१९ हाढ़ २०१९ बिक्रमी जेठूवाल हरि भगत दुआर विच दया होई
सो पुरख निरँजण तेरा सहारा, सत्त चार ओट तकाईआ। हरि पुरख निरँजण तेरा दुआरा, नव चार भुल्ल ना जाईआ। एकँकार तेरा प्यारा, घर साचे मिले सरनाईआ। आदि निरँजण तेरा उज्यारा, गृह नूर करे रुशनाईआ। श्री भगवान तेरा हुलारा, सचखण्ड साचे दए वड्याईआ। अबिनाशी करते तेरा किनारा, दूर दुराडा नेड़े नज़री आईआ। पारब्रह्म ब्रह्म तेरा वणजारा, साचा वणज देणा कराईआ। साहिब सुल्तान तेरा सच मनारा, सचखण्ड वडी वड्याईआ। सति सतिवादी सति दरबारा, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। आदि जुगादि अगम्म अथाह बेपरवाह तेरा भण्डारा, दीन दयाल मुक्क कदे ना जाईआ। जुग चौकड़ी देवणहारा, सदा सद सद वरताईआ। खेले खेल अपर अपारा, निरगुण सरगुण राह चलाईआ। सरगुण मेला विच संसारा, संसार सागर वेखे थाउँ थाईंआ। तत्तव तत्त तत्त पसारा, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचा इक्क सुहाईआ। सत्त चार एका मंग, एका ओट तकाईआ। सत्त चार एका मृदंग, एका नाद धुन शनवाईआ। सत्त चार एका संग, दो जहानां संग रखाईआ। सत्त चार इक्क अनन्द, घर मन्दिर आप दरसाईआ। सत्त चार इक्क छन्द, एकँकार करे पढ़ाईआ। सत्त चार मुक्के पन्ध, पाँधी होए ना कोए राहीआ। सत्त चार इक्क चन्द, एका नूर करे रुशनाईआ। सत्त चार एका वंड, पुरख अकाल आप वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दया कमाईआ। सत्त चार एका धार, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। सत्त चार एका कार, हरि पुरख निरँजण आप समझाइंदा। सत्त चार इक्क प्यार, एकँकार आप बणाइंदा। सत्त चार इक्क उज्यार, आदि निरँजण आप वखाइंदा। सत्त चार इक्क शृंगार, अबिनाशी करता आप कराइंदा। सत्त चार इक्क विहार, श्री भगवान आप वखाइंदा। सत्त चार इक्क सतार, पारब्रह्म प्रभ आप सुणाइंदा। सत्त चार इक्क दुआर, सचखण्ड दवारा आप वखाइंदा। सत्त चार इक्क जैकार, थिर घर वासी शब्द नाद अल्हाइंदा। सत्त चार जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। सत्त चार एका ओट, एका एक सहाईआ। सत्त चार एका जोत, निर्मल बिमल रूप वखाईआ। सत्त चार एका गोत, एका नाता जोड़ जुड़ाईआ। सत्त चार एका सोत, सुरती सुरत शब्द मिलाईआ। सत्त चार एका होए मोहत, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सत्त चार एका राह, सो पुरख निरँजण आप वखाइंदा। सत्त चार इक्क सलाह, हरि हरि आप कराइंदा। सत्त चार इक्क मलाह, एकँकारा बेड़ा आप चलाइंदा। सत्त चार एका थाँ, आदि निरँजण आप वखाइंदा। सत्त चार एका पिता एका मां, पुरख
अबिनाशी आप अख्वाइंदा । सत्त चार जपावे एका नाँ, श्री भगवान भेव खुल्हाइंदा। सत्त चार पकड़े बांह, पारब्रह्म प्रभ दया कमाइंदा। सत्त चार देवे ठंडी छाँ, सिर समरथ हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्त चार आप तराइंदा। सत्त चार तारे गुर, सतिगुर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सत्त चार जोड़ गया जुड़, जुड़या जोड़ विछड़ ना जाईआ। सत्त चार चढ़े घोड़, साचे घोड़े आप चढ़ाईआ। सत्त चार जाए बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी करे सर्ब लोकाईआ। सत्त चार बुझाए औड़, तृष्ना तृखा रहे ना राईआ। सत्त चार वेखे दौड़ दौड़, दो जहानां फेरा पाईआ। सत्त चार लगाए एका पौड़, उच्च महल्ले सोभा पाईआ। सत्त चार वेखे कर के ग़ौर, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। सत्त चार एका नाद, अनादी आप वजाइंदा। सत्त चार इक्क स्वाद, बिन रसना आप चखाइंदा। सत्त चार मार आवाज़, शब्द अगम्मी आप उठाइंदा। सत्त चार देवे दाद, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। सत्त चार रखे लाज, लाजावन्त आप हो आइंदा। सत्त चार रचया काज, करता पुरख करनी आप कमाइंदा। सत्त चार बणे समाज, वरन बरन ना कोए बणाइंदा। सत्त चार साचा हाज, बण हाजी फेरा पाइंदा। सत्त चार सति निमाज़, निउँ निउँ सजदा सीस इक्क झुकाइंदा। सत्त चार वखाए इक्क महिराब, महबूब आपणा पर्दा लाहइंदा। सत्त चार वखाए इक्क नवाब, शहिनशाह आपणा खेल कराइंदा। सत्त चार देवे एका राज, भूपत भूप दया कमाइंदा। सत्त चार रखे याद, याददाशत आपणी आपणे विच लुकाइंदा। सत्त चार करे लाड, पूत सपूता गोद उठाइंदा। सत्त चार मेटे वाद विवाद, विख रूप ना कोए रखाइंदा। सत्त चार आपे लाध, लख चुरासी फोल फुलाइंदा। सत्त चार साजण साज, घड़ भाण्डे वस्त टिकाइंदा। सत्त चार चलाए जहाज, बण खेवट खेटा सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्त चार वंड वंडाइंदा। सत्त चार साचा जोग, जोगी जुगत आप जणाइंदा। सत्त चार साचा भोग, भोगी भस्मड़ खेल कराइंदा। सत्त चार इक्क संजोग, बण संजोगी मेल मिलाइंदा। सत्त चार इक्क सलोक, साचा सोहला नाम सुणाइंदा। सत्त चार एका कोट, एका मन्दिर आप वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्त चार वेख वखाइंदा। सत्त चार इक्क जाता, जोती जाता दया कमाईआ। सत्त चार इक्को दाता, दाता दानी वेख वखाईआ। सत्त चार इक्को गाथा, नाउँ निरँकारा करे पढ़ाईआ। सत्त चार इक्को नाथा, अनाथां होए सहाईआ। सत्त चार इक्को नाता, हरि चरन मिली सरनाईआ। सत्त चार सुणाए हरि जू बातां, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सत्त चार पुच्छे वातां, दर दर घर घर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सत्त चार इक्क
महल्ल, महिफ़ल आपणी आप जणाइंदा। सत्त चार मेटे सल, दूई द्वैती मोह चुकाइंदा। सत्त चार जाए रल, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाइंदा। सत्त चार लाए फल, फुल्ल फलवाड़ी मात महकाइंदा। सत्त चार देवे नाम धन, धन ख़ज़ीना इक्क लुटाइंदा। सत्त चार चाढ़े चन्न, जगत अन्धेर आप मिटाइंदा। सत्त चार जगत विकारां देवे डंन, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। सत्त चार करे प्रकाश नेत्र अन्न्ह, आत्म ज्ञान इक्क दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्त चार खेल खलाइंदा। सत्त चार उच्च अटारी, महल अटल दए वड्याईआ। सत्त चार जोत निरँकारी, निरगुण आपणे रंग रंगाईआ। सत्त चार मिले सरदारी, दो जहानां माण रखाईआ। सत्त चार खेल न्यारी, निराकार आप कराईआ। सत्त चार जाए बलिहारी, बलि बलि आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। सत्त चार चढ़या चाअ, पाया पुरख अबिनाशा। सत्त चार मिल्या मलाह, प्रभ होया दासन दासा। सत्त चार मिली सलाह, गुरचरन इक्क भरवासा। सत्त चार पकड़ी बांह, दया करे शाहो शाबासा। सत्त चार जपया नाँ सोहँ पूरी करे आसा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा खेल तमाशा। सत्त चार साजण साज, हरि सज्जण खेल कराइंदा। सत्त चार ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। सत्त चार सीस टिकाए ताज, तख्त ताज ख़ाक मिलाइंदा। सत्त चार देवे राज, दो जहानां माण जणाइंदा। सत्त चार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। सत्त चार खोल्हे भेव, अभेद आप जणाईआ। सत्त चार वड देवी देव, देवत सुर सीस झुकाईआ। सत्त चार खेल अहंमेव, हँ ब्रह्म दए वड्याईआ। सत्त चार अलख अभेव, अगम्म अथाह बख्शे सरन सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्त चार एका घर वखाईआ। सत्त चार एका घर, घर बारी आप वखाइंदा। सत्त चार एका दर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाइंदा। सत्त चार एका वर, पुरख अबिनाशी झोली पाइंदा। सत्त चार बन्न्हे लड़, एका पल्लू गंढ्ढ दिवाइंदा। सत्त चार अंदर वड़, वड़ वड़ आपणी ख़ुशी मनाइंदा। सत्त चार गुरमुख फड़, गुर गुर गोद बहाइंदा। सत्त चार लाए जड़्ह, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। सत्त चार खेले खेल, खेलणहारा आप खिलाइंदा। सत्त चार साचा मेल, मेल मिलावा आप जणाइंदा। सत्त चार सज्जण सुहेल, घर साचे सोभा पाइंदा। सत्त चार चाढ़े तेल, थिर घर वासी सगन मनाइंदा। सत्त चार मेल मिलावा इक्क अकेल, इक्क अकेला वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्त चार वंड वंडाइंदा। सत्त चार साची वंड, वंडणहार आप कराईआ। सत्त चार विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड करे रुशनाईआ। सत्त चार लेखा चुक्के
जेरज अंड, अण्डज जेरज ना फेरा पाईआ। सत्त चार पाए बंध, बन्धन आपणा नाउँ रखाईआ। सत्त चार नंगी ना होवे कंड, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सत्त चार डूँग्घा सागर, गहर गम्भीर इक्क जणाइंदा। सत्त चार भाग लगाए काया गागर, गृह मन्दिर फेरा पाइंदा। सत्त चार देवे आदर, दरगाह साची माण दिवाइंदा। सत्त चार पूत सपूता वेखे तेग़ बहादर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। सत्त चार करे उजागर, गोबिन्द आपणे रंग रंगाइंदा। सत्त चार मेला करीम कादर, करता पुरख रंग रंगाइंदा। सत्त चार बणे सौदागर, साची वस्त आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्त चार जोड़ जुड़ाइंदा। सत्त चार जुड़या जोड़ा, हरि जू हरि हरि आप जुड़ाईआ। सस्से उपर लाया होड़ा, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। हँ ब्रह्म आपे बौहड़ा, बौहड़ी बौहड़ी दए वखाईआ। लख चुरासी विच्चों वेखे मिट्ठा कौड़ा, गुरमुख मिट्ठा रस आपणे रंग रंगाईआ। एथे ओथे दो जहानां श्री भगवाना निरगुण सरगुण अंदर फिरे दौड़ा, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। साध सन्त जीव जंत आदि अन्त जुगा जुगन्त रसना कहिण राह बड़ा भीड़ा, अग्गे लँघ कोए ना जाइंदा। जगत विकार मारे ज़ंजीरा, अग्गे हो ना कोए छुडाइंदा। कोटन कोटि अद्धविचकार बैठे पीर पैग़म्बर पीरा, नेत्र नैण नैण उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चोटी चढ़ के बैठा आप अख़ीरा, आख़र आपणा हाल सुणाइंदा। आख़र हाल सत्त चार, चार चार चार जणाइंदा। करे खेल आप निरँकार, निरगुण निरगुण वेस वटाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए रूप वखाइंदा। प्रगट हो हो गोपी काहन, साची सखीआं अंग लगाइंदा। साचे मन्दिर वेखे मार ध्यान, अंदरे अंदर वेख वखाइंदा। अगम्म अगम्मड़ा गाए गान, बोध अगाधा राग अल्हाइंदा। खेले खेल नौजवान, मर्द मर्दाना वेस वटाइंदा। सति सतिवादी सति झुलाए निशान, चार कुण्ट कुण्ट वखाइंदा। आदि जुगादी सूरबीर वड बलवान, बल आपणा आप वखाइंदा। सत्त चार कर परवान, परे आपणी आप बणाइंदा। चार जुग दा लेखा चुकाए विच जहान, प्रभ आपणा खेल कराइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मन्नण आण, सिर सिर आपणा हुक्म मनाइंदा। ना कोई चिल्ला तीर कमान, शस्त्र बस्त्र तन ना कोए सजाइंदा। हुक्मे अंदर रखे ज़िमी असमान, सूरज चन्न आपणे हुक्मे अंदर फिराइंदा। शाह सवारा नौ खण्ड पृथ्मी लख चुरासी एका देवे सति लगाम, वागां आपणे हथ्थ रखाइंदा। असव घोड़े चढ़े वड अमाम, अमाम आपणा फेरा पाइंदा। चार जुग दे गुर अवतार पीर पैग़म्बर फड़ के करे ग़ुलाम, गुरबत सब दी आप मिटाइंदा। उठ के सारे करन सलाम, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। पुरख अबिनाशी सुणाए इक्क पैग़ाम, पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। पिछला लेखा चुक्कया तमाम, तमां होर ना
कोए वधाइंदा। पुरख अकाला आदि जुगादी अमाम, आमद आपणी ना किसे जणाइंदा। ख़ुशामद कराए ना विच जहान, ख़ुशी आपणे रंग रंगाइंदा। सही सलामत नौजवान, जन्म मरन विच ना आइंदा। जुग जुग मन्ने ना किसे दी आण, आपणी आण सर्ब मनाइंदा। उठो वेखो मार ध्यान, धरनी धरत धवल उपर डेरा लाइंदा। सत्त चार वेखे आण, वेखणहारा नज़र ना आइंदा। सति सतिवादी साते अग्गे सिफ़रा ला वखाए निशान, निशाना सिफ़रे नाल मिटाइंदा। एका साता कर परवान, दूआ निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाइंदा। तख्त निवासी हो मेहरवान, शाहो शाबाशी खेल खलाइंदा। शहिनशाह शाह पातशाह बण हुक्मरान, हुक्मी हुक्म आप दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग आपे लाइंदा। साचे मार्ग लाए मौला, रहिमत आपणी आप कमाईआ। सारे दर ते करो कौला, कीता कौल भुल्ल कोए ना जाईआ। ना कोई मुड़ के जाए उपर धौला, धरनी ध्यान ना कोए लगाईआ। पुरख अबिनाशी सब दा आपणी हथ्थीं चुक्क के ल्यांदा डोला, आपणे घर लए बहाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पाए कोए ना रौला, आपणा राग कोए ना सुणाईआ। पुरख अबिनाशी करया भार हौला, हौली हौली आपणे चरनां हेठ दबाईआ। सारे मिल के गाओ इक्को बोला, बोली आपणी दए समझाईआ। चार जुग दा लहिणा अंदर वड़ वड़ फोला, फोली सर्ब लोकाईआ। दीन मज़्हब सब दा निकलया पोला, पौहल छकाई कम्म किसे ना आईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां सिर दर्द हो गया धौला, धरनी वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अबिनाशी वेखे अन्तिम तुहाढ्ढा होला, होली आपणी दए खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेहकलक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फड़ फड़ आपणे अग्गे सब नूं लाईआ। फड़ फड़ हरि जू लाए अग्गे, एका हुक्म सुणाया। एका डोरी बन्न्हे तगे, ना कोई तोड़ तुड़ाया। ईसा मूसा मुहम्मद तन ना दिसे झग्गे, अल्फ़ी चीर ना कोए वखाया। सिरों पैरों फिरदे नंगे, बस्त्र तन ना कोए छुहाया। साडा पर्दा कवण कज्जे, माही परवरदिगार नज़र ना आया। दस्स के आए काया काअबा इक्को हज्जे, हाजी बण के फेरा कोए ना पाया। पंज तत्त काया कलबूत सब दे भज्जे, जगत महिराब ना कोए दसाया। चार कुण्ट फिरदे नस्से, नस्स नस्स पन्ध ना किसे मुकाया। पुरख अबिनाशी बह बह हस्से, आपणा खेल रचाया। कलयुग माण दिता इक्को सस्से, सतिगुर आपणा माण मिलाया। सस्सा किला साचा मार्ग दस्से, फड़ फड़ अंदर लए बहाया। बाहर निकल कोई ना नस्से, दरवाज़ा खोल्ह ना कोई जणाया। रल मिल प्रभ साचे दा गावण जस्से, एका सोहला ढोला अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सत्त चार आपणा राह चलाया। नंगे खड़े इक्क दूजे नूं मारन सैनत, इशारे नाल
समझाईआ। थिगड़ी कुड़ती ना तेड़ तहिमत, नेत्र वेख देण दुहाईआ। रसना कहिण ख़ुदावंद करीम कर रहिमत, तुध बिन होर ना कोए सहाईआ। असीं सारे तेरे हुक्म नाल होए सहिमत, आपणी छड्डी सर्ब चतुराईआ। चौदां तबक दिसे ज़हिमत, बिन तेरे चरन सुख नज़र किते ना आईआ। तेरा नूर ऐन साची ऐनक, अनक कल करे रुशनाईआ। तेरी ग़ैन मेटे ग़फ्लत, ग़ैन ग़लबा एका पाईआ। साडी किसे कम्म ना आई मिहनत, जगत मसल्ला विछा विछा करी पढ़ाईआ। तेरे हथ्थ साडी क्यामत, क्यामगाह तेरे चरन सरनाईआ। दरोही ख़ुदाए हउँ तेरी अमानत, तेरे अग्गे भेंट चढ़ाईआ। तूं साहिब सदा सलामत, सही आपणा रूप वखाईआ। हउँ बाली बुध बाल अंजाणत, तेरा भेव कोए ना पाईआ। असीं कर के आए ममानत, दूई द्वैत ना कोए लड़ाईआ। कलयुग जीवां अमानत करी ख़िआनत, भय भउ ना कोए रखाईआ। सर्ब जीआं प्रभ आपे जाणत, जानणहार तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी सरन इक्क तकाईआ। कर किरपा साडा ढक दे नंग, नाअरा इक्क सुणाया। बिन तेरे परदे होए मलँघ, शरअ मतैहरा हथ्थ उठाया। तेरा कलमा करे जंग, तिक्खी धार धार चमकाया। अन्त अन्त प्रभ टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार इक्क अख्वाया। चौदां तबक दिसण रंड, सुहाग कन्त ना कोए हंढाया। साडी औध गई लँघ, वेला वक्त नेड़े आया। अन्त मुकाउणा एथों पन्ध, थिर कोए रहिण ना पाया। नज़र आए ना चौधवीं चन्द, जग अमावस अन्धेरा छाया। साडी किसे कम्म ना आई पाई डण्ड, उच्ची कूक कूक अल्हाया। बिन तेरी रहिमत नंगी होई कंड, सिर हथ्थ ना कोए टिकाया। जगत शरीअत पाई वंड, असलीअष्त राह ना कोए रखाया। रसना गा गा थक्की बत्ती दन्द, बन्दीख़ाना ना कोए तुड़ाया। तूं साहिब सदा बख्शंद, बख्शणहार बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए सहाया। साडा वेख नंग नंगेज़, निगह आपणी आप उठाईआ। पर्दा मिले ना बिन तेरी सेज, परवरदिगार सच्चे माहीआ। आपणा दुशाला इक्को भेज, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। परवरदिगार पाए पर्दा, एका हुक्म सुणाइंदा। चौदां तबक वेखे सड़दा, अग्नी अग्ग लगाइंदा। पीर पैग़म्बर वेखो डरदा, नेत्र नैण ना कोए उठाइंदा। कलमा कलाम वेखो हरदा, आपणा बल ना कोए धराइंदा। साहिब सुल्तान वड मेहरवान आपणा खेल आपे करदा, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। फड़ फड़ बाहों सब नूं बणाए बरदा, बरदी आपणे नाम तन पहनाइंदा। आपणी करनी आपे करदा, करनहार आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। तेरा पर्दा मिले शृंगार, अल्फ़ी अवर ना कोए जणाईआ। तेरा जल्वा मिले दीदार, दीद ईद चन्द ना कोए चढ़ाईआ। तेरी
शुनीद सुणीए गुफ़तार, शरअ भुल्ले सर्ब लोकाईआ। तेरी ईद मुबारक होवे एका वार, एका नूर नूर रुशनाईआ। कर ताईद मेरे मेहरवान, दर तेरे ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। मेरा पर्दा सब नूं ढके, ढकणहार इक्क अख्वाइंदा। पीर पैग़म्बर कोई ना पिच्छा तक्के, ताकत सब दी आप मुकाइंदा। ख़ाली दिसण मदीने मक्के, सब दे मकबरे आप बणाइंदा। आपणी हथ्थीं पिछला लेखा दिते कटे, अग्गे आपणी वंड वंडाइंदा। चौदां सदीआं बणे रहे हट्टे कटे, अन्तिम माण गवाइंदा। बिन छुरी करद प्रभ आपे फटे, जगत हलाली वेख वखाइंदा। सब दे दन्द करे खट्टे, बल आपणा आप धराइंदा। फड़ फड़ बाहों चरनां हेठ सट्टे, सीस धड़ ना कोए उठाइंदा। नेज़िआं नाल पुट्टे गट्टे, पाणी हुक्के ना कोए भराइंदा। सूटा मार कोए ना खिच्चे, अग्नी सीस ना कोए सुहाइंदा। कोला चिमटे नाल ना कोए चुक्के, सब दा चम्म आपे लाहइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रहि गए कच्चे, बिन सतिगुर अग्नी तत्त ना कोए तपाइंदा। पंज तत्त काया चोले सब दे मच्चे, जगत मुवाता आपे लाइंदा । लोकमात खा के आए भत्ते, सरगी वेला आप चखाइंदा। किसे नूं कह के आए तेरी अल्ला राखी रखे, रखणहारा दिस ना आइंदा। अक्खरां नाल कलमे लिख लिख फसे, बिन अक्खर कलमा लेखे कोए ना पाइंदा। किलीआं नाल टंगे छिके, शीआ सुन्नी मुस्लिम रूप वटाइंदा। कोई ना जाणे प्रभ के पाए हिस्से, लोकमात राह चलाइंदा। अन्तिम अन्त सब दी वरास्त आपणी हथ्थीं खिच्चे, ख़ाली हथ्थ सर्ब वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर बाले निक्के निक्के, निक्की निक्की नंन्ही नंन्ही गुफ़तार सुणाइंदा। लोकमात जीव जंत कहिण गुरू गरंथ लिखे, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। साहिब सुल्तान जिध्धर वेखो उधर दिसे, घट घट आपणा आसण लाइंदा। जन भगतां फल खुवाए मिट्ठे, मिट्ठा आपणा नाउँ वड्याइंदा। करे खेल इक्क अनडिठे, अनडिठड़ी धार चलाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भेजे हथ्थीं दे दे छिट्टे, बण हल्कारे सेवा लाइंदा। कितिआं विच वंडे हिस्से, हिस्सा सब दी वंड रखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर आदि पुरख एका हरि, हरि जू आपणा भेव ना किसे जणाइंदा।