पुस्तकालयभाग १२

१८ हाढ़ २०१९ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

तेरा खेल पुरख समरथ, जुग चौकड़ी भेव किसे ना पाया। कर किरपा अन्तिम ल्या सद्द, दर साचा इक्क सुहाया। दूर दुराडा मुका के आए पन्ध, बण पाँधी फेरा पाया। लँघ के वेखी तेरी हद्द, पार किनारा नज़री आया। दर्शन करके होए गद गद, नूरी नूर नूर रुशनाया । सति सतिवादी वेखी तेरी यद्द, विष्नूं खेल रिहा कराया। इक्को दर इक्को पद, एका घर सोभा पाया। इक्को गीत साचा छन्द, नाद अनादी इक्क सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरा इक्क सुहाया। आए दर बण भिखारी, भिखक तेरी वड वड्याईआ। आदि जुगादि खेल न्यारी, निरगुण निरवैर आप कराईआ। चुग चौकड़ी वेखे वारो वारी, भेद अभेद ना कोई समझाईआ। कलयुग आई अन्तिम वारी, नव नौ चार डेरा ढाहीआ। सभना मिले गुर अवतारी, पीर पैग़म्बर लेखा रहे चुकाईआ। बणया भूप वड सिक्दारी, शहिनशाह आपणा नाउँ रखाईआ। भगतां देवे माण लोकमात करे उज्यारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। आए दुआरे चढ़या चाअ, हरि सज्जण नज़री आया। जुग चौकड़ी डेरा ढाह, आपणा खेल रचाया। पूरब लहिणा सर्ब मुका, अग्गे लेखा रिहा जणाया। नेत्र नैण इक्क खुल्हा, आत्म परमात्म वेख वखाया। साचा गहिणा बस्त्र पा, छैल शबीला एका तन रंग रंगाया। भगत कबीला मात बणा, लोकमात संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक्क वड्याआ। घर साचा तेरा सच महल्ला, महिफल साची हरि लगाईआ। भगत भगवन्त फड़ाए पल्ला, पल्लू एका रिहा वखाईआ। नैण शरमाए राणी अल्ला, मुहम्मद सीस रिहा झुकाईआ। तेई अवतार चरन कँवल

होया झल्ला, ढह ढह सीस झुकाईआ। नानक गोबिन्द दर एका मल्ला, घर वज्जदी रहे वधाईआ। भगत भगवान मेटे सल्ला, दूई द्वैती रहिण ना पाईआ। आपणी फुलवाड़ी आपे रला, पत डाली फुल्ल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। साची खेल करे करतार, लिखण आए दर दुआरी। इक्को नूर कर उज्यार, नूरो नूर जोत उज्यारी। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, करे कराए सच विहारी। भगत दुआर कर पसार, लोकमात बणाए अटल्ल अटारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपारी। अगम्म अपार खेल करदा, करनहार इक्क अख्वाइंदा। आदि जुगादी कदे ना डरदा, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। भगत भगवन्त आपणे फड़दा, फड़ फड़ बाहों बाहर कढाइंदा। करे खेल नर हरि नरायण नर दा, नर हरि आपणी सेव कमाइंदा। अग्नी हवन कदे ना सड़दा, मढ़ी गोर ना कोए दबाइंदा। भगत दुआरे आपे वड़दा, बह बह आपणा आसण लाइंदा। सति सरूपी अक्खर पढ़दा, पढ़ पढ़ अक्खर आप सुणाइंदा। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह दा, गढ़्ह हँकारी मेट मिटाइंदा। लेखा जाणे चोटी जड़्ह दा, अंदर बाहर वेख वखाइंदा। मर्द मर्दाना आप बणदा, सच मर्दानगी आप कमाइंदा। जुग चौकड़ी पाणी भरदा, बण सेवक सेव कमाइंदा। आपणी करनी आपे करदा, करता पुरख नाउँ रखाइंदा। भगत दुआरे आपे खड़दा, खड़ खड़ आपणा दरस वखाइंदा। बिन तीर कमानों आपे लड़दा, खण्डा शस्त्र ना कोई चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आप बंधाइंदा। साची धार बन्न्हे निरँकार, निरगुण आपणी दया कमाईआ। सद्दा दे गुर अवतार, पीर पैग़म्बर दर बुलाईआ। चार जुग दे विछड़े यार, भगत भगवन्त लए जगाईआ। बहत्तरां देवे इक्क आधार, सत्तरां अक्ख खुल्हाईआ। चुहत्तरां कराए सच प्यार, साता चौका नाल रलाईआ। सति पुरख दी साची कार, चौथे जुग रिहा समझाईआ। चार वरन दा इक्क दुआर, सति सन्तोख धीर धराईआ। सति सति दी साची कार, चार चार चार जणाईआ। करे खेल अपर अपार, लेखा लिख लिख रिहा समझाईआ। कलयुग आई अन्तिम वार, सब दा लेखा रिहा मुकाईआ। वंडण वंड वंडे संसार, वंड वंड वेखे चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्तिम करे ख़बरदार, बेख़बर आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करने आया, निरगुण रूप अगम्म अपार। चार जुग दी धारा आपणे अंदर धरने आया, निरगुण निरवैर निराकार। लख चुरासी जीव जंत कूड़ी क्रिया फड़ने आया, जोधा सूरबीर बली बलकार। साचे असव घोड़े चढ़ के आया, महांबली हो त्यार। आपणी करनी करने आया, करनहार इक्क ओंकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। खेल आपारा हरि जू हरि, हरि हरि आप कराईआ।

जुग जुग वंडदा रिहा भण्डारा, गुर अवतारां झोली पाईआ। कलयुग अन्तिम इक्क दुआरा, सब नूं दए वखाईआ। भगत भगवान करे इशारा, एका राह चलाईआ। सचखण्ड निवासी बण वणजारा, लोकमात फेरा पाईआ। होका देवे बैठ धुर दरबारा, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। करे कराए सच विहारा, बिवहारी बणया सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग रीती रिहा मुकाईआ। जग रीती लहिणा जाए चुक्क, हरि हरि जू आप चुकाइंदा। कलयुग पैंडा जाए मुक्क, अन्त अखीर आप मुकाइंदा। लख चुरासी बूटे जाणे सुक्क, गुर अवतार पीर पैग़म्बर हरया सिंच ना कोए कराइंदा। गुरमुखां आपणी गोदी लए चुक्क, मुख फेर ना उलटाइंदा। इक्को हरि रखे कुक्ख, जन जननी रूप वटाइंदा। जीव जंत वेखे लुक, घर घर अग्नी अन्त तपाइंदा। वेला अन्तिम गया ढुक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाइंदा। साची कार करणे योग, जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। जै जैकार करन चौदां लोक, चौदां तबक नाअरा लाईआ। अल्फ़ ये इक्क सलोक, तिन्न पंज करे पढ़ाईआ। बावन रूप करे खेल ना कोई सके रोक, रोकणहारा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वणज आप कराईआ। साचा वणज सच वणजारा, सति सतिवादी आप कराइंदा। गुर अवतारां दे भण्डारा, बण भण्डारी वेख वखाइंदा। जगत दुआरा खोल्ह किवाड़ा, घर साचा इक्क सुहाइंदा। चल के आए विच संसारा, निरगुण निरगुण खेल कराइंदा। चुहत्तरां देवे इक्क सहारा, धीरज धीर इक्क धराइंदा। शास्त्र सिमरत लिख लिख आप लिखारा, ब्रह्मा वेता ब्रह्म समझाइंदा। इक्की इकी हरि करतारा, दर एका बन्धन पाइंदा। इक्क इकल्ला एकओंकारा, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। पंज तत्त वेखे जगत टिकाणा, काया मन्दिर सोभा पाइंदा। साचे भगतां कर प्यारा, प्यार प्यार नाल वटाइंदा। रंग रत्तड़ा एक ओंकारा, रंग रंगीला रंग रंगाइंदा। दर घर सुहाए ठांडा दरबारा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। अग्नी तत्त मिटे हाढ़ा, सांतक सति सति वरताइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां आप वखाइंदा। गुर अवतार खोल्हो अक्ख, हरि सतिगुर आप सुणाया। भगत भगवान करे प्रतख, प्रतख आपणे नाल मिलाया। निरगुण हो के गाए जस, जस वेद पुराण भुलाया। लहिणा चुकाए तत्त अठ्ठ, नौ दुआरे खोज खुजाया । अठसठ खेड़ा करे भट्ठ, गुरमुख खेड़ा दए वड्याआ। सचखण्ड निवासी आया नट्ठ, बण पाँधी पन्ध मुकाया। दिवस रैण नाम रिहा रट, जन भगतां माला इक्क पहनाया। साची सेजा सोहवे खाट, आत्म अन्तर आसण लाया। सच प्याए इक्को अमृत बाट, निझर झिरना दए झिराया । अन्तिम नेड़े रखी वाट, दूर दुराडा पन्ध गुआया। आओ रल के सारे पुच्छो वात, दाता दर आपणा पर्दा लाहया। जुग जुग खेले खेल बहु बिध भांत, आपणा भेव

ना किसे जणाया। कलयुग वेख अन्धेरी रात, निरगुण आपणा वेस वटाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कोई ना झगड़ा पाए ज़ात पात, अन्तिम बैठे मुख छुपाया। निरगुण सारे गाउण गाथ, सरगुण कम्म किसे ना आया। माण तुट्टे त्रिलोकी नाथ, कोटन कोटि त्रिलोकी नाथ नेत्र नैणां नीर वहाया। कोटन कोटि ब्रह्मे वेद मुख मुख करन पाठ, आपणा भेव किसे ना आया। कोटन कोटि पीर पैग़म्बर गुर गुर कर कर याद, आपणी याद गए चुकाया। कोटन कोटि वजा नाद, आपणा नाद गए सुणाया। कोटन कोटि गा गा गाथ, वाहिद इक्को नाम ध्याया। कोटन कोटि रसना जिह्वा गए आराध, अराधनहारा, नज़र किसे ना आया। कोटन कोटि भगत भगवन्त दर वेखे सन्त साध, ख़ाली झोली रहे वखाया । कलयुग अन्तिम सुणे आप फरयाद, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाया। जन भगतां करे साचा लाड, पूत सपूते गोद उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराया। गुर अवतार मलण हथ्थ, हथ्थ हथ्थ नाल रगड़ाईआ। साडा चले ना कोई वस, बेवस होई लोकाईआ। तेरी माया अंदर गए फस, साडा नाम कम्म किसे ना आईआ। जगत विकारे पाई नथ्थ, ना सके कोए तुड़ाईआ। ख़ाली होए मन्दिर मस्जिद मट्ठ, शिवदुआले देण दुहाईआ। पत्थर पाहन ठाकर गए नट्ठ, साचा ठाकर नज़र किसे ना आईआ। कलम शाही गाथ लिख तेरे टिक्के लाए तिलक, तेरा भेव कोए ना पाईआ। पूजा कर कर थक्के पिप्पल पत्त, पत्त डाली सेव कमाईआ। फिर फिर थक्के तीर्थ तट, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। जिध्धर वेखीए अग्गों मारे कलयुग सट्ट, हुक्मे बध्धा सेव कमाईआ। काया मन्दिर दिसे ना कोई हट्ट, कलयुग साध सन्त बैठे अंदर कुण्डा लाईआ। असीं सरगुण नालों निरगुण हो के तेरी चरनी आए ढट्ठ, वक्खरा तेरा राह वखाईआ। दर तेरे ते आ के वेख्या तूं भगतां करें वक्ख, दीन मज़्हब ज़ात पात धक्का दिता लाईआ। जगत विद्या ख़ाली हथ्थ, चारों कुण्ट रही कुरलाईआ। शाह पातशाह किसे ना मिले कुल्ली कक्ख, छप्परी नामे वड वड्याईआ। अन्तिम खेड़ा होणा भट्ठ, भठयारा एका अग्नी लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। साचा खेल दस्स भगवान, आए तेरे दुआरे। साडा चुकया जगत निशान, ना कोई दिसे विच संसारे। लख चुरासी होई बेईमान, बेवा रूप नार विभचारे नज़र ना आए साचा काहन, गोपी नैण ना कोई शृंगारे। सीता मिले ना सईआ राम, राम करे ना कोई प्यारे। ईसा मूसा दए ना कोई पैग़ाम, हक़ हक़ीक़त ना कोई विचारे। मुहम्मद सुणे ना कोई कलाम, कलमा नबी ना कोई जैकारे। नानक मन्त्र ना कोई सतिनाम, मार्ग भुल्लया सर्ब संसारे। गोबिन्द डंका ना किसे ज़बान, आत्म परमात्म करे वणज ना कोई वणजारे। नौ खण्ड पृथ्मी होई शैतान, शरअ शरीअत देवे सर्ब हुलारे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर

तेरे सदा सदा करीए निमस्कारे। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, हरि जू आपणी दया कमाइंदा। सारे उठ के करो प्रणाम, हरि पुरख आप समझाइंदा। सारे मन्नो इक्क इस्लाम, इस्म आज़म इक्क जणाइंदा। सारे जाणो इक्क भगवान, इक्को नज़री आइंदा। सारे मन्नो एका राम, एका घर डेरा लाइंदा। सारे वेखो इक्क निशान, सो पुरख निरँजण आप झुलाइंदा। सारे खाओ इक्क पकवान, शरअ वंड ना कोए वंडाइंदा। सूर देवे ना कोए दान, गऊ भेंट ना कोए चढ़ाइंदा । ज़बाह करे ना कोई कृपान, सीस धड़ ना कोए कटाइंदा। मारनहार इक्क भगवान, जीवण जुगत आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। हुक्म सुणया धुर फ़रमाणा, सारे नैण रहे उठाईआ। प्रभ जी मन्नीए तेरा भाणा, तेरे चरन मिले सरनाईआ। तूं साहिब सुल्ताना साचा राणा, हउँ रईयत रूप वटाईआ। पीर पैग़म्बर ना कोई अख्वाना, गुर अवतार ना कोए वड्याईआ। तेरे दर रहीए बण बण बालक अञ्याणा, बाली बुध इक्क वखाईआ। लोकमात ना वेखीए मार ध्याना, ध्यान ध्यान ना कोए जणाईआ। सम्मत वीह सौ वीह बिक्रमी साडा चुक्के पीणा खाणा, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पुरख अबिनाशी दस्से हाल, सुणो मीत मुरार। अन्तिम सब नूं खाए काल, कोई रहे ना विच संसार। लख चुरासी होए बेहाल, नेत्र नैण रोवे ज़ारो ज़ार। फल ना दिसे किसे डाल, सृष्ट सबाई मारे मार। सारे आए चल दुआर, किरपा करे आप भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार धुर फ़रमाण। धुर फ़रमाणा इक्को वार, हरि जू हरि हरि आप सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम सोहे दरबार, दर साचे आप बहाइंदा। चार जुग दा झगड़ा मेट निरँकार, अगला मार्ग आप लगाइंदा। नाता तुट्टा मुहम्मद यार, शरअ शरीअत ना कोए वखाइंदा। कलमा नबी ना कोई पुकार, अल्फ़ ये ना कोए पढ़ाइंदा। दर सजदा करे दरबार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाइंदा। तेरा बरदा होया फ़रमांबरदार, बण सेवक सेव कमाइंदा। डरदा डरदा करे पुकार, हौली हौली आख सुणाइंदा। सदी चौधवीं गई हार, चौदां तबक सब कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा कलमा तेरे अग्गे रखाइंदा। तेरा कलमा तेरी आयत, तेरे अग्गे टिकाईआ। सच ख़ुदाए दिती इनाइत, मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाईआ। चौदां तबक इक्क अशाइत, शरीअत इक्क पढ़ाईआ। लेखा मुक्या काएनात, कानी तीर हथ्थ सुटाईआ। फातया पढ़या एक फात, फतहि तेरी सर्ब ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे दर आस रखाईआ। पुरख अबिनाशी करे पुकार, एका शब्द जणाया। तेरी मेरी निरगुण गुफ़तार, राग राग ना कोए सुणाया । लहिणा देवे वारो वार, लेखा सब दा रिहा मुकाया। नाता तोड़

तेरा संसार, चरन कँवल रहे बहाया। पिच्छों मारे सब नूं मार, नाम खण्डा इक्क उठाया। मुस्लिम सुन्नी जाए हार, हरि जू आपणा हुक्म वरताया। वीह सौ उन्नी कर ख़ुआर, जगत ख़ुआरी इक्क जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक्क सुणाया। सच सुनेहड़ा बातन बात, हरि जू हरि हरि आख सुणाईआ। वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रिहा समाईआ। अन्तिम करे पूरी आस, बेपरवाह बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे लए लगाईआ । लेखा लेखे जाए लग्ग, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। करे खेल सूरा सरबग, रूप अनूप आप वखाइंदा। सच दुआरे आपे सद्द, चरन सरन इक्क बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका घर आप वखाइंदा। एका घर नेत्र पेख, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। भगत भगवान दा खेल वेख, लोकमात आप कराइंदा। सब दी मेटणहारा रेख, रेखा आपणी आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप समझाइंदा। साचा राह सति सतिवाद, एका एक एक जणाईआ। एका हुक्म ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म समझाईआ। एका पुरख आदि आदि, एका अन्त बणे माईआ। एका लेखा जाणे जुगादि, जुग जुग वेखे थाउँ थाईंआ। एका आपणे विच्चों लए काढ, एका अन्तिम आपणे विच लए मिलाईआ। दर दुआरे आपणे सद्द, गुर अवतार गोद बहाईआ। एका देवणहारा दाद, वस्त अमोलक आप वरताईआ। एका वेखणहारा हाद, पार किनारे बैठा सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। साचा खेल हरि जू करना, करन करावण आया। कलयुग अन्तिम हरिजन वरना, भगत भगवन्त होए सहाया। इक्क खुल्हाए साचा दरना, सचखण्ड सच निशान झुलाया । गुरमुख गुरसिख लाल दुलारे मिल मिल इक्को अक्खर एको पढ़ना, साचा सोहला आप सुणाया। साचे मन्दिर एको वड़ना, घर मन्दिर दए वड्याआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाया। साचा खेल एकओंकार, गुर अवतार आप जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी कर कर खेल अपार, आपणा आप रिहा छुपाईआ। कलयुग अन्तिम हो त्यार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। सच भण्डारा दए वरतार, बण वरतारा सेव कमाईआ। चुहत्तरां सिखां देवे एका वार, घर साचे झोली आप भराईआ। इक्की इकी कर परवान, साची सिक्खी लए बणाईआ। तिक्खी रखे दो जहान, धार आपणे नाम रगड़ाईआ। देखो उठ के सारे कृष्न राम, हरि साचा की की खेल रिहा रचाईआ । पीर पैग़म्बर सारे उठ के करो सलाम, सजदा इक्को वार वखाईआ। गुरू गुर करो प्रणाम, परम पुरख रिहा समझाईआ। जिस दा गाउँदे आए नाम, सो नामे छप्पर रिहा छाईआ । बहत्तर जामे दिता दान, एका वार जन्म लए बदलाईआ। करया खेल विच जहान, दो जहानां करे रुशनाईआ। विष्नूं हथ्थों

खोह के दान, जन भगतां हथ्थ फड़ाईआ। लोकमात पकाए पकवान, बण सेवक सेव कमाईआ। चार जुग दे विछड़े गुरमुख खाण, जिस रसना खाधा जन्म मरन विच ना आईआ। आदि जुगादी दुखड़े सर्ब मिट जाण, दुखियां दुःख रिहा मिटाईआ। सतिगुर मिल्या हाणी हाण, सुरती शब्द करे कुड़माईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर उठ के करो पछाण, हरि आपणा रूप रिहा दरसाईआ। इक्को जोत नूर नुरान, पंज तत्त ना कोए वड्याईआ। भगतां अंदर वड़ वड़ खेल करे महान, सचखण्ड दवार आपणा घर बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा रिहा सुणाईआ। उठो वेखो चढ़दा रंग, हरि जू आप रंगाइंदा। बण भिखारी मंगो मंग, भगत दुआरा इक्क सुहाइंदा। पुरख अबिनाशी बैठा सच पलँग, कन्त कन्तूहल आप अख्वाइंदा। जिस दी रसना जिह्वा पाउँदे डण्ड, सो डण्डा आपणा हथ्थ उठाइंदा। जिस दी किसे ना दिसी कंड, सो आपणा मुख वखाइंदा। जिस दे पिच्छे बणे नार दुहागण रंड, कन्त अन्त परणाइंदा। जिस दे पिच्छे पंज तत्त काया जुआनी गई हंढ, लम्भयां हथ्थ किसे ना आइंदा। जिस दे पिच्छे लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड कटया पन्ध, सो पाँधी बण के पन्ध मुकाइंदा। अंदर वड़ वड़ ढोले गाउँदे छन्द, सो आपणा राग अल्हाइंदा। जिस दे पिच्छे घस गए बत्ती दन्द, बिन दन्दां राग अल्हाइंदा। जिस दे पिच्छे पूजदे सूरज चन्द, सो साची जोत जगमगाइंदा। जिस दे पिच्छे लभ्भदे आत्म अनन्द, सो परमानंद वखाइंदा। जिस दे पिच्छे आपणी तुट्टी लई गंढ्ढ, गंढ्ढणहार फेरा पाइंदा। गुर अवतार उठो मंग लओ मंग, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। प्रभ ढावन आया कंध, मार ठोकर उपर उठाइंदा। जन भगतां बेड़ा देवे बन्न्ह, हरि जू आपणे कंध उठाइंदा। बहत्तर गुरमुख चढ़े चन्न, लोकमात आप चढ़ाइंदा। सेवा करे श्री भगवंन, दूजा संग ना कोई रखाइंदा। नज़र ना आए नेत्र अन्न्ह, गुरमुख ज्ञान नेत्र इक्क खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहार आप कराइंदा। सच विहार करे मात, मातर भूमी दए वड्याईआ। चुहत्तरां बणाई इक्क ज़ात, साची ज़ात इक्क समझाईआ। नेड़ ना आए शरअ नार कमज़ात, दुहागण दर रहिण ना पाईआ। अन्तर आत्म इक्को पाठ, हरि सतिगुर आप सुणाईआ। सरोवर नुहाए साचे ताट, तीर्थ इक्क अशनान कराईआ। फड़ उतारे आपणे घाट, मँझधार ना कोई रुड़्हाईआ। अग्गे नेड़े रखे वाट, पिछला पन्ध मुकाईआ। मेल मिलावा कमलापात, कँवल नैण होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए माण वड्याईआ। जन भगत भण्डार गया खुल्ह, हरि भण्डारी आप खुल्हाइंदा। तारनहारा इक्की इकी कुल, इक्की इकी कुला सेवा लाइंदा। करता कीमत पाए मुल, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुरमुख वेखे साचे फुल्ल, फुल्ल फुलवाड़ी आप महकाइंदा। चार जुग बूटा ना जाए हुल, पुरख अबिनाशी आप

लगाइंदा। सतिजुग तेरी साची कुल, सत्तर बहत्तर चुहत्तर जोड़ जुड़ाइंदा। इक्क भण्डार दए अतुल, तोलणहार नज़र कोए ना आइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। सच भण्डार हरि अतुट, जन भगतां झोली पाईआ। आदि जुगादि रहे निखुट, निखुट कदे ना जाईआ। कलयुग क्रिया जड़्ह पुट्ट, भगत बूटा इक्को लाईआ। चार वरन सुहाए रुत्त, बरन अठारां लए महकाईआ। आत्म परमात्म वखाए इक्को रुत्त, एका रंग दए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति भण्डार आप वखाईआ। सति भण्डारा आटा दाल, घिृत आपणा प्रेम वखाइंदा। जगत अवल्लड़ी चली चाल, चाल निराली आप रखाइंदा। आपे सुणे मुरीदां हाल, बण मुर्शद फेरा पाइंदा । निरगुण सरगुण बण दलाल, साची वस्त हट्ट विकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भण्डार आप वरताइंदा। भगत भण्डार हरि निरँकार, आपणी हथ्थीं आप वरताईआ। खा के जाण गुरू अवतार, पीर पैग़म्बर ख़ुशी मनाईआ। ज़ात पात नाता तुट्टा संसार, शरअ वंड ना कोई वंडाईआ। आपणा आप गए हार, बलहीण देण दुहाईआ। पुरख अबिनाशी करे साची कार, करता पुरख कार कमाईआ। जुग चौकड़ी असीं कट के आए वगार, बण वैरागी फेरा पाईआ। लिख लिख संदशा देंदे आए संसार, कलम शाही जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल सेवादार, बण सेवक आप कराइंदा। भगत भगवान इक्क भण्डार, बण भण्डारी आप वरताइंदा । एका घर खायण गुर अवतार, दूसर दर ना कोई जणाइंदा। इक्को दर करन निमस्कार, इक्को दर सीस झुकाइंदा। एका बोल सर्ब जैकार, एका राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वरतारा आप अख्वाइंदा। सच वरतार आप करतार, करनी आपणी आप कमाईआ। इक्को वस्त दए खुवाल, अनडिठ आपणी दया कमाईआ। आपणा करे हल्ल सवाल, सवाली बण मंगण कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत भण्डार एका घर वखाईआ। हरिभगत भण्डारा दाल रोटी, हरि जू आपणी वंड वंडाइंदा। वेखणहारा चढ़ के उपर चोटी, कोट कोटी नाल रलाइंदा। सब दे विच्चों कढ्ढे वासना खोटी, जो जन रसना नाल रलाइंदा। अन्तिम मिलाए निर्मल जोती, लख चुरासी गेड़ कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भण्डारा आप सुहाइंदा। सच भण्डारा चुहत्तर धार, दर एका बन्धन पाईआ। हरिसंगत तेरा वरतार, सतिगुर बणे सच्चा माहीआ। सम्मत उन्नी हो निहाल, निरगुण आपणी दया कमाईआ। सरगुण करे आप प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हरिजन अन्त ना खाए काल, काल ग्रास ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त देवे झोली पाईआ। साची वस्त पाए

झोली, झूला आपणे नाम दुआइंदा। आत्म परमात्म होई गोली, साची सेवा इक्क रखाइंदा। सुरती शब्दी जाए मौली, मौला आपणे घर मिलाइंदा। अंदर लँघ सुणावे बोली, रसना जिह्वा ना कोई हिलाइंदा। बज़र कपाटी पर्दा रिहा फोली, नाम संदेशा हथ्थ उठाइंदा। उलटी करे नाभी कँवली, कँवल नाभ आप उलटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भंडारा आप खुवाइंदा। सच भण्डारा अमृत रस, रस आपणा आप खुवाइंदा। गुर अवतार इक्क दूजे दे होण वस, वसीकार आप कराइंदा। अग्गों सारे कहिण बस, लोकमात नाता तोड़ तुड़ाइंदा। तेरे भगतां अंदर बहीए फस, सगला संग जणाइंदा। जिन्हां गवावें तूं साहिब जस, जिस दुआरे चरन टिकाइंदा। असीं मिलीए हस्स हस्स, गलवकड़ी एका पाइंदा। साचा मार्ग देणा दस्स, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप खलाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर साचा राह, रैहबर आप जणाईआ। भगतां नाल करो सलाह, सलाहगीर आप हो जाईआ। निरगुण सरगुण बणे मलाह, बेड़ा लोकमात चलाईआ। सारे रल के इक्को खाणा लओ खा, ज़ात पात छूत छात रहे ना राईआ। वड्डा छोटा ना कोई अख्वा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ना कोई अख्वाईआ। सूर गाँ उपर हथ्थ ना सके कोई उठा, हिन्दू मुस्लिम देण सारे गवाहीआ । मुहम्मद अग्गों सीस झुका, मेरी उम्मत छुरी हथ्थ ना कोई उठाईआ। गोबिन्द दोए जोड़ मंगे पनाह, मेरा सिख तेरे जीव उत्ते खण्डा ना कोए चमकाईआ। मेरे मिलण दी रखण भुख, मैं सब दी तृष्ना दयां बुझाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी रखे कुक्ख, कुक्ख नज़र किसे ना आईआ। इक्को वार मात जन्म दिता मात गर्भ उलटा रुक्ख, दस दस मास अग्न तपाईआ। कलयुग अन्तिम बणाए आपणे पुत्त, सुत दुलारे गोबिन्द भेंट चढ़ाईआ। सारे नेत्र वेखो उठ, हरि जू आपणी दया कमाईआ। जेहड़ा लुकया रिहा सचखण्ड दवारे साची गुठ्ठ, साख्यात आपणा नूर करे रुशनाईआ। किसे कोलों ना लैणा पुच्छ, घर मिल्या सच्चा माहीआ। आओ सारे दस्सो दुःख, दुखड़े दए गंवाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां जगत जहानों कढ्ढे कुट्ट, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। कूड़ी क्रिया जड़्ह देवे पुट्ट, कलयुग अन्त रहिण ना पाईआ। गुरमुखां राती सुत्तयां प्याए अमृत घुट्ट, दुरमति मैल धुवाईआ। आवण जावण लख चुरासी जाए छुट्ट, छुट्टी सब दे कोलों दए कराईआ । मनमुख जीव जगत नार दुहागण वड्डे नक्क गुत्त, हरि जू बणया आप कसाईआ। गुर अवतार हरि आपणे अंदर लए सुट्ट, ना कोई सके बाहर कढ्ढाईआ। सतिजुग सुहाए आपणी रुत्त, फल फुलवाड़ी आप महकाईआ। हरिभगत भण्डारा एका एक अतुट्ट, हरि जू आपणी हथ्थीं सेव कमाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिभगत तेरी सुक्खना रिहा सुक्ख, आपणी सुक्ख ना कदे मंगाईआ।

नीचे वाला शब्द चरन सिँघ हेमराज पुर ज़िला गुरदासपुर वाले ने बेमुख हो के चिठी पातशाह जी नूं लिखी
१८ हाढ़ २०१९ नूं बेनती कर के पड़वाई गई

साची चिट्ठी सतिगुर ताज, तख्त निवासी आप सुहाइंदा। जिस अन्तर लुकया गुरू महाराज, नज़र किसे ना आइंदा। जिस कलम शाही नाल मारी आवाज़, रसना जिह्वा ना कोई हिलाइंदा। करे खेल ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणे वेख वखाइंदा। जिस दे पिच्छे आपणा करदा रिहा काज, बण करता खेल कराइंदा। जिस दे पिच्छे तारया इक्क जहाज़, आपणा बेड़ा आप उठाइंदा। तिस रखणहारा लाज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अक्खर अक्खर नाल पढ़ाइंदा। चिट्ठी अक्खर शब्द ज्ञान, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। गुरमुख गुर गुर कर ध्यान, गुर गुर एका ओट तकाइंदा। दर्दी दर्द वंडे आण, बेदर्द ना कोए अख्वाइंदा। भगत भगवन्त मेल दो जहान, दोए दोए आपणे सुहाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुरमुख वेखे बाल अञ्याण, बाली बुध समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप गिणाइंदा । बाली बुध बाल अञ्याणा, भेव कोए ना राईआ। पुरख अबिनाशी सुघड़ सयाना, भुल्ल कदे ना जाईआ। दर आयां घर दए माणा, निमाणयां गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। इक्को अक्खर सुणाया आखर, एका एक जणाईआ। तोड़नहारा बज़र कपाटी पत्थर, पाथर आपणा दए टिकाईआ। सुख संदेशा दिता पात्र, पत्नी गुरमुख लए बणाईआ। बिन सतिगुर बणे ना कोई चातर, जगत चातरी कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप चुकाईआ। आपणा लेखा गुरसिख मंग, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। मानस जन्म ना होवे भंग, जिस जन आपणी गोद बहाइंदा। करे खेल सूरा सरबंग, ज़िमी असमाना वेख वखाइंदा। आपे नंगी करनहारा कंड, आपे सिर समरथ हथ्थ टिकाइंदा। आपे करे नार दुहागण रंड, आपे बण बण कन्त सेज सुहाइंदा। आपे गीत सुणाए छन्द, आपे मुखड़ा मुख भुवाइंदा। आपे देवणहारा दंड, हरि आपे सुख उपजाइंदा। आपे रैण अमावस अन्धेरी चाढ़े चन्द, नूरो नूर आप चमकाइंदा। आपे करे भागां मंद, आपे उज्जल मुख कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच यात्रा इक्क वखाइंदा। सच यात्रा साची धार, साचे सच जणाईआ। गुरमुख करे ना कोई हँकार, प्रभ दर चले ना कोए चतुराईआ। जिस भावे तिस लवे तार, डोबणहार सर्ब लोकाईआ। अठ्ठे पहर मंगो चरन धूढ़ी छार, मस्तक टिक्का रेण लगाईआ। कोई ना कहे गुरू करे विभचार, सतिगुर विभचार ना कोए कमाईआ। गुरमुख वेखे साची नार, आत्म सेजा रिहा हंढाईआ। पा गलवकड़ी करे प्यार, चतुर्भुज आपणी भुजां रिहा उठाईआ। सोया

रहे पैर पसार, नज़र किसे ना आईआ। कोई कहे पुरख अबिनाशी सुत्ता ग़ाफ़ल विच संसार, ग़फ्लत विच कदे ना आईआ। महिफ़ल झूठी दिसे संसार, जगत संसारी कम्म कोई ना आईआ। अन्तिम छड्ड जाण सर्ब यार, यारी यार ना कोई निभाईआ। बिन सतिगुर चरन चरन होए ख़ुआर, ख़ुआरी कोई ना सके कटाईआ। सिँघ किशन कोलों पुच्छ सच दीदार, जिस कीता दरस सच्चे माहीआ। जिस पिछला लहिणा दिता उतार, फड़ बाहों मेल मिलाईआ। रसना कहे जै बोल इक्क वार, साध संगत नाल रलाईआ। बिन हरिसंगत तेरा लेखा हरि ना सके पाड़, संगत देवे माण वड्याईआ। दर खलोते तेई अवतार, ना कोई देवे अग्गे हो गवाहीआ। पीर पैग़म्बर मन्न के बैठे हार, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। गुर अवतार करन निमस्कार, गोबिन्द मुख ना कोए वखाईआ। जिस दुआरे बैठा निहकलंक नरायण नर अवतार, दूजा सके ना कोई छुडाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात कटण नहीं आया वगार, जन भगतां आपणे अंग लगाईआ। हरिसंगत जैकारा अठारां हाढ़, इक्क अठ्ठ बन्धन तुड़ाईआ। जगत लेखा देवे पाड़, पाड़ा ज़िमी असमान चुकाईआ। गुरमुख गुर सतिगुर घोड़े देवे चाड़्ह, कलयुग डूँग्घी खड्ड लए उठाईआ। हरिजन करे हरि प्यार, हरि का पौड़ा इक्क वखाईआ। लम्बा चौड़ा दिसे ना विच संसार, नेत्र नैण ना कोई जणाईआ। मिट्ठा कौड़ा दर करे परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। चरन बख्शे चरन ध्यान, चरन कँवल चरन सरनाईआ। मूर्ख मुग्ध दए ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। हरि सतिगुर धूढ़ी कराए अशनान, दुरमति मैल धुआईआ। दर आयां घर देवे माण, निमाणयां होए सहाईआ। कूड़ी क्रिया पीण खाण, खाणा पीणा रसन हल्काईआ। आत्म सुख श्री भगवान, सांतक सति सति कराईआ। अग्गे भुल्ल ना जाणा बण नादान, गुरसिखां हरि जू रिहा सुणाईआ। मास शराब ना हुण खाणा खाण, रसना रस ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत रिहा सुणाईआ। हरिसंगत सुण ला कर कन्न, हरि हरि आप सुणाइंदा। पुरख अबिनाशी देवण आया डंन, एका डण्डा हथ्थ उठाइंदा। जो घड़या सो देवे भन्न, भन्नणहार फेरा पाइंदा। जो जन कहिणा जाए मन्न, तन आपणे चरन सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाइंदा । जो जन खाए पीए मास शराब, हरि जू देवे आप सजाईआ। एथे ओथे दए अज़ाब, अज़मत आपणे हथ्थ रखाईआ। छुडा सके ना कोई नवाब, पीर पैग़म्बर ना कोई सहाईआ। चार जुग मानस जन्म मिले ना विच ख़ुवाब, जूनी जून विच भुवाईआ। मुख रसना विष्टा रखे पेशाब, साचा रस ना कोई चखाईआ। जन्म जन्म रहे बेताब, आबेहयात ना कोई प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, त्रैगुण अतीता फेरा पाईआ। जे कोई रसना लाए चाह, सतिगुर

साचा आख सुणाइंदा। वेखो धर्म राए देवणहारा फाह, गल फाँसी आप लटकाइंदा। लाड़ी मौत नाल करे नक़ाह, फातया इक्को वार पढ़ाइंदा। सतिगुर पूरा फेर ना पुच्छे सलाह, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। पिछला लेखा एका वार ल्या पड़वा, दूजी वार पड़वावण फेर कोई ना आइंदा। पुरख अबिनाशी फड़ फड़ दरवाजिउँ बाहर देवे कढा, अग्गे हो ना कोई छुडाइंदा। गुरमुख हो जो चोरी चोरी लाए दाअ, लग्गा दाअ कम्म किसे ना आइंदा। वीह सौ वीह बिक्रमी पंदरां कत्तक गुरमुखां नाल आप करे नक़ाह, गुरमुख आपणे अंग लगाइंदा। जिस जन रसना मास शराब चाह ल्या लगा, मुख काला दर दुआरा रहिण कोई ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला हुक्म आपणे हथ्थ रखाइंदा। सतारां हाढ़ वीह सौ उन्नी, गुर अवतार पीर पैग़म्बर लेखा गए चुकाईआ। सब दी चोटी हरि जी मुंनी, मुनी ·षी देण दुहाईआ। भगत भगवान पुकार इक्को सुणी, सुण सुण ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आदि जुगादि गुण गुणी, गुणवन्ता बेपरवाहीआ। भुवावणहारा जून जूनी, अजूनी रहित वेस वटाईआ। साचे दर ना बणे कोई कानूनी, जगत कानून दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। आपणा हुक्म रखे ला, लाशरीक आप जणाइंदा। किसे कोलों ना लए सलाह, सलाहगीर ना कोई रखाइंदा। फड़ फड़ देवे अन्त आप सज़ा, जो गुरसिख गुरमुख हुक्म उलटाइंदा। निरगुण बैठा आप मलाह, सरगुण बेड़ा पार कराइंदा। मास शराब दिती छुडा, पल्लू आपणा आप फड़ाइंदा। जो जन कलयुग अन्तिम रसना लाए चाह, तिस आपणी चाह ना कोई रखाइंदा। फड़ फड़ देवे आप सज़ा, जो गुरमुख गुरसिख हुक्म उलटाइंदा। वेखो करे की खेल बेपरवाह, बेपरवाही आपणे हथ्थ रखाइंदा। अग्गे भुल्ल ना सके कोई बख्शा, पिछली भुल्ल आपणे लेखे लाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे लोकमात लए प्रगटा, हीरे लाल माणक मोती निर्मल जोती आप जगाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहान वखाए इक्को सोटी, सो सोटी हँ ब्रह्म आप डराइंदा।