकथ, कथनी कथ ना कोए अल्हाइंदा। वेखणहार पुरख समरथ, थाउँ थाईं वेख वखाइंदा। लख चुरासी पावणहारा नथ्थ, जीव जंत आप भुवाइंदा। वसणहारा घट घट, गृह मन्दिर खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले कर करवट, करवट आपणी आप बदलाइंदा। भरम भुलेखा डूँग्घा सागर, बिन सतिगुर पार ना कोए कराईआ। काया अंदर निरगुण निरवैर निर्मल कर्म करे उजागर, उजरत मंगे ना बेपरवाहीआ। जिस जन करे आपणे नाम सौदागर, साचा वणज आप वखाईआ। तिस हट्ट वखाए काया गागर, वस्त अमोलक विच टिकाईआ। दर आयां घर देवे आदर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दया आप कमाईआ।