पुस्तकालयभाग १२

२३ हाढ़ २०१९ बिक्रमी मस्सा सिँघ दे गृह कोटली थान सिँघ ज़िला जलन्धर

सति सतिवादी साची धारा, सो पुरख निरँजण आप चलाइंदा। आदि जुगादी खेल अपारा, हरि पुरख निरँजण आप कराइंदा। निरगुण सरगुण हो उज्यारा, रूप अनूप वेस वटाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए

जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव खड़े दुआरा, चरन कँवल ध्यान लगाइंदा। नेत्र नैण तक्कण गुर अवतारा, पीर पैग़म्बर सीस झुकाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अपारा, बेअन्त हरि हरि आपणा खेल कराइंदा। सचखण्ड निवासी निराकारा, निरगुण निरवैर पुरख अकाल आपणा भेव आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचा आप सुहाइंदा। आदि जुगादी खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, हरि पुरख निरँजण आसण लाइंदा। सच सिँघासण एका मल्ला, एकँकारा सोभा पाइंदा। निरगुण प्रकाश दीपक जोत आपे बला, आदि निरँजण डगमगाइंदा। सच संदेश नर नरेश पुरख अबिनाशी एका घल्ला, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। एथे ओथे दो जहान अछल अछला, श्री भगवान आपणे रंग आप समाइंदा। पारब्रह्म निरगुण निरगुण फड़ाए पल्ला, दर घर साचे मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा खेल आप कराइंदा। साची खेल श्री भगवान, एकँकारा आप कराईआ। तख्त निवासी वड मेहरवान, शाहो भूप वड वड्याईआ। सति सतिवादी हुक्मरान, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। धुरदरगाही शाह सुल्तान, सच संदेशा इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दे पैग़ाम, पारब्रह्म प्रभ करे पढ़ाईआ। एका मन्त्र सतिनाम, नाम सति सति जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह श्री भगवान, दूसर नज़र कोए ना आइंदा। सचखण्ड वसे सच मकान, सच सिँघासण आसण लाइंदा । भूपत भूप राज राजान, हुक्मी हुक्म हुक्म मनाइंदा। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे मार ध्यान, आकाश प्रकाश आपणा वेस वटाइंदा। सति संदेशा देवे दो जहान, दोए दोए धार वेख वखाइंदा। जोती शब्दी हो प्रधान, एका डंका नाम वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर साचा सोभावन्त, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। लेखा जाण नार कन्त, नर नरायण ख़ुशी मनाईआ। आपणी महिमा जाणे अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। एका दृढ़ाए साचा मंत, मन्त्र नाम इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह पारब्रह्म, भेव कोए ना पाइंदा। ना मरे ना पए जम्म, आवण जावण खेल कराइंदा। सदा सुहेला जाणे आपणा कम्म, इक्क अकेला वेख वखाइंदा। निरगुण निरगुण बेड़ा बन्न्ह, आपणे कंध उठाइंदा। लेखा जाणे सूरज चन्न, मंडल मण्डप सोभा पाइंदा। भेव चुकाए पंज तत्त तन, त्रैगुण आपणा पर्दा लाहइंदा। एका राग सुणाए कन्न, अनाद अनादी धुन वजाइंदा। करे वसेरा बिन छप्पर छन्न, साचा मन्दिर आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी साचा हरि,

साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे करतार, वड दाता बेपरवाहीआ। जुगा जुगन्तर हो उज्यार, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। लेखा जाणे गुर अवतार, पीर पैग़म्बर करे पढ़ाईआ। भगत भगवन्त दे दीदार, नेत्र नैण नैण बिगसाईआ। साचे सन्तां खोल्ह किवाड़, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। गुरमुखां चले नाल नाल, हरि जू विछड़ कदे ना जाईआ। गुरसिख सज्जण आपे भाल, प्रभ लोकमात दए वड्याईआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, लख चुरासी वेखे थाउँ थाईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करे खेल कमाल, खेलणहारा दिस ना आईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, लोकमात जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे वसे सच सिँघासण आसण लाईआ। सच सिँघासण उच्च महल्ला, हरि जू हरि हरि आप सुहाइंदा। एकँकारा इक्क इकल्ला, अलख अगोचर डेरा लाइंदा। सच संदेश एका घल्ला, जुगा जुगन्तर राग अल्हाइंदा। गुर अवतार फड़ाए पल्ला, एका पल्लू गंढ्ढ पुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। साची खेल हरि करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। सचखण्ड खोल्हे आप किवाड़ा, थिर घर शब्दी रंग रंगाईआ । सुन्न अगम्मी पावे सारा, बेअन्त बेपरवाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलारा, नाम हुलारा इक्क वखाईआ। लख चुरासी कर त्यारा, त्रैगुण अतीता वेखे थाउँ थाईंआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज भर भण्डारा, वस्त अमोलक आप वरताईआ। निरगुण दीआ कमलापाती कर उज्यारा, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। अनहद नादी नाद धुन्कारा, बोध अगाधा राग सुणाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दी बाण आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी पावे सारा, कोटन कोटि काल बिताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार आपणी वारा, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। लेखा लिख लिख गए गुर अवतारा, जीव जंत जंत पढ़ाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, निरगुण आपणा बल रखाईआ। ज़िमी असमाना मेटे पाड़ा, दो जहानां चरनां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाईआ। आपणा वेस आपे रख, नर हरि नरायण आपणा खेल कराइंदा। शाह पातशाह शहिनशाह हो प्रतख, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। नव नौ लख चुरासी बैठी सत्थर घत्त, सत्थर यार ना कोए हंढाइंदा। जीव जंत साध सन्त काया उब्बले बहत्तर नाड़ी रत्त, सांतक सति ना कोए कराइंदा। गृह गृह मन्दिर घर घर होई मन मति, ब्रह्म मत ना कोए समझाइंदा। कूड़ कुड़यारा बज्झा नात, सच सुच्च ना कोए दृढ़ाइंदा। आत्म बीज ना बीजे कोए वत, सति किरसाणा ना कोए अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। जुग जुग वेस श्री भगवान, निरगुण सरगुण आप वटाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, करे खेल बेपरवाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे चरन ध्यान, चरन कँवल

सच्ची सरनाईआ। गुर अवतारां देवे माण, श्री भगवान सिर हथ्थ टिकाईआ। सच संदेशा धुर फ़रमाण, पुरख अबिनाशी आप सुणाईआ। उठो वेखो नेत्र खोल्हो करो ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात होए वैरान, पुरख अबिनाशी लेखा रिहा चुकाईआ। लेखा जाणे शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान गीता ज्ञान भेव अभेद दए चुकाईआ। तेई अवतार ना रहिण नादान, अठारां भगत वेखे प्रभ आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर साचा इक्क समझाईआ। साचा घर सच दरवाज़ा, धुर दरबारी आप जणाइंदा। आदि जुगादी ग़रीब निवाज़ा, गुर गुर रूप वटाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव लख चुरासी जिस साजण साजा, त्रैगुण माया पंज तत्त बन्धन आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। ईश जीव रचया काजा, ब्रह्म पारब्रह्म खेल कराइंदा। पवण अगम्मी वजाए वाजा, सुर ताल ना कोए रखाइंदा। दो जहान फिरे भाजा, आउँदा जांदा नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणा पर्दा हरि जू चुक्क, गुर अवतार दए समझाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग जो रिहा लुक, सचखण्ड आपणा आसण लाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण नूर, सति सरूप हो हो प्या बुक्क, एका भबक नाम रखाईआ। निरगुण निराकार निरवैर अजूनी रहित करे प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखणहारा किला कोट, घर घर आपणा फेरा पाईआ। जन भगतां उपर होए मोहत, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि जू आपणा रंग रंगाईआ। साचा रंग रंगे निरँकार, रंगणहारा इक्क अख्वाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग उतरे पार, कलयुग वेला अन्तिम आइंदा। निहकलंक लै अवतार, रूप अनूप आप वटाइंदा। पूरब लेखा लहिणा लए विचार, गुर अवतार मात सुणाइंदा। पीर पैग़म्बर खोल्ह किवाड़, दस्तगीर वंड वंडाइंदा। मुकामे हक़ हो उज्यार, नूरो नूर डगमगाइंदा। लाशरीक परवरदिगार, पर्दानशी आपणा पर्दा आप उठाइंदा। सचखण्ड निवासी करे साची कार, सति सतिवादी आपणा राह चलाइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया दए नवार, जूठा झूठा नाता तोड़ तुड़ाइंदा। सतिजुग साचा करे उज्यार, सति सतिवादी चन्द चढ़ाइंदा। लोकमात हो प्रधान, नाम प्रधानगी इक्क कमाइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश दए ज्ञान, वरन बरन आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म वखाए निशान, सच निशाना इक्क जणाइंदा। नाद धुन सुणाए राग कान, अनहद आपणा रागी राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे हरि गोबिन्द, वेखणहारा वेस वटाईआ। जन भगतां लाहे सगली चिन्द, चिंता चिखा ना कोए जणाईआ। गुरमुख वेखे आपणी बिन्द, पूरब लहिणा झोली पाईआ। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर वडी वड्याईआ।

पुरख अबिनाशी सागर सिन्ध, कोटन कोटि गुर अवतार बैठा आपणे विच छुपाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी सदा बख्शिंद, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह प्रभ खेल करना, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। लहिणा देणा चुक्के वरनां बरनां, ज़ात पात ना वंड वंडाइंदा। नेत्र खोल्हे हरना फरना, नेत्र नैण नैण मिलाइंदा। सन्त कन्त मिटावे मरना डरना, जन्म मरन विच कदे ना आइंदा। गुरमुख इक्क वखाए साची सरना, चरन सरन कँवल ध्यान लगाइंदा। गुरमुख गुर चरन दुआरे साचे वड़ना, घर मन्दिर इक्क वखाइंदा। भय भयानक कदे ना डरना, भउ अवर ना कोए जणाइंदा। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी अक्खर एका पढ़ना, सो पुरख निरँजण आप पढ़ाइंदा। हँ ब्रह्म प्रभ तरनी तरना, तारनहार आप हो जाइंदा। महल अटल उच्च मनार गुरमुख सज्जण साचे चढ़ना, सति सतिवादी सति आप चढ़ाइंदा। ऊँची कूक रसना जिह्वा निष्अक्खर अक्खर पढ़ना, आख़र आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा संग आप निभाइंदा। आप निभावे साचा संग, सतिगुर हथ्थ वडी वड्याईआ। अठ्ठे पहर वजाए मृदंग, धुन नाद शनवाईआ। काया चोली चाढ़े रंग, उतर कदे ना जाईआ। दिवस रैण इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच वखाईआ। करे प्रकाश नूरी चन्द, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। त्रैगुण माया तोड़े फंद, अग्नी तत्त ना कोए जलाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार हरि रघुराईआ। दूई द्वैत हउमे हंगता झूठी ढाए कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। गीत सुहागी इक्क सुणाए छन्द, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। सतिजुग सच दुआरे मंगे मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेरी नंगी ना होवे कंड, समरथ तेरी ओट तकाईआ। एका वस्त साची वंड, अतोट अतुट रखाईआ। तेरे मन्दिर तेरे गृह तेरा गाए तेरा छन्द, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। कलयुग किरपा कर खण्ड खण्ड, खण्डा आपणा नाम चमकाईआ। लख चुरासी जीव जंत नार दुहागण होई रंड, हरि कन्त ना कोए मनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दिसे भेख पखण्ड, तेरा भेव कोए ना पाईआ। मनमुख जीव भागां मंद, भाग आपणा ना सके वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग अन्तिम वेखे चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्तिम वेखे निरँकार, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। नानक गोबिन्द मेला सच दरबार, दर दुआरा आप सुहाइंदा। सम्बल नगर हो उज्यार, जोती जोत डगमगाइंदा । साढे तिन्न हथ्थ वेखे जगत मनार, रविदास चुमारा नाल मिलाइंदा। छत्ती जुग दा सच विहार, लोक परलोक आप कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र नैण होए शर्मशार, सीस जगदीश ना अग्गे कोए उठाइंदा। दोए जोड़ करन निमस्कार, पारब्रह्म प्रभ बोल इक्क जैकार, जै जैकार आपणा नाउँ

कराइंदा। सचखण्ड निवासी सच विहार, सच दुआरे आप जणाइंदा। थिर घर पावणहारा सार, दर दरवेश खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा राह चलाइंदा। जुग जुग रैहबर चलाए राह, रहिमत आपणी आप कमाईआ। कलयुग लेखा दए मुका, लोकमात रहिण ना पाईआ। वरन बरन दए मिटा, चार अठारां वंड ना कोए वंडाईआ। चारे खाणी दए समझा, चारे बाणी कर पढ़ाईआ । चार यारी दए मिटा, चार कुण्ट वेख वखाईआ। चारे वेदां भेव दए जणा, भेव अभेद आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी पन्ध मुका, बण पाँधी फेरा पाईआ। नाम मृदंग इक्क वजा, वड मर्दानगी आप वखाईआ। सम्बल नगर डेरा ला, सेज सुहञ्जणी इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म शाह सुल्तान, हरि जू हरि हरि आप चलाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर निउँ निउँ करन सर्ब सलाम, सजदा सीस जगदीश झुकाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे कलाम, कलमा नबी रसूल पढ़ाइंदा। चौदां तबक होए हैरान, हरि जू की खेल कराइंदा। चौदां लोक मिटे निशान, चौदस चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। चौदां विद्या जगत नादान, आत्म ज्ञान ना कोए दृढ़ाइंदा । भगत दुआरा इक्क महान, श्री भगवान आप खुल्हाइंदा। सचखण्ड दा सच निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। वेखणहारा दो जहान, लोकमात फेरा पाइंदा। आत्म परमात्म करे परवान, परम पुरख प्रभ दया कमाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकान, गुरुदुआरा इक्क सुहाइंदा। एका ठाकर स्वामी होए प्रधान, इष्ट गुरदेव एका नज़री आइंदा। एका पैग़म्बर देवे दान, दस्तगीर एका दस्त मिलाइंदा। एका चतुर्भुज वखाए निशान, आदि शक्ति एका नूर धराइंदा। एका अक्खर कर प्रधान, जगत वक्खर आप पढ़ाइंदा। राग रागनी होए हैरान, गा गा हरि का अन्त कोए ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह शुकर मनाण, शहिनशाह आपणा खेल आप कराइंदा। कलयुग अन्तिम सारे रख के गए ध्यान, निगाहबान कवण वेस वटाइंदा। वड पैग़म्बर होए मेहरवान, मिहबान बीदो आपणी खेल कराइंदा। शरअ शरीअत वेखे आण, लाशरीक फेरा पाइंदा। राम रमइया इक्क भगवान, कान्हा कंसा लहिणा देणा मूल मुकाइंदा। ईसा मूसा इक्क पैग़ाम, संग मुहम्मद आप पढ़ाइंदा । नानक निरगुण सतिनाम, सति सति जणाइंदा। गोबिन्द डंका विच जहान, फ़तेह आपणा रूप वखाइंदा। सति संदेशा नौजवान, नौ नौ धार आप जणाइंदा । कलयुग अन्तिम खेल अपार, कुलवन्ता आप कराइंदा। बेअन्ता परवरदिगार, बेपरवाह राह चलाइंदा। कल कल्की लै अवतार, अकल कला खेल कराइंदा। पिछला लेखा मेटे सर्ब संसार, अगला मार्ग आपे लाइंदा। राज राजानां शाह सुल्तानां करे खुआर, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले वेखे वारो वार, अठसठ तीर्थ आपणा फेरा पाइंदा। नव नौ

रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। अंदर बाहर गुपत ज़ाहर देवे ना कोए सहार, सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। कागद कलम ना कोए आधार, लिख लिख शाही गई हार, हरि का रूप नज़र किसे ना आइंदा। जिस जन उपर किरपा करे आप निरँकार, तिस आपणा मेल मिलाइंदा। कलयुग अन्तिम हो ख़बरदार, बेख़बर आप जगाइंदा। भगत भगवन्त लए उठाल, भगवन आपणे रंग रंगाइंदा। गुरमुख वेखे साचे लाल, लालण आपणी गोद सुहाइंदा। नेड़ ना आए काल महांकाल, कलयुग अन्तिम हल्ल करे सवाल, जिस जन आपणे अंग लगाइंदा। शब्द सरूपी बण दलाल, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। वेखणहारा हक़ हलाल, हक़ हक़ीक़त खोज खुजाइंदा। एथे ओथे दो जहानां चले नाल, बण सेवक सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साची धारा आप समझाइंदा। साची धारा साचे मन्दिर, हरि सतिगुर आप जणाईआ। काया माटी डूँग्घी कंदर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। भाग लगाए खेड़े खण्डर, खण्डा एका नाम चमकाईआ। मन वासना मेटे बन्दर, बन्दीख़ाना एका पाईआ। मेल मिलावा अंदरे अंदर, घर घर विच वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे मार्ग लाईआ। अंदरे अंदर मिले प्रभ आप, आपणी दया आप कमाइंदा। जन्म जन्म दा मेटे संताप, रोग सोग ना कोए वखाइंदा। सुरती शब्दी मेला कमलापात, कँवल नैण नैण नैण मटकाइंदा। फड़ उतारे आपणे घाट, पिछला घाटा पूर कराइंदा। अग्गे नेड़े दिसे वाट, कलयुग कूड़ा पन्ध मुकाइंदा। लहिणा देणा चुक्के ज़ात पात, दीन मज़्हब ना वंड वंडाइंदा। आत्म सेजा वेखे खाट, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। ईश जीव बन्न्हे नात, जगदीश रंग रंगाइंदा। सदा सुहेला देवे साथ, सगला संग आप हो जाइंदा। लेखा जाणे अनाथां नाथ, नाथ अनाथां आपणे गले लगाइंदा। लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, पूरब लेखा झोली पाइंदा। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाइंदा। एका रंग रंगाए कायनात, चार कुण्ट दहि दिशा दूसर वंड ना कोए वंडाइंदा। लख चुरासी वेखे मार झात, आत्म ताकी आप खुल्हाइंदा। आत्म परमात्म पढ़ाए साची गाथ, सोहँ ढोला आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप चलाइंदा। साचा राह चले संसार, सति सतिवादी आप चलाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कर कर गए पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, निरगुण आपणा रूप वटाईआ । फड़ फड़ बाहों आपणे अंदर लए वाड़, बचया कोए रहिण ना पाईआ। चार जुग दे विछड़े कर निमस्कार, निउँ निउँ चरनां सीस झुकाईआ। जगत बल मेटे हँकार, अछल अछल वेस वटाईआ। जल थल महीअल पावे सार, उच्चे टिल्ले पर्बत डूँग्घे सागर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप

समझाईआ। साचा खेल पुरख समरथ, अन्तिम आपणे हथ्थ रखाइंदा। सत्त चार पाए नथ्थ, एका डोरी नाम रखाइंदा। आपणे खाते लए घत्त, डूँग्घा ख़ाता आप वखाइंदा। अप तेज वाए पृथ्मी अकाश हड्ड मास नाड़ी ना कोई रत्त, मन मति बुध ना कोए दृढ़ाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल, एका निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, प्रकाशवान आपणा रूप प्रगटाइंदा। जुग चौकड़ी कर कर दासी दास, सेवक साची सेव समझाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वेख खेल तमाश, ख़ालक ख़लक नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त आप जणाइंदा। कलयुग अन्तिम जाणा जाण, जानणहार आप जणाईआ। प्रगट हो श्री भगवान, भगतन मेला चाँईं चाँईंआ। एका जाणे गोपी काहन, बंसरी नाम इक्क सुणाईआ। लख चुरासी प्रनाए सुरती सीता राम, रमइया आपणी करे आप कुड़माईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लख चुरासी काया मन्दिर खेड़ा वेखे ग्राम, घट घट आपणा डेरा लाईआ। मधसूदन दामोदर स्वामी प्यावणहारा एका जाम, मधु प्याला दीन दयाला आत्म रस हो बेवस, बेदर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। आदि जुगादि ना होए विनाश, जुग चौकड़ी वेखे खेल तमाश, तेई अवतारां देवे रास, भगत अठारां करे बन्द ख़ुलास, ईसा मूसा मुहम्मद एका नूर करे प्रकाश, नानक गोबिन्द मेल मिलाए शाहो शाबाश, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। कलयुग अन्तिम चौथे जुग सब दी पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। गुरसिखां लहिणा देणा चुकाए दस दस मास, मात गर्भ ना फेर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणे रंग रंगाईआ। दीनन रंग चाढ़े मजीठ, लोकमात उतर कदे ना जाइंदा। प्रभ करे खेल अनडीठ, जगत नेत्र दिस ना आइंदा। करवट लै ना बदले पीठ, भेव अभेद ना कोए खुलाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म सुणाए साचा गीत, हड्ड मास नाड़ी चम्म पर्दा पाइंदा। जुगा जुगन्तर जाणे आपणी रीत, मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले बणाइंदा। वसणहारा हस्त कीट, ऊँच नीच भेव चुकाइंदा। सदा सुहेला इक्क इकेला बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। कलयुग अन्तिम जन भगतां करे सच प्रीत, परम पुरख आपणा मेल मिलाइंदा। सोहँ ढोला गाए गीत, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। सदी चौधवीं रही बीत, चौदां लोक सर्ब कुरलाइंदा। चौदां तबक परखणहारा नीत, नीतीवान फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पीर पैग़म्बर गुर अवतार साचे मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग लग्गे जग, जगजीवण दाता आप लगाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ कग्ग, कागों हँस आप उडाईआ। दरस दिखाए उपर शाह रग, नौ दुआरे मोह मिटाईआ। जन्म जन्म दी बुझावणहारा अग्ग, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। जो जन सरनाई गया लग्ग, जन्म मरन विच ना आईआ। एका अमृत जाम प्याए मदि, मधुर नैण आपणा दरस दखाईआ। जगत तृष्ना पार

हद्द, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। गृह मन्दिर वज्जे साचा नद, अनहद राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे विष्नूं यद, विश्व आपणा भेव चुकाईआ। विष्न विश्व वेख कल, अकल कल धारी खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी अछल अछल, वल छल आपणा रूप प्रगटाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ल, लोकमात फेरा पाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार भगत भगवन्त सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात घल्ल, जगत संदेशा शब्द सुणाइंदा। लख चुरासी जीव जंत माया ममता हउमे हंगता गए रल, आत्म परमात्म ज्ञान ना कोए दृढ़ाइंदा। कूड़ी क्रिया चढ़या रंग, काया माटी झूठी खल्ल, ख़ालक ख़लक नज़र किसे ना आइंदा। सति सन्तोख धीरज जत चार कुण्ट गया हल, दहि दिशा वंड ना कोए वंडाइंदा। पुरख अबिनाशी वड प्रबल, परम पुरख पुरख अबिनाशा आपणा फेरा पाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ अकाश पर्बत देवे हल, रवि ससि सूरज चन्न मंडल मण्डप चरनां हेठ दबाइंदा। लेखा जाणे धरनी जल, धवल आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि मन्दिर हरि हरि आपणा राग अल्हाइंदा। हरि मन्दिर हरि टिकाणा, हरि जू बैठा आसण लाईआ। शब्द अगम्मी इक्क बबाणा, आदि जुगादि उडाईआ। ना कोई वेखे राजा राणा, गुरमुख वेखण चाँईं चाँईंआ। जिस जन मिल्या श्री भगवाना, भगवन आपणी गोद बहाईआ। लेखा चुक्के दो जहानां, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। प्रभ सरन हरि चरन कँवल मिले ध्याना, आत्म नेत्र काया खेत्र इक्क वखाईआ। एका एक पद निरबाणा, परम पुरख दए वड्याईआ। एका सति सन्तोखी बन्न्हे गाना, हरिजन साचा सगन मनाईआ। एका घर सोहे मकाना, मकबरा होर ना कोए वखाईआ। साचा हुजरा कर परवाना, सच महिराबे रंग चढ़ाईआ। साचा काअबा खेल महाना, दोए दोए आबा वेख वखाईआ। शाह नवाबा हो प्रधाना, रहिमत आपणी आप कमाईआ। नाद बांग धुन अज़ां एका गाणा, जुग जुग आप सुणाईआ। पीर पैग़म्बर संग मुहम्मद चार यार होए हैराना, हरि का भेव कोए ना पाईआ। तेरी कुदरत तेरा खेल दो जहानां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। साचा मार्ग जाए लग्ग, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। जगत तृष्ना बुझे अग्ग, हरि पुरख निरँजण आप बुझाइंदा। भगत भगवान दर साचे सद्द, एकँकार पर्दा लाहइंदा। आदि निरँजण चाढ़े चन्द, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। अबिनाशी करता सुणाए छन्द, साचा ढोला आप अल्हाइंदा। श्री भगवान मुकाए पन्ध, नेड़ा दूर ना कोए जणाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म वंडण वंड, ब्रह्म लेखा लेखे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल अन्तिम जुग, जग करता आप कराईआ। कलयुग औध गई पुग, चार

बत्ती ना कोए जणाईआ। बिन हरि नामे बूटा रिहा सुक्क, हरा सिंच ना कोए कराईआ। सच सुच बैठा लुक, जूठ झूठ होई रुशनाईआ। पंच विकारा रिहा लुट्ट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे लड़ाईआ। ना कोई जाए साचा सुत, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। नार कन्त ना सोहे रुत्त, विभचार रही कमाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण धार निराकार एका प्या उठ, बल आपणा आप प्रगटाईआ। चार जुग दे गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां कोलों रिहा पुच्छ, लुकया कोए रहिण ना पाईआ। लोकमात कवण नाम कवण धन कवण वस्त रखी कोल, पर्दा पर्दा रिहा उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ तोलण आया साचा तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। जीव जंत साध सन्त रहे अनभोल, हरि का भेव कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया करया घोल, प्रभ चरन घोली घोल ना कोए घुमाईआ। हरि का भेव ना पाए कोई पंडत पांधा रौल, मुलां शेख़ मुसायक पीर फ़तवा सके ना कोए लाईआ। अन्तिम प्रगट होया उपर धौल, धरनी हौला भार कराईआ। दर घर साचे बैठा रहे अडोल, अडोल डुल कदे ना जाईआ। भगत दुआरा एका खोल्ह, सच महल्ले दए वड्याईआ। सोहँ शब्द साचा बोल, चार वरन करे पढ़ाईआ। देवे वस्त इक्क अनमोल, अनमुलड़ी दात आप वरताईआ। सदा सुहेला रखे आपणे कोल, नानक निरगुण गया समझाईआ। मौला रूप हो के जाए मौल, मवल आपणा भेव चुकाईआ। आदि पुरख आदि करया कौल, अन्त आपणा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म देवे दान, ईश जीव जगदीश मेले आण, ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ आपणे विच समाईआ।