पुस्तकालयभाग १२

२४ हाढ़ २०१९ बिक्रमी लक्षमण सिँघ दे गृह पिण्ड धनौरी ज़िला अम्बाला

सचखण्ड दवारे साची कार, हरि करता आप कराइंदा। आदि जुगादी खेल अपार, अलख अगोचर आप कराइंदा। सच सिँघासण बैठ सच्ची सरकार, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। हुक्मी हुक्म अपर अपार, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। निरगुण दीआ बाती कमलापाती कर उज्यार, घर ठाकर स्वामी जोती जोत डगमगाइंदा। थिर घर खोल्हणहार किवाड़, वेखे विगसे वेखणहार, आपणी कल आप धराइंदा। रूप अनूप शाहो भूप बेअन्त बेऐब परवरदिगार, जल्वा नूर नूर चमकाइंदा। मुकामे हक़ वसे सांझा यार, दरगाह साची सोभा पाइंदा। महल अटल उच्च मनार, इक्क इकल्ला आप वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी श्री भगवान, हरि करता आप कराइंदा। सचखण्ड दवारे हो प्रधान, सति सतिवादी वेस वटाइंदा। भूपत भूप राज राजान, शहिनशाह आपणा नाउँ धराइंदा। निरगुण

निरगुण कर परवान, परम पुरख प्रभ आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कल आप धराइंदा। साची कल आपे रख, हरि करता खेल कराईआ। सचखण्ड दवारे हो प्रतख, सति सतिवादी सोभा पाईआ। करे खेल पुरख समरथ, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आपणे अन्तर आपणी वथ, वस्त अमोलक आप प्रगटाईआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, बण रैहबर सेव कमाईआ। निरगुण जोत नूर प्रकाश, आदि निरँजण वड वड्याईआ। थिर घर साचे पावे रास, गोपी काहन वेख वखाईआ। करे खेल खेल तमाश, वड ख़ालक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी, निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। सचखण्ड दवारा साची धार, सो पुरख निरँजण आप चलाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो त्यार, त्रैभवन धनी आपणा रंग रंगाइंदा। एकँकारा कर पसार, इक्क इकल्ला सोभा पाइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यार, जोती जाता डगमगाइंदा। श्री भगवान वसणहारा धाम न्यार, उच्च महल्ला आप उपाइंदा। श्री भगवान सच निशान, निरगुण निरगुण आप उठाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो त्यार, आपणी इच्छया आप प्रगटाइंदा। साची भिच्छया देवणहार, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दरबारी भेव कोए ना आइंदा। अलख अगोचर अगम्म अपार, बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, हक़ हक़ीक़त आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा घाड़न घड़, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दवार घाड़न घड़या, घड़ घड़ आपे वेख वखाइंदा। हरि साचा अंदर वड़या, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। निष्अक्खर आपणा आपे पढ़या, अक्खर रूप ना कोए वटाइंदा। साचा पल्लू आपे फड़या, फड़ पल्लू सगन मनाइंदा। निरगुण नारी निरगुण कन्त कन्तूहल एका वरया, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। दाई दाया पुरख अबिनाशी आपे बणया, दूसर नज़र कोए ना आइंदा। जननी जन सुत दुलारा एका जणया, शब्दी नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दवारे साचा सुत, सो पुरख निरँजण आप उपाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी धार चलाईआ। निरवैर सुहाई आपणी रुत्त, पुरख अकाल वडी वड्याईआ। सच दुआरे हो उतप्त, आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। पंज तत्त ना कोए बुत्त, त्रैगुण रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत दए वड्याईआ। साचा सुत शब्दी धार, धार धार विच प्रगटाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव कोए ना आइंदा। सुत दुलारा कर त्यार, हरि निरँकारा हुक्म जणाइंदा। तेरा मेरा इक्क प्यार, हरि जू एका बन्धन पाइंदा। थिर घर साचे खोल्ह किवाड़, गृह मन्दिर आप बहाइंदा। वेखे विगसे वेखणहार, नेत्र नैण नैण मिलाइंदा। आदि जुगादी साची कार, जुग करता

आप कराइंदा। सुत दुलारे रहिणा ख़बरदार, बेख़बर आप उठाइंदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। करनी करे आप निरँकार, निरगुण तेरा वेस वटाइंदा। साची सिख्या एका वार, साख्यात आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल आदि निरँजण, आदि आदि आप कराईआ। बोध अगाधा दर्द दुःख भय भञ्जण, अनुभव आपणा रूप दरसाईआ। नेत्र पाए एका अंजन, अंजन आपणा नाउँ रखाईआ। चरन धूढ़ कराए मजन, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। दो जहानां बण बण सज्जण, सगला संग निभाईआ। आपे होए परदे कज्जण, समरथ आपणा हथ्थ टिकाईआ। आदि जुगादि रखे लज्जण, लाजावन्त सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे रिहा समझाईआ। सुत दुलारे उठ उठ जाग, आदि पुरख आप जगाइंदा। तेरे गृह लग्गे भाग, तेरा मन्दिर आप वड्याइंदा। तेरा रूप कन्त सुहाग, नर नरायण ख़ुशी मनाइंदा। तेरे अन्तर इक्क आवाज़, बेअवाज़ आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति संदेशा नर नरेशा एकँकार आप जणाइंदा। सति संदेशा एकँकार, अकल कल धारी आप जणाईआ। साचे सुत कर विचार, सति सतिवादी आप समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी धार, धार धार नाल प्रगटाईआ। त्रैगुण माया तेरा भण्डार, वड भण्डारी झोली पाईआ। पंज तत्त तेरा शृंगार, तत्तव तत्त आप रखाईआ। लख चुरासी तेरा आधार, जीव जंत दए वड्याईआ। रवि ससि तेरा उज्यार, मंडल मण्डप सोभा पाईआ। गगन मंडल तेरा अखाड़, धरनी धरत धवल सुहाईआ। जल थल महीअल पावे सार, बेपरवाह बेपरवाहीआ। नईया चले अगम्म अपार, अलख अगोचर आप चलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे आधार, विश्व एका कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत हरि समझाईआ। शब्द सुत उठ नेत्र खोल्ह, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। निरगुण निरवैर रहे कोल, विछड़ कदे ना जाइंदा। आदि जुगादि दो जहान तोले तेरा तोल, तोलणहारा इक्क अख्वाइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता गृह मन्दिर साचे जाए मौल, मौला आपणा वेस वटाइंदा। तेरे संग करे कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप समझाइंदा। धुर फ़रमाण पुरख समरथ, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। सुत दुलारे तेरा रथ, रथ रथवाही वेख वखाईआ। बोध अगाध महिमा अकथ, नाद शब्द धुन शनवाईआ। करे खेल अलखणा अलख, अलख अलखणा वड वड्याईआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, साचे धन्दे आपे लगाईआ। निरगुण निरवैर अजूनी रहित सचखण्ड दवारे आपे वस, थिर घर वेखे चाँईं चाँईंआ। आत्म परमात्म एका रस, पारब्रह्म ब्रह्म लए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाईआ।

साची सिख्या लैणी जाण, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। खेले खेल दो जहान, त्रैभवन धनी आपणी कार कमाइंदा। चौदां लोक करन परवान, नाम परवाना इक्क फड़ाइंदा। चौदां तबक खेल महान, चार कुण्ट वंड वंडाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव इक्क ज्ञान, अन्तर आत्म आप पढ़ाइंदा। लेखा लिखणहार महान, लिख लिख लेख आप समझाइंदा। वंडण वंड वंडे नौजवान, वंडणहारा दिस ना आइंदा। चारे वेद कर प्रधान, चारे खाणी देवे माण, चारे बाणी रखे आण, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। चारे जुग वेखे आण, चार वरन देवे दान, चार यारी खेल महान, चार चार आपणे रंग रंगाइंदा। निरगुण सरगुण खेल महान, आत्म परमात्म वड बलवान, लेखा जाणे जीव जहान, जुगती आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख देवणहारा साचा वर, साचे मार्ग आपे लाइंदा। साचे मार्ग छोटा बाला, हरि जू हरि हरि आप लगाईआ। वेखे खेल हरि गोपाला, गुर गुर आपणा वेस वटाईआ। दीना बंधप दीन दयाला, दयानिध आपणी दया कमाईआ। जुगा जुगन्तर वेस अवल्लड़ा लेखा जाणे शाह कंगाला, शहिनशाह आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे एका तत्तव तत्त दए समझाईआ। साचा तत्त ब्रह्म नाद, पारब्रह्म जणाइंदा। पुरख अबिनाशी खेल खेल आदि जुगादि, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। गुर अवतार देवे दाद, पीर पैग़म्बर रंग रंगाइंदा। घट घट सदा रहे विस्माद, बिस्मिल आपणी खेल कराइंदा । मेटणहारा वाद विवाद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप जणाइंदा। साचा सुत शब्द दुलारा, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तूं ठाकर स्वामी वड सिक्दारा, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। हउँ सेवक भिखक बण भिखारा, दर एका मंग मंगाईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल न्यारा, भेव कोए ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा करे बण सेवादारा, सेवक साची सेव लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गृह तेरे मंग मंगाईआ। साची मंग मंगे दात, सुत शब्दी झोली डाहइंदा। पारब्रह्म प्रभ तेरे चरन कँवल साचा नात, दूसर नाता ना कोए रखाइंदा। तेरी मेरी इक्क ज़ात, अज़ाती रूप ना कोए वटाइंदा। तूं पिता साचा मात, हउँ बालक नाउँ रखाइंदा। खेल खेलें आदि जुगादि, जुग जुग तेरा खेल मोहे भाइंदा। लोकमात वज्जे नाद, ब्रह्म ब्रह्माद आप सुणाइंदा। कवण वेला देवें दाद, आप आपणा रंग वखाइंदा। थिर घर दुआरे विच्चों काढ, लोकमात वेख वखाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अन्तिम दस्स आपणी हाद, तेरी हदूद पार ना कोई कराइंदा। जुग चौकड़ी रखां तेरी याद, तेरा नाउँ सिफ्त सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा हुक्म हरि निरँकार, एका वार जणाईआ। सुत दुलारे कर प्यार, परम पुरख दए वड्याईआ।

नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तेरा खेल अपार, ख़ालक ख़लक रंग रंगाईआ। तेरा माण तेरा ध्यान तेरा ज्ञान गुर अवतार, गुर गुर तेरी बूझ बुझाईआ। पीर पैग़म्बर सारे गाण, सच्चा ढोला सच्चे माहीआ। भगत भगवान मंगण दान, दर बैठे सीस झुकाईआ। साचे सन्त करन ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। गुरमुखां देवें इक्क ज्ञान, आत्म अन्तर बूझ बुझाईआ। गुरसिख साचे कर परवान, साची वस्त इक्क वखाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग जुग पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा समझाईआ। साचा खेल करता पुरख, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी ना कोई सोग ना कोई हरख़, गुर अवतार पीर पैग़म्बर आपणी सेवा लाइंदा। आत्म परमात्म दे दे दरस, अज्ञान अन्धेरा अन्ध मिटाइंदा। त्रैगुण माया मेटे हरस, हवस होर ना कोए जणाइंदा। लेखा जाणे अर्श फर्श, काया कुरा खोज खुजाइंदा। अमृत मेघ एका बरस, अग्नी तत्त तत्त बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल श्री भगवन्त, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। पुरख अबिनाशी आदि अन्त, जुग जुग आपणी कार कराइंदा। सेवा लाए साध सन्त, गुर अवतार पीर पैग़म्बर नाल मिलाइंदा। बोध अगाधी हरि का नाउँ मणीआं मंत, मन वासना मेट मिटाइंदा। मार्ग धन्दे लाए जीव जंत, जीवण जुगत जगत समझाइंदा। अन्तिम खेल करे आपणा आप भगवन्त, दूसर भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप चुकाइंदा। साचा भेव जाए चुक्क, सो पुरख निरँजण आप चुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध जाए मुक्क, जुग चौकड़ी रहिण ना पाईआ। पारब्रह्म पुरख अबिनाशी सचखण्ड दवारे जो बैठा लुक, निरगुण नूर नूर करे रुशनाईआ। करे प्रकाश साची जोत, जोती जोत डगमगाईआ। साचा मन्दिर किला कोट, घर घर विच दए वड्याईआ। नाम निधान लगाए चोट, तन नगारा इक्क वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा समझाईआ। आपणा लेखा हरि जू दस्स, सचखण्ड दवारे ख़ुशी मनाइंदा। सुत दुलारे थिर घर जाणा वस, हरि मन्दिर आप बणाइंदा। दो जहानां फिरना नस्स नस्स, आवण जावण पतित पावण तेरा राह चलाइंदा। लख चुरासी मार्ग देणा दस्स, जीव जंत जुगत जणाइंदा। गुर अवतार मिलावा हस्स हस्स, आप आपणा बन्धन पाइंदा। नाम निधाना गाए जस, रसना जिह्वा हुक्म सुणाइंदा। आत्म परमात्म पूरी करे आस, ईश जीव जोड़ जुड़ाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म होए दास, बण दासी सेव कमाइंदा। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन मंडल वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति संदेशा इक्क सुणाइंदा। सच संदेशा हरि नरायण, एका एक जणाईआ। जुग चौकड़ी वहे वहण, लोकमात वेख वखाईआ। गुर

अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवान सारे रसना कहिण, लिख लिख हुक्मी हुक्म मनाईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त ना कोए चुकाए लहण देण, हरि कन्त ना कोए मिलाईआ। पंज तत्त काया चोला पा पा गहिण, जगत बस्त्र गए हंढाईआ । अन्तिम लाड़ी मौत खाए डैण, थिर कोए रहिण ना पाईआ। भगत भगवन्त मिले सज्जण साक सच्चा सैण, घर मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेत रिहा समझाईआ। साचा भेव हरि निरँकार, एकँकारा आप जणाईआ। जगत जुगत कर त्यार, तेरी धार वखाईआ। सेवा ला तेई अवतार, भगत अठारां दए वड्याईआ। ईसा मूसा कर ख़बरदार, संग मुहम्मद कर कुड़माईआ। चार यारी वेखे वेखणहार, यारी यारां नाल निभाईआ। नानक निरगुण हो त्यार, दो जहानां फेरा पाईआ। नाम सति वणज वपार, चार वरन दए कराईआ। ऊँच नीच भेव निवार, ज़ात पात दए मिटाईआ। एका सति बोल जैकार, जै जैकार दए सुणाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा वेखे विच संसार, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। एका चन्द होए उज्यार, सतिगुर सच करे रुशनाईआ। वेखे विगसे वेखणहार, वेखणहारा दिस ना आईआ । पीर पैग़म्बर कर कर गए पुकार, नव नव गए सुणाईआ। सोभा तेरी परवरदिगार, अञ्जील कुरान कर पढ़ाईआ। मसला लिख लिख कर त्यार, मुसल्ला जगत गए विछाईआ। तीस बतीसा इक्क विहार, बिवहारी हरि वखाईआ। करे खेल आप करतार, कुदरत कादर वेखे चाँईं चाँईंआ। नानक निरगुण पाया दरस दीदार, दीद ईद इक्क मनाईआ। तू ही तू कर पुकार, मैं ममता गया मिटाईआ। सोहँ रूप तेरा करतार, सो पुरख निरँजण तेरी वड वड्याईआ। हँ ब्रह्म तेरा पसार, लख चुरासी जीव जंत जणाईआ। कलयुग खेल अन्त अपार, हरि करता वेखे चाँईं चाँईंआ। निरगुण लोकमात लै अवतार, महांबली फेरा पाईआ। गोबिन्द एका बोल जैकार, फ़तेह डंका नाम वजाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, दो जहानां आपणे चरनां हेठ दबाईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, महल अटल डेरा लाईआ। दिस ना आए विच संसार, जुग जुग नेत्र देण दुहाईआ। शब्दी सुत रहिणा ख़बरदार, पुरख अबिनाशी लए मनाईआ। गोबिन्द तेरा रंग अपार, हरि गोबिन्द आप चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम लेखा आपणे लेखे लाईआ। नव नौ चार पार किनारा, अन्तिम हरि जू हरि जणाइंदा। सुत शब्द तेरा सच प्यारा, परम पुरख आप निभाइंदा। निहकलंक नर नरायण लै अवतारा, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। दो जहानां दए हुलारा, चौदां तबक आप हिलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रोवण ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैण नीर सर्ब वहाइंदा। करोड़ तेतीस ना कोए आधारा, सुरपति इन्द सर्ब कुरलाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर करन निमस्कारा, सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। साचे तख्त बहे आप करतारा, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। कलयुग

अन्तिम वेखे वेखणहारा, नव नौ आपणा राह चलाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ फेरा पाए गुरुदुआरा, गुर गुर आपणा भेव जणाइंदा। अठसठ वेखे तट किनारा, घट घट आपणी जोत जगाइंदा। शब्द अनाद अनादी धुन्कारा, घर मन्दिर आप अल्हाइंदा। पूत सपूता मेल मिलावा एका धारा, धार धार नाल रखाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, कोटन कोटि ब्रह्मा दर बैठा सीस झुकाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार इक्को ढोला गायण साची वारा, वाह वा हरि हरि आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देवे वर, अन्तिम मेला आप मिलाइंदा। अन्तिम मेला कलयुग अन्त, सो पुरख निरँजण आप मिलाईआ। हरि पुरख निरँजण खेले खेल खेल बेअन्त, बेपरवाह वडी वड्याईआ। एकँकार आपणी महिमा गणाए अगणत, वेद पुराण भेव ना राईआ। आदि निरँजण करे प्रकाश साचा धाम सुहंत, दर घर साचे होए रुशनाईआ। अबिनाशी करता एका नाम जणाए मणीआ मंत, वरन बरन करे पढ़ाईआ। श्री भगवान वेखे साचे सन्त, सन्त सतिगुर लए मिलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेला नारी कन्त, आत्म सेजा ख़ुशी मनाईआ। लख चुरासी गढ़्ह तुट्टे हउंमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। कोई ना जाणे भेव पांधा पंडत, मुलां शेख़ मुसायक रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, शब्दी खेले खेल बेपरवाहीआ। शब्दी खेल अगम्म अथाह, निरगुण नर हरि आप कराइंदा। सति सतिवादी बण मलाह, सति पुरख निरँजण बेड़ा आप चलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैग़म्बर दए पढ़ा, निष्अक्खर आप जणाइंदा। एका सोहला साचा ढोला लैणा गा, गावणहारा गीत अल्हाइंदा। हौली हौली चोला लैणा बदला, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। मौला रूप नज़री आए इक्क ख़ुदा, ख़ुदी सब दी मेट मिटाइंदा। परमात्मा आत्मा नालों ना होए जुदा, जुज वंड ना कोए वंडाइंदा। राम रमइया वेखणहारा थाउँ थाँ, रहिमत आपणी आप कमाइंदा। नानक निरगुण गया समझा, गोबिन्द पुरख अकाल ध्याइंदा। सचखण्ड बैठा डेरा ला, थिर घर शब्दी सुत वड्याइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां खेल रिहा करा, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। शब्द अनादी बोध अगाधा नाद रिहा सुणा, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। पंचम सखीआं मिल मिल मंगल रिहा गा, गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा। डूँग्घे सागर वेखे नेत्र नैण उठा, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाइंदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ पकड़नहारा बांह, बण सेवक सेवा आप कमाइंदा। कलयुग अन्तिम फेरी पाए आ, पारब्रह्म प्रभ आपणा वेस वटाइंदा। निहकलंक नरायण नर, साचा डंका दए वजा, डौरू एका एक रखाइंदा। राज राजानां शाह सुल्तानां तख्तों देवे लाह, तख्त ताज सीस ना कोए हंढाइंदा। वरन बरन ज़ात पात दए गवा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाइंदा। एका रसना एका जिह्वा एका हरि का नाउँ दए समझा, हरि जू घट घट

अंदर आसण लाइंदा। एका मन्दिर एका मस्जिद एका गुरुदुआरा दए बणा, एका ठाकर स्वामी नज़री आइंदा। एका आत्म एका परमात्म एका पर्दा दए चुका, बज़र कपाटी कुण्डा लाहइंदा। एका साकी एका जाम दए प्या, अमृत आबे हयात मुख चुआइंदा। एका कागद एका कलम एका लिखणहारा छाह, लेखा लिख लिख इक्क सुणाइंदा। एका सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रिहा हंढा, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। एका पीर पैग़म्बर औलीआ नाउँ रखे ख़ुदा, एका रहिमत रहिमान आप जणाइंदा। एका गुर अवतारां सिख्या रिहा पढ़ा, मन्त्र अन्तर आपणा नाउँ दृढ़ाइंदा। एका मस्जिद शिवदुआले मट्ठ रिहा बणा, एका लेखा आपणे लेखे पाइंदा। एका रामा कृष्ना वेखणहारा थाउँ थाँ, अनुभव आपणी धार चलाइंदा। एका नानक निरगुण सचखण्ड दवारे मेल मिलावा सहिज सुभा, एका गोबिन्द सुत दुलारा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सुत दुलारे देवे वर, हरि जू आपणी बूझ बुझाइंदा। सुत दुलारा कर प्रणाम, हरि चरन मंगे सरनाईआ। पुरख अबिनाशी तेरा नाम, जुगा जुगन्तर मात वड्याईआ। हउँ सेवक बणां ग़ुलाम, बण बरदा सेव कमाईआ। गुर अवतार तेरा निशान, पीर पैग़म्बर नूर रुशनाईआ। सति संदेशा दो जहान, सति सतिवादी इक्क सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेले खेल खेल महान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा खेल जणाईआ। कलयुग अन्त हो प्रधान, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध मुकाईआ। ब्रह्मा मनवन्तर मिले ना कोए निशान, जगत निशाना सर्ब मिटाईआ। करे खेल आप भगवान, भावी आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा जाण दो जहान, दोए दोए आपणी कल वरताईआ। निहकलंक बली बलवान, बल बावन दए मिटाईआ। लेखा चुक्के सीता राम, कान्हा कृष्ना आपणी गोद सुहाईआ। शब्द अगम्मी मारे बाण, तीर निराला इक्क चलाईआ। चौदां तबक होण वैरान, वैरी नज़र किसे ना आईआ। पीर पैग़म्बर करन सलाम, अलैकम देण सदा वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, शब्दी सुत देवे वर, अन्त अन्त दए जणाईआ। कलयुग वेला अन्तिम आउणा, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। आदि जुगादी वेस वटाउणा, ब्रह्म ब्रह्मादी वेख वखाइंदा। नौबत नाम इक्क वजाउणा, साचा डंका हथ्थ उठाइंदा। आत्म परमात्म आप उठाउणा, साची सिख्या सिख जणाइंदा। कूड़ कुड़यारा डेरा ढाउणा, माया ममता मोह मिटाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार बाहर कढाउणा, आत्म अन्तर एका रंग रंगाइंदा। जगत बसन्तर आप बुझाउणा, सोहँ मन्त्र इक्क पढ़ाइंदा। सतिजुग साची बणत बणाउणा, चार वरन खोल्हे हरन फरन नेत्र नैण एका रूप दरसाइंदा। करे खेल हरि करनी करन, करता पुरख फेरी पाइंदा। निरभउ भय चुकाए मरन डरन, जून अजून पन्ध मुकाइंदा । वेखणहारा घड़न भन्नण, घड़न भन्नण आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुरमुख

गुर गुर साची चोटी चढ़न, भगत भगवान आप मिलाइंदा। दयाल दयाल प्रभ साची सरन, सति सतिवादी इक्क रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत दुलारे भेव खुल्हाइंदा। सुत दुलारे खुल्हया भेत, हरि जू हरि हरि आप खुल्हाया। पारब्रह्म तेरा अन्तर हेत, दर तेरे होए सहाया। नाता तुट्टे पंज तत्त काया खेत, हड्ड मास नाड़ी बन्धन ना कोए रखाया। तेरा नूर चेतन चेत, चित वित ठगौरी कोए ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वेले अन्त तेरा दरस नेत्र पाया। नेत्र दरस अन्तिम वार, एका मंग मंगाईआ। नाता तुट्टे सर्ब संसार, संसा रोग रहे ना राईआ। घर मन्दिर होए उज्यार, गृह आपणी ख़ुशी मनाईआ। कमलापाती देणा दरस दीदार, कलयुग रैण अन्धेरी राती देणी खपाईआ। बहु बहु भांती तेरा खेल वेख्या अपर अपार, गुर अवतार पीर पैग़म्बर तेरा नाउँ ध्याईआ। कलयुग अन्तिम आवें आपणी धार, मात पित ना गोद सुहाईआ। जननी बणे ना कोए विच संसार, रसना सीर ना कोए चखाईआ। गोबिन्द कर के गया विहार, पुरख अबिनाशी पूर कराईआ। महांबली आवे अवतार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। पिछला लेखा दए निवार, अगला मार्ग आपे लाईआ। सृष्ट सबाई मन्ने एका पुरख अकाल, अकल कला वज्जे वधाईआ। भगत भगवन्त वेखे साचे लाल, लालण आपणी गोद बहाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, महांबली होए सहाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, त्रैभवण धनी दए वड्याईआ। एथे ओथे सदा सुहेला चले नाल नाल, पुरख अबिनाशी विछड़ कदे ना जाईआ। गुरमुख गुर गुर हरि का नाउँ साची घालण रहे घाल, कीती घाल थांएँ पाईआ। चार वरन इक्को नाम सच्चा धन माल, सच ख़ज़ीना रिहा लुटाईआ। गोबिन्द गुर गुर करे सदा प्रितपाल, बण सेवक सेव कमाईआ। सुणे सुणाए मुरीदां हाल, मुर्शद बणया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अन्त शब्द लए मिलाईआ। शब्द मिलावा निरगुण धार, निरगुण निरगुण विच समाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण बाहर निरगुण गुपत निरगुण ज़ाहर, निरगुण नूर नूर चमकाइंदा। निरगुण पिता निरगुण पूत निरगुण करे प्यार, निरगुण साचे धाम सुहाइंदा। निरगुण हट्ट निरगुण वणजार, निरगुण वेखे वेखणहार, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। निरगुण गुर निरगुण अवतार, निरगुण पीर पैग़म्बर दए सहार, परा पसन्ती मद्धम बैख़री आपणा राग अल्हाइंदा। निरगुण मन्दिर निरगुण गुरुदुआर, निरगुण ठाकर स्वामी आपणा आसण लाइंदा। निरगुण खोल्हणहार किवाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती शब्दी शब्दी जोती एका रंग वखाइंदा। जोती शब्दी साची कल, हरि करता आप कराईआ। जुगा जुगंतर अछल अछल, वल छल धारी भेव ना राईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ल, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। आपणे दीपक आपे बल,

जोती जोत करे रुशनाईआ। सच संदेशा नर नरेशा एका घल्ल, शब्दी शब्द करे पढ़ाईआ। अन्तिम जोती जाए रल, जोती जोत जोत समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जोती शब्दी एका मन्त्र, मन्त्र नाम सति समझाईआ। शब्दी अंदर जोती रंग, जोती रंग शब्द चढ़ाइंदा। एका सेज इक्क पलँग, एका कन्त हरि हंढाइंदा। एका नाम इक्क मृदंग, एका नौबत नाद वजाइंदा। एका मन्दिर वेखे अंदर लँघ, एका दीपक डगमगाइंदा। एका सतिगुर सूरा सरबंग, सो पुरख निरँजण आसण लाइंदा। एका देवे सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच वखाइंदा। एका टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल दया कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दरगाह साची सचखण्ड सारे गावण इक्को छन्द, दूजा राग ना कोए अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, जोती शब्दी आपणा रंग वखाइंदा। जोती शब्दी रंग पेख, हरि जू पेखत पेख ख़ुशी मनाईआ। आदि जुगादी लिखणहारा लेख, लेखा लिख लिख दए समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बैठे दर दरवेश, बण दरबान सीस झुकाईआ। सहँसर मुख थक्का शेष, दोए सहँसर जिह्वा गुण कहिण ना सके राईआ। कलयुग अन्तिम पुरख अबिनाशी पारब्रह्म श्री भगवन्त मेटणहार रेख, रेखा आपणी लए प्रगटाईआ। लहिणा देणा जाणे गुर दस्मेश, दहि दिशा फेरा पाईआ। सृष्ट सबाई दो जहान नौ खण्ड पृथ्मी खोल्हे भेत, अभेव दए जणाईआ। सतिगुर वसणहारा नेतन नेत, निज घर बैठा डेरा लाईआ। सदा सुहेला इक्क इकेला जुग चौकड़ी खेले खेड, लख चुरासी पावे सारा, वरभण्डी ब्रह्मण्डी आपणा नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देवे वर, चार वरन सुणाउणा एका छन्दी छन्द, एका राग अल्हाईआ। चार वरन साचा छन्द, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। भगत ब्रह्म प्रभ देवे अनन्द, अनन्द कारज आप कराइंदा। जगत जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, घर साचे मेल मिलाइंदा। निरगुण प्रकाश चढ़े चन्द, जोत निरँजण डगमगाइंदा। दूई द्वैती जूठी झूठी ढाए कंध, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। लेखा चुकाए जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज ना कोए भुआइंदा। शब्दी सुत तेरा परमानंद, परम पुरख रस चखाइंदा। ख़ुशी करे बन्द बन्द, बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ाइंदा । क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश सर्ब जीआं दा इक्को छन्द, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा सदा बख्शंद, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, शब्दी सुत अबिनाशी अचुत, कलयुग अन्त सुहाए तेरी रुत्त, भगत भगवान झुलाए निशान, लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए रूप शाहो भूप सति सरूप वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा एका रंग ज़िमी असमान वज्जे मृदंग, ब्रह्मण्ड खण्ड एका धार वखाइंदा। भगत भगवन्त लोकमात चढ़े चन्द, जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द सच्चा वर, वर घर साचा आप वखाइंदा। मात पित पंज तत्त तत्त हड्ड मास नाड़ी रक्त बूंद खेल कराइंदा। पुत्तर धीआं जगत नत, साक सज्जण सैण बन्धन इक्क वखाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ काया चले रथ, पवण स्वासी सेव कमाइंदा। रसना जिह्वा गाए जस, बत्ती दन्द मुख सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग नाता जीव जुड़ाइंदा। जग नाता काया जोड़, तत्तव तत्त तत्त जणाईआ। मन वासना चढ़े घोड़, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। मति मतवाली ना सके होड़, बैठी माण गंवाईआ। बुद्धि रखे ना कोए ज़ोर, जाबर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मात पित पूत कलयुग नाता दए समझाईआ। कलयुग मंगी मंग भिखार, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। लेखा मेरी अन्तिम वार, पिता पूत मात दए ना कोए वड्याईआ। नार कन्त ना करे प्यार, सुहाग सच ना कोए हंढाईआ। घर घर होए क्रोध हँकार, गढ़्ह कूड़ा नज़री आईआ। झूठा नाता दिसे संसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। झूठा नाता जगत जग, जग जीवण दाता इक्क समझाइंदा। घर घर वेखो लग्गी अग्ग, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाइंदा। कूड़ी क्रिया जीव जंत गया बज्झ, सच सुच ना कोए दृढ़ाइंदा। मां पुत्त कोलों जाण भज्ज, फड़ बाहों गले ना कोए लगाइंदा। कलयुग वेखे आपणा हज्ज, बण हाजी फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। कूड़ी क्रिया देवे कढ्ढ, माण अभिमाण दए मिटाईआ। पूत सपूत दुआरे सद्द, दर साचे दए समझाईआ। बाली बुध रखे लज, बिरध अवस्था माण रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर मेला दए मिलाईआ। अन्त सरीर मिले को पासा, पासा हरि जू आप जणाईआ। चरन कँवल कँवल भरवासा, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। मन मनसा पूरी होए आसा, आसा आसा नाल मिलाईआ। एथे ओथे मेला शाहो शाबाशा, हरि सतिगुर होए सहाईआ। गुरसिख कदे ना होए निरासा, जो जन इक्क ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, काया रोग दए मिटाईआ। काया रोग मिटे दुःख, दुःख तन ना लागे राया। सोहँ जप साचा सुख, आत्म परमात्म होए सहाया। मात गर्भ कटे उलटा रुख, गेड़ा गेड़े ना कोए भुआया। आपणी गोदी लए चुक्क, वेले अन्त अन्त सहाया। लेखे लग्गे काया बुत्त, पंज तत्त आपणी गंढ्ढ पुवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे एका वर, तिस जन दुःख ना लागे राया।