१८ हाढ़ २०१९ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच रात नूं भगत दुआर पंचम घर
सो पुरख निरँजण सति विहारा, आदि आदि हरि कराइंदा। हरि पुरख निरँजण खेल न्यारा, जुगादि जुगादि वेख वखाइंदा। एकँकार कर पसारा, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। आदि निरँजण हो उज्यारा, अनभउ प्रकाश कराइंदा। श्री भगवान पावे सारा, भगवन आपणा वेस वटाइंदा। अबिनाशी करता सति हुलारा, सति सतिवादी आप रखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो न्यारा, निराकारा रूप धराइंदा। सच सिँघासण अगम्म अपारा, अलख अगोचर आप प्रगटाइंदा। महल अटल उच्च
मनारा, साचा मन्दिर आप उपाइंदा। नाउँ रख सचखण्ड दवारा, छप्पर छन्न ना कोई छुहाइंदा। दीआ बाती इक्क उज्यारा, कमलापाती आप कराइंदा। रवि ससि ना कोई अधारा, मंडल मण्डप ना कोई वड्याइंदा। इक्क इकल्ला खेल न्यारा, अनक कल आपणी आप जणाइंदा। भूपत भूप बण सिक्दारा, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। राजन राज वड बलकारा, बल आपणा आप वखाइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतारा, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। दर दरवेश बण दरबारा, घर साचे अलख जगाइंदा। निउँ निउँ चरन करे निमस्कारा, सीस सीस जगदीश झुकाइंदा। लेखा जाणे सच दरबारा, दरगाह साची धाम वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। सो पुरख निरँजण करनी करदा, करता आपणी खेल आप कराईआ। हरि पुरख अबिनाशी निर्भय हो कदे ना डरदा, भय अवर ना कोई रखाईआ। अजूनी रहित कदे ना मरदा, जीवण मरन ना कोए वड्याईआ। आदि निरँजण इक्को नूर धरदा, नूर नुराना सच्चा माहीआ। अबिनाशी करता घर साचे वड़दा, साचे मन्दिर डेरा लाईआ। अबिनाशी करता आपणा नूर आपे वरदा, नार कन्त खेल वखाईआ। श्री भगवान सच सिँघासण आपे चढ़दा, निरगुण आपणी सेज हंढाईआ। दर दरवेश बणे बरदा, घर सेवक सेव कमाईआ। आपणा अक्खर निष्अक्खर आपे पढ़दा, करे सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर दर सच्चा इक्क सुहाईआ। सो पुरख निरँजण साचा घर, हरि जू हरि हरि आप सुहाइंदा। हरि पुरख निरँजण देवे वर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। एकँकारा वेखे घर घर, रूप रंग रेख ना कोई रखाइंदा। आदि निरँजण नूर धर, नूर नुराना डगमगाइंदा। अबिनाशी करता आपणा नाउँ आपे पढ़, नाउँ निरँकारा आप अख्वाइंदा। श्री भगवान आपणा निशान सचखण्ड दवारे आपे धर, सति स्वामी आप झुलाइंदा। पारब्रह्म भय मन्ने आपणा डर, भउ आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाइंदा। साची रचना सचखण्ड, हरि साची सच कराईआ। निरगुण निरगुण वंडे वंड, वंडणहारा बेपरवाहीआ। एका राग गाए छन्द, साचा सोहला आप सुणाईआ। एका नूर इक्क अनन्द, एका मन्दिर वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। साचा खेल साचे दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। पुरख अबिनाशी निरगुण नर, नर हरि आपणा आप रूप वटाइंदा। करता पुरख करनी कर, कादर आपणा भेव चुकाइंदा। परवरदिगार नूर धर, मुकामे हक़ सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा इक्क वड्याइंदा। सचखण्ड दवारा साचा मन्दिर, गृह मन्दिर इक्क उपाईआ। हरि पुरख निरँजण वसे अंदर, अन्तर आपणा नूर धराईआ। एकँकार करे खेल डूँग्घी कंदर, भेद अभेद ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। साचा पर्दा हरि निरँकार, निरगुण आपणा आप उठाइंदा। सचखण्ड दवारा कर त्यार, घर साचे सोभा पाइंदा। सच सिँघासण कर पसार, पुरख अबिनाशी आसण लाइंदा। जोत अगम्मी कर उज्यार, नूर नुराना नूर रुशनाइंदा। सीस जगदीश सोहे दस्तार, पंचम आपणा रंग वखाइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतार, सच संदेशा इक्क अल्हाइंदा। आपणी इच्छया भर भण्डार, साची भिच्छया झोली पाइंदा। नार कन्त कर विहार, रुत्त बसन्ती आप वखाइंदा। निरगुण कर प्यार, साची सेज सेज हंढाइंदा। दाई दाया अगम्म अपार, बण सेवक सेव कमाइंदा। जनणी जन खेल करे करतार, आप आपणा भेव खुल्हाइंदा। सुत दुलारा कर त्यार, पूत सपूता गोद उठाइंदा। शब्दी नाउँ रख अपर अपार, आप आपणे अंगण लाइंदा। साचे मन्दिर दए आधार, घर घर विच आप प्रगटाइंदा। सच अंदर खोल्ह किवाड़, थिर घर एका एक प्रगटाइंदा। बाल अञ्याणा देवे वाड़, सुत दुलारा आप बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल वखाइंदा। सचखण्ड अंदर थिर घर, धुरदरबारी आप बणाईआ। शब्द सुत अंदर वड़, बह बह ख़ुशी मनाईआ। एका अक्खर रिहा पढ़, सो पुरख निरँजण ढोला गाईआ। हँ ब्रह्म आपे कर, रूप अनूप आप जणाईआ। घर विच काया साचा दर, घर वज्जदी रहे वधाईआ। पिता पूत वेखे खड़्ह, मात आपणा नाउँ जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। थिर घर वसे छोटा बाला, हरि जू हरि हरि आप बहाया। शब्दी सुत खेल निराला, निरगुण रिहा कराया। आदि अन्त होए रखवाला, सिर आपणा हथ्थ उठाया। इक्क बणाई सच्ची धर्मसाला, सच दुआरा अंदर आप लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर आप वड्याआ। साचा मन्दिर थिर घर दुआर, सो पुरख निरँजण आप बणाईआ। हरि पुरख निरँजण कर त्यार, वेखे चाँईं चाँईंआ। एकँकार खेल करे अपार, अपरम्पर आपणी धार चलाईआ। आदि निरँजण एका दीआ देवे बाल, तेल बाती ना कोई रखाईआ। अबिनाशी करता करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। श्री भगवान साचा नूर दए जमाल, जल्वा नूर नूर रुशनाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल करे बेमिसाल, मिसल आपणी आप बणाईआ। सुत दुलारे देवे ध्यान, चरन कँवल कँवल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर देवे माण वड्याईआ। थिर घर बैठा साचा सुत, सतिगुर साचा आप बहाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, अचुत दिस किसे ना आईआ। आदि सुहाई आपणी रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। सचखण्ड दवारयों आपे उठ, निरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी आपे तुट्ठ, रूप अनूप प्रगटाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। लेखा जाणे सति पूत, पूत सपूता आपे जाईआ। आप बिठाए साची कूट, किला
मन्दिर इक्क वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचा इक्क सुहाईआ। थिर घर साचा सोभावन्त, सति सतिवादी आप सुहाईआ। करे खेल बेअन्त, बेअन्त बेपरवाहीआ। आपणी रचना रची आदि वेखणहार अन्त, मध आपणा खेल खलाईआ। लेखा जाण नार कन्त, कन्त कन्तूहल सहिज सुभाईआ। सुत दुलारे बणाई बणत, घर साचे साचे लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक करे पढ़ाईआ। साचे सुत कर पढ़ाई, हरि हरि नाम जणाइंदा। नाम अनादी तेरी कुड़माई, घर मन्दिर मेल मिलाइंदा। आदि जुगादि ना होए जुदाई, जुदा भेव ना कोई रखाइंदा। एका नूर होए रुशनाई, रोशन ज़मीर आप कराइंदा। एका मन्दिर बहणा चाँईं चाँईं, दूजा घर ना कोई वड्याइंदा। दर्शन पाइन हर घट थाईं, घट घट आपणा रूप हरि जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छोटे बाले आप जणाइंदा। छोटा बाला सुत दुलारा, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। थिर घर वेखे तेरा दुआरा, घर साचे मिली वड्याईआ। पारब्रह्म तेरा अन्त ना पारावारा, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। तेरे चरन करां निमस्कारा, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। हउँ सेवक सेवा सेवादारा, बण याचक सेव कमाईआ । तूं बख्शीं बख्शणहारा, बख्शिश हथ्थ तेरी वड्याईआ। एका देणा सच भण्डारा, दर साचा मंग मंगाईआ। एका देणा दरस दीदारा, दरस हरस दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत शब्द दए समझाईआ। सुत शब्द जाणा जाग, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। तेरे हथ्थ फड़ावां वाग, आपणी डोर इक्क उठाइंदा। तेरे मन्दिर लावां भाग, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। तेरे अन्तर इक्क वैराग, वैरागी आपणा आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेख आप जणाइंदा। साचा खेल जाणा जाण, हरि साचा सच जणाईआ। सिर रखे हथ्थ भगवान, भगवान आपणी दया कमाईआ। थिर घर तेरा झुल्ले निशान, सचखण्ड मेरी वज्जे वधाईआ। मेरा नाउँ होए प्रधान, तेरी करे वड वड्याईआ। तेरी वड़याई मेरा चरन ध्यान, मेरा चरन तेरी सरनाईआ। मेरा हुक्म तेरा फ़रमाण, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाईआ। साहिब सुल्तान सतिगुर सच्चा निरगुण देवे दान, साची वंड वंडाईआ। तूं बहणा बण के काहन, पुरख अबिनाशी वेखे चाँईं चाँईंआ। करे खेल हरि दो जहान, महिमा अगणत गणी ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक एका एक वरताईआ। वस्त अमोलक हरि जू दस्से, थिर घर वज्जे वधाईआ। नर नरायण निरगुण बह हस्से, आपणी ख़ुशी मनाईआ। सचखण्ड दवारे सदा वसे, थिर घर आपणा फेरा पाईआ। सुत दुआरे देवे रसे, रस रसीआ एका रस वखाईआ। तेरा मेरा इक्को हिस्से, जिस आपणा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
आपणा भेव रहे खुल्हाईआ। आपणा भेव हरि जू खोल्हे, खोल्हे खोल्हणहार। थिर घर साचे आपे मौले, आपणी किरपा धार। पुरख अबिनाशी कुण्डा खोल्हे, आपणा पर्दा दए उतार। आप गाए साचे ढोले, ढोला बोले एका वार। निरगुण निरगुण वसे तेरे चोले, चोला वेखे अपर अपार । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर पावे तेरी सार । थिर घर पावे सार, सार समालया। देवे दरस दीदार, जोत अकालया। करे खेल अपर अपार, पुरख अबिनाशी सचखण्ड वसणहार सच्ची धर्मसालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साची डालीआ। साची डाली वस्त अमोलक, हरि जू हरि हरि आप वरताईआ। थिर घर लगाए एका गोलक, दूसर नज़र किसे ना आईआ। नाद अनादी वजाए ढोलक, रागी राग सुणाईआ। रसना बिन दन्द बोलत, अनबोलत भेव मुकाईआ। सच दुआरा एका खोल्हत, खोल्ह खोल्ह समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए जणाया। तेरा लेखा हरि बेअन्त, समझ विच ना आइंदा। तूं साहिब सुल्तान साचा कन्त, दर घर साचा सोभा पाइंदा। मैं बाल निधान दर दरवेश मंगत, बण भिखारी झोली डाहइंदा। मेरी चोली चाड़्ह रंग, मंग इक्को इक्क मंगाइंदा। आदि जुगादि लगाउणा अंग, अंगीकार इक्क अख्वाइंदा। मेरा नूर ना होवे भंग, तेरा नूर यार बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे झोली डाहइंदा। पुरख अबिनाशी हो दयाल, आदि आपणी दया कमाईआ। सुत दुलारे साचे लाल, थिर घर तेरा रंग रंगाईआ। तेरा जल्वा नूर जलाल, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। तेरे अन्तर दीपक बाल, एका मन्दिर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त दए वरताईआ। साची वस्त देवे दात, दाता दानी आप वरताइंदा। उत्तम रखे तेरी ज़ात, आपणा रूप वखाइंदा। चरन कँवल बन्न्हे नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। इक्क इकेला देवे साथ, सगला संग निभाइंदा। करे खेल पुरख समराथ, समरथ आपणा राह चलाइंदा। तेरे अंदर रखे वथ, वस्तू आपणी आप प्रगटाइंदा। विष्नूं तेरी झोली घत्त, विश्व आपणा खेल कराइंदा। साचा अमृत देवे झट्ट, चरन चरन नाल रगड़ाइंदा। निर्मल नूर जोत कर प्रकाश, प्रकाश आपणा नूर वखाइंदा। कँवल कँवल खेल तमाश, पारब्रह्म ब्रह्म वेस वटाइंदा। धूंआँधार सुन अगम्म पूरी आस, शंकर भोग बलास कराइंदा। तेरे वसे सदा पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी रास, तेरी झोली पाइंदा। हरि जू वेखे खेल तमाश, त्रै त्रै एका रंग रंगाइंदा। पंज तत्त वेखे रास, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश बन्धन पाइंदा। मंडल मण्डप गगन गगनंतर वेखे खेल तमाश, नूर नुराना नूर डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे सुत आप वड्याइंदा। साचे सुत तेरी आस, हरि जू हरि हरि पूर कराईआ।
लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां कर प्रकाश, सूरज चन्द किरन किरन रुशनाईआ। मंडल मण्डप खेल तमाश, खेलणहारा वेख वखाईआ। जल थल महीअल उच्चे टिल्ले धरनी धरत धवल दए धरवास, धरवासा आप बंधाईआ। सति सतिवादी साची रास, वस्त अगम्मी आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत दए वड़याईआ। शब्द सुत वड्डा वड, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। आपणे अन्तर आपे कढ्ढ, आपे वेख वखाइंदा। आप लडाए साचा लड, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। आप सुहाए आपणी यद, साची यद आप बणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्रगट, प्रगट आपणी खेल कराइंदा। त्रैगुण माया बन्न्हे नत्त, पंचम नाता जोड़ जुड़ाइंदा। खेले खेल पुरख समरथ, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी साची वंड वंडाइंदा। शब्दी वंड साची धार, हरि हरि आप जणाईआ। विष्नूं करना इक्क प्यार, एका घर रिहा जणाईआ। साची वस्त एका वार, हरि साचा झोली पाईआ। ब्रह्मे देणा ब्रह्म दुआर, ब्रह्मे बंस बंस वखाईआ। शंकर करे इक्क बलकार, बल देणा चाँईं चाँईंआ। तिन्नां विचोला एकँकार, साचा ढोला रिहा सुणाईआ। करे कौला इक्क इकरार, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। तेरा करे सति पसार, सति सतिवादी दया कमाईआ। लख चुरासी करे त्यार, त्रैगुण अतीता सच्चा माहीआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज भाण्डे घड़े बण ठठयार, दर घर साचे सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत दए वड्याईआ। साचे सुत कर ध्यान, हरि जू आख जणाया। लख चुरासी तेरा निशान, निरगुण सरगुण दए झुलाया। करे खेल श्री भगवान, चारे वरन वंड वंडाया। चारे बाणी बोल बेज़बान, ज़बान शरअ दए जणाया। चारे जुग कर प्रधान, चारे वेदां भेव खुल्हाया। चार कुण्टां होए हैरान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा रिहा उठाया। सुत शब्द रखणा याद, हरि साचा याद कराइंदा। जिस ने रचना रची आदि, सो आपणी खेल कराइंदा। वेखे विगसे हरि ब्रह्माद, ब्रह्मण्ड आपणे रंग रंगाइंदा। नाउँ वजाए नाद, अगम्म ढोला आपे गाइंदा। जीव जंत साजण साज, नौ दर काया खोज खुजाइंदा। आत्म परमात्म देवे दाद, रसना जिह्वा जोड़ जुड़ाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म बणाए सज्जण साक, साचा बन्धन इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी तेरा राह चलाइंदा। शब्द सुत तेरा चले राह, सो पुरख निरँजण आप चलाइंदा। हरि पुरख निरँजण बणे मलाह, बेड़ा दो जहान उठाइंदा। एकँकारा दए सलाह, सलाहगीर आप हो आइंदा। आदि निरँजण करे रुशना, जोत निरँजण डगमगाइंदा। अबिनाशी करता बेपरवाह, पर्दानशीन आप हो जाइंदा। श्री भगवान झुलाए सच निशां, निशाना इक्को इक्क उठाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म लए प्रगटा, घट मन्दिर जोत जगाइंदा। साची सेजा लए सुहा, सच सिँघासण सोभा
पाइंदा। तेरी नौबत दए वजा, एकँकारा आप सुणाइंदा। जुग चौकड़ी खेल खिला, वेस अनेका रूप वटाइंदा। शब्दी सुत नाउँ धरा, अबिनाशी अचुत खेल खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे आप जणाइंदा। सुत दुलारे वेख हरि हरि धार, नर निरँकार आप चलाईआ। जुग जुग खेल करे अपार, तेरे नाउँ दए वड्याईआ। नाउँ धर गुर अवतार, पीर पैग़म्बर लए प्रगटाईआ। तेरा सो वेला विच संसार, बण विचोला दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत दए वड्याईआ। साचे सुत तेरी शक्ति, हरि जू हरि हरि आप भराइंदा। जुगा जुगन्तर तेरी सुहाए रुत्त, वेला आपणे हथ्थ रखाइंदा। मेल मिलावा साचे भगत, पंज तत्त काया जोड़ जुड़ाइंदा। लेखे लाए बूंद रक्त, रत्त रत्ती रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप समझाइंदा। साचे सुत तेरा रूप, साचे सुत जणाईआ। करे खेल चारे कूट, दहि दिशा फेरा पाईआ। जुग जुग देवे सच सबूत, गुर पीर अंदर गोझ जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या रिहा समझाईआ। साची सिख्या गुरसिख धार, हरि हरि आप जणाइंदा। साचे सन्त तेरा प्यार, हरिजन साचे आप कराइंदा। खेले खेल अपर अपार, बेअन्त अथाह राह चलाइंदा। नार कन्त इक्क आधार, कन्त कन्तूहल सेज हंढाइंदा। रंग बसन्ती साचा चाड़्ह, गुरमुख आपणे रंग रंगाइंदा। किरपा कर एकँकार, नाम सुगंधी तेरी इक्क महकाइंदा। वासना गंदी कढ्ढे विच संसार, साचा छन्दी ढोला गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी तेरी झोली पाइंदा। जुग चौकड़ी तेरी झोली, सो सतिगुर आपे पाईआ। साचे सुत बणना गोली, जुग जुग सेव कमाईआ। आपणे रंग खडाउणी होली, रंगण सच चढ़ाईआ। एका तोलणा साचा तोल आपणे कंडे लैणा तोली, कंडा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा रिहा समझाईआ। सच संदेशा सुणया हरि, सुत शब्दी सीस झुकाया। धन्न भाग प्रभ दिता वर, मेरा साहिब मेरी झोली रिहा भराया। निरभउ हो चुकाया डर, भय अवर ना कोई जणाया। कर किरपा पल्लू ल्या फड़, ना सके कोई छुडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे हुक्मे अंदर कार कमाया। तेरे हुक्मे अंदर करां कार, करता पुरख सेव कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करां त्यार, त्रैगुण पंज तत्त सहिज सुभाईआ। लख चुरासी भरां भण्डार, खाणी बाणी नाल मिलाईआ। गुर अवतार दए आधार, पीर पैग़म्बर करां पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी वेखां वारो वार, लोकमात फेरा पाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करते इक्को देणा साचा वर, कवण वेला अन्त लएं मिलाईआ। तेरा विछोड़ा ना सकां जर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या रिहा जणाईआ।
साचे सुत सुण सुण दूत, हरि साचा सच जणाइंदा। जुग चौकड़ी खेल तेरा पंज तत्त, काया रूप वटाइंदा। एका ताणा पेटा सूत, एका रंग वखाइंदा। वसणहारा जगत कलबूत, काया कपड़ आप बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, धुरदरगाही आप जणाईआ। साचे सुत बण जा राणा, हरि राजन राज दए वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर वेखण तेरा भाणा, तेरे भाणे विच रखाईआ। तेरा नाउँ गायण गाणा, गा गा ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची सिख्या इक्क जणाईआ। साची सिख्या लैणी सिख, हरि शब्दी आप जणाइंदा। बिन कलम शाही लेखा देवे लिख, लिखणहारा नज़र ना आइंदा। सचखण्ड निवासी वंडे साचा हिस्स, हिस्सा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी पीसन ल्या पीस, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चक्की आप चलाइंदा। कर किरपा भेजे जिस जिस, हुक्मी हुक्म हुक्म सुणाइंदा। फड़ फड़ सेवा लाए तिस, साची सेवा आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत वंड वंडाइंदा। शब्दी सुत तेरी वंड, हरि साचा आप कराईआ। तेरा लेख विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्मण्ड तेरी शनवाईआ। तेरा लहिणा विच वरभण्ड, वरभण्डी दए चुकाईआ। तेरा नाम तेज़ चण्ड, प्रचण्ड चण्डका रूप वटाईआ। तेरा चिला सचखण्ड, तीर निराला इक्क वखाईआ। तेरा नाउँ सुहागी छन्द, गुर अवतार करे पढ़ाईआ। तेरा नूर साचा चन्द, पीर पैग़म्बर सीस झुकाईआ। तेरा रस साचा अनन्द, अनन्द विच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचे सुत दए समझाईआ। साचे सुत सुण मीत, मित्र प्यारा आप जणाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग चलाए तेरी रीत, हथ्थ तेरे वाग फड़ाइंदा। आप बैठा रहां अतीत, सचखण्ड साचे डेरा लाइंदा । लोकमात धार वखावां मन्दिर मसीत, मसला एका नाम सुणाइंदा। करां खेल पाक पलीत, पतित आपणा भेव जणाइंदा। लेखा जाणा हस्त कीट, कीटां अंदर आपणा आसण लाइंदा। सद वसां धाम अनडीठ, नज़र किसे ना आइंदा। सुत्ता रहां दे कर पीठ, करवट मात ना कोई बदलाइंदा । गुर अवतारां दस्सां इक्क प्रीत, चरन कँवल कँवल जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव खोल्हे करतार, लिखण पढ़न विच ना आईआ। चार वेद ना पावण सार, ब्रह्मा बैठा मुख शरमाईआ। शस्त्र सिमरत रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। वेद व्यासा बण लिखार, लेखा पुराण अठारां गया समझाईआ। कृष्ना दे इक्क सहार, नाम बंसरी इक्क प्यार, अठारां अध्याए बण वणजार, आपणी वड़याई गया समझाईआ। मूसा तक्कया जल्वा नूर अपार, वड पैग़म्बर शाह सिक्दार, शाह सुल्तान सच्चा शहिनशाहीआ । ईसा कहे मेरे परवरदिगार, आदि जुगादी
मददगार, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मुहम्मद सजदा सीस झुका वाह वाह कुदरत तेरी यार, यारी यारां नाल बंधाईआ। हक़ हक़ीक़त तेरा नाअर, लाशरीक इक्क वणजार, सरक्त अवर ना कोए वधाईआ। मुकामे हक़ तेरा पसार, महिबान बीदो बीखैर या अल्ला अलाही नूर रुशनाईआ। निरगुण तेरा वेख्या इक्क दुआर, उच्ची कूक कूक करे पुकार, एकँकार एका नूर नज़री आईआ। चरन कँवल ढह ढह प्या दुआर, शब्द सुत आपणी झोली अग्गे डाहीआ। देवणहार अगम्म अपार, नाम सति भरे भण्डार, साची वस्त दए वरताईआ । जोती जाता हो उज्यार, पुरख बिधाता पावे सार, आप आपणे रंग रंगाईआ। नानक निरगुण सरगुण दए आधार, निरगुण नानक करे जगत प्यार, पंज तत्त काया चोला इक्क हंढाईआ। एका जोती दस अवतार, दस दस आपणा भेव वखाईआ। दस्म दुआरी पार किनार, एका मन्दिर कर उज्यार, गोबिन्द बोले सच जैकार, जै जै जैकार करे लोकाईआ। पुरख अकाल बणना सहार, ना कोई मस्जिद ठाकरदुआर, ठाकर इक्को रिहा मनाईआ। उच्ची कूक कूक बुलावे नाअरा, साचा ढोला गाए साचे माहीआ। फतहि डंका वज्जे विच संसारा, राउ रंकां करे ख़बरदारा, बेख़बर सब नूं रिहा जगाईआ । शब्द अगम्मी खण्डा तिक्खी धारा, उच्चे टिल्ले पर्बत पावे सारा, डूँग्घी कंदर फोल फुलाईआ। जुग चौकड़ी करे पार किनारा, जुग जुग वेखे वेखणहारा, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। शब्दी सुत तेरा वणजारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत दए वड्याईआ। साचे सुत तेरा रंग, हरि जू हरि जणाइंदा। नव नौ जाए लँघ, वेला अन्त अन्त समझाइंदा। गोबिन्द सेजा सच पलँग, सतिगुर आप हंढाइंदा। पुरख अकाल सूरा सरबंग, मर्द मर्दाना सेव कमाइंदा। साचे मन्दिर आपे लँघ, सति सतिवादी सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप समझाइंदा। साचा हुक्म लैणा जाण, आदि पुरख समझाया। शब्दी तेरा बल बलवान, बलधारी लए प्रगटाया। जुग जुग खेले खेल महान, गुर अवतार नाउँ रखाया। अन्तिम लेखा वेखे आण, निरगुण आपणा फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत रिहा सिखाया। साची सिीखआ सुणी निरँकार, निरगुण भुल्ल कदे ना जाईआ। तेरे हुक्मे अंदर गुर अवतार, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। अन्तिम लेखा विच संसार, गोबिंद मेला सहिज सुभाईआ। चेला गुर बण करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई पावे सार, लख चुरासी फोल फुलाईआ। वरन बरन दए आधार, ज़ात पात ना कोई रखाईआ। एका पिता पुरख अकाल, परम पुरख दए समझाईआ। गुर अवतारां पंज तत्त चोला खाए काल, थिर कोए रहिण ना पाईआ। सति सतिवादी सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाल, दर घर साचे आसण लाईआ । सुत दुलारा करे प्रितपाल, जुग जुग फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा
भेव रिहा खुलाईआ। तेरा भेव पुरख अगम्म, मेरी समझ विच ना आइंदा। कवण वेला करे कम्म, कवण खेल कराइंदा। कवण वेला बेड़ा देवे बन्न्ह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। कवण वेला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाइंदा। साचा वेला दस्स भगवान, सुत दुलारा आप सुणाईआ। जुग जुग तेरा खेल महान, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। करोड़ तेतीसा मन्ने आण, सुरपति इन्द नाल रलाईआ। तेई अवतार करन परवान, निउँ निउँ सीस जगदीश झुकाईआ। ब्रह्मा सुत बाल निधान, बराह चले ना कोई चतुराईआ। यगै पुरष हैरान, हाव ग़रीव ना कोई वड्याईआ। नर नरायण खेल महान, कपल मुन दया कमाईआ। दत्ता त्रै देवे ज्ञान, रिखप देव आप समझाईआ। पृथू वेखे आपे आण, मत्तसय लेखा सहिज सुभाईआ। कछव देवे सच्चा दान, धनंतर दुआवे माण वड्याईआ। मोहणी रूप करे मेहरवान, तेरा भेव कोई ना पाईआ। बावन खेले खेल महान, बल आपणे लेखे लाईआ। हँसा बोले इक्क ज़बान, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। नर सिँघ भेख धरे बलवान, रूप रंग रेख ना किसे समझाईआ। नर नरायण तेरा निशान, ध्रू बाले सार ना राईआ। गज बन्धन कटे आण, तन्दवे तन्द तन्द तुड़ाईआ। परस राम देवे माण, ब्राह्मण एका गुण समझाईआ। क्षत्री बणे वड बलवान, राम दसरथ बेटा जाईआ। वेद व्यासा लिखे लेख महान, कुँवारी कन्या मात उठाईआ । कान्हा कृष्ना बण जवान, सेवा करे बण रथवाहीआ। भगत भगवन्त दे ज्ञान, गीता ज्ञान गया दृढ़ाईआ। मूसा ईसा इक्क पैग़ाम, बण पैग़म्बर गए सुणाईआ। मुहम्मद देवे सच कलाम, कलमा नबी पढ़ाईआ। नानक निरगुण झोली पाए सतिनाम, नाम सति इक्क वखाईआ। गोबिन्द फतहि डंका वजाए दो जहान, दो जहानां आपणा भेव चुकाईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल महान, गुर अवतार भेव पा ना सके राईआ। बेअन्त बेअन्त कह के सारे गाण, गा गा ख़ुशी मनाईआ। मैं छोटा बाल निधान, सुत दुलारा चरनां उपर सीस टिकाईआ। जुग चौकड़ी वंडे वंड विच जहान, शब्द शब्दी रूप वटाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश देवे माण, चार वरन अठारां बरन नौ अठारां ख़ुशी मनाईआ। चौदां वरन बणाए वधान, विद्दत आपणी धार चलाईआ। चौदां लोक खोल्ह दुकान, चौदां हट्ट आप चलाईआ। चौदां तबकां इक्क ज्ञान, एका कलमा नबी पढ़ाईआ। करे खेल श्री भगवान, तेरा अन्त कोई ना पाईआ। आपणा अन्त दस्स निशान, जिस वेले लए मिलाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, शब्दी सुत रिहा समझाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, लोकमात रहिण ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर देवे माण, लेखा लिख लिख लोकमात समझाईआ। कलयुग अन्तिम चार कुण्ट होए हैरान, हरि का भेव कोई ना पाईआ। घर घर वड़े पंज शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ । आसा तृष्ना पीण खाण, हउंमे हंगता करे कुड़माईआ। गुरुदुआर मन्दिर
मस्जिद स्यासत चले दुकान, हरि का नाउँ दर इष्ट ना कोई वखाईआ । धीआं भैणां तक्कण नौजवान, नेत्र नैण ना कोई शरमाईआ। वेसवा रूप सर्ब बण जाण, विभचार जगत हंढाईआ। धरती रोवे बेज़बान, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गुरमुख साचे अंदर वड़ वड़ सर्ब कुरलाण, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। गुर पीर अवतार मुख छुपान, अग्गे हो ना कोई बचाईआ । सारे कहिण एको एक श्री भगवान, आदि अन्त वडी वड्याईआ। लिख लिख लेख दस्स दस्स जाण जहान, कलयुग अन्तिम आवे फेरा पाईआ। नाउँ रखे निहकलंक बली बलवान, बल सब दा दए मिटाईआ। दीन मज़्हब दा मिटे निशान, शरअ शरीअत दए गंवाईआ। चार जुग दा लेखे मंगे आण, गुर अवतार पीर पैग़म्बर लए उठाईआ। लोकमात वखाए सच निशान, सति सतिवादी आप झुलाईआ। भगत भगवन्त कर परवान, दर परवानगी इक्क कराईआ। साचा तख्त सच निशान, सति सतिवादी आप बणाईआ। पिछला लेखा चुक्के विच जहान, चुकावणहारा फेरा पाईआ। दो जहानां बणे हुक्मरान, हुक्मी एका हुक्म सुणाईआ। करे खेल नौजवान, रूप रंग रेख आपणे हथ्थ रखाईआ। लख चुरासी बणे साचा काहन, गोपी एका घर बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे रिहा जणाईआ । सुत दुलारे अन्तिम आउणा, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। सच विहारा मात कराउणा, लग्ग मातर मेट मिटाइंदा। अल्फ़ ये मोह चुकाउणा, तत्त पंज भेव चुकाइंदा। आपणी सो आप सुणाउणा, आपणा खेल आप समझाइंदा। आपणे जेहा आपे हो फेरा पाउणा, दूजा संग ना कोई रखाइंदा। गुरमुख साचा मात उठाउणा, फड़ बाहों गले लगाइंदा। भगत भगवन्त मेल मिलाउणा, मिल मिल आपणा राह जणाइंदा। सन्त कन्त रंग लगाउणा, अंगीकार आप कराइंदा। गुरमुख गुर गुर गोद बहाउणा, गुरसिख आपणी धार जणाइंदा। सुरत सुहागी शब्द वखाउणा, आत्म परमात्म खोज खुजाइंदा। आदि जोधा हरि आपणा नाउँ धराउणा, सूरबीर वेस वटाइंदा। नाम खण्डा इक्क चमकाउणा, ब्रह्मण्डां आप डराइंदा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाउणा, चारे खाणी फोल फुलाइंदा। दीन मज़्हब शरअ शरीअत दूई कन्ढ्ढा ढौहणा, दूई द्वैती पर्दा लाहइंदा। साचा मानस बन्दा इक्क बणाउणा, गंदा कोई रहिण ना पाइंदा। खण्डा गोबिन्द हथ्थ उठाउणा, लेखा पूर कराइंदा। साचा शब्द इक्क सुणाउणा, सोहँ ढोला गाइंदा। परमानंद इक्क उपजाउणा, निजानंद रस चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव जणाइंदा। सुत दुलारे कलयुग अन्तिम आवांगा, हरि जू आख सुणाईआ । साचा राग इक्क सुणावांगा, आपणा नाउँ प्रगटाईआ। सच दरबार इक्क लगावांगा, वेखे सर्ब लोकाईआ। सच सिँघासण इक्क विछावांगा, सचखण्ड रूप वटाईआ। निरगुण नूर जोत चमकावांगा, जोती जोत रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दर बुलावांगा, हुक्मी हुक्म हुक्म फिराईआ।
पिछला लेखा सर्ब चुकावांगा, लेखा लेख ना कोई मिटाईआ। अग्गे सच्चा हुक्म वरतावांगा, एका हुक्म करे शनवाईआ। आपणा बल आप वखावांगा, बल आपणा आप धराईआ। जन भगतां लेखे लावांगा, लेखा इक्को इक्क जणाईआ। चार वरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को घर बहावांगा, दर इक्को इक्क खुल्हाईआ। इक्को गीत सुणावांगा, इक्को वज्जे वधाईआ। इक्को मन्दिर बणावांगा, एका रुत्त सुहाईआ। शब्दी सुत तेरा नाउँ प्रगटावांगा, पंज तत्त ना कोई वड्याईआ। गुर पीर अवतार तेरी गोद बहावांगा, सच अदालत इक्क लगाईआ। उच्ची कूक कूक सुणावांगा, भुल्ला रहे ना कोई जीव लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा रिहा सुणाईआ। कलयुग अन्तिम पाउणा फेरा, हरि जू हरि हरि इक्क सुणाइंदा । शब्दी एका घेरा, दो जहान आप रखाइंदा। सोहँ रूप तेरा मेरा, मेरा तेरा भेव चुकाइंदा। नाउँ रख सिँघ शेरा, शेर भब्बक इक्क लगाइंदा। आदि जुगादी बण दलेरा, आपणा बल आप धराइंदा। चार जुग दा ढाहे डेरा, ढाह ढेरी ख़ाक मिलाइंदा। एका देवे आपणा गेड़ा, गेड़नहार आप अख्वाइंदा। लख चुरासी खुल्ल्हा वेहड़ा, धरत मात सोभा पाइंदा। हो के आए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणा लेखा अन्तिम कल, हरि जू आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी अछल अछल, वल छल धार चलाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मात घल्ल, जगत संदेशा दए सुणाईआ। दर्शन दे दे घड़ी घड़ी पल पल, पलक पलक पढ़ाईआ । हरि की कोई ना सके झाल झल्ल, झलक नूर नूर रुशनाईआ। सचखण्ड दवार बैठा मल, सच सिँघासण सोभा पाईआ। किरन नूर जोत प्रकाश करे पंज तत्त माटी काया खल्ल, ख़ालक दए माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अन्त दए समझाईआ। कलयुग अन्तिम खेल अवल्ला, हरि जू हरि हरि आप कराउणा। जन भगत फड़ाए आपणा पल्ला, दूसर नज़र किसे ना आउणा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, लोकमात वेस वटाउणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अछल अछला। अछल अछल खेल संसार, कलयुग अन्त दए कराईआ। साचे भगत कर त्यार, भगवन मेला लए मिलाईआ। चार जुग दा लहिणा दए उतार, कर्ज़ा मकरूज़ ना कोई रखाईआ। नेत्र नैणां दरस दए वखाल, रूप अनूप आप वटाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण सरगुण बणे दलाल, लोकमात फेरा पाईआ। हरिजन साचे लए भाल, लख चुरासी खोज खुजाईआ। गुरमुख उठाए आपणे लाल, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर वखाए सच्ची धर्मसाल, घर बैठा सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लहिणा आप
चुकाईआ। कलयुग अन्तिम जाए आ, थिर कोए रहिण ना पाया। करे खेल आप ख़ुदा, ख़ुदी सब दी दए मिटाया। पीर पैग़म्बर जो करे जुदा, अन्तिम चरना हेठ दए दबाया। सूफ़ी जिस दे उत्तों हुंदे रहे फिदा, सो हज़रत दए गवाहया। आपणा राह वखाए संसार सिदा, पीर पैग़म्बर सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अन्तर आप चुकाया। कलयुग अन्तिम जाणा जाण, जानणहार आप जणाईआ । प्रगट होवे श्री भगवान, निहकलंका नाउँ रखाईआ। भगत दुआर बणाए आण, छत्ती जुग दा लेख मुकाईआ। बहत्तर देवे दान, बहत्तर नाड़ करे रुशनाईआ। सत्तरां इक्को इक्क ज्ञान, मन्त्र इक्को इक्क पढ़ाईआ। चुहत्तरां देवे दान, सच भण्डार इक्क वरताईआ। सेवक बणे नौ जवान, आप आपणा बल धराईआ। साचे घर पक्के पकवान, पक्का रिध्धा आपे वेख वखाईआ। चार जुग दी पिछली मेटे मुकाण, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी आपणे पेटे पाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर औलीए सच दए फ़रमाण, दे फ़रमाणा आपणे दर बुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। हुक्मे अंदर आउणा गुर अवतार, सतिगुर साचा आप मंगाईआ। भगत दुआरे बह निरँकार, हरि करतार आसण लाईआ। पिछला लेखा मंगे वारो वार, लुकया कोए रहिण ना पाईआ। अन्तिम सारे होए शर्मशार, नेत्र नैण ना सके कोई उठाईआ। फतवा दिता इक्को वार, एका हुक्म सुणाईआ। हक़ो हक़ करे नबेड़, नखेड़ा इक्को इक्क जणाईआ। केहड़ा केहड़ा दस्स के आया विच संसार, जीवां जंतां जगत कर पढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी वसे सब तों बाहर, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा दए कराईआ। अन्तिम लेखा करने आया, करता पुरख करतार। गुर अवतारां वेखण आया, निरगुण नूर जामा धार। पीर पैग़म्बर नज़र ना आया, जोधा सूरबीर बलकार। लाशरीक लड़ने आया, खेले खेल अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे अन्तिम वार। कलयुग वेला अन्तिम जग, हरि जागरत जोत जगाइंदा। करे खेल सूरा सरबग, दूसर संग ना कोई रखाइंदा । लम्मा उच्चा कोई ना जाणे कद्द, नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जिस दी किसे ना लभ्भी हद्द, गुर अवतार अद्धविचकार रखाइंदा। इक्को नानक दर सद्द, घर साचा इक्क वखाइंदा। नाम निधान साची मदि, गोबिन्द रंग चढ़ाइंदा। अन्तिम वेले लज्जया लए रख, सिर आपणे हथ्थ टिकाइंदा। पुरख अगम्मा हो प्रतख, प्रतख आपणी खेल कराइंदा। निरगुण नालों सरगुण वक्ख, सरगुण नालों निरगुण वक्ख वखाइंदा। दर दुआरे आपणे सद्द, बेहद्द हद्द पार कराइंदा। साची झोली लओ अड्ड, हरि जू आख सुणाइंदा। आपणा कलमा आपणी कलाम पिछली दयो छड्ड, लेखा पिछला हथ्थ ना किसे आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, सच सुनेहड़ा इक्क सुणाइंदा। सच सुनेहड़ा दिता आप, आपणा राग अल्हाईआ। पीर पैग़म्बरां माई बाप, पिता पूत वेख वखाईआ। सारे वेखो बस मेरी ज़ात, क्यों ज़ात पात मात वंड वंडाईआ। सारे बह जाओ इक्को जमात, पुरख अबिनाशी पट्टी रिहा पढ़ाईआ। इक्को ढोला गाओ गाथ, इक्को नाअरा रिहा समझाईआ। दर बैठा सच्चा माही सदा सुहेला देवे साथ, विछड़ कदे ना जाईआ। कोई गा ना सके त्रिलोकी नाथ, कोटन कोटि त्रिलोकी नाथ चरनां हेठ रखाईआ। कोटन कोटि बेटे दसरथ राम, कोटन कोटि राम रम्मईआ रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम वेखण आया, निरगुण आपणा जामा धार। गुर अवतार पेखण आया, सति सतिवादी सचखण्ड सच्चे दरबार। पिछला लेखा मंगण आया, अग्गे बन्न्हे साची कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा देवे सुत दुलार। सुत दुलारे चढ़या चाअ, चाओ घनेरा इक्क रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ बणया मलाह, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। चार जुग दे राह दए मिटा, इक्को मार्ग दए वखाईआ। इक्को इष्ट लए प्रगटा, सब दी दृष्ट लए खुल्हाईआ। इक्को नाम दए दृढ़ा, दृढ़ आपणा नाम जपाईआ। इक्को मन्दिर लए सुहा, घर मन्दिर सोभा पाईआ। इक्को जोत दए जगा, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। इक्को नाद दए वजा, अनहद राग सुणाईआ। एका साज दए खड़का, पंच पंच करे शनवाईआ। एका मेला लए मिला, मिल्या मेल धुरदरगाहीआ। गुर चेला एका घर दए बहा, गुर गोबिन्द दए सालाहीआ। पारब्रह्म खेले खेल बेपरवाह, भेव कोए ना पाईआ। आपणी वारी गया आ, जन भगतां वारता रिहा लिखाईआ। साची इबारत लई बणा, ना कोई लिखे कलम शाहीआ। सफ़ारश करे ना कोई आ, सच अदालत हरि जू रिहा कमाईआ। आरफ़ सके ना कोई पढ़ा, आलम चले ना कोई वड्याईआ। जन भगतां आपणा तुआरफ़ रिहा करा, तोबा तोबा करन पीर पैग़म्बर देण दुहाईआ। तेरी सोभा सुण के गए आ, ख़ुदावंद करीम सच्चे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा गणाईआ। लेखा देवे गिण गिण, अणगिणत खेल कराइंदा। गुर अवतार दे दे भेजे चिन्न चिन्न, पंज तत्त काया मेल मिलाइंदा। वेस वटाया भिन्न भिन्न, भिन्नड़ी रैण वेख वखाइंदा। हरि का नाम जणाया जिन जिन, तिन्ह आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम आपणा लेखा आप मुकाइंदा। अन्तिम लेखा शब्दी धार, तेरे संग मुकाईआ। तूं साहिब सुत दुलार, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। चार जुग दा जगत प्यार, कलयुग अन्तिम लहिणा दए मुकाईआ। जुगत भुगत अपर अपार, भगवान वेखे थाउँ थाईंआ। साचे सन्त लए उठाल, उठ उठ आपणा मेल मिलाईआ। भगतां बणे आप दलाल, दिलबर हो सेव कमाईआ। गुरसिखां
चले नाल नाल, गुर गुर सिख्या इक्क पढ़ाईआ। गुरसिख नेड़ ना आए काल, महांकाल नैण शरमाईआ। सतिगुर सच्चा करे भाल, आदि अन्त इक्क हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत दए वड्याईआ। शब्द सुत तेरा वेला, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। घर मेला गुरू गुर चेला, गुर चेला खेल खलाइंदा। प्रभ मिल्या सज्जण सुहेला, हरि सज्जण दया कमाइंदा। अचरज खेल प्रभू कल खेला, जन आपणे रंग रंगाइंदा। जोत निरँजण चाढ़े तेला, आदि निरँजण वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग दा अन्तिम मेला, कलयुग हरि हरि आप कराइंदा। कलयुग अन्तिम वेला सतारां हाढ़, हरि जू हरि हरि आप कराईआ। भगतां फिरे पिच्छे अगाड़, अग्गे पिच्छे फेरी पाईआ। लख चुरासी चबाए आपणी दाढ़, ना सके कोई बचाईआ। लग्गे अग्ग बहत्तर नाड़, अग्नी तत्त रिहा जलाईआ। विष्नूं चल के आए दुआर, ब्रह्मा बैठा माण गंवाईआ। शंकर सुट्ट आपणा हथियार, बाशक तशका गल विच्चों लाहे हार, माला कंठ ना कोई सुहाईआ। तेई अवतार करन पुकार, तेरा भेव ना जाणे कोई राईआ। ईसा मूसा कर के गए विचार, तेरा कंडा नज़र कोई ना आईआ। मुहम्मद कलमा गया हार, हरजाना कोई भरन ना जाईआ। चार यारी होई बेज़ार, बेवा रूप अल्ला राणी रही कुरलाईआ। ख़ावंद मिल्या ना हरि निरँकार, बेख़ौफ़ ना होए राईआ। नानक सच दस्स के गया धार, नाम सति सति पढ़ाईआ। वरन बरन ना कोई संसार, आत्म परमात्म इक्क वखाईआ। गोबिन्द करे खेल न्यार, अमृत आत्म जाम प्याईआ। ग़रीब निमाणयां दे दे माण, जगत निमाणयां गले लगाईआ। पुरख अकाल लैणा पछाण, उच्ची कूक कूक गया सुणाईआ। सति सरूपी दए ज्ञान, भगतां करे जगत पढ़ाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर मारे बाण, अणियाला तीर चलाईआ। हरि का अक्खर कोई ना सके पछाण, कोटन कोटि बैठे ध्यान लगाईआ। जिस जन उपर होए आप मेहरबान, तिस आपणा पर्दा दए खुल्हाईआ। कलयुग अन्तिम निहकलंक बली बलवान, लोकमात फेरा पाईआ। पिछला मेटे सर्ब विधान, पिछली मुके सर्ब पढ़ाईआ। चार जुग दी लिख्त ना करे कोई कल्याण, कलमा होए ना कोई सहाईआ। जिस संदेशा दिता धुर फ़रमाण, जुग जुग करे पढ़ाईआ। सो अन्त लेखा मुकाए आण, लेखा आपणी झोली पाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर होए हैरान, हरि जू की खेल वरताईआ। कलयुग अन्तिम मन्दिर मस्जिद मट्ठ चुक्के काण, भगत दुआर दए वड्याईआ। जिस दुआरे हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई डिगण आण, अग्गे शरअ ना कोई वखाईआ। सर्ब जीआं दा इक्क भगवान, इक्को नज़री आईआ। नानक निरगुण करे परवान, परवानगी आपणे हथ्थ रखाईआ। सजदा करे सीस आण, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। कान्हा कृष्ना गाए गान, वाह वाह दाता बेपरवाहीआ। रामा कहे राम महान, राम रमया
हर घट थाईंआ। पुरख अबिनाशी हर घट आत्म देवे ध्यान, ध्यान विच कदे ना आईआ । सच भण्डारा सच पकवान, पुरख अबिनाशी आप वरताईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर बिन रसना बिन दन्दां बह बह खाण, खा खा ख़ुशी मनाईआ । इक्को वार करन ध्यान, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। साडा अरदासा चुकया विच जहान, साडी ओट ना कोई तकाईआ। तेरे हथ्थ तेरी अमानत दिती आण, आपणी वस्त ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी ख़ुशी मना, एका हुक्म जणाइंदा। सारे मन्नों इक्क ख़ुदा, एका नज़री आइंदा। पुरख अकाल लैणा ध्या, दूजा इष्ट ना कोई वखाइंदा। एका सोहला लैणा गा, गावणहारा आप जणाइंदा। चरन ध्यान लैणा लगा, जगत चरन ना कोई वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप सुहाइंदा। गुर अवतार चरनी गए लग्ग, घर साचे वज्जी वधाईआ। भगत भण्डारा खा के गए रज्ज, तृष्ना होर ना रही राईआ। पिछला खैहड़ा दिता छड्ड, लोकमात ना ध्यान लगाईआ। सरगुण निरगुण नालों हो के अड्ड, निरगुण निरगुण तेरे विच समाईआ। तेरे हुक्मे अंदर गए तूं हुक्मे अंदर लए सद्द, तेरा हुक्म साडी रजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक्को वर, दर तेरे आस रखाईआ। दर तेरे रखी आस प्रभ, इक्को ओट जणाया। धन्न भाग तूं ल्या सद्द, दर साचे मेल मिलाया। जुग चौकड़ी विछड़े लए लभ्भ, दर भगतां फेरा पाया। शरअ शरीअत दिती वढ्ढ, दीन मज़्हब मोह चुकाया। सब दी बणाई इक्को यद, विष्नूं आपणी रंग रंगाया । पार किनारा होई हद्द, हद्द हदूद ना कोई वंडाया। तेरा गाईए साचा छन्द, बत्ती दन्द ना कोए वखाया। पिछला मिटया साडा पन्ध, अग्गे तेरी ओट तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे दर लैणा मिलाया। आपणे दर मिलाउणा जोत, जोती जाता जोत मिलाईआ । गुर अवतार इक्को गोत, पीर पैग़म्बर इक्क रुशनाईआ। पुरख अकाल सतिगुर सच्चा इक्को बहुत, दूजा गुरू रहिण कोई ना पाईआ। कलयुग अन्तिम लख चुरासी कढ्ढे खोट, खोटी दिशा दए घढाईआ। आलणयों डिग्गे वेखे बोट, गुरमुख साचे लए उठाईआ। आपे खोल्हणहारा सोत, पर्दा द्वैती दए उठाईआ। करे प्रकाश निर्मल जोत, जोती नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। साचे घर हरि का राग, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। गुर अवतारां कीता त्याग, पिछला ध्यान ना कोई लगाइंदा। पुरख अबिनाशी सज्जण साक, सगला संग रखाइंदा। प्रभ मिल्या पाकी पाक, आप आपणे दर बहाइंदा। जगत स्नेहा पात्र पात, लिख लिख लेख आप जणाइंदा। अन्तिम सब दा करे घात, घाउ डूँग्घा आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप चलाइंदा।
साचा राह हरि चलावना, हरि पौड़ा इक्क लगाईआ। सचखण्ड दवार इक्क सुहावना, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाईआ। गुर अवतार ख़ुशी मनावणा, नेत्र पेख पेख बिगसाईआ। पुरख अकाल माण दवावणा, दो जहान वज्जे वधाईआ। मिल मिल ढोला इक्को गावना, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जै जै जैकार कराईआ। मिल मिल पंगत मिल मिल संगत रंग चढ़ाउणा, पंगत संगत एका रंग रंगाईआ। चहुत्तरां दान लेखे लाउणा, साचा लेखा आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सारे उठे आए दर, दर तेरा इक्क सुहाईआ। अग्गे प्रभ जू देवे वर, वर दाता बेपरवाहया। कवण नाम लईए पढ़, कवण कलमा नाल मिलाया। कवण मन्दिर बहीए चढ़, कवण दुआरे आसण लाया। कवण घर दर्शन करीए खड़, कवण नैण उठाया। कवण रूप चुकाए डर, भय भयानक दए गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा सुणाया। सम्मत वीह सौ उन्नी बिक्रमी सतारां हाढ़, हरि पिछला लेख चुकाईआ। करे खेल आप करतार, करनहार वड वड्याईआ। कलयुग लेखा दए निवार, नव नौ पन्ध मुकाईआ। सतिजुग साची बन्न्हे धार, वीह सौ वीह बिक्रमी माण रखाईआ। पंदरां कत्तक करे सच विहार, गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां अगली करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची तारीख़ आप जणाईआ। सच तारीख़ दे आप, आपणा भेव खुल्हाया। वीह सौ वीह बिक्रमी करे वड प्रताप, वड प्रतापी फेरा पाया। सृष्ट सबाई दस्से इक्को जाप, शाह पातशाह आप पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। साचा पाठ दस्से हरि, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। पहली चेत्र वीह सौ वीह बिक्रमी देवे वर, वर दाता वड वड्याईआ । दिल्ली दुआरे जाए खड़, नौ खण्ड सत्त दीप दए समझाईआ। अग्गे सके ना कोई अड़, सब दा डेरा देवे ढाहीआ। सरन सरनाई जाणा पड़, वेला गया हथ्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाउणा, भेव किसे ना आइंदा। पहली चेत्र हो प्रधाना, नाम प्रधानगी इक्क जणाइंदा। साचा लिख्त लेख लिखाणा, पिछला लेखा कढ्ढ वखाइंदा। राष्ट्रपत ना रहे अञ्याणा, बाली बुध आप समझाइंदा। वेखो हरि दा वरते भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। ना कोई सुघड़ ना सयाणा, ज्ञान ध्यान ना कोई रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म सुणावण जाए, हरि जू आपणा फेरा पाईआ। अगला लेखा कढ्ढ वखाए, भुल्ल रहे ना राईआ। तख्त निवासी साचे तख्त चरन छुहाए, चरन कँवल कँवल चरन मिले सरनाईआ। अबिनाशी करता फेरी पाए, फेरी फेरी दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर
सिँघ विष्नूं भगवान, साचा डंका इक्क वजाए। साचा डंका वज्जे मात, हरि सतिगुर मात वजाइंदा। शाह सुल्ताना रलाए नाल ख़ाक, ख़ाकी रूप सर्ब वखाइंदा। गुरसिख सज्जण लए राख, राखा बण बण सेव कमाइंदा। नानक गोबिन्द लिख्या भविख्त वाक्, पुरख अबिनाशी पूर कराइंदा। वेद व्यासा बणया साक, सज्जण आपणे रंग रंगाइंदा। ईसा मेला पाकी पाक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप जणाइंदा। साचा राह भगत भगवन्त, सतिजुग आप सुहाईआ। सृष्ट सबाई इक्को मंत, मन्त्र नाम इक्क दृढ़ाईआ। लख चुरासी इक्को कन्त, एका वार लए प्रनाईआ। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, गुरमुख रंग उतर कदे ना जाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, गुर अवतार भगत भगवन्त बिठाए इक्को पंगत, एको भोजन दए खवाईआ। ऐका भोजन हरि का नाउँ, हरि सतिगुर आप खुवाइंदा। एका भोजन हर घट थाउँ, घर घर आप रिज़क पुचाइंदा। एका भोजण पुत्तरां माउँ, पिता पूत आप वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द भण्डार आप वखाइंदा। शब्द भण्डार एका भोजण श्री भगवान, आप रखाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पैंडा कट के आए कोटन जोजन, जुज़ आपणे नाल रलाईआ। अग्गे रखे इक्क सोचण, सोच सोचिआं सोच विच ना आईआ। दरस दखाए आपणे गोचर, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करना, करनी आप कराइंदा। चार वरनां आपे वरना, दर घर आपणे दर बहाइंदा। भगत भगवान चुकाए डरना, डर भय ना कोई रखाइंदा। गुरमुख साचे घाड़न घड़ना, घड़ घड़ आपणे रंग रंगाइंदा। सचखण्ड दवारे हरिजन वड़ना, सतिगुर पूरा पार कराइंदा। जै जैकार सब ने करना, दूजा नाअरा ना कोई लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी साचा काहन, ब्रह्म ब्रह्मादी वेखे मार ध्यान, बोध अगाधी देवे शब्द निशान, सच संदेशा इक्क सुणाइंदा। सच संदेशा एकँकार, ओंकार करे पढ़ाईआ। जिस ने पसरया आप पसार, सो वेखे चाँईं चाँईंआ। वीह सौ उन्नी बिक्रमी रुत्त सुहाए सतारां हाढ़, हरि जू हरि हरि दया कमाईआ। गुरसिख उठाए साचे लाड़, लाड़ी मौत नेड़ ना आईआ। शब्दी घोड़े देवे चाड़्ह, वाग आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत लेखे लाईआ। हरिसंगत अंदर बिरध बाल, जवानी आपणा रंग वखाइंदा। मात गर्भ करे प्रितपाल, अग्नी हवन कुण्ड बचाइंदा। वेले अन्त बणे दलाल, बण विचोला सेव कमाइंदा। गुरमुख गुर गुर वेखे लाल, लाल अनमुलड़े आप जगाइंदा। जुग जुग अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाइंदा। जन भगतां पिच्छे घालण घाल, आपणी सेवा
आप कमाइंदा। आपे बण मुर्शद मुरीदां पुच्छे हाल, भेव अभेद भेव खुल्हाइंदा। नीआं हेठ दे दे आपणे बाल, भगत दुआर आप सुहाइंदा। गोबिन्द रत्त रंगे रंग लाल, मस्तक तीर इक्क छुहाइंदा। त्रैगुण माया दब्बी नाल, जगत रुपया बन्द कराइंदा। साचा सईआ खेल करे कमाल, नईआ आपणी आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह वखाइंदा। सतिजुग मार्ग हरि की संगत, हरि जू हरि हरि आप बणाईआ। दूजे दर ना जाणा मंगत, देवणहार इक्क अख्वाईआ। नाता तोड़ भुख नंगत, भुख्यां नग्गयां गले लगाईआ। मेल मिलाए साची संगत, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ना कोई जणाईआ। जिवें नानक अंग लगाया अंगद, तिउँ हरि जू हरि अंग लगाईआ। मानश जन्म ना होए भंगत, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। किसे कोल ना जाणा पंडष्त, पंडत विद्या ना कोए पढ़ाईआ। मुलां शेख़ ना देवे कोई साची संगत, साची शरअ ना कोई वखाईआ। ग्रन्थी पन्थी कोए ना जाणे सन्त, मन का मणका ना कोई भुआईआ। चारों कुण्ट सृष्ट सबाई होई नंगत, हरि का नाम दोशाला उपर कोई ना पाईआ। गंगा जमना सुरस्ती गोदावरी कढ्ढ के बैठी घूंघट, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। गुरू दुआर मन्दिर मस्जिद रोवन मुंमट, उच्ची कूक कूक कुरलाईआ। दूई द्वैती अन्तिम मुक्की रसूल उम्मत, कलमा सके ना कोई पढ़ाईआ। सतिजुग करे ना कोई सुन्नत, सुन्नी रूप ना कोई वटाईआ। सीस करे ना कोई मूंडत, सीस जगदीश इक्क सुहाईआ। नाता तोड़ कूड़ो कूड़त, सच सुच्च करे कुड़माईआ। दर आई संगत मस्तक ला के जाए धूढ़त, धूढ़ चरन ख़ाक रमाईआ। सब दी आसा करे पूरत, निरासा कोई रहिण ना पाईआ। ना जाणे नेड़े दूरत, दूर दुराडा हो हो नेड़े आईआ। मनमुख जीव रहे झूरत, हरि जू हरि नज़र ना आईआ। सर्ब कला आपे भरपूरत, भण्डारा सर्ब रिहा भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दवारे सब दा लेखा रिहा मुकाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बोलो जैकारे, जै जै जैकार करे ब्रह्मण्ड खण्ड थिर घर वज्जे सच वधाईआ। सचखण्ड सुणे आप निरँकारे, निरगुण बैठा आसण लाईआ। गुरसिख होए प्यारे, जिस मिल्या गोबिन्द सच्चा माहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी देंदा रिहा निरगुण सरूप लारे, ला ला लारे वक्त लँघाईआ। कलयुग अन्तिम गुरसिख सुत्तयां आण उठाले, बाहों फड़ फड़ गले लगाईआ। लेखा चुकाए शाह कंगाले, कंगाल शाह रूप वटाईआ। इक्क वखाए सच्ची धर्मसाले, धर्म दुआरा इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी रचना आप रचाईआ।