१७ हाढ़ २०१९ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
आदि पुरख श्री भगवान, सचखण्ड निवासी साची खेल कराइंदा। आदि जुगादी तख्त निवासी नौजवान, निरगुण निरवैर निराकार आपणी धार चलाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दार, राज राजान धुर फ़रमाणा हुक्म आप अल्हाइंदा। सचखण्ड दवार खोल्ह किवाड़, जोती नूर कर उज्यार, जोती जाता डगमगाइंदा। वेखे विगसे वेखणहार, इक्क इकल्ला एकँकार, दूजा संग ना कोए रलाइंदा। आपणी इच्छया कर पसार, करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव श्री भगवन्त, एकँकार आप खुल्हाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। शब्द अनादी एका मंत, हरि मन्त्र नाम पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। वसणहारा सच महल्ला, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। नूर नुराना नूर अल्ला, परवरदिगार भेव चुकाइंदा। मुकामे हक़ वसे निहचल धाम अटल्ला, महल अटल आप वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा।
साचा खेल पुरख समरथ, आदि जुगादी आप कराईआ। निरगुण निरगुण हो प्रगट, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाईआ। सचखण्ड दवारा खोल्ह हट्ट, घर वसे सच्चा माहीआ। निर्मल नूर जोत उज्यार, प्रकाश प्रकाश विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपार, अपरम्पर आप कराइंदा। वसणहारा धाम न्यार, निरगुण सचखण्ड सोभा पाइंदा। साचा खेल करे निरँकार, एकँकारा आप कराइंदा। वसणहारा धाम सचखण्ड दवार, दर दरवाज़ा साचा आप सुहाइंदा। थिर घर देवे इक्क भण्डार, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। पूत सपूता कर त्यार, साचा हुक्म आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता आप कमाइंदा। करनी करता करता पुरख, हरि जू हरि हरि आप कराईआ। सचखण्ड दवारे ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिंता रोग ना कोई जणाईआ। निरगुण निरगुण कर परख, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि अन्त अन्त आदि आपणा बन्धन आपणे हथ्थ रखाईआ। आदि अन्त खेल अपार, हरि सतिगुर आप कराइंदा। वसणहारा धाम न्यार, रूप अनूप रूप वटाइंदा। आदि शक्ति कर त्यार, चतुर्भुज रूप वटाइंदा। अनभउ प्रकाश हो उज्यार, नूरो नूर डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आपणा भेव खोल्ह भगवान, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। सचखण्ड उपजे सच निशान, सति सतिवादी आप उपाईआ। दो जहानां राज राजान, सीस जगदीश ताज सुहाईआ। पंचम पंचम कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। शब्दी सुत कर बलवान, पूत सपूता लए उठाईआ। थिर घर साचे देवे दान, दाता दानी आप वरताईआ। हुक्मी हुक्म हुक्मरान, भूपत भूप करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाईआ। आपणी रचना रचनहार, शब्दी सुत आप उपाइंदा। विष्नूं विश्व कर त्यार, ब्रह्मा पारब्रह्म वड्याइंदा। शंकर देवे इक्क आधार, शीश जगदीश हथ्थ टिकाइंदा। त्रैगुण माया भर भण्डार, पंचम नाता जोड़ जुड़ाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं कर अकार, निराकार वेख वखाइंदा। सूरज चन्द रवि ससि कर त्यार, मंडल मण्डप डगमगाइंदा। धरनी धरत धवल दे अधार, जल बिम्ब रूप वखाइंदा। किरन किरन कर त्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। आपणा भेव हरि जू चुक्क, निरगुण सरगुण खेल कराईआ। शब्दी शब्द आपे उठ, रूप अनूप आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणाए सुत, त्रैगुण मेला मेल मिलाईआ। सचखण्ड दवार सुहाए साची रुत्त, थिर घर देवे इक्क वड्याईआ। वेखणहार अबिनाशी अचुत्त, चेतन आपणी धार चलाईआ। आदि जुगादि सुहाए साची रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। कँवल कँवला कर उतप्त, जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आपे खेले खेल अगम्म, अलख अगोचर आप खलाइंदा। निरगुण धार विष्न जम्म, ब्रह्मा आपणी कुक्ख सुहाइंदा। ब्रह्मे देवे साचा कम्म, करता पुरख कारज रचाइंदा। लख चुरासी बेड़ा बन्न्ह, जोती जोड़ा जोड़ जुड़ाईआ। त्रैगुण माया जननी जन, रजो तमो सतो एका गंढ्ढ पुआइंदा। निरगुण जोत कर प्रकाश देवे धरवास, सच संदेशा इक्क सुणाइंदा। शब्दी शब्द देवे दान, नाद अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी रूप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतार, नर नरायण वडी वड्याईआ। चतुर्भुज हो त्यार, रूप अनूप रिहा वखाईआ। मुकामे हक़ सांझा यार, बैऐब नूर ख़ुदाईआ। नूरो नूर परवरदिगार, हज़रत आपणा भेख वटाईआ। एका कलमा बोल जैकार, कायनात करे पढ़ाईआ। इक्क महबूब सांझा यार, साचे हुजरे आसण लाईआ। इक्क अहिबाब वजाए सतार, सांतक सति सति समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे आधार, सच अधार दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, पंज तत्त मेला मेल मिलाया। त्रैगुण भर भण्डार, साची वस्त वरताया। लख चुरासी खोल्ह किवाड़, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाया। सच नाद शब्द धुन्कार, ब्रह्मा सुत सुत पढ़ाया। चारे वेदां खेल अपार, चारे जुग वंड वंडाया। चारे वरनां दए आधार, चारों कुण्ट वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क लगाया। साचा मार्ग लोकमात, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। पुरख अबिनाशी साचा नाम दए करामात, वस्त अमोलक इक्क वखाइंदा। पुरख अगम्म ना कोई ज़ात पात, वरन बरन ना कोई जणाइंदा। आत्म परमात्म साचा नात, लख चुरासी जोड़ जुड़ाइंदा। अक्खर वक्खर इक्को गाथ, एका सिख्या सच समझाइंदा। एका पूजा एका पाठ, एका मन्दिर हरि वखाइंदा। एका साहिब पुरख अबिनाश, परवरदिगार इक्क अख्वाइंदा। एका खेले खेल खेल तमाश, एका ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। एका नूर जोत प्रकाश, एका बिमल रूप बण जाइंदा। एका सर्ब जीआं दा सांझा यार, एका घर घर डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। साची करनी करने जोग, पुरख अकाल वडी वड्याईआ। आदि जुगादी धुर संजोग, धुर संजोगी आप मिलाईआ। वेखणहारा गगन मंडल त्रैलोक, त्रैभवन धनी अवन गवन फेरा पाईआ। त्रैगुण माया पंज तत्त जोग, एका एक समझाईआ। शब्द सुणाए सच सलोक, जुग जुग देवणहार वड्याईआ। लख चुरासी देवणहारा मोख, शाह पातशाह वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म श्री भगवान, जुग जुग आप वरताइंदा । सतिजुग त्रेता द्वापर दे दे दान, चारे वेदां लेख लखाइंदा। पुराण
अठारां कर प्रधान, प्राणी पुराण आप पढ़ाइंदा। लेखा चुक्के सीता राम, गीता ज्ञान इक्क दृढ़ाइंदा। अञ्जील कुरान सच पैग़ाम, पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। साचा मन्त्र सति नाम, नाम सति आप जणाइंदा। आत्म परमात्म इक्क निशान, लख चुरासी जीव जंत समझाइंदा। सचखण्ड सच विधान, सच दुआरे आप सुहाइंदा। शाहो भूप बण राज राजान, हुक्मी हुक्म इक्क वरताइंदा। साचे तख्त श्री भगवान, एका एक सोभा पाइंदा। जुगा जुगन्तर ना आए हाण, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप खलाइंदा। साचा खेल पारब्रह्म, ब्रह्म एका करे पढ़ाईआ। करता पुरख करे कम्म, करनी आपणी आप कमाईआ। पवण स्वासी दमां दम, दमां नाल मिलाईआ। करे खेल पंज तत्त काया माटी चम्म, हँ ब्रह्म भेव छुपाईआ। निरगुण निरगुण बेड़ा बन्न्ह, सरगुण सरगुण लए तराईआ। जोती नूर सच्चा प्रकाश, चन्द चांदनी करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा दए उठाईआ। साचा पर्दा पुरख अकाल, आदि पुरख आप चुकाइंदा। चार जुग साची चाल, जुग चौकड़ी वंड वंडाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग लेखा संभाल, वड संसारी खेल वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, करोड़ तेतीसा संग निभाइंदा। सुरपत इन्द कर बेदार, नेत्र नैण आप खुल्हाइंदा। पंज तत्त कर प्यार, ब्रह्म पसार वड वड्याइंदा। शब्दी शब्द शब्द धार, जोती जोत डगमगाइंदा। लेखा जाण गुर अवतार, गुरू गुर नाउँ आप प्रगटाइंदा। ब्रह्मा सुत सन्त कुमार बराह रूप अपर अपार, हाव ग़रीव यगे पुरख खेल खलाइंदा। नर नरायण हो उज्यार, कपलमुन वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा खेल करे करतार, दत्ता त्रै वड्याईआ। वेखे विगसे वेखणहार, नेत्र नैण इक्क खुल्हाईआ। रिखव देव कर त्यार, एका मन्त्र नाम पढ़ाईआ। पृथू लेखा अपर अपार, धरनी धवल पथ वखाईआ। मत्तसय वेखे जलधार, कछप एका रूप चढ़ाईआ। जगत धनंतर देवे आधार, साचा मन्त्र इक्क समझाइंदा । नर सिँघ हो त्यार, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। हँसा नाम शब्द बोल जैकार, ब्रह्मे सुत करे पढ़ाईआ। बाले ध्रू करे पार, नरायण आपणी दया कमाईआ। गज देवणहार सहार, हरि आपणी सेव कमाईआ। बल बावन खोल्ह किवाड़, अभेद भेद दए जणाईआ। मंगणहारा दर दरबार, बण दरवेश फेरा पाईआ। नर सिँघ करे ख़बरदार, प्रहिलाद दए वड्याईआ। साचा डंका अपर अपार, लोकमात आप वजाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव संदेशा देवे वारो वार, दो जहानां करे शनवाईआ। सतिजुग वेखे वेखणहार, वार अठारां पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी सच्चा माहीआ। सति सतिवादी सच रंग, रंग रंगीला आप रंगाइंदा। करे खेल सूरा सरबंग, शाह पातशाह वेस वटाइंदा। देवणहार सच
अनन्द, राम राम रूप वटाइंदा। एका देवे टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार आप अख्वाइंदा। लेखा जाणे परस राम प्रभ आपणा हुक्म वरताइंदा। आप जणाए साचा चन्द, वेद व्यासा नूर चमकाइंदा। कान्हा कृष्ना सच संदेश, एका एक जणाइंदा। मुकंद मनोहर लख़मी नरायण, भगत भगवान चन्द चमकाइंदा। शब्दी शब्द सुणाए छन्द, गीता ज्ञान अठारां अध्याए भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा राह वखाइंदा। जुग जुग खेल अपार, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। ईसा मूसा कर त्यार, जल्वा नूर नूर दरसाईआ। मुकामे हक़ इक्क जैकार, नाअरा हक़ हक़ लगाईआ। किरपा कर परवरदिगार, एका मुहम्मद लए जगाईआ। शरअ शरीअत कर प्यार, अलख अगोचर इक्क समझाईआ। साची प्रीत वेखणहार, मुख नक़ाब पर्दा दए उठाईआ। चौदां तबक खोल्ह किवाड़, चौदां तबकां खोज खुजाईआ। दहि दिशा पावे सार, चारे कुण्टां फेरा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां एका नूर होए उज्यार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। बिस्मिल रूप सर्ब संसार, कलमा कलाम इक्क वखाईआ। साचा सजदा परवरदिगार, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुगा जुगन्तर चार यारी वंड वंडाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर लख चुरासी सेव कमाईआ। सृष्ट सबाई पाए नथ्थ, नाम डोरी हथ्थ रखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता गाथ, करे सच पढ़ाईआ। गुरमुख हरिभगत सुणाए एका छन्द, ब्रह्म विद्या आप जणाईआ। लेखे लाए रत्ती रत्त, रत्ती रत्त विच टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दवारे नूरी धार, गुर अवतार पीर पैग़म्बर नाल रलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर प्यार, कलयुग वेस वटाईआ। नानक गोबिन्द कर प्यार, नाम सति करे पढ़ाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, सगला संग निभाईआ। काल महांकाल रोवण ज़ारो ज़ार, निरगुण आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। जुग जुग हुक्म हरि निरँकारा, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बण वणजारा, लोकमात खेल वखाइंदा। सेवा ला गुर अवतारा, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा सर्ब मुकाइंदा। अन्तिम लेखा हरि मुकाउणा, हरि जू हरि हरि दए जणाईआ। कलयुग अन्तिम फेरा पाउणा, बेपरवाह बेपरवाहीआ। निरगुण आपणा नाउँ धराउणा, नर निरँकार वेस वटाईआ। सच धर्म दा सच दुआर मात बणाउणा, चौदां लोक करे रुशनाईआ। चार वरनां आप समझाउणा, बरन अठारां करे पढ़ाईआ। राउ रंकां एका घर वसाउणा, ऊँच नीच ना कोई वखाईआ। एका मन्त्र सर्ब दृढ़ाउणा, नाद तूरत इक्क वजाईआ। एका राम नज़री आउणा, एका कृष्न रूप वखाईआ। एका दर्शन नानक पाउणा, एका गोबिन्द मिले
माहीआ। एका ठाकर घर बहाउणा, ना ओह मरे ना जाईआ। एका ढोला मंगल गाउणा, इक्क सुणाए कलाम अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम खेल कराईआ। कलयुग अन्तिम जाए बीत, लोकमात रहिण ना पाईआ। चार जुग दी अन्तिम रीत, पुरख अबिनाशी आप कराईआ। सचखण्ड निवासी ठांडा सीत, त्रैगुण मीता वेखे चाँईं चाँईंआ। चारों कुण्ट देवे दुहाई मन्दिर मसीत, गुरदवारे शिवदुआले मट्ठ रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह पुरख अगम्मा, हरि जू आपणी खेल कराइंदा। वेखणहारा लख चरासी काया माटी चम्मां, घर घर आपणा आसण लाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर जुगा जुंगतर बेड़ा बन्न्हा, सो पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। हरि पुरख अबिनाश पृथ्मी अकाश ज़िमीं असमान गगन गगनंतर मन्ना, नौ नव चार आपणा फेरा पाइंदा। लेखा जाणे सूरज चन्ना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा खेल करे करतार, कुदरत वेखे चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्तिम लए अवतार, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। सचखण्ड दा सच दुआर, लोकमात लए प्रगटाईआ। साचा तख्त कर त्यार, तख्त निवासी आसण लाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, दो जहानां हुक्म मनाईआ। पंचम बन्न्ह सीस दस्तार, राउ रंकां वेख वखाईआ। शाह शहाना राज राजाना करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। नव नौ आए अन्तिम हार, सीस सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ। आप भेव चुकावण आया, कलयुग अन्तिम वार। निरगुण नूर वेस वटाया, निहकलंक नरायण नर अवतार। वेद व्यासा लेख पूर कराया, पूत सपूता ब्राह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत बैठा खेल करे अपार। आदि शक्ति नाउँ धराया, रूप रंग नज़र ना आए विच संसार। चतुर्भुज हो फेरा पाया, बल बावन खेल न्यार। मोहन माधव वेस वटाया, लख़मी नरायण हो त्यार। भगतन नैण आप खुल्हाया, खोलणहार बन्द किवाड़। त्रैभवन धनी फेरा पाया, चौदां तबक दए हुलार। सच संदेशा इक्क सुणाया, दूजी होर ना कोई विचार। ना कोई मोड़े मोड़ मुड़ाया, ना कोई मेटणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबार। धुर दरबार श्री भगवाना, लोकमात मात जणाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ दा हथ्थ निशाना, नव नौ चार आपणी वंड वंडाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बरां बन्ने्ह गाना, साचा सगन आप मनाइंदा। सच संदेश वड बलवाना, परम पुरख आप सुणाइंदा। लोकमात हरि जू हरि होया प्रधाना, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। सति सतिवादी सच निशाना, सच दुआरे आप झुलाइंदा। सर्ब जीआं दा इक्को कान्हा, लख चुरासी गोपी वेख वखाइंदा। पारब्रह्म वड मर्द मर्दाना, वड मर्दानगी आप कमाइंदा। तख्तों लाहे राजा राणा, शाह पातशाह नज़र कोई
ना आइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वखाए इक्क मकाना, काया पर्दा खोल्ह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाइंदा। कलयुग अन्तिम हरि जू रंग, आपणा आप रंगाईआ। सचखण्ड निवासी सच पलँग, लोकमात सुहाईआ। शब्दी ढोला इक्क मृदंग, दो जहान दए सुणाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड आपे लँघ, जन भगत दुआरे फेरा पाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी सुत्ता रिहा दे कर कंड, करवट सक्या ना आप बदलाईआ। गुर अवतारां सुणाउँदा रिहा छन्द, पुरख अबिनाशी ढोला गाईआ। अन्त मुका गए पन्ध, बण पाँधी फेरा पाईआ। आदि जुगादि कोए ना जाए हंढ, थिर कोई रहिण ना पाईआ। सरगुण मेला बत्ती दन्द, रसना जिह्वा करी कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा सच दुआर, लोकमात करे उज्यार, नौ खण्ड पृथ्मी दए समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सति दुआरा, सति सतिवादी आप खुलाइंदा। निरगुण निरवैर अजूनी रहित साजण साचा, पुरख अकाल एका गाइंदा। चौथे जुग अन्तिम कल प्रगट हो देस माझा, सम्बल आपणा डेरा लाइंदा। भूपन भूप राजन राजा, मीतन मीत आप अख्वाइंदा। पुरख अबिनाशी करन आया साचा काजा, करनी करता आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आपणा भेव खोल्हे करतार, करे खेल बेपरवाहीआ। वीह सौ बिक्रमी हो त्यार, त्रैभवन धनी आपणा फेरा पाईआ। चौथे जुग सच विहार, सति सतिवादी आप कराईआ। तख्त निवासी हो त्यार, साचे तख्त आसण लाईआ। सच संदेशा दिता एका वार, दो जहानां करे शनवाईआ। गुर पीर अवतार पैग़म्बर आवण चल दुआर, निरगुण दुआरे निरगुण फेरा पाईआ। साची रुत्ती बसन्त वेख सतारां हाढ़, आपणे रंग रंग रंगाईआ। पिछली बीती कर विचार, ब्रह्माद रिहा समझाईआ। जिस ने रचना रची आदि, सो अन्तिम वेखणहारा आईआ। जिस दा नाम बोध अगाध, पीर पैग़म्बर रहे सुणाईआ। सो सुणन आया फ़रयाद, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाईआ। लख चुरासी आपणे विच्चों लई काढ, अन्तिम आपणे विच छुपाईआ। अन्तिम सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करदा रिहा निरगुण सरगुण वाड़, सति सतिवादी दया कमाईआ। नाम निधाना अन्तिम सुणाउँदा रिहा राग, राग अनादी धुन शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड सच सिँघासण सच दुआरा आप सुहाईआ। सच सिँघासण सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह आसण लाइंदा। सच संदेशा दए सुणा, हुक्मी हुक्म इक्क वरताइंदा। विष्नूं चरनी जाणा आ, ब्रह्मा डेर ना कोई रखाइंदा। शंकर सीस देणा झुका, करोड़ तेतीसा नैण शरमाइंदा। चौवीआं अवतार दोए जोड़ करो प्रणाम, प्रणाम इक्को इक्क रखाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद करो सलाम, इस्लामा अलैकम नाल रलाइंदा। चार यार मंगो पनाह, पनाह एका घर वखाइंदा। दस गुरू करो सलाह, सलाहगीर इक्क
वखाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण नैण लओ उठा, हरि जू एका अक्ख खुल्हाइंदा। खाणी बाणी ध्यान लओ लगा, ध्यानी इक्क ध्यान जणाइंदा। त्रैगुण माया नौ खण्ड पृथ्मी वेख लख चुरासी चारों कुण्ट फेरा पा, दहि दिशा वंड वंडाइंदा। पंज तत्त चोला बेड़ा अन्तिम अन्त लैणा बंधा, साचा डोला इक्क वखाइंदा। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सोहला ल्या गा, राम कृष्न इष्ट देव देव आत्म प्रकाश सर्ब मिलाइंदा। कलमा कलाम नबी रसूल पीर पैग़म्बर गए पढ़ा, शरअ शरीअत वंड वंडाइंदा। सति नाम ढोला इक्क गा, ब्रह्म मत इक्क दृढ़ा, नानक चोला इक्क वटाइंदा। गोबिन्द डंका इक्क वजा, लख चुरासी गया समझा, चार वरना रिहा सुणा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश नज़र कोए ना आइंदा। पतिपरमेश्वर ठाकर स्वामी निहकर्मी जोती जाता पुरख बिधाता, आत्म अन्तर साचा मन्त्र इक्क नाम सच ना कोई मन्दिर ना मसीत ना कोई ज़ात ना कोई पाता, एका रंग पुरख समराथा, देवणहार साची दाता, दाता दानी दया कर विष्न आपणे गले लगाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जिस दी लिख लिख सुणाउँदे रहे गाथा, कलम शाही वंड वंडाइंदा। जिस नूं कहिन्दे रहे कमलापाता, कँवल नैण वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सच दुआरा इक्क सुहाइंदा। सच दुआर सुहावना, प्रभ देवणहार वड्याईआ। हाढ़ सतारां दिवस वड़यावना, वड दाता दए वधाईआ। सम्मत उन्नी नाल मिलावणा, बीस बिक्रमी मेल कराईआ। दो जहानां रंग रंगावणा, रंग रंगीला आप चढ़ाईआ। सचखण्ड दवार लोकमात प्रगटावना, प्रगट आपणा नूर करे रुशनाईआ। विष्नूं तेरा विश्व भेव खुल्हावणा, ब्रह्मे तेरा वेखे ब्रह्म सर्ब लोकाईआ। शंकर तेरी त्रसूल बाहर कढावणा, त्रैमुख वेखे बेपरवाहीआ। त्रैगुण तेरा पर्दा लाहवणा, मुख नक़ाब रहिण ना पाईआ। पंज तत्त तेरा डेरा ढावना, ढाह ढाह ख़ाक मिलाईआ। तेई अवतार दर बुलावणा, भज्जे आवण वाहो दाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद संग रलावना, जग करता रिहा मिलाईआ। सच मसला इक्क समझावणा, बिस्मिल नूर वेखे नूर ख़ुदाईआ। साचा नाम इक्क जनावणा, चिल्ले तीर इक्क चलाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत वेख वखावणा, समुंद सागर वेखे डूँग्घी खाईआ। चौदां तबकां भेव पावना, चौदां लोक पर्दा दए उठाईआ। गुर अवतार दर बहावणा, नानक गोबिन्द एका हुक्म सुणाईआ। कलयुग अन्तिम अन्त करावणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सतिजुग साचा इक्क लगावणा, सति सतिवादी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सचखण्ड दवारा निरगुण लोकमात कर उज्यारा, नाउँ रखाए भगत दुआरा, भगवान आपणा नाउँ जणाईआ। सच दुआरे आपे चढ़या, सच दुआरे सोभा पाइंदा। पीर पैग़म्बर दर ते खड़्हया, साची सेव कमाइंदा। अग्गे हो अंदर कोई ना वड़या, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। पारब्रह्म प्रभ ठाकर स्वामी नर नरायण निष्अक्खर
एका पढ़या, चौदां विद्या भेव कोए ना आइंदा। तेरा नूर ना मरे ना कदे सड़या, मढ़ी गोर ना कोई दबाइंदा। लख चुरासी काया भाण्डा घाड़न घड़या, घड़ भाण्डे वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच जगदीश सोभा पाइंदा। सच सिँघासण पारब्रह्म, ब्रह्म वेखे चाँईं चाँईंआ। निहकर्मी करे आपणा कम्म, कर्म कांड ना कोई रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंडणहारा वंड, वरन बरन बरन वरन आपणा खेल कराईआ। कलयुग अन्तिम जीव जंत साध सन्त, गुरमुख गुरसिख नेत्र नैण नैण दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैग़म्बर कलयुग अन्तिम रच सुअम्बर, दर घर साचे आप बहाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर घत्ती आउण वहीर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। तेरी चोटी इक्क अख़ीर, आखर तेरा भेव कोई ना आईआ। तूं साहिब बेनज़ीर, नज़र सब दी रिहा भुआईआ। चार जुग तेरे हुक्म अंदर होई तदबीर, करे तेरी पढ़ाईआ। पंज तत्त काया जगत सरीर, जग भुल्ली सर्ब लोकाईआ। शरअ शरीअत दीन मज़्हब मार ज़ंजीर, ना कोई सके मात तुड़ाईआ। त्रैगुण माया लग्गी भीड़, हौला संग ना कोए जणाईआ। झूठी काया बस्त्र चीर, लख चुरासी रही हंढाईआ। नीर विरोले जीव जंत सीर, नीर सीर ना कोए प्याईआ। चार जुग करी वंड पा पा लकीर, हद्द हद्दी आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा दए मुकाईआ। विष्नूं आया पन्ध मुका, दूर दुराडा चरनी सीस झुकाइंदा। ब्रह्मा रोवे मारे धा, मेरा मेरा नज़र ना आइंदा। शंकर त्रसूल रिहा सुटा, कंठ माला बाशक तशका गलों लाहइंदा। करोड़ तेतीसा माण रिहा गवा, सुरपति तख्त ना कोए हंढाइंदा। तेई अवतार इक्क दूजे नाल करन सलाह, मते नाल मता पकाइंदा। ईसा मूसा तक्कण राह, नेत्र नैण नैण उठाइंदा। मुहम्मद रोवे मारे धाह, अल्ला राणी संग ना कोई निभाइंदा। चार यारी पल्लू रही छुडा, दस्तगीर नज़र कोए ना आइंदा। नानक निरगुण मंगे इक्क पनाह, गोबिन्द झोली अग्गे डाहइंदा। तेरी कुदरत सच्चे पातशाह, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। जिउँ भावे तिउँ रिहा चला, तेरा भाणा ना कोई मेट मिटाइंदा। तख्तों राजा राणा देवे लाह, सीस ताज ना कोई टिकाइंदा। जुग चौकड़ी करे फ़नाह, ख़ाकी ख़ाक मिलाइंदा। रहिमत रहीम रहिमान दए कमा, रैहबर बण बण हुक्म मनाइंदा। सबर सबूरी साबर बण बण जाम रिहा प्या, आबे हयात मुख लगाइंदा। साचे हुजरे सच अलाह, आप आपणा नूर दरसाइंदा। महबूब महिराब इक्क खुल्हा, महिबान सोभा पाइंदा। नूरो नूर हज़रत पैग़म्बर ख़ालक बण बेगुनाह, गुनाह नज़र कोई ना आइंदा। मुकामे हक़ तेरा मकान, तेरा आसण वेख कोई ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। सजदा सीस गया झुक, चौदां
तबक सीस झुकाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी रहिउँ लुक, आपणा रूप ना मात प्रगटाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पंज तत्त काया अंदर निरगुण सरगुण रहे पढ़ाईआ। कर खेल अबिनाशी अचुत्त, चेतन आपणी धार वखाईआ। कलयुग अन्तिम आएयों उठ, लोकमात फेरा पाईआ। ग़रीब निमाणयां उत्ते गइउँ तुट्ठ, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश जो बैठे रुठ, वेले अन्त लए मिलाईआ। आत्म परमात्म सुहाए साची रुत्त, दूसर करे ना कोई पढ़ाईआ। जगत विकारा कढ्ढे कुट्ट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। आसा तृष्ना जाए छुट्ट, हउमे हंगता ना कोई लड़ाईआ। जूठ झूठ जड़्ह देवे पुट्ट, सच सुच्च करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए साचा घर, घर वेखे चाँईं चाँईंआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर ब्रह्मा विष्न शिव अग्गे आओ लँघ, हरि जू हरि हरि आप सुणाइंदा। सति सतिवादी बैठा उपर पलँग, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाइंदा। दो जहानां वजाए नाम मृदंग, वड मर्दाना खेल कराइंदा। लख चुरासी इक्क अनन्द, घर घर मंगल गाइंदा। कलयुग अन्तिम मुक्या पन्ध, लोकमात रहिण ना पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंडां रिहा वंड, वंड वंड एका खेल वखाइंदा। कोई कहे पिता दसरथ राम चन्द, कोई काहन कृष्न ध्यान जणाइंदा। कोई कहे मूसा मेटे पन्ध, कोहतूर नूर चमकाइंदा। कोई कहे ईसा चढ़ना चन्द, ख़ुदावंद आपणा रूप वटाइंदा। कोई कहे मुहम्मद गाए छन्द, कलमा नबी आप पढ़ाइंदा। कोई कहे नानक बेड़ा रिहा बन्न्ह, चार वरन पार कराइंदा। कोई कहे गुज़री चन्द, गोबिन्द आपणा वेस वटाइंदा। पुरख अकाल कहे मेरा कोई ना जाणे अन्त, बेअन्त आपणा वेख वखाइंदा। जिस नूं चार जुग गाउँदे गए भगत सन्त, सो सतिगुर फेरा पाइंदा। जिस दुआरे गुरमुख मंगत, अग्गे झोली सर्ब डाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम फेरा पाइंदा। कलयुग अन्तिम आया हरि, हरि जू आपणा वेस वटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी इक्को दर, दर दरवाज़ा दए वखाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात जाण हरि, लोकमात रहिण ना पाईआ। ऊँच नीच चुक्के डर, भाण्डा भरम दए भनाईआ। घट घट अंदर आपे वड़, दर दरवाज़े दए खुल्हाईआ। इक्को अक्खर निरगुण पढ़, सरगुण दए वड्याईआ। आदि लगाई जिस ने जड़्ह, सो वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त बैठा सच्चा माहीआ। साचे तख्त हरि जू हुक्मरान, हरि हरि आपणा हुक्म वरताइंदा। विष्नूं आपणे दे ब्यान, ब्याना होर ना कोए रखाइंदा। ब्रह्मे आपणी कर कल्याण, चार वेद अन्त ना वखाइंदा। शंकर आपणा वेख मकान, मकान कवण दुआर सुहाइंदा। तेई अवतार करो ध्यान, कवण कूटे हरि जू आसण लाइंदा। ईसा मूसा उठ करो सलाम, सजदा कवण कबूल कराइंदा। नानक गोबिन्द करो परवान, परवाना कवण हथ्थ फड़ाइंदा। भगत अठारां
मंगो दान, दाता दानी कवण वरताइंदा। सचखण्ड दवारे खेल महान, हरि करता आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लिख लिख लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। विष्नूं निउँ निउँ कहे बोल, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। मेरा मुक्का भण्डारा तूं तोलया तोल, तोलणहारा इक्क अख्वाईआ। चार जुग चौकड़ी तेरा भेव ना पाया वेख्या वज्जदा रोल, अलख अलख ना लख्या जाईआ। कोई वस्त ना मेरे कोल, ख़ाली हथ्थ रिहा वखाईआ। मैं सुत्ता रिहा अनभोल, तेरा भेव रत्ती ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ढह प्या तेरी शरनाईआ। ब्रह्मा उठे मारे धाह, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। मेरा ब्रह्म भुलया तेरा राह, राह खैहड़ा नज़र ना आइंदा। नाता सके ना कोई जुड़ा, जोड़ी जोड़ ना कोई बणाइंदा। सस्से उपर होड़ा कोई सके ना ला, कोई निरगुण सरगुण ना वेस वटाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन मेरा ब्रह्म कोई कम्म ना आइंदा। त्रैगुण माया रही कुरला, कूक कूक सुणाईआ। मेरे मुख ते लग्गी छाह, काली छाही ना कोई धुआईआ। मैं तेरा भुल्ली राह, बेअन्त मेरे माहीआ। लख चुरासी गल विच पाया फाह, ना सके कोई तुड़ाईआ। जीव जंत विच भुल्ला, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन मिले ना कोई वड्याईआ। पंज तत्त वहाइन नीर, रो रो हाल सुणाया। बौहड़ी बौहड़ी वज्जा ज़ंजीर, ना सके कोई तुड़ाया। अठ्ठे पहर लग्गी पीड़, चार जुग ना कोए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर अमृत आपणा नीर प्याया। तेई अवतार सोए उठे, हाढ़ सतारां वेख वखाईआ। पुरख अबिनाशी चरन ढट्ठे, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आपणे जुग विच बणे रहे हट्टे कटे, तेरा बल वखाईआ। वसदे रहे काया मटे, पंज तत्त चोला जगत हंढाईआ। तेरे नाम रहे रत्ते, रुत्त रुतड़ी इक्क सुहाईआ। तेरे सुणाउँदे रहे पते, धुर फ़रमाणा गीत अल्हाईआ। तेरे दस्स के आए पते, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। ना रोवे ना कदे हस्से, हरख सोग ना कोई रखाईआ। एका रंग रहे पहर अठ्ठे, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। गुर अवतार आपणे ख़ाते घत्ते, खात नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन सरन ना कोई सरनाईआ। पीर पैग़म्बर करन सलाम, सिर सजदा सीस झुकाया। तूं पैग़म्बर वड अमाम, तेरा अन्त किसे ना पाया। तूं साहिब हुक्मरान, हउँ फ़रमांबरदार सेव कमाया। कायनात तेरा ध्यान, ब्यान तेरा कलमा इक्क जणाया। दरगाह तेरी सच निशान, मुकामे हक़ हक़ वखान, नूरी जल्वा नूर जहान, मेरे परवरदिगार तेरे डिग्गे घाट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर बैठे अलख जगाया। दर दुआरे
जगा अलख, अलख निरँजण इक्क मनाया। निरगुण निरगुण हो प्रतख, नानक निरगुण वेख वखाया। गोबिन्द कहे मेरा कमलापति, कँवल नैण नैण मटकाया। आदि जुगादी इक्को पत्त, लख चुरासी लए प्रनाया। वसणहारा घट घट, हर घट अंदर डेरा लाया। जुग चौकड़ी मार्ग दस्स, हउँ बालक सेव कराया। खाणी बाणी कर के आए जस, जस वेद पुराण सलाहया। अन्तिम वेला आए दस्स, लख चुरासी आपणा हाल सुणाया। साडा कोई ना चले वस, करन करावणहार करे ख़ुदाया। अन्तिम कलयुग होए प्रगट, लोकमात फेरा पाया। वेखणहारा चौदां लोक चौदां हट्ट, चौदां तबकां कुण्डा लाहया। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणा नाउँ वखाया। सीआं वंडे साढे तिन्न हथ्थ, सम्बल आपणा डेरा लाया। भगत भगवन्त लए रख, रक्षक आपणी सेव कमाया। बिन पढ़यां बिन गायां खोल्हे अक्ख, अक्ख अक्ख नाल मिलाया। सचखण्ड दवारा देवे दस्स, सति सतिवादी आप सुणाया। हरिसंगत कर इकट्ठ, एका मन्त्र दए पढ़ाया। तेई अवतारा करे इकट्ठ, दस गुरू नाल रलाया। पीर पैग़म्बर पैण हस्स, वाह वाह तेरी वड्याआ। बिन नथ्थों पाई नथ्थ, शब्दी डोर बंध बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सतिगुर खेल रचाया। दूर दुराडे आए दुआर, लोकमात फेरा पाईआ। वेख्या सोहणा तेरा दरबार, वड दाते बेपरवाहीआ। कोई ना पावे तेरी सार, उच्चा डण्डा हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा साचा राणा, सच हदीस इक्को हुक्म सुणाईआ। एका हुक्म सुनणा कन्न, बिन कन्नां आप जणाइंदा। इक्क फ़रमाणा लैणा मन्न, बिन लिख्यां लेख लिखाइंदा। एका रसना कहिणा धन्न धन्न, बिन रसना राग जणाइंदा। एका वसना छप्परी छन्न, बिन छप्पर छन्न छुहाइंदा। एका राग गाउणा तन, पंज तत्त काया बिन तन्दी तन्द तार सतार ना कोए हिलाइंदा। एका प्रकाश करे नेत्र अन्ध, निरगुण नूर जोत धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे सच दरबारा, आप लगाए हरि निरँकारा, निरगुण आपणा आसण लाइंदा। निरगुण आसण गया लग्ग, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। लोकमात सूरा सरबग, सर्ब कला खेल कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लए सद्द, सद्दा देवे चाँईं चाँईंआ। त्रैगुण माया लई बंध, बन्दीख़ाने आपणे पाईआ। पंज तत्त लए बन्न्ह, डोर आपणे हथ्थ उठाईआ। गुर अवतार आपणी झोली रहे अड्ड, चरन कँवल लए बिठाईआ। पीर पैग़म्बर आपणे वेखे आपणी हद्द, हद्द आपणी दए समझाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी रही लँघ, वेला अन्तिम गया आईआ। कलयुग मुकणहारा पन्ध, पुरख अबिनाशी आप मुकाईआ। लख चुरासी लेखा चुकना पूरन झब्ब, ज़ात पात वरन गोत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त बैठ साचा हुक्म सुणाईआ। साचा हुक्म सुण कन्न ला, लाशरीक आप जणाइंदा। जुग जुग गुर अवतार
पीर पैग़म्बर बणे मलाह, निरगुण सरगुण बेड़ा आप बंधाइंदा। मन्त्र नाम कलमा आए पढ़ा, कलमा कलमी खेल कराइंदा। गुर गुर आपणा नाउँ धरा, धुर संदेशा राग अल्हाइंदा। अन्तिम सब दा लेखा दए मुका, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सारे इकट्ठे करो सलाह, हरि जू सच्चो सच जणाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी दए जणा, दो जहानां नाल मिलाइंदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई होए बेईमान, ईमान सच ना कोई रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार सारे उठे एका वार, नेत्र नैण नैण उठाईआ। चारों कुण्ट करन विचार, विचारी विचार नाल रलाईआ। सृष्ट सबाई होई विभचार, विभचार करे लोकाईआ। नार कन्त ना कोई आधार, मात पित ना कोई वड्याईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद हाहाकार, जगत स्यासत करे लड़ाईआ। हरि का नाम ना कोई प्यार, गुरसिख रूप ना कोई वखाईआ। गीता ज्ञान ना कोई आधार, प्राणी पुराण ना कोई समझाईआ। अञ्जील कुरान ना कोए आधार, आयत शरायत ना कोई शनवाईआ। गुरू ग्रन्थ ना कोई विचार, गुरू गोबिन्द ना कोई मिलाईआ। उच्ची कूक कूक करन पुकार, जगत तृष्ना होई हल्काईआ। शिवदुआले मट्ठ ख़ाली दिसण दुआर, तीर्थ तट हरि जू रूप ना कोई धराईआ। विष्नूं विश्व ना कोई भण्डार, शांतक सति ना कोई कराईआ। ब्रह्मे ब्रह्म ना कोई पसार, पारब्रह्म नज़र ना आईआ। शंकर सहिँसा रहे ना कोई संसार, भेव अभेव ना कोए वखाईआ। त्रैगुण पर्दा सके ना कोई पाड़, पंज तत्त सति ना कोए जणाईआ। सत्तर बहत्तर चुहत्तर करे ना कोई उज्यार, सत्त चार ना संग रखाईआ। गुर अवतार वेखण वारो वार, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। पीर पैग़म्बर बौहड़ी बौहड़ी करदा रहे पुकार, दरोही ख़ुदाए पई दुहाईआ। अल्ला राणी रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। खुल्ही मैंहडी गुत्त नार मुटयार, सीस जगदीश ना कोए झुकाईआ। नेत्र नैण ना कोई शृंगार, साचा नैण ना कोई मटकाईआ। अक्ख नाल अक्ख ना मिलावे सांझा यार, हक़ रूप नज़र किसे ना आईआ। अलख होए ना कोए जैकार, उच्चे टिल्ले पर्बत बैठे डेरे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर उठ उठ तक्कण, नेत्र नैण नैण उठाया। चार कुण्ट नौ खण्ड पृथ्मी दहि दिशा सत्त दीप कोई ना दिसे साचा मक्खण, छाछ रूप नज़री आया। कोए ना किसे आए रखण, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। चारों कुण्ट उठ उठ भज्जण, त्रैगुण अग्नी इक्क लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा रचाया। विष्न ब्रह्मा शिव मारी कूक, कूक कूक सुणाईआ। लख चुरासी साडा आवा गया ऊत, प्रभ तेरी करे ना कोई पढ़ाईआ। दिसे कोई ना साचा पूत, सपूत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिउँ भावे तिउँ आपणे कर, साडी चले ना
कोई चतुराईआ। पुरख अबिनाशी अग्गों प्या हस्स, हस्स हस्स आप जणाइंदा। किसे दा चले ना कोई वस, हरि जू आपणा हुक्म चलाइंदा। जिस ने आदि मार्ग दिता दस्स, अन्तिम आपणे लेखे पाइंदा। एकँकार लेखा चुका करे ना बस, त्रैगुण माया आपणे चरनां हेठ दबाइंदा। पंज तत्त थल्ले देवे ढक, फेर बाहर ना कोए कढाइंदा। गुर अवतार खोल्हया हट्ट, बण हटवाणा आप चलाइंदा। अन्तिम मारे इक्को सट्ट, शब्द हुलारा इक्क वखाइंदा। चरन दुआरे आए नस्स, सच दुआरा इक्क वखाइंदा। आपणा आपणा हाल रहे दस्स, पिछला लेखा पुच्छ पुछाइंदा। एथों कोई ना जावे नस्स, हरि जू आपणा घेरा पाइंदा। आपणी करनी गए फस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेई अवतार पुच्छ पुछाइंदा। तेई अवतार दस्सो हाल, हरि जू हरि आप सुणाया। सतिजुग त्रेता द्वापर बणया काल, काल आपणा रंग रंगाया। महांकाल वसणहारा धर्मसाल, धर्म दुआरे डेरा लाया। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, जगत जुगत आप जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका लेखा मंग मंगाया। एका लेखा मंगे जगदीश, दूजा नज़र कोई ना आईआ। जिस दा पीसण ल्या पीस, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। जिस दी गा गा आए हदीस, पढ़ पढ़ कर पढ़ाईआ। सो साहिब सिर धर के बैठा ताज सीस, सीस जगदीश आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाईआ। तेई अवतार उठ करन निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाया। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख्या वारो वार, वाह वाह तेरी वड वड्याआ । तेरा नाउँ पंज तत्त प्यार, तत्तव तत्त नाल मिलाया। ब्रह्म मत मति एका वार, पारब्रह्म ब्रह्म समझाया। तेरे भगतां सच विहार, साचे सन्तां संग रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा नूर तेरा रुशनाया। तेरा नूर तेरी जोत, तेरे रंग समाईआ। जुगा जुगन्त वसे काया किला कोट, पंज तत्त तत्त बंधाईआ। शब्द नगारे लाए चोट, मति मन बुध आप समझाईआ। पत्तत पुनीत तेरी ओट, एका एक सरनाईआ। जुग बीते कोटी कोट, कोटन कोटि गए विहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए सरनाईआ। सरनगति प्रभ तेरी ठाकर, तेई अवतार रहे जणाईआ। तेरा दुआर वड्डा सागर, हउँ मछली तरन ना जाईआ। दर आयां घर देवे आदर, हथ्थ तेरे वड्याईआ। तूं शाह वड बहादर, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। तूं पिता पूत पिदर मादर, पिसर तेरी खेल नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी ओट तकाईआ। तेरी ओट आए तक्क, तक्कया इक्क सहारा। तूं साहिब पुरख समरथ, तिस बख्शणहारा। लोकमात आए नट्ठ, त्रिलोकी नाथ लए अवतारा। जगत ज्ञान मन्त्र दस्स, अक्खर अक्खर कर वरतारा। तेरी गा गा महिमा जस,
भरया आप भण्डारा। बिन भगतां किसे ना आवे वस, दस्सया राह सुखाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आए चल तेरे दुआरा। दर दुआरे तेरे भगवान, तेरी सरन तकाईआ। तेई अवतार मंगण दान, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। बणदे रहे काहन, गोपी सुरती शब्द बंधाईआ। तेरा झुलया इक्क निशान, निशाना इक्को घर सुहाईआ। असीं चरनीं डिग्गे आण, ढह पए सरनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर तुटया माण, बण निमाणे मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क देणा साचा वर, वर दाता तूं रघुराईआ। तूं दाता दातार, बेअन्त बेअन्त अख्वाइंदा। तूं भण्डारी वड भण्डार, सच भण्डार आप वरताइंदा। तूं बख्शिंद बख्शणहार, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाइंदा। असीं तेरे चन्द तेई अवतार, तूं पिता इक्क अख्वाइंदा। ख़ाली आए सर्ब दरबार, हथ्थ नज़र कोई ना आइंदा। जिउँ भावे तिउँ लैणा तार, तेरे अग्गे तेरा बरदा सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल हरि करतार, एका वार जणाईआ। सुण हुक्म तेई अवतार, त्रैगुण आपणा रहे जणाईआ। कलयुग अन्तिम आई वार, पुरख अबिनाशी खेल रचाईआ। सचखण्ड दा सच विहार, लोकमात रिहा कराईआ। इक्क सुहाए उच्च दुआर, महल अटल करे रुशनाईआ। निरगुण जोती नूर पसार, नूरो नूर नूर बेपरवाहीआ। चौथे जुग लहिणा देणा कर्ज़ उतार, मकरूज़ आपणा फ़र्ज़ दए वखाईआ। कातिल मकतूल वेखे इक्क दुआर, वेखणहारा इक्को आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेई अवतारां दए सालाहीआ। तेई अवतार रखणा याद, हरि हरि साचा सच जणाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, पारब्रह्म वेस वटाइंदा। जुग जुग देवणहारा दाद, आपणा नाम आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल रहे सुण, सुण सुण शुकर मनाया। कवण जाणे प्रभ तेरे गुण, तेरा अन्त किसे ना पाया। एका नाद एका धुन, एका राग रिहा सुणाया। चौदां तबक चौदां लोक चौदां विद्या आप आपणा भेव छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा आप सुहाया। सचखण्ड दवारे बैठ परवरदिगार, बेपरवाह खेल कराईआ। ईसा मूसा आए दुआर, दस दस कदम पिच्छे बैठे सीस झुकाईआ। तेरे हुक्मे अंदर बणे फरमांबरदार, फ़र्ज़ आपणा पूर कराईआ। तेरा हुक्म संदेशा विच संसार, सादक सिदक सबक पढ़ाईआ। एका अल्फ़ कर त्यार, आरफ़ करी पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाईआ। दर दुआरे बैठे पाँधी, आपणा पन्ध मुकाईआ। चौथे जुग थक्की मांदी, आपणा हाल रही सुणाईआ। चौदां तबक वगी आंधी, मुहम्मद नेत्र नैणां नीर वहाईआ। अल्ला राणी गीत सुणाइंदी, साचा ढोला एका गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरन मिले सरनाया। ईसा मूसा दुआरे ढट्ठ, दर सजदा सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी कर किरपा पुरख समरथ, समरथ तेरी वड्याईआ। अन्तिम करनी पूरी आस, नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा रिहा सुणाईआ। सच संदेशा हुक्म अमाम, आलमीन आप जणाइंदा। धुरदरगाही इक्क पैग़ाम, वड अमाम आप सुणाइंदा। दस्तगीर पकड़े दामन, दस्त बरदार दस्त मिलाइंदा। इक्क वखाए सच जाम, आबेहयात इक्क वखाइंदा। एका करे खेल तमाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। मुहम्मद छोटा बाला गया रुट्ठ, दर दर आपणा हाल सुणाईआ। मेरा ख़ाली दिसे बुत्त, बुत्त तेरा रंग वखाईआ। मेरे कोल ना कोई कुच्छ, ख़ाली भण्डार नज़री आईआ। मैं आया दूरों पुच्छ, मिले दर तेरे सरनाईआ। क्यों साहिब बैठा लुक, परवरदिगार मुख छुपाईआ। तेरे हुक्म अंदर कलयुग गया बुक्क, चार कुण्ट डंक वजाईआ। सच सुच्च कढ्ढी कुट्ट, जूठ झूठ करी कुड़माईआ। नव नौ चार पई लुट्ट, सच वस्त रहिण ना पाईआ। तूं क्यों गया रुस्स, आपणी करवट ना बदलाईआ। मेरे चौदां तबक मैथों गए रुस्स, तेरा दरस करन ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तेरी सरन सरनाईआ। पुरख अबिनाशी हो दयाल, दीन दयाल दया कमाईआ। सद तेरा वेखे हक़ हलाल, हक़ीक़त आपणे हथ्थ रखाइंदा। करे खेल इक्क कमाल, कायनात वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दुआरे आप बहाइंदा। दर दुआरे आओ नेड़े, नेरन नेरा आप जणाइंदा। दुर दुराडे मुक्के झेड़े, जग झगड़ा आप मुकाइंदा। अग्गे वेखो तेई अवतार केहड़े केहड़े, भाई भाईआं नाल मिलाइंदा। पारब्रह्म दे खुल्ल्हे वेहड़े, अद्धविचकार वंड ना कोई जणाइंदा। रल मिल बहणा साचे खेड़े, साचा खेड़ा इक्क सुहाइंदा। आपे करे हक़ नबेड़े, हक़ो हक़ सब दी झोली पाइंदा। जुग जुग देंदा आया गेड़े, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आप पाए साचे घेरे, घेरा आपणे नाम पाइंदा। एथे बहणा वड्डे कर के जेरे, हरि जू एका हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच इज़ाजत देवे अमाम, अग्गे आ के करो सलाम, अलैकम आपणा नाउँ वटाइंदा। आए करन सर्ब सलाम, पारब्रह्म सीस झुकाईआ। रैहबर बण विच संसार, बेख़बर साची सच आपणी आप सुणाईआ। पारब्रह्म प्रभ आया जाबर ज़बरदस्त दस्तगीर, दस्तबरदार करे सर्ब लोकाईआ। लेखा जाणे ख़ुदा बदलणहार तदबीर, तकसीर सब दी रिहा मिटाईआ। हाए बौहड़ी दरोही ख़ुदाए साचे कटे ज़ंजीर, शरअ ज़ंजीर नज़र कोई ना आईआ। बीपहर महिबान बीदो बी ख़ैर या मूबैन बी ख़ैर या अलाह आलमीन इक्को इक्क रंग बेनज़ीर, बेअन्त नज़री आईआ। जिस नूं कहिन्दे बेनज़ीर, सो आपणी नज़र साडे उत्ते पाईआ।
चार जुग आपणे दुआरे अग्गे खिच्च के रखी लकीर, कोई गुर अवतार अग्गे लँघ ना पाईआ। मुख नक़ाब रख पर्दा ओहला रखदा रिहा बण हकीर, आपणी हरक्त ना किसे वखाईआ। जिस दे पिच्छे चौदां तबक होए दिलगीर, सो पीर मिल्या सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिती इक्क सरन सरनाईआ। ईसा मूसा चरन ढट्ठ, ढह ढह शुकर मनाया। मेरे ख़ुदा साडा तुट्टा हठ, माण मोह ना कोई रखाया। तसबी मणका मौला तेरा नाम इक्क रट, रट्टा शरीअत जगत मुकाया। इक्क तेरा वेख्या हट्ट, कवण कूट मुहम्मद मूसा ईसा बैठे डेरा लाया। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, तेरी सरन सच्ची सरनाया। पुरख अबिनाशी आपणे चरनां हेठां रख, हुक्मी हुक्म मनाया। तुहाढ्ढा लेखा मुकाणा करना बस, नानक निरगुण वेखे ध्यान लगाया। सचखण्ड दवारे रिहा हरि हरि गा, बिन रसना जिह्वा गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक्क सुहाया। आ नानक वेख सचखण्ड, सचखण्ड निवासी आप सुहाईआ। निरगुण निरगुण कदे ना होए रंड, निरगुण कन्त निरगुण नार रिहा हंढाईआ। निरगुण पीर निरगुण सन्त, निरगुण रत्ती रत्त सुहाईआ। निरगुण मणीआ निरगुण मंत, निरगुण सतिनाम पढ़ाईआ। निरगुण आदि निरगुण अन्त, निरगुण आपणा खेल समझाईआ। निरगुण जीव निरगुण जंत, निरगुण घट घट डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्यार इक्क वखाईआ। साचा प्यार नाल पाए बन्धन, बन्धन एका एक रखाइंदा। सचखण्ड निवासी साचा चन्दन, चौदां रतन रंग रंगाइंदा। दो जहानां करे बन्दन, बन्दना साची इक्क समझाइंदा। लेखा जाणे इक्क अनन्दन, रुत्त रुत्त विच रंगाइंदा। वसणहारा कोट ब्रह्मण्डण, ब्रह्मण्ड खण्ड खेल कराइंदा। गुर गुर करे वंडण, दस दस आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोती डगमगाइंदा। एका जोती साचा नूर, नूर नुराना नूर धराईआ। एका ज़ाहर होए ज़हूर, ज़ाहर आपणा खेल खिलाईआ। एका सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब थाईंआ। एका वसे नेड़े दूर, दूर दुराडा सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक निरगुण लए मिलाईआ। निरगुण नानक दस दस धार, गुर गुर रूप जणाइंदा। एका घर करे प्यार, एका आपणी खेल खलाइंदा। एका राग एका नाद, एका नूर नज़री आइंदा। एका शब्द नाम जैकार, एका राम सीता सुरती संग निभाइंदा। एका काहन करे प्यार, एका राधा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर आप सुहाइंदा। साचा घर सोभावन्त, हरि हरि जू आप सुहाईआ। लेखा जाणे भगत भगवन्त, भगत साचे लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा देवे सुणाईआ। सच संदेशा थान थनंतर, निरगुण निरगुण आप जणाया। चार जुग दा साचा मन्त्र, सति सतिवादी
आप सुणाया। सतिजुग बणाए साची बणतर, घड़न भन्नणहार खेल आप खिलाइंदा। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, अन्तर आसण आपणा लाइंदा। त्रैगुण बुझाए लग्गी बसन्तर, अमृत मेघ इक्क बरसाइंदा। लेखा जाणे गगन गगनंतर, मंडल मण्डप एका रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार इक्क लगाया। सच दरबार सोहे भगत, हरि भगवान सीस झुकाईआ। तेरा खेल वेख्या जगत, जग जीवण तेरी वड्याईआ। तेरा नूर तेरी रक्त, तेरी बूंद भगत कुड़माईआ। तेरी धार तेरी शक्ति, तेरा नाम तेरा जस गाईआ। तेरा वेला तेरा वक्त, तेरी थित तेरी वंड वंडाईआ । इक्क कबीरे मिटी हरस, चढ़ मन्दिर दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा खेल कराईआ। कबीर जुलाहा उच्चे टिल्ले गया वस, हरि जू हरि हरि मेल मिलाइंदा। भगत भगवान पए हस्स, हँसमुख खेल खिलाइंदा। प्रेम प्यार अंदर गए फस, नाता बिधाता ना कोई तुड़ाइंदा। कबीर कहे मैं तेरा गाया जस, रसना जिह्वा नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कबीर जुलाहे आप समझाइंदा। कबीर जुलाहा हरि जू दस्से, एका शब्द जणाईआ। हर घट हरि आपे वसे, घर घर डेरा लाईआ। कदे रोवे कदे हस्से, आप आपणी खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप चुकाईआ। कबीर अग्गों मारे ताहना, एका एक जणाइंदा । तूं वसणहारा सचखण्ड मकाना, तेरा घर नज़र किसे ना आइंदा। भरमे भुल्ले जीव जहाना, जीवण जुगत ना कोई जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला जन भगतां मेल मिलाइंदा। पुरख अबिनाशी हो ख़ुशहाल, एका वक्त रिहा समझाईआ । अन्तिम कलयुग होवां दयाल, दीन दयाल दया कमाईआ। भगत वेखां साचे लाल, लोकमात ख़ुशी मनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लवां उठाल, उठ उठ आपणा राह चलाईआ। देवां माण सिँघ पाल, विच पालकी सच बहाईआ। जगदीश सिँघ दीपक बाल, साचा नूर करा रुशनाईआ। सिँघ मनजीत मन्न सुवाल, मन वासना दए मुकाईआ। सिँघ सवरन ना खाए काल, महांकाल नेड़ ना आईआ। गुरदयाल वेखे सच्ची धर्मसाल, बल दुआरा सोभा पाईआ। बावन चले नाल नाल, बलधारी रूप वखाईआ। पंच कर दर परवान, सच संदेशा दए सुणाईआ। नानक लेखा कर परवान, लेखा आपणे लेखे पाईआ। पंच परवान पंच प्रधान, पंचां देवे दरगाह देवे माण, दरगाह साची दर परवान, एका एक दर दए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। पंज भगत पंज दुलार, पंच आपणे राह चलाइंदा। कबीर तेरी सुण पुकार, हरिजन संग नाल रलाइंदा। कलयुग वेखे आप निरँकार, वार थित ना कोई जणाइंदा। राम रूप हो त्यार, कृष्न काहन रंग रंगाइंदा। ईसा मूसा दे अधार, भीतर आपणी गंढ्ढ पुवाइंदा।
नानक निरगुण इक्क जैकार, जै जैकार आप सुणाइंदा। साचा खोल्ह इक्क किवाड़, धरत धवल धौल वड्याइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी दा भार दए उतार, भगवन सिर आपणे भार उठाइंदा। लहिणा देणा देवे कर्ज़ उतार, पिछला लेखा आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। कबीर कहे सुण मीत, मित्र प्यारे आप सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग जुग गाउँदे रहे गीत, तेरा नाम ध्याईआ। शिवदुआले मट्ठ बणाए मन्दिर मसीत, गुरदवारे नाल रलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गाए गीत, गीता ज्ञान अञ्जील कुरान नाल मिलाईआ। खाणी बाणी भेव ना पायण राग छत्तीस, लख चुरासी बण सेवक सेव कमाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बरां दए हदीस, साची सच करे पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम ख़ाली करे ख़ीस, शाह सुल्तान देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान दए समझाईआ। कबीर जुलाहा दोए जोड़, सरन सरनाई सीस झुकाइंदा। तूं सदा जाएं बौहड़, तेरा अन्त कोए ना आइंदा। जन भगतां बुझाए लग्गी औड़, अमृत मेघ आप बरसाइंदा। रस करें मिट्ठा कौड़, मेहर नज़र इक्क टिकाइंदा। दो जहानां लाएं पौड़, उच्च डण्डा हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप चुकाइंदा। सुण भगत दस्से भगवान, दहि दिशा आपणी खेल कराईआ। जोती नूर होवां दो जहान, हँ ब्रह्म करां कुड़माईआ। हँ ब्रह्म करां प्यार, पारब्रह्म मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म देवां दान, ईश जीव गंढ्ढ पुवाईआ। पंज तत्त काया मन्दिर वेख मकान, सच सिँघासण इक्क सुहाईआ। डूँग्घी भँवरी हो प्रधान, काया कवरी कुंडा लाहीआ। आत्म सेजे इक्क निशान, निर्मल नूर जोत रुशनाईआ। शब्द अनाद सच्ची धुन्कान, अनहद नादी राग सुणाईआ। पवण पाणी सर्ब शरमाण, जोती जोत खेल कराईआ। सुरती शब्दी इक्क ज्ञान, बिनां अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। बजर कपाटी खोल्ह दुकान, दूई द्वैती पर्दा लाहीआ। साचे मन्दिर हो प्रधान, सच संदेशा इक्क सुणाईआ । भगत भगवान करे पहचान, पहचान विच आप किसे ना आईआ। चार जुग अन्तिम विछड़े मेले आण, मेल विछोड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। वीह सौ बिक्रमी हो प्रधान, निरगुण आपणा भेव चुकाईआ। धुर संदेशा देवे आण, भारत खण्ड करे जणाईआ। कलयुग मेटे पिछला निशान, सतिजुग निशाना दए जणाईआ। गुरमुख साचे देवे दान, दाता दानी आपणा नाउँ वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कबीर जुलाहे रिहा समझाईआ। कबीर जुलाहे वेखण आउणा, हरि जू हरि सुणाइंदा। पुरख अबिनाशी खेल कराउणा, खाणी बाणी भेव कोई ना आइंदा। सच महल्ल इक्क प्रगटाउणा, पारब्रह्म आपणा रंग रंगाइंदा। दीपक जोती इक्क जगाउणा, तेल बाती ना कोए पाइंदा। शब्दी अगम्मी एका गाउणा, रसना जिह्वा
ना कोई हिलाइंदा। बहत्तर नाड़ रंग रंगाउणा, नूर नूर डगमगाइंदा। भगत भगवान आप उठाउणा, पूरब लेखा लेखे पाइंदा। बहत्तरां आपणी गोद बहाउणा, दर मन्दिर कुण्डा लाहइंदा। सत्तरां आपणे दर रखाउणा, चुहत्तरां आपणे अंग लगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव फड़ उठाउणा, ब्रह्मण्डां खण्डां लोआं पुरीआं चरनां हेठ दबाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव वेखण आउणा, बण पाँधी पन्ध मुकाउणा, दर आ दर्शन पाउणा, दरसी दरस दरस आप कराइंदा। ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यार शुकर मनाउणा, शुकर गुज़ार सर्ब अख्वाइंदा। गुर अवतार जस गाउणा, जस सतिगुर इक्क सुणाइंदा। सच दुआर आप प्रगटाउणा, प्रगट आपणा रंग रंगाइंदा। तिस दुआरे भगतां गीत हरि जू गाउणा, गीत गोबिन्द आप सुणाइंदा। भगत अठारां नाल मिलाउणा, चल चल आपणी ख़ुशी मनाउणा, एका काया बन्धन पाउणा, एकँकार एका आपणा रंग वखाइंदा। दूजे दर भेव चकाउणा, सुत दुलारे वेख वखाइंदा। तीजे दर पर्दा लाहाउणा, एका नूर धराइंदा। चौथे पद डेरा लाउणा, डेरा आपणा आप जणाइंदा। पंचम राग इक्क अलाउणा, पंचम पंचम एका घर बहाइंदा। छेवें छप्पर छन्न इक्क सुहाउणा, साचे घर दर्शन पाइंदा। साची छप्परी भाग लगाउणा, सति पुरख निरँजण डेरा लाइंदा। अठ्ठां तत्तां भेव चुकाउणा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वेख वखाइंदा। नौ नौ वेख वखाउणा, नौ दुआरे पर्दा लहिन्दा। दस्म दुआरा आप सुहाउणा, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। हाज़र हो के दरस दखाउणा, आप आपणा वेस वटाइंदा। वीह सौ उन्नी बिक्रमी आप खेल वखाउणा, हाढ़ सतारां वंड वंडाईआ। साचे भगतां माण दिवाउणा, भगत भगवान आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर आप सुहाइंदा। साचा दर सुहाए जगदीश, जगदीश आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। साहिब सुल्तान छत्र झुलाए सीस, छत्तरधारी इक्क हो जाईआ। दो जहानां मन्नणी पए हदीस, कोए सके ना सीस उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म वरते करतार, वरतावणहार आप अख्वाया। चुहत्तरां करे आप त्यार, विष्न ब्रह्मा शिव नाल आप मिलाया। त्रैगुण तेरा सति भण्डार, पंज तत्त लेखा रिहा चुकाया। गुर अवतार होए बेदार, सोया कोए रहिण ना पाया। ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यार, यारी यार नाल वखाया। भगष्त अठारां दे आधार, पुरख अबिनाशी खेल रचाया। दस गुरू करो विचार, वेला अन्तिम नेड़े आया। सब दा लहिणा मुक्या अन्त संसार, लेखा कोए रहिण ना पाया। उठो सारे करो इकरार, इकरारनामा हरि जू रिहा लिखाया। दीन मज़्हब सब नूं छड्डणा पए विहार, बिवहारी आपणा विहार जणाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा रिहा जणाईआ। सारे उठण उठ उठ वेखण, इक्क दूजे वल ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्तिम मिटण लग्गी रेखण, हरि जू हरि हरि आप मिटाईआ। निरगुण भेख धारया
भेखण, भेखाधारी भेस वटाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना केसन, ना कोई मूंड मुंडाईआ। इक्को राम इक्क रहीम इक्को दस दस्मेशन, इक्को गोबिन्द खेल कराईआ। आदि जुगादि रहे हमेशन, ना मरे ना जाईआ। सब दा लेखा आया मेटण, मेटणहार इक्क अख्वाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पारब्रह्म दी सरन लेटण, सच सिँघासण रिहा विछाईआ। सच दुआरे लए लपेटण, आपणा पर्दा इक्को पाईआ। छोटे बाले बण बण खेडण, पुरख अबिनाशी खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनहार सच्ची कुड़माईआ। करे कुड़माई बण मलाह, हरि जू खेल कराइंदा। गुर अवतार पैग़म्बर करो सलाह, साचा नाता आप जड़ाइंदा। इक्क दूजे दी पकड़ो बांह, हथ्थ नाल हथ्थ मिलाइंदा। अल्ला मीआं सब दा बणे पिता मां, नारी कन्त वेस वटाइंदा। राम कृष्न आप अख्वा, नानक गोबिन्द रंग रंगाइंदा। चार जुग दे गुर अवतार आपणी गोद बहा, अगला लेखा आप जणाइंदा। खाणी बाणी दो जहानी शाह सुल्तानी देवे पन्ध मुका, बण पाँधी फेरा पाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग देंदा आया पनाह, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कलयुग अन्तिम लख चुरासी भेव चुका, नेत्र नैण नैण उठाइंदा। कोई सके ना सिर उठा, हुक्मी हुक्म आप जणाइंदा। चौदां तबक ढेरी बैठा ढाह, चौदां लोक सर्ब कुरलाइंदा। राए धर्म दोए जोड़ पए सरना, चित्तर गुपत आपणा लेख ना कोई वखाइंदा। पुरख अबिनाशी खेल रिहा करा, आप आपणी धार चलाइंदा। कबीर जुलाहे दए वखा, नेत्र नैण इक्क खुल्हाइंदा। नामे उठ वेख मार ध्यान, ध्यान ध्यान नाल रलाइंदा। धन्ने जट्ट तेरा पिछला लेखा दए मुका, जट्ट जट्टां नाल मिलाइंदा। करे खेल बेपरवाह, आप आपणी कल धराइंदा। हरिभगत लए जगा, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। सतिजुग साचा मार्ग दए चला, कलयुग लेखा पूर कराइंदा। सिर सके ना कोई उठा, सीस जगदीश सर्ब झुकाइंदा। गोबिन्द पुरख अकाल रिहा सुणा, जुग जुग आपणा डंक वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा नर नरेशा दो जहानां वाली निरगुण नूर जोत अकाल, श्री भगवान भगत अधार, गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत जन आए दुआर, हरि हरि माण रखाइंदा। लोकमात दा सच विहार, बण विवहारी आप वखाईआ । सचखण्ड दा सच दुआर, दर दरवाज़ा दए खुल्हाईआ। रविदास चम्मयार बण लिखार, साढे तिन्न गया समझाईआ। निरगुण नानक कूक कूक पुकार, एका सोहला गया सुणाईआ। सोहँ ढोला अपर अपार, काया चोला दए बदलाईआ। वेद व्यासा बन्न्हे धार, वेद कतेब मुख शरमाईआ। तूही तूही कर पुकार, गोबिन्द गोबिन्द गया समझाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतार, ना कोई पिता ना कोई माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार करो ध्यान, हरि साचा सच जणाइंदा। इक्को शरअ इक्क अमाम, इबकुल वक्त
इक्क समझाइंदा। एका इस्म आज़म करना प्रणाम, इस्लाम एका घर वखाइंदा। एका हुज़रे बह बह दए पैग़ाम, एका काअबा आप वखाइंदा। एका पैग़म्बर बणे अमाम, आप आपणा नूर धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। गुर अवतार एका राग, हरि जू आप सुणाईआ। पिछला लेखा दयो त्याग, अगला मार्ग रिहा जणाईआ। आत्म परमात्म उपजे वैराग, वैरागी रिहा समझाईआ। सुरत सुवाणी जाए जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। बण बण हँस बणाए काग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाइंदा। घर विच घर जगाए चिराग, एका जोत करे रुशनाईआ। त्रैगुण माया बुझाए आग, अग्नी अग्ग ना कोई लगाईआ। चरन धूढ़ कराए मजन माघ, दुरमति मैल धुवाईआ। ऐथे ओथे बणे सज्जण साक, सच संदेशा इक्क सुणाईआ। नूरी ख़ुदाया पाक, एका अल्फ़ी तन हंढाईआ। पिछले औगण करे मुआफ़, मुफ़त सौदा रिहा वरताईआ। अग्गे कोई ना रहे गुसताख़, गुसा कोई रहिण ना पाईआ। कलयुग वेखण आया घाट, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। कबीर जुलाहे वेख नैणां साथ, जन भगतां रिहा तराईआ। लेखा मुक्या साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, सच्चा आपणा दरस दखाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैग़म्बर दस्सदे रहे करामात, सो करामात आपणा रंग रिहा वखाईआ। उठो वेखो मार झात, झाकी अंदर नज़री आईआ। शाह अस्वारा पाकी पाक, पीर पैग़म्बर मेल मिलाईआ। भगत भगवन्त उतारे इक्को घाट, पतन इक्को इक्क अख्वाईआ। चार वरन खोल्हया इक्को हाट, साचा हट्ट दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा सुणाईआ। साचा हुक्म दो जहान, दो जहानां वाली आप सुणाइंदा। शब्दी सुत इक्क बलवान, थिर घर दुआरे इक्क रखाइंदा। विष्नूं तेरा तोड़े माण, ब्रह्मे तेरा मोह मिटाइंदा। सतिजुग तेरी कर कल्याण, कुला आपणी आप रखाइंदा। तेई अवतार दे दे दान, गुर अवतार संग रखाइंदा। उठो सारे इक्को वार करो प्रणाम, हथ्थ परवाना नाम फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क जणाइंदा। सति संदेशा इकवन्जा बवन्जा धार, सति सत्त चार वज्जी वधाईआ। चार जुग दा मीत मुरार, अन्तिम वेखण आईआ। करनी करता पावे सार, कादर करीम आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। चुहत्तर सारे गए मिल, मिल मिल हाल सुणाया। तेरा नूर सदा बिस्मिल, बिस्मिल तेरा रंग वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर बैठे अलख जगाया। दर जगाई इक्क अलख, अलख निरँजण दए वड्याईआ। अगला मार्ग देणा दस्स, आपणी दस्सणी पढ़ाईआ। तेरे अग्गे साडी बस, चले ना कोई चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक्क वर, मिले ओट शरनाईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, एका
हुक्म जणाइंदा। चुहत्तरां मिले इक्क मलाह, मलाहगीर आप अख्वाइंदा। इक्क दूजे दी पकड़े बांह, मेल विछोड़ा आप कराइंदा। इक्क सारे गाउँदे नाँ, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। इक्को बणया सच्चा थाँ, थान थनंतर इक्क सुहाइंदा। इक्क बणाणा पिता मां, पिता मां इक्क हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा हुक्म सुण दातार, सब ने सीस झुकाया। गोबिन्द सूरा उठ बलकार, नेत्र नैण नैण उठाया। तेरा रूप पुरख अकाल, अकाल तेरी वड्याआ। तेरी सिफ्त ना दीन दयाल, सिफ्ती सिफ्त ना कोई सालाहया। आदि जुगादि करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाया। मैं छोटा तेरा लाल, लाल नीहां हेठ दबाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग जुग कर तेरी भाल, निरगुण सरगुण खोज खुजाया। कलयुग बणे इक्क दलाल, आप आपणा वेस वटाया। संग रखाए काल महांकाल, महांबीर भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वास्ते पाया। तेरे अग्गे वास्ता मोर, दोए जोड़ सीस झुकाया। तूं चढ़या साचे घोड़, शाह अस्वार बेपरवाहया। तेरी लग्गी निभे तोड़, मेरी सके ना कोई तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाया। दर तेरे सीस गया झुक, हरि सतिगुर मीत मुरार। तेरा भाणा ना जाए रुक, ना कोई मेटे मेटणहार। सुत तेरा दुलार आपणी गोदी लैणा चुक्क, देणा इक्क हुलार। कलयुग पन्ध जाए मुक्क, अन्त रहे ना विच संसार। लख चुरासी नाता जाए छुट्ट, कूड़ी क्रिया कूड़ पसार। बल बलवान जाए उठ, निहकलंक नरायण नर अवतार, नौ खण्ड पृथ्मी वेखे रुख, सत्तां दीपां बोल जैकार। साडे वस ना चले कुच्छ, करता कीमत पावे सार। तेरे कोलों सके ना कोई लुक्क, लुकया रहे ना समुंद सागर डूँग्घी गार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे चरन होया पनिहार। पुरख अबिनाशी दया कमा, रसना हुक्म सुणाइंदा। तेरा मेला सहिज सुभा, घर साचे आप कराइंदा। तेरे मन्दिर डेरा ला, तेरा लहिणा आप मुकाइंदा। गुर चेला रूप आप वटा, सज्जण सईआ लोकमात फेरा पा, सम्बल नगरी इक्क वखाइंदा। भगत भगवन्त लए जगा, जीवण जुगत इक्क समझाइंदा। चार जुग दे विछड़े लए मिला, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाइंदा। सत्तर बहत्तर चुहत्तर एका गंढ्ढ दए पुआ, आपणी हथ्थीं गंढ्ढ वखाइंदा। सचखण्ड सच दुआरा लोकमात दए प्रगटा, प्रगट आपणा नूर वखाइंदा। तिस दुआरे आसण लए लगा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दर लए बुला, पिछला लेखा आप चुकाइंदा। सुलाकुल बण ख़ुदा, सुला सब दी आप कराइंदा। मुला मुसायक पीर कोई दिसे ना, शेख़ नज़र कोई ना आइंदा। पंडत पांधे दए मुका, थक्का मांदा पार करा, ग्रन्थी पन्थी साची सैंची इक्क वखाइंदा। ईसा मूसा लए
जगा, परवरदिगार हुक्म मनाइंदा। काला सूसा तन छुहा, मुख नक़ाब पर्दा लाहइंदा। साचा ढोला एका गा, दो जहान सुणाइंदा। मौला रूप आप वटा, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाइंदा। दो जहानां नाअरे ला, सृष्ट सबाई आप जगाइंदा। कर खेल बेपरवाह, ख़ालक ख़लक आप हिलाइंदा। पहला दूजा दर खुल्हा, तीजे आपणे नैण जणाइंदा। चौथे दर सोभा पा, पंचवें आपणा राग अल्हाइंदा। छे सत्त जोत जगा, अठ्ठ नौ वंड वंडा, दसवें लहिणा मूल चुका, दस्म दुआरी कुण्डा लाहइंदा। गोबिन्द साचे सुत जगा, दस इक्क ग्यारां जगत तन मुनार आप बणाइंदा। दस दस दो बारां, बारां बारां लेखा ला, नौ दर दरबार सुहाइंदा। तेरां तेरां लेखा दए मुका, राज राजानां शाह सुल्तानां साधां सन्तां ख़ाक मिलाइंदा। चौदां चौदां दया कमा, इक्की इकी वंड वंडा, पंदरां पंदरां तीर्थ तट्टां वेख वखा, अठसठ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती आपणे विच समाइंदा। सम्मत सोलां भर भण्डार, मस्तूआणे आप वरताइंदा। सम्मत सत्तरां खेल करतार, सूलां सत्थर इक्क विछाइंदा। सम्मत अठारां लए मुका, भारत खण्ड आपणा हुक्म जणाइंदा। सम्मत उंनी आपणा पर्दा देवे लाह, पुरख अकाल आपणा नूर वखाइंदा । सतिजुग साचा मार्ग देवे ला, कलयुग कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर आपणी झोली पा, आपणे घर बहाइंदा। साचे भगत कर रुशना, ज़ात पात मेट मिटाइंदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई मज़्हब गवा, मज़ा इक्क चखाइंदा। शाह रग उपर बैठा दिसे ख़ुदा, आपणी नौबत नाम वजाइंदा। अनहद राग रिहा सुणा, रसना जिह्वा ना कोई हिलाइंदा। पढ़ पढ़ पार सके ना कोई करा, पढ़ना लिखणा कम्म किसे ना आइंदा। जिस जिस सतिगुर पूरा मिले आ, अन्त आपणी गोद बहाइंदा। सतिजुग साचा चले राह, हरि साचा आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। तेरा हुक्म सच्ची सरकार, सुणया धुर फ़रमाणा। आए चल तेरे दुआर, मन्नयां तेरा भाणा। चार जुग दे विछड़े मेले यार, गुर अवतार कर प्यार, एका देणा सच आधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे दर मंग मंगाना। मंगी मंग साचे घर, हरि सतिगुर दया कमाईआ। दीन मज़्हब दा चुक्का डर, शरअ करे ना कोई लड़ाईआ। तुसां रल के बहणा इक्को घर, घर मेरे वज्जे वधाईआ। जिस ने घाड़न ल्या घड़, सो वेखे थाउँ थाईंआ। उठो सारे रल के इक्को शब्द लओ पढ़, हरि सतिगुर आप सुणाईआ। सच दुआरे जाणा वड़, बिन हरि फिर बाहर ना कोई कढ्ढाईआ। सति सतिवादी पल्लू लैणा फड़, घर साचे गंढ्ढ पुआईआ। एका मिले नरायण नर, बण नारी सेव कमाईआ। सचखण्ड विच लग्गे जड़्ह, ना सके कोई उखड़ाईआ। लेखा जाणे सीस धड़, सीस धड़ करे वड्याईआ। जगत विहार विच ना जाणा अड़, पुरख अबिनाशी रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, एका भेव रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सारे कहिण, वाह वाह तेरी वड वड्याईआ। प्रभ दरस पाया तेरा नैण, नैण तेरा कँवल रुशनाईआ। धन्न भाग तूं आया लैण, बण बण आएं पाँधी राहीआ। कलयुग अन्तिम बण साक सज्जण सैण, सगला संग निभाईआ। सब ने मन्नया तेरा कहिण, तेरा कीता कथन ना जाईआ। तेरा नाम साचा कहिण, बस तेरी इक्क वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा पल्लू लईए फड़, तेरे भगतां नाल मिल जाईआ। तेरे भगतां मिलण आए, मल्लया सच दुआर। लोकमात फेरे पाए, निरगुण निरगुण निरगुण धार। जे कोई वेखे नज़र ना आए, दर बैठे गुर अवतार। पुरख अबिनाशी खेल कराए, खेलणहार एकँकार। साचे भगतां रिहा जगाए, देवे नाम हुलार। आओ उठो लहिणा देणा दए चुकाए, प्रभ आया चुकावणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां दए सहार। उठो भगत करो त्यारी, हरि साचा आप कराइंदा। पहलों आई बहत्तरां वारी, सत्तरां फेर नाल रलाइंदा। चुहत्तरां आत्म रहे ना कँवारी, परमात्म आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। नाल रलाए संगत सारी, जो सोहँ ढोला गाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बणया सिक्दारी, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर इका घर बह बह करन विचारी, विचारयां विचार विच किसे ना आइंदा। सब दी आत्मा कहे तूं जितया मैं हारी, तेरी जित साडी हार ख़ुशी मनाइंदा। तेरी सोहे उच्च अटारी, जिस दुआरे बह बह ख़ुशी कराइंदा। तेरे भगतां मिली सरदारी, लोकमात बेड़ा पार कराइंदा। तूं दाता परवरदिगारी, तेरा अन्त ना कोई पाइंदा। तूं फिरे पिच्छे अगाड़ी, अग्गे पिच्छे सेव कमाइंदा। असीं ख़ुशी करीए सतारां हाढ़ी, बहत्तर सत्तर चुहत्तर जै जै जैकार कराइंदा। विष्नूं दोए जोड़ फिरे गुरसिखां दुआरी, आप आपणा फेरा पाइंदा। ब्रह्मा ख़ाली झोली रिहा वखाली, दोए जोड़ मंग मंगाइंदा। शंकर कहे मैं वारी, आपणा माण गवाइंदा। हरिसंगत उठो दर्शन करो जोत निरँकारी, निरगुण लोकमात फेरा पाइंदा। नानक कहे जोधा बलकारी, जिस गोबिन्द पिता मनाइंदा। जन भगतां करे रखवाली, प्रितपालणहार आप अख्वाइंदा। सतिजुग साची लाए फुलवाड़ी, साध संगत मेल मिलाइंदा। सम्मत वीह सौ उंनी सब दी चोटी गई मुंनी, ना कोई मुस्लिम ना कोई सुन्नी, हिन्दू सिख ना कोई अख्वाइंदा। करे खेल वड गुण गुणी, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। जन भगतां पैज स्वारी, अंदर वड़ वड़ मेल मिलाइंदा। निरगुण बण के आए नार मुटयारी, पुरख अबिनाशी जोत शब्द धार लोकमात ना कोई प्रनाइंदा। जन भगतां मिल्या आपणी वारी, सत्तरां मिले दिन दिहाढ़ी, बहत्तरां करे सच प्यारी, चुहत्तरां नेड़ ना आए मौत लाड़ी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। तेरा खेल श्री भगवान, हरि जू हरि हरि वेख
वखाया। चार जुग तेरा पकवान, लख चुरासी रिज़क सबाया। कलयुग अन्तिम होया मेहरवान, मेहरवान वेस वटाया। निरगुण नूर हो प्रधान, लोकमात फेरा पाया। जन भगतां दिता दान, बिन भगती झोली पाया। बिन पढ़यां दिता ज्ञान, एका अक्खर आप पढ़ाया। रातीं सुत्तयां मिले आण, दिने हथ्थ किसे ना आया। जे कोई पुच्छे किथे वसे भगवान, सब तों बैठा मुख लुकाया। गुरमुखां लेख चुकाया आण, आप आपणा पर्दा लाहया। असीं चल के आए दर दरबान, दर दरवेश फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर तेरे मंगण मंग मंगाया। तेरे घर सच भण्डार, हरि जू इक्को मंग मंगाईआ। कलयुग आएयों निहकलंक नरायण नर अवतार, बेअन्त तेरी वड्याईआ। उन्नी हाढ़ दिवस विचार, सतारां हाढ़ ख़ुशी मनाईआ । तेरयां भगतां सच भण्डार, चुहत्तरां एका वंड वंडाईआ। असीं मंगण आए चल दुआर, तूं आपणे आप वरताईआ। साडा बणया रहे प्यार, प्यार तोड़ सके ना कोई राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पुरख अबिनाशी कर प्यार, दीन दयाल दया कमाईआ। चुहत्तरां भगतां कर प्यार, गुर अवतार पीर पैग़म्बर देण दुहाईआ। तोबा तोबा तेरे अग्गे सांझे यार, तेरे अग्गे रहे सुणाईआ। सोभा करे सर्ब संसार, सच भण्डार इक्को नाम ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भण्डारा आप वरताईआ। सच भण्डार आपणा खुल्हा, बण ख़ाकी ख़ाक वखाइंदा। सब नूं मिले इक्को राह, रैहबर इक्को नज़री आइंदा। आपणा पल्लू दए फड़ा, आप आपणी गंढ्ढ दुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवार आप सुहाइंदा। सच भण्डार रसना चक्ख, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। चार जुग जो बैठे रहे वक्ख वक्ख, भगत दुआरे लए मिलाईआ। आपे करनहारा कक्खों लख, लखों कक्ख दए कराईआ। रल मिल सारे जाण वस, घर साचे विच वड्याईआ। पारब्रह्म दा गाउणा जस, पुरख अकाल जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गाउणा हस्स, गुर अवतार पीर पैग़म्बर ख़ुशी मनाईआ। आपणी रसना देवे रस, बिन रसना जिह्वा रस रसकाईआ। घर साचे पूरी करे आस, निरासा कोई रहिण ना पाईआ। पिछला करे ना कोई क्यास, लोकमात होई जुदाईआ। चार जुग गुर अवतार मेरी बणे रहे शाख़, अन्तिम बूटा एका फूल अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सम्मत उन्नी खेल एका, एका नाया मंग मंगाइंदा। गुर अवतार पढ़ो हदीसा, हरि जू हरि हरि आप सुणाइंदा। दो जहानां ख़ाली ख़ीसा, ख़ालक ख़लक भेव चुकाइंदा। लहिणा चुक्के बीस बीसा, ईसा मूसा मोह तुड़ाइंदा। छत्तर झुल्ले एका सीसा, जगदीश आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवार साचा खेल कराइंदा। तेरा ढोला गाईए निरँकार,
निरगुण तेरी वड वड्याईआ। तेरा बोला इक्क जैकार, जै जै जैकार वज्जे वधाईआ। तेरा सोहला अगम्म अपार, अलख अगोचर सच्ची शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर साचे वज्जे वधाईआ। घर साचे सच्चा इक्को राग, एका एक जणाइंदा। घर साचे उपजाए इक्क वैराग, वैराग इक्को इक्क जणाइंदा। घर साचे इक्क साक, हरि सज्जण संग निभाइंदा। घर साचे सच्चा इक्को ताक, बिन ताकी आप खुल्हाइंदा। घर साचे इक्को साचा घाट, किनारा इक्को नज़री आइंदा। घर साचे इक्को खाट, सच खटोला आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा हरि जू वर, तेरा नाम अभुल्ल, भुल्ल कदे ना जाइंदा। तेरे नाम ना भुल्ले गीत, हरि जू तेरी वड वड्याईआ। साडा नाता कटया मन्दिर मसीत, मट्ठ शिवदुआले फेरा कोए ना पाईआ। पारब्रह्म तेरी साची रीत, ब्रह्म मन्ने चाँईं चाँईंआ। तूं बैठा सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। कलयुग अन्तिम ल्या जीत, सतिजुग साचा राह चलाईआ। जन भगतां चरन कँवल बंधाए प्रीत, प्रीती आपणी आप समझाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, इक्क अठ्ठ वंड वंडाईआ। लख चुरासी परखे नीत, नीतीवान सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि जू आपणा खेल वखाईआ। हरि जू तेरा भण्डारा तेरा भगत, लोकमात वरताया। तेरा नाम तेरी शक्ति, तेरा रंग वखाया। तेरा नूर आदि अन्त, जुगा जुगन्त होए रुशनाया। तेरा भेव साध सन्त, हरिजन साचे रहे खुल्हाया। तेरा नाउँ मणीआ मंत, रसना जिह्वा गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्त्र इक्क दृढ़ाया। साचा मन्त्र सोहँ धार, हरि हरि आप जणाईआ। महाराज शेर सिँघ वड बलकार, बल आपणा आप वखाईआ। विष्नूं विश्व करे विचार, वास्तव आपणा रूप दरसाईआ। भगवान रूप जोत उज्यार, आदि जुगादि समाईआ। जै जैकार ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मादी ब्रह्माद कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुर अवतारां रिहा समझाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर रखो उडीक, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण दए तारीख़, वेला वक्त सच समझाइंदा। हाढ़ सतारां इकट्ठे होए चार जुग दे फ़रीक, फिरके सब दे आप गुआइंदा। हाढ़ अठारां आया नज़दीक, हरि जू साची दया कमाइंदा। नेड़े होए वसे बारीक, निज घर आपणा आप वखाइंदा। बारां वजे अमृत प्याले भर के पीणे ठीक, अतोट अतुट आप रखाइंदा। सब दा लेखा रखे ठीक, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुर अवतारां आप समझाइंदा। सम्मत अठारां सच धारा, हाढ़ अठारां नाल रलाईआ। वक्त वखाए वक्त बारां, बारां बारी पर्दा लाहीआ। आपणी हथ्थीं बणे वरतारा, गुर अवतारां
भण्डार दए खुआईआ। सारे मिल मिल लाओ इक्क जैकारा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होए सहारा, सत्तां दीपां होए सहाईआ। दो जहानां इक्क नज़ारा, नाम आपणा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप खुल्हाईआ। गुर अवतार ख़ुशी मनाउँदे, रसना जिह्वा रंग रंगाया। पुरख अबिनाशी ढोले गाउँदे, अन्तिम वेला नेड़े आया। चार जुग रहे पछताउँदे, पछतावा दए मुकाया। जिस दे सद रहे गाउँदे, सो आपणा ढोला रिहा गाया। जिस दे अग्गे वास्ता रहे पाउँदे, सो आपणा फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा रिहा सुणाया। सुणो छोटे बाले बाल, हरि जू हरि हरि आख सुणाईआ। चार जुग करदे रहे संभाल, जुग जुग वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम बण दलाल, इकट्ठे कीते एका थाँईंआ। लेखे लाई घाली घाल, आपणे थाएंं पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप जणाईआ। हाढ़ अठारां चढ़ना चाअ, गुर अवतार ख़ुशी मनाइंदा। सच भण्डारा लैणा खा, भगतां घर रंग रंगाइंदा। पुरख अबिनाशी बणया मलाह, नेत्र नैणां दर्शन पाइंदा। सब नाल इकट्ठी करे सलाह, सलाहगीर आप बण जाइंदा। नानक सतिगुर लए मना, गल पल्लू एका पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। नानक गुरू इक्क मनाओ, चुहत्तर करन सालाहीआ। पुरख अकाल मिलाए फड़ के बाहों, घर मेला सहिज सुभाईआ। ग़रीब निमाणयां करे सच न्याउँ, नर निरँकारी इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा रिहा सुणाईआ। नाउँ निरँकार कर वीचार, नानक निरगुण वेख वखाया। तेरे अग्गे इक्क पुकार, आपणा हाल रिहा सुणाया। तूं दस्स सच्चा वरतार, दर तेरे आसण लाया। साडा पिछला लेख दे निवार, अग्गे कोए रहिण ना पाया। सचखण्ड दवारे सेवादार, चरन सेवक सेव कमाया। लोकमात ना कोई धार, चिंता सोग ना कोए रखाया, लख चुरासी भावें रख भावें मार, तेरे हथ्थ तेरी वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क अल्हाया। नानक निरगुण सच संदेशा, जन सज्जण आप सुणाईआ। मेरा पुरख इक्क नरेशा, नर नरायण वडी वड्याईआ। आदि जुगादी सदा हमेशा, बण शहिनशाह खेल खलाईआ। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड जपाए जाप, कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैग़म्बर आपणे चरनां हेठ दबाईआ। कोटन कोटि प्रगटाए ब्रह्मा विष्न महेष, कोटन कोटि गुर अवतार सेव लगाईआ। कोटन कोटि दर मंगण बण बण भिखार, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। मेरा साहिब इक्क आदेसा, सीस जगदीश इक्क झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे साचा वर, नानक मंगण कदे
ना जाईआ। नानक मंगण ना जाए दर, हरि दरवाज़ा ना कोए खड़काइंदा। निर्भय कोलों रहे डर, अग्गे हो ना कोए सुणाइंदा। जिस ने घाड़न ल्या घड़, सो घड़नहार खेल कराइंदा। रल मिल चरनी डिगीए दड़, सीस जगदीश इक्क सुहाइंदा। जे कोई अग्गे गया अड़, बचया कोई रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस दा कलमा रहे पढ़, सो कलमा आप सुणाइंदा। भगतां अंदर बहे रल, रल मिल साचा घर सुहाइंदा। वसणहारा जल थल, महीअल आपणा डेरा लाइंदा। कलयुग करया अछल अछल, वल छल आपणा खेल खलाइंदा। जोती शब्दी गया रल, नज़र किसे ना आइंदा। जन भगतां पल्लू रिहा फड़, आपणा पल्लू भगतां फेर फड़ाइंदा। डूँग्घी कंदर वेखे वड़, उच्चे टिल्ले डेरा लाइंदा। ना कोई कोट ना कोई गढ़्ह, किला कोई नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव कोई ना पाइंदा। साचा भेव ना कोई करतार, भेव अभेव ना कोई जणाईआ। असीं मंगण आए चल दुआर, बण भिखारी अग्गे ख़ाली झोली डाहीआ। किरपा कर आप दातार, दाता दानी आप अख्वाईआ। हुक्मे अंदर खेल न्यार, हुक्मे अंदर सूरज चन्न भज्जण वाहो दाहीआ। हुक्मे अंदर गुर अवतार, पीर पैग़म्बर फेरा पाईआ। हुक्मे अंदर खेल सर्ब संसार, हुक्मे अंदर वेख वखाईआ। हुक्मे अंदर कलयुग अन्त, भगत भगवन्त भण्डार, हुक्मे अंदर बहत्तर चुहत्तर सत्तर मिले वड्याईआ। हुक्मे अंदर खोल्ह दुआर, हुक्मे अंदर बण वरतारा सेव कमाईआ। हुक्मे अंदर सीस निवाउँदे तेई अवतार, आप आपणा रंग रंगाईआ। हुक्मे अंदर खाणा पीणा देवे अठारां हाढ़, आप आपणी दया कमाईआ। नाता छुटे झूठे यार, साची यारी इक्क निभाईआ। रल मिल बोलीए इक्क जैकार, जै जै जैकार करे लोकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगली लिख्त हाढ़ अठारां दए कराईआ।
सो पुरख निरँजण ठांडा दरबार, हरि दरबारी आप सुहाइंदा। हरि पुरख निरँजण भगत भण्डार, वड भण्डारी आप वरताइंदा। एकँकार कर पसार, हरि पसर पसारी वेख वखाइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यार, जोत सरूपी घट घट डगमगाइंदा। अबिनाशी करता वसणहार धाम न्यार, सच सिँघासण इक्क सुहाइंदा। श्री भगवान खेल अपार, आप आपणा वेस वटाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो त्यार, निरगुण सरगुण खेल खलाइंदा। एका ब्रह्म दए आधार, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बन्धन आपे पाइंदा। साचा बन्धन पाए बंध, बन्नणहार आप अख्वाइंदा। लेखा जाणे रवि ससि सूरज चन्न, नूर नुराना डगमगाइंदा। वेखणहारा ब्रह्मण्ड खण्ड, जेरज अंड फोल फुलाइंदा। आदि जुगादी
गावणहारा छन्द, गीत आपणा आप सुणाइंदा। सदा सुहेला सूरा सरबंग, सर्ब दयाल वेस वटाइंदा। दो जहानां इक्क अनन्द, त्रैभवन धनी आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी मिटे पन्ध, पाँधी आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा राह चलाइंदा। निरगुण राह चले अपारा, आपणी खेल कराईआ। नौ नव चार पार किनारा, नईआ आपणा नाम वखाईआ। साचा सईआ परवरदिगारा, सांझा यार आप अख्वाईआ। भैणां भईआ बणाए सर्ब संसारा, सज्जण मीत आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा इक्क सुहाईआ। दर साचा सोहे दरवाज़ा, दर दुआर आप खुल्हाइंदा। प्रगट होए ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। इक्क वजाए अगम्मी वाजा, तार सतार ना कोई हिलाइंदा। भगतां पिच्छे फिरे भाजा, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। जुग जुग रखे लाजा, जुग जुग साची सेव कमाइंदा। लख चुरासी साजण साजा, गुर अवतार वंड वंडाइंदा। भूपत भूप राजन राजा, शाह पातशाह आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जू आपणी खेल खिलाइंदा। करे खेल पुरख निरँजण समरथ, बेपरवाह वडी वड्याईआ। आदि जुगादी महिमा अकथ, जुगा जुगतंर करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म इक्को मति, ब्रह्म मत इक्क समझाईआ। अन्तर अन्तर इक्को तत्तव तत्त, तत्तव तत्त दए समझाईआ। सुरती शब्दी मेला करे हरि प्रगट, प्रगट आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर दए वड्याईआ। साचा मन्दिर सोहे दुआर, बंक दुआरी आप सुहाइंदा। तख्त निवासी हरि निरँकार, साचा मन्दिर आप वड्याइंदा। चारे खाणी वेखणहार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाइंदा। जन भगत दुआरे होेए मंगत, जन भगत दुआरे फेरा पाइंदा। हरिजन मेला साची संगत, संगत आपणा आप वखाइंदा। मानस जन्म ना होए भंगत, पारब्रह्म प्रभ दया कमाइंदा। पंच विकारा करे खण्डत, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। आपणा रंग चाढ़े चलूल, उतर कदे ना जाईआ। विष्नूं तेरा चुकाए मूल, ब्रह्मे तेरा लेखा तेरी झोली पाईआ। शंकर तेरे हथ्थ त्रसूल, त्रैगुण पंज तत्त असलीअत आपणी दए समझाईआ। सब नूं करनी पए कबूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल वड वड्याईआ। हरि वड्डा वड वड़याई, भेव कोई ना पाईआ। करे खेल बेपरवाही, निरगुण सरगुण जोत रुशनाईआ। साची सिख्या इक्क समझाई, आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहारा हरि निरँकारा, निरगुण आपणा आप जणाईआ। निरगुण मेला गुरू गुर चेला, भगत भगवन्त आप जणाइंदा। परम पुरख परमात्म सज्जण सुहेला, साचा संग निभाइंदा। वसणहारा धाम नवेला, साचे कोट डेरा लाइंदा। अचरज खेल आपे खेला, खेलणहार
दिस ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। हरिजन साचे तारे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आपे बण माई बाप, पिता पूत खेल खलाईआ। कलयुग अन्त मेटे संताप, सहिँसा रोग रहे ना राईआ। नाम जणाए साचा जाप, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। जन्म जन्म दे उतार पाप, घर सरोवर ताल नुहाईआ। बज़र कपाटी जाए पाट, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जो जन गाए साची गाथ, एथे ओथे होए सहाईआ। सदा सुहेला वसे साथ, सगला संग निभाईआ। लेखा चुक्के आण बाट, मात गर्भ कदे ना आईआ। अग्नी तपे ना दस दस मास, लख चुरासी फंद कटाईआ। लेखा चुक्के ज़ात पात, वरन गोत ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाईआ।
सतारां हाढ़ फड़ाए लड़, फड़या लड़ छुट्ट ना जाईआ। सचखण्ड दवारे साचे मन्दिर जाणा वड़, जिस दा डण्डा नज़र ना आईआ। हरि जू दरस दखाए अग्गे खड़, सवच्छ सरूपी रूप वटाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, पंज तत्त ना कोई रखाईआ। जगत विद्या ना रिहा पढ़, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले कर किरपा लए फड़, मेल मिलाए थाउँ थाईंआ। लेखा जाणे नारी नर, बाल बिरध होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन दोए जोड़ पए सरनाईआ। दर आए होए परवान, सतारां हाढ़ ख़ुशी मनाईआ। अन्तिम लेखा चुक्के जहान, राए धर्म ना दए सजाईआ। अमर पद साचा पाण, जो सोहँ सोहला गाईआ। जम दी आप चुकाए कान, कान अंदर ना कोई रखाईआ। जिस जिस दर्शन कीता आण, तिस तृष्ना भुख गंवाईआ। अन्त कन्त भगवन्त करे कल्याण, काया कपड़ आपणे लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे मेहर मेहरवान दया कमाईआ। दयावान पुरख इक्को दाता, आदि अन्त अख्वाइंदा। कलयुग अन्तिम होया ज्ञाता, घर घर खोज खुजाइंदा। भगत भगवन्त बंधाए नाता, हरिसंगत मेल मिलाइंदा। आत्म परमात्म सुणाए गाथा, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ाइंदा। आत्म नूर इक्क ज़ाता, वरन गोत ना वंड वंडाइंदा। कलयुग मिटे अन्धेरी राता, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आए लेखे लाइंदा। दर आए होए मन्ज़ूर, जगत मज़दूरी लेखे लाईआ। जन्म जन्म दा मुआफ़ करे कसूर, सीस जगदीश हथ्थ रखाईआ। सतिगुर पूरा सर्ब कला भरपूर, समरथ हथ्थ वडी वड्याईआ। नौ सौ चरानवें चौकड़ी जुग वसदा रिहा दूर, अन्तिम कलयुग नेड़न नेड़ दरस दखाईआ। हरिजन आसा कर पूर, हरिसंगत मेल मिलाईआ। मस्तक लाए साची धूढ़, कौस्तक मणीआ
मुख शरमाईआ । काया चोली चाढ़े रंग गूढ़, उतर कदे ना जाईआ। जोती बख्शे साचा नूर, जिस जन आपणा भेव खुल्हाईआ। किसे ना मिले बहश्ती हूर, हरि की प्रीत हरि चरन कँवल आदि अन्त सच्ची सरनाईआ। अन्त मुहम्मद रिहा झूर, चार यारी ना संग निभाईआ। अल्ला राणी ना होई मन्ज़ूर, अन्तिम फतवा इक्को लाईआ। कँवारी कन्या दूर दूर रही घूर, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। मेरा साहिब पैग़म्बर हज़रत मिले ज़रूर, हाज़री लए लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लए समझाईआ। हरिजन तेरा इक्को रंग, हरि सतिगुर आप रंगाया। तेरी सेज तेरा पलँग, निरगुण निरगुण आप हंढाया। शब्द अनाद वजाए मृदंग, अनहद नादी नाद वजाया। तेरे अंदर इक्को अनन्द, नौबत नाम रिहा वजाया। तेरे अंदर सुत्ता दे कर कंड, आपणा मुख छुपाया। तेरे अंदर साचा चन्द, नूरी दरस दए कराया। कलयुग अन्तिम टुट्टी गंढ्ढ, सतिजुग साचा लए उठाया। जन भगतां आत्म पाए ठंड, परमात्म होए सहाया। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ाया। सृष्ट सबाई सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गाउणा छन्द, वीह सौ वीह बिक्रमी पंदरां कत्तक दए समझाया। ना कोई पूजा करीर जंड, सूरज जल ना कोई चढ़ाया। ना कोई पिण्डी वंडे वंड, इष्ट देव ना कोई मनाया। ना कोई विष्न ब्रह्मा गाए छन्द, शंकर सीस ना कोए झुकाया। पुरख अकाल दीन दयाल सतिगुर स्वामी इक्को सुणाए छन्द, परवरदिगार ढोला गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आए लेखे लए लगाया। दर आए आपणे लाए लेखे, लेखा लिखणहार करतारा। कोई ना रहे भरम भुलेखे, प्रगट होया नर निरँकारा। राज राजानां शाह सुल्तानां दए संदेशे, सच संदेशा विच संसारा। वेखणहारा औलीए पीर शेख़े, नूरी जल्वा करे उज्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक्क सहारा। भगत सहारा देवे सहायक, हरि साचा दया कमाईआ। सदा सुहेला इक्को नायक, भेव अभेद इक्क खुल्हाईआ। एथे ओथे दो जहानां सदा सुखदायक, सुख सागर रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। हरिजन रंग चढ़े अगम्मा, अगम्मड़ा रूप चढ़ाइंदा। काया चोली रंगे चम्मा, चम्म दृष्टी ना कोई रखाइंदा। सतिजुग बेड़ा साचा बन्न्हा, भगत भगवन्त सेव कमाइंदा। एका राग सुणाया, लग्ग मातर ना कोए लगाइंदा। करे प्रकाश बिन सूरज चन्ना, साचा चन्द आप चढ़ाइंदा। पंच विकारा गुरमुख डंना, खण्डा इक्को नाम चमकाइंदा। भगत सुहेला इक्क इकेला लोकमात आया भन्ना, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा बिन छप्पर छन्ना, साचा मन्दिर इक्क सुहाइंदा। छप्पर छन्न वसे दुआर, दुआरका रूप वटाईआ। करे खेल आप करतार, कुदरत वेखे चाँईं चाँईंआ। भगतां मेला विच संसार, हरि भगवान आप कराईआ।
भगत वेख नौजवान, नव नौ चार रिहा फेरा पाईआ। सति सरूपी साचा काहन, खेले खेल बेपरवाहीआ। पीर पैग़म्बर दे पैग़ाम, पीर दस्तगीर करे शनवाईआ। एका मन्त्र बोल जैकार, नाअरा इक्को इक्क सुणाईआ। वज्जे डंका फ़तेह दो जहान, दो जहानां वाली आप वजाईआ। राउ रंकां दे ज्ञान, जीवां जंतां लए समझाईआ। प्रगट हो श्री भगवान, साख्यात रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखे लए लगाईआ। हरिजन लेखा इक्क दुआर, हरिमन्दिर आप लिखाइंदा। ना कोई पुरख ना कोई नार, बिरध बाल ना कोई वखाइंदा। एका मन्त्र नाम आधार, एका इष्ट देव वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत आपणे दर सुहाइंदा। हरिसंगत सोहे साचे दर, हरि दर्दी दर्द वंडाईआ। अन्तिम मेला लए कर, निहकर्मी कर्म कमाईआ। जिस ने घाड़न ल्या घड़, घड़ घड़ वेख वखाईआ। साचे पौड़े जाए चढ़, साचे मन्दिर आसण लाईआ। आत्म परमात्म एका अक्खर रिहा पढ़, साची करे पढ़ाईआ। एका जाणे चोटी जड़्ह, आप आपणी खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत देवे साचा दान, आत्म परमात्म इक्क ज्ञान, जगत नाता तोड़ तुड़ाईआ। जगत नाता तोड़े आप, हरि जू आपणी दया कमाइंदा। अन्ध अन्धेर कर प्रताप, काया मन्दिर आप सुहाइंदा। इक्क जपाए साचा जाप, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। सोहँ सो माई बाप, हँ ब्रह्म पिता पूत खेल खलाइंदा। सति सतिवादी साचा साथ, सदा संग रहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा साचा दान, गृह मन्दिर झोली पाइंदा। गृह मन्दिर सोहे सच महल्ला, सतिगुर आप सुहाईआ। वसणहारा इक्क इकल्ला, एका घर मिले वड्याईआ। पावे सार डूँग्घी डल्ला, समुंद सागर खोज खुजाईआ। जोती शब्दी निरगुण धार आपे रल्ला, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। लेखा जाणे जलां थलां, गुरमुख साचे लए मिलाईआ। लहिणा जाणे राणी अल्ला, इलाही नूर इक्क ख़ुदाईआ। भगत फड़ाए आपणा पल्ला, पल्लू एका एक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं जग देवे वर, दर आयां करे परवान, गुरमुख बेमुख लए तराईआ। गुरमुख मंगे आत्म दरस, एका ओट तकाईआ। मनमुख लग्गी जगत हरस, हिरस हवस वधाईआ। पुरख अबिनाशी दोहां करे तरस, दर आयां लेखे पाईआ। लेखा जाणे अर्श फर्श, काया कुरा खोज खुजाईआ। मात गर्भ ना आए नरक, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। जूनी जून ना जाए धड़क, जिस जन आपणा दरस दखाईआ। अद्धविचकार ना जाए अटक, सच दुआरे दए बहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निराकार
निरवैर पुरख जूनी रहित आपणा पूरा करन आया फ़र्ज़, फ़र्ज़ आपणा पूरा दए कराईआ। आपणा फ़र्ज़ करे प्रभ पूरा, पूरन आपणी दया कमाइंदा। आदि अन्त ना रहे अधूरा, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। दर आयां बख्शे सर्ब कसूरा, जो जन निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जन्म जन्म दा हूंझे कूड़ा, दुरमति मैल धुआइंदा। जन भगतां पिच्छे अन्त होया मज़बूरा, मज़बूरी आपणी ना किसे जणाइंदा। सेवक बणे बण बण मज़दूरा, हरिजन सेवक बण बण तेरी सेव कमाइंदा। गुरमुख उपजे साचा नूरा, बिन गुरमुख हरि जू नज़र किसे ना आइंदा। जन भगतां सद हाज़र हज़ूरा, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा इक्क ज्ञान, आत्म अन्तर मेल मिलाइंदा।