२५ हाढ़ २०१९ बिक्रमी बचन सिँघ दे गृह ध्यान पुर ज़िला अम्बाला
आदि जुगादी एकँकार, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। वसणहार सचखण्ड सच्चे दुआर, धुर दरबारे आसण लाइंदा। जोती जाता हो उज्यार, पुरख बिधाता वेस वटाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे दुआर, कलयुग आपणा रंग रंगाइंदा। विष्न करे ख़बरदार, सच संदेशा नर नरेशा इक्क सुणाइंदा। त्रैगुण माया खोल्ह किवाड़, पंज तत्त आपणा भेव चुकाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दे सहार, सति सतिवादी राह चलाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण लेखा जाणे गीता ज्ञान, गुर गुर अंजन नेत्र नाम, नाम निधाना इक्क रखाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणी कल वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल आदि जुगादि, जुग करता आप कराईआ। वेखणहार ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणी रचन रचाईआ। शब्द अगम्मी एका नाद, दो जहानां आप सुणाईआ। भगत भगवन्त सन्त सज्जण साचे लाध, घर मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता वेस वटाईआ। जुग करता हरि करतारा, करनी आपणी किरत कमाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतारा, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। जुगा जुगन्तर वेखे विगसे वेखणहारा, वेद कतेब भेव ना आइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करया पार किनारा, नव नौ चार आपणा रंग रंगाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह, बेपरवाह आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह सर्ब पुकारा, उच्ची कूक कूक सर्ब संसारा, गुर अवतार करन निमस्कारा, पीर पैग़म्बर सजदा सीस झुकाइंदा। मुकामे हक़ वसे परवरदिगारा, जल्वा नूर नूर धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणा राह चलाइंदा। सति सतिवादी साचा राह, जुग जुग आप चलाइंदा। गुर अवतारां दे सलाह, पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। भगत भगवन्त भेव खुल्हा, आत्म पर्दा ताकी लाहइंदा। साचे सन्तां सति जणा, सति सतिवादी रंग वखाइंदा। गुरमुख गुर गुर लए मिला, गुर एका हट्ट खुल्हाइंदा। गुरसिख सज्जण लए जगा, जागरत जोत जोत जगाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर पार करा, कलयुग अन्तिम आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख साचा हरि, करनी करता आप कराइंदा। करनी करता करे भगवान, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण नौजवान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। हरि पुरख निरँजण वड मेहरवान, तख्त निवासी साचा तख्त इक्क सुहाईआ। आदि निरँजण देवे दान, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। श्री भगवान झुलाए सच निशान, विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैग़म्बर बैठे
सीस झुकाईआ। अबिनाशी करता इक्क सुणाए धुर फ़रमाण, सच संदेशा सच्चा माहीआ। पारब्रह्म प्रभ करे परवान, आपणा लेखा आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। साचा खेल पुरख अबिनाशा, इक्क इकल्ला आप कराइंदा। कलयुग वेखे अन्त तमाशा, त्रैगुण अतीता आपणा वेस वटाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर ठांडा सीता, त्रैगुण अग्नी ना तत्त बणाइंदा। सदा सुहेला इक्क इकेला आपे जाणे आपणी रीता, वेद कतेब शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी भेव कोए ना आइंदा। जुगा जुगन्तर साहिब सुल्ताना पतित पुनीता, पतित पापी पार कराइंदा। निर्धन सरधन होए मीता, मित्र प्यारा आपणा नाउँ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। निरगुण निरगुण करया वेस, वेस अनेका आप वटाईआ। वसणहारा सम्बल देस, साचे बंक दए वड्याईआ। दो जहानां नर नरेश, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे चाँईं चाँईंआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, मूंड मुंडाया नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादि रहे हमेश, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। जिस दी सिफ्त सालाह करे गुर गुर दस्मेश, दहि दिशा वेखे नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर संग ना कोए रलाईआ। दूसर संग ना कोए साथ, हरि जू आपणा खेल खलाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे मार झात, निरगुण निरगुण आपणा पर्दा लाहइंदा। दो जहानां खोलणहारा ताक, त्रैभवन धनी आपणा राह चलाइंदा। भगत भगवन्त सज्जण साक, हरिजन मेला मेल मिलाइंदा। आत्म परमात्म सुणाए साचा नाद, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाए हो विस्माद, बिस्मिल आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त, जुग जुग आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि अन्त खेल अपारा, श्री भगवान आप कराईआ। कलयुग अन्तिम लै अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। महल अटल उच्च मनारा, सचखण्ड वेखे बेपरवाहीआ। थिर घर खोल्हे आप किवाड़ा, शब्दी सुत सुत उठाईआ। नाता चुक्के पुरख नारा, नार कन्त श्री भगवन्त एका एक एक रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा वेस आप रखाईआ। साचा वेस श्री भगवान, कलयुग अन्त अन्त कराइंदा। पूरब लेखा लिख्त महान, लिख्या लेख लेखे लाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर मंगया दान, कलयुग अन्तिम झोली पाइंदा। तेई अवतार करन प्रणाम, भगत अठारां सीस झुकाइंदा। ईसा मूसा संग मुहम्मद सजदा सीस सलाम, बरदा आपणा हुक्म वरताइंदा। नानक गोबिन्द एका अक्खर कर परवान, परम पुरख सति परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। सरगुण निरगुण कर कर ध्यान, ध्यानी ध्यान ध्यान मिलाइंदा।
उच्ची कूक कूक सुणाण, अक्खर वक्खर जोड़ जुड़ाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग सरगुण खेले खेल श्री भगवान, निरगुण नज़र किसे ना आइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक बली बलवान, बल आपणा आप जणाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां पावे आण, उत्भुज सेत्ज आपणा हुक्म मनाइंदा। लख चुरासी देवे दान, जीव जंत साध सन्त श्री भगवन्त आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म साचा गान, ब्रह्म पारब्रह्म वेखे मार ध्यान, ईश जीव जगदीश बन्धन जुग करता आप पुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेस वटाइंदा। कलयुग अन्तिम वेस अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप वटाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, हरि पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। एकँकारा शब्दी जोती आपे रला, रूप रंग रेख ना कोए वटाईआ। आदि निरँजण आपणे दीपक आपे बला, सचखण्ड दवारे एका नूर करे रुशनाईआ। श्री भगवान सच संदेश एका घल्ला, ब्रह्मण्ड खण्ड करे पढ़ाईआ। श्री भगवान गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां फड़ाए पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेटणहारा सल्ला, दूई द्वैती दए गंवाईआ। पावे सार जला थला, जल थल महीअल डूँग्घी कंदर उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, बेअन्त बेअन्त बेअन्त आपणी महिमा आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणी महिमा रखे हथ्थ, सतिगुर वड्डा वड वड्याईआ। जुग करता चलाए जुग जुग रथ, गुर अवतार सेव लगाईआ। लख चुरासी पाए नथ्थ, नाम डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। बोध अगाधी महिमा अकथ, लिख लिख लेख ना कोए मुकाईआ। पीर पैग़म्बर मार्ग दस्स, अल्फ़ ये करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त, मध आपणी धार चलाईआ। साची धार हरि करतार, एकँकार आप चलाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल अपार, निरगुण निरगुण आप कराइंदा। कल कल्की लै अवतार, रूप अनूप वेस वटाइंदा। सम्बल नगरी हो उज्यार, बंक दुआरा इक्क सुहाइंदा। सचखण्ड निवासी सच बणाऐ इक्क दरबार, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। भगत भगवन्त दए दीदार, आत्म दरसी दरस कराइंदा। मेटे हरस सर्ब संसार, संसा रोग मोह चुकाइंदा। कागद कलम ना पावे सार, लिख लिख सयाही मुख शरमाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बेऐब परवरदिगार, नूरी जल्वा नूर धराइंदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, हक़ हक़ीक़त वेख वखाइंदा। वड अमाम बण सिक्दार, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण आपणा खेल रचाइंदा। निरगुण खेल अन्तिम कल, कल करता आप कराईआ। लख चुरासी भुलाए कर कर वल छल, अछल छलधारी नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां अन्तर जोती जोत जाए रल, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ।
दरस दखाए घड़ी घड़ी पल पल, पलक आपणी आप उठाईआ। सच सुनेहड़ा एका घल्ल, विष्न ब्रह्मा शिव लए जगाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सच दुआरे आउणा चल, सच दरबारा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा नर नरेशा कलयुग अन्त अन्त सुणाईआ। सच संदेशा एकँकार, अकल कलधारी आप सुणाइंदा। सृष्ट सबाई होए खुआर, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। पीर पैग़म्बर आप आपणा गए हार, शरअ शरीअत वंडण वंड ना कोए वंडाइंदा। गा गा थक्के वेद चार, वेद व्यासा लिख लिख पुराण अठारां पुराण प्राणी ना कोए मिलाइंदा। गीता ज्ञान हाहाकार, कान्हा रूप नज़र कोए ना आइंदा। अञ्जील कुरान मसला हक़ ना किसे विचारा, मुस्लिम सुन्नी नेत्र रो रो नैण नैण सर्ब कुरलाइंदा। नज़र ना आए परवरदिगारा, रहिमत रहीम रहिमान ना कोए वखाइंदा। नानक निरगुण भुल्लया सर्ब संसारा, गोबिन्द गुर गुर चरन कँवल ध्यान ना कोए लगाइंदा। मन्दिर मस्जिद मट्ठ गुरुदुआरा शिवदुआला हरि का रंग ना कोए वखाइंदा। जगत स्यासत झूठ अखाड़ा, धीरज धर्म ना कोए धराइंदा। पुरख अबिनाशी वेखणहारा, घट घट आपणी जोत जगाइंदा। कलयुग अन्तिम हो उज्यारा, निहकलंका आपणा नाउँ रखाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह साचा मार्ग आपे लाइंदा। सतिजुग वरते सच वरतारा, राउ रंक सोहे इक्क दुआरा, ज़ात पात ऊँच नीच वरन बरन सर्ब मेट मिटाइंदा। आत्म परमात्म करे प्यारा, सोहँ शब्द सच जैकारा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। सतिजुग साचा लग्गे मात, हरि सतिगुर आप लगाईआ। बीस बीसा देवे दात, जगत जगदीशा वड वड्याईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, जूठ झूठ दए खपाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश बंधाए नात, ज़ात पात कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम निहकलंक नर नरायण, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। वज्जे डंक राउ रंक जीव जंत रसना कहिण, वाहवा तेरी कुदरत तेरा भेव कोए ना पाइंदा। भगत भगवन्त साचे सन्त दर्शन पेखण नैण, नेत्र नैण निज आत्म आप खुल्हाइंदा। आवण जावण पतित पावण चुकाए लैण देण, लख चुरासी फंद कटाइंदा। एथे ओथे दो जहान श्री भगवान बणे साक सज्जण सैण, आत्म नाता जुड़या ना कोए तोड़ तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साची धार लगाइंदा। सतिजुग धार जाए लग्ग, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। करे खेल सूरा सरबग, सूरबीर बेपरवाहीआ। त्रैगुण अग्नी बुझाए अग्ग, सांतक सति सति कराईआ। पंच विकारा देवे दझ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। ग़रीब निमाणयां अन्तर
बहे सज, सच सिँघासण सोभा पाईआ। चार वरन इक्क नगारा जाए वज्ज, चार कुण्ट ख़ुशी मनाईआ। अन्तिम लेखा चुक्के मक्का काअबा हाजी हज्ज, काया हुजरा सच महिराबे, निरगुण नूर एका नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग लेखा श्री भगवान, सृष्ट सबाई आप जणाइंदा। सर्ब जीआं दा साचा काहन, पुरख अकाल खेल कराइंदा। परवरदिगार हो मेहरवान, मिहबान बीदो आपणा रंग रंगाइंदा। सति सतिवादी सति निशान, लोकमात मात झुलाइंदा। जीव जंत देवे इक्क ध्यान, हरि चरन सरन सरन चरन हरि समझाइंदा। इष्ट देव श्री भगवान, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाइंदा । नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप गायण एका गान, अन्तर मन्त्र अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म करे परवान, पारब्रह्म ब्रह्म वेखे मार ध्यान, ईश जीव आपणे अंग लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, नर हरि नरायण आपणा भेव आप चुकाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड निवासी बणाए सच विधान, विधाता आपणी दया कमाइंदा।
२५ हाढ़ २०१९ बिक्रमी हरबंस सिँघ दे गृह पिण्ड चैड़ीआं ज़िला अम्बाला
नर नरायण हरि आदि जुगादि, निरवैर पुरख खेल कराइंदा। शब्द अगम्मी बोध अगाध, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। साचा मेला सन्त साध, सतिगुर पूरा आप कराइंदा। मेट मिटाए वाद विवाद, विख अमृत रूप जणाइंदा। गुरमुख सज्जण आपे लाध, गृह मन्दिर खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर नरायण वेस वटाइंदा। नर नरायण इक्क इकल्ला, एकँकार वड वड्याईआ। वसणहारा सचखण्ड सच महल्ला, थिर घर आपणा भेव जणाईआ। पावे सार जलां थलां, जल थल महीअल डूँग्घे सागर उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। भगत भगवन्त फड़ाए पल्ला, नाम पल्लू इक्क वखाईआ। जोती शब्दी निरगुण सरगुण आत्म परमात्म आपे रला, ब्रह्म पारब्रह्म भेव खुल्हाईआ। दूई द्वैती शरअ शरैअती ज़ात पात मेटणहारा सल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर साचे सोभा पाइंदा। नर नरायण पुरख अबिनाशा, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण घट घट अंदर रखे वासा, लख चुरासी डेरा लाइंदा। आदि निरँजण नूर प्रकाशा, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता दासी दासा, बण सेवक सेव कमाइंदा। श्री भगवान शाहो शाबाशा, सचखण्ड दवारे दरगाह साची आसण लाइंदा। पारब्रह्म प्रभ पूरी करे आसा, वस्त अमोलक झोली
पाइंदा। ब्रह्म ब्रह्म करे खेल ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड शाहो शाबाशा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। नर नरायण एकँकार, अकल कला वड्याईआ। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दवारे वसणेहार, निरगुण नूर निरवैर पुरख बेअन्त बेपरवाहीआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादी जुगा जुगन्तर साची कार करे कराए करनेहार, करता पुरख आपणी करनी आप कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, त्रैगुण मेला कन्त भतार, पंचम नाता जोड़ संसार, साची वंडण वंड वंडाईआ। निरगुण सरगुण दे आधार, लख चुरासी खेल अपार, परम पुरख पतिपरमेश्वर पारब्रह्म प्रभ वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर नरायण वड वड्याईआ । नर नरायण इक्को दाता, आदि जुगादि समाइंदा। सृष्ट सबाई पिता माता, पूत सपूत गोद बहाइंदा। चरन कँवल कँवल चरन बंधे नाता, भगत भगवन्त जोड़ जुड़ाइंदा। एथे ओथे दो जहान रखे साथा, सगला संग आप हो आइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी गाए गाथा, गुर गुर सतिगुर आप पढ़ाइंदा। लहिणा देणा जाणे त्रिलोकी नाथा, त्रैभवण धनी लोक परलोक ब्रह्मण्ड खण्ड लोअ पुरी भेव अभेद आप चुकाइंदा। चौदां लोक गाए साका, चौदां तबक खोल्हे ताका, ज़िमीं असमान खेल महान, रवि ससि सूरज चन्द नूरो नूर डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर नरायण आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। नाउँ नरायण हरि जू रख, आपणी दया आप कमाईआ। सचखण्ड निवासी हो प्रतख, पारब्रह्म भेव अभेद खुल्हाईआ। सन्त भगत भगवन्त सज्जण साचे लए रख, जुग जुग आपणा भेव चुकाईआ। लहिणा देणा चुकाए मस्तक मथ्थ, धुर मस्तक लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मार्ग दस्स, गुर अवतार पीर पैग़म्बर बण रैहबर राह चलाईआ। निरगुण अंदर सरगुण वस, सरगुण निरगुण एका रस, रस रसीया एका गुण समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर नरायण वड वड्डा बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि निरँकारा, नर नरायण आप अख्वाइंदा। लख चुरासी कर पसारा, घट घट आसण लाइंदा। गुर अवतार सेवादारा, साची सेवा इक्क समझाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे वारो वारा, कलयुग आपणा भेव चुकाइंदा । महांबली अछल अछल वसणहारा धाम न्यारा, निहचल धाम महल अटल सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। थिर घर खोल्हे आप किवाड़ा, वेखे विगसे वेखणहारा, आदि पुरख पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर नरायण आपणा पर्दा आप उठाइंदा। नर नरायण पर्दा चुक्क, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग जो बैठा रिहा लुक, कलयुग अन्तिम प्रगट होवे सच्चा
शहिनशाहीआ। निर्मल नूर जोत करे प्रकाश, भाग लगाए साचे काया कंचन कोट, किला गढ़्ह दए सुहाईआ। शब्द अगम्मी तन नगारे लग्गे चोट, अनहद नादी धुन आत्मक एका राग सुणाईआ। सृष्ट सबाई लेखा चुक्के वरन बरन, ज़ात पात निरगुण नूर वखाए साची गोत, आत्म परमात्म पूत सपूता रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, जुगा जुगन्तर आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस अवल्लड़ा, करे कराए करनेहार। पुरख अकाल इक्क इकल्लड़ा, लोकमात लए अवतार, जन भगतां मार्ग दए सुखल्लड़ा, निरगुण सरगुण कर प्यार, अन्तर आत्म फड़ाए पल्लड़ा, शब्दी शब्द हो उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर नरायण इक्क अवतार। नर नरायण निहकलंक, आदि जुगादि वडी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर वजाए डंक, डंका एका नाम ख़ुदाईआ। लेखा जाणे राउ रंक, राज राजान शाह सुल्तान, लेखा सब दा आप मुकाईआ। कलयुग अन्तिम इक्क सुहाए दुआर बंक, बंक दुआरे दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर नरायण करे खेल बेपरवाहीआ। नर नरायण सूरा सरबंग, सर्ब कला अख्वाइंदा। आदि जुगादि ना होए भंग, सैभं आपणी कार कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर साध सन्त श्री भगवन्त आत्म परमात्म देवे इक्क अनन्द, अनन्द घाल इक्क वखाइंदा। निरगुण निराकार आदि निरँजण नूर नुराना चाढ़े चन्द, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। शब्द अगम्मी साचा छन्द, बिन रसना जिह्वा गाइंदा। जुग चौकड़ी मेटे पन्ध, बण पाँधी फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर नरायण खेल खलाइंदा। नर नरायण एको एक, इक्क इक्क अख्वाईआ। भगत भगवन्त साची टेक, दर घर साचे वज्जी वधाईआ। सन्त सुहेला सदा बबेक, ववेकी आपणा भेव चुकाईआ । त्रैगुण माया ना लाए सेक, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सो सज्जण सतिगुर पुरख लए पेख, पेख आपणे नैण ख़ुशी मनाईआ। जगत नेत्र नज़र ना आए रूप रेख, रंग करता ना कोए दसाईआ। अनभउ प्रकाश अवल्लड़ा भेस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर नरायण खेले खेल बेपरवाहीआ। नर नरायण गहर गम्भीर, गुण सागर वड वड्याइंदा। वसणहारा पंज तत्त काया तत्त सरीर, तत्तव तत्त वेख वखाइंदा। जन भगतां देवे इक्को धीर, धीरज सति सन्तोख ज्ञान दृढ़ाइंदा। शब्द अणयाला बिरहों मारे तीर, बज़र कपाटी चीर चराइंदा। माया ममता हउमे हंगता दूई द्वैती जूठी झूठी कढ्ढे पीड़, सच सुच इक्क दृढ़ाइंदा। अमृत आत्म प्याए ठंडा सीर, निझर झिरना आप झिराइंदा। फड़ चोटी चाढ़े अख़ीर, आख़र आपणा मेल मिलाइंदा। बदलणहारा तकसीर, तदबीर आपणी आप जणाइंदा। कलयुग अन्तिम घत्त वहीर, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। लेखा जाणे पीर पैग़म्बर दस्तगीर, दस्तयाब आपणा दस्त आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
करे खेल साचा हरि, नर हरि नरायण आपणा रंग रंगाइंदा। नर नरायण एका रंग, हरि जू हरि हरि आप रंगाईआ। आत्म सेजा सच पलँग, सो पुरख निरँजण आसण लाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर नाम मृदंग, मर्द मर्दाना आप वजाईआ। साचे असव कसे तंग, शाह सवार सच सिँघासण आसण लाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां गगन पातालां आपे लँघ, लोकमात निरगुण जोत करे रुशनाईआ। गीत सुहागी गाए छन्द, आत्म परमात्म इक्क अनन्द, घर मेला सहिज सुभाईआ। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी सदा बख्शंद, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा जाणे गुजरी चन्द, गोबिन्द वेखे थाउँ थाईंआ। सृष्ट सबाई भागांमंद, कलयुग अन्तिम नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। गुरमुख विरले मिले सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। नाम वखाए चण्ड प्रचण्ड, साचा खण्डा इक्क चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर नरायण घर साचे ख़ुशी मनाईआ। नर नरायण चाउ घनेरा, दर घर साचा आप सुहाइंदा। जन भगतां दिसे नेरन नेरा, मनमुखां नज़र किते ना आइंदा। आत्म परमात्म घर घर वखाए खुल्ल्हा वेहड़ा, गृह मन्दिर अंदर आपणा डेरा लाइंदा। दिवस रैण रैण दिवस आपणा रंग वखाए सन्झ सवेरा, सच प्रभाती आपणा पर्दा लाहइंदा। गुरमुख गुर गुर कहे तूं मेरा मैं तेरा, नानक ढोला साचा सोहला, पुरख अकाल दीन दयाल सचखण्ड निवासी एका धार एका राग अल्हाइंदा। सोहँ सद सच विचोला, आदि जुगादि बणया तोला, गुर अवतार पीर पैग़म्बर बदलणहारा चोला, काया चोला तन ना कोए हंढाइंदा। पुरख अबिनाशी रखणहारा पर्दा ओहला, ब्रह्म पारब्रह्म आपणी वंड वंडाइंदा। हरिजन हरि जू वसे कोला, निज घर आत्म डेरा लाइंदा। नर नरायण निरगुण रूप हो हो मौला, बिस्मिल आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर हरि आपणी कार कमाइंदा। नर नरायण जपत जप जीव, जीवण जुगत जगत जणाईआ। अन्तिम लेखा चुक्के साढे तिन्न हथ्थ सींव, रविदास चुमारा दए गवाहीआ। गोबिन्द सूरा सुत दुलारे रख के गया हेठां नींव, सतिजुग साची नींह धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर नरायण एको अक्खर रिहा पढ़ाईआ। नर नरायण साचा अक्खर, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। आदि जुगादि रखे वक्खर, वक्खरी धार आप प्रगटाइंदा। पाड़नहारा बज़र कपाटी पत्थर, दूई द्वैती पर्दा लाहइंदा। नेत्र नीर विरोले अथ्थर, निझर झिरना आप झिराइंदा। गोबिन्द वेखे साचा सत्थर, सत्थर यारड़ा आप हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर नरायण इक्को जाप जपाइंदा। नर नरायण इक्को जाप, जीवण मुक्त आप जणाईआ। त्रै त्रै मेटणहारा तीनों ताप, अग्नी तत्त ना लागे राईआ। प्रगट होए प्रभ आपे
आप, आपणी कल आप रखाईआ। पूत सपूता गोद सुहाए बण बण माई बाप, पिता पूत सदा सखाईआ। चरन कँवल धरत धवल बन्ने्ह साचा नात, नाता बिधाता ना कोए तुड़ाईआ। चार वरन वखाए इक्क ज़ात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ना वंड वंडाईआ। नर नरायण पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता खेल कराईआ। घट घट अंदर जोत प्रकाश, प्रकाशवान बेपरवाहीआ। गुरमुखां पूरी करे आस, गुर गुर आपणा दरस कराईआ। कलयुग अन्तिम दासी दास, बण सेवक सेव कमाईआ। दो जहानां वेखे खेल तमाश, दोए दोए धार आप प्रगटाईआ। पावे सार पृथ्मी आकाश, गगन मंडल आपणी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नरायण नर नर नरायण एका घर सोभा पाईआ। एका घर सोभावन्त, नर हरि नरायण आप सुहाइंदा। आदि जुगादि महिमा अगणत, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। मेल मिलाए साचे सन्त, सन्त साजण आपणी बूझ बुझाइंदा। लेखा जाण नार कन्त, कन्तूहल वेस वटाइंदा । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बणाए बणत, अन्तिम लेखा आप मुकाइंदा। तोड़णहारा गढ़्ह हउमे हंगत, माया ममता मोह चुकाइंदा। नर नरायण बणाए साची संगत, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। गुरमुख दूजे दर ना होए मंगत, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। काया चोली चाढ़े रंगत, रंग मजीठी आप रंगाइंदा। माणस जन्म ना होए भंगत, लख चुरासी फंद कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणी दया कमाइंदा। नर हरि दीन दयाल, ठाकर आपणा रंग रंगाईआ। भगत भगवन्त वेखे साचे लाल, लालण आपणी गोद सुहाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत दए जणाईआ। देवे नाम सच्चा धन माल, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोए ना जाईआ । शाहों करे कंगाल, कंगाल शाह दए बणाईआ। जन भगतां हल करे सवाल, रहिमत आपणी आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर नरायण हरि वसे साचे घर, घर साचा सचखण्ड दवारे दए वड्याईआ। गुरमुख कदे ना करे बस, इक्को आस तकाईआ। हरि जू हिरदे अंदर जाए वस, घर साचे दए वड्याईआ। मेटे रैण अन्धेरी मस्स, साचा चन्द करे रुशनाईआ। अगला मार्ग देवे दस्स, पिछला लेखा रहे ना राईआ । दिवस रैण अठ्ठे पहर एथे ओथे दो जहान श्री भगवान गाए जस, जस वेद पुराण गा ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा दए जणाईआ। बस ना करे गुरसिख मीत, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। दिवस रैण गाए गोबिन्द गीत, गोबिन्द आपणा रंग वटाइंदा। सदा सुहेला इक्क इकेला नज़री आए बैठा अतीत, त्रैगुण डेरा आपे ढाहइंदा। कया करे ठंडी सीत, अमृत मेघ इक्क बरसाइंदा । लेखा जाणे पतित पुनीत, पतित पावण आपणा नाउँ धराइंदा। दो जहान चलाए साची रीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
हरिजन साचे आप मिलाइंदा। बस बस ना गुरमुख कर, हरि हरि हरि खेल कराइंदा। प्रभ मिलण दा इक्को दर, घर घर विच आप जणाइंदा। निरभउ चुकाए भय डर, भय अवर ना कोए रखाइंदा। आत्म अन्तर नुहाए साचे सर, कागों हँस बणाइंदा। सुरती शब्दी लए फड़, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। लेखा चुक्के पंज तत्त काया सरीर धड़, जगदीश आपणी दया कमाइंदा। सचखण्ड दवारे जाणा वड़, राह विच ना कोए अटकाइंदा। गुरमुख सज्जण ना जन्मे ना जाए मर, जन्म मरन मरन जन्म सतिगुर लेखे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, घर विच कुण्डा लाहइंदा। घर विच कुण्डा घर विच ताकी, घर घर विच पर्दा लाहइंदा। पकड़ चढ़ाए उच्ची घाटी, गृह मन्दिर आप जणाइंदा। निरगुण नूर जोत जगाए ललाटी, अज्ञान अन्धेर गवाइंदा। मेल मिलाए कमलापाती, कँवल नैण आपणे अंग लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एथे ओथे सदा साथी, सदा संग रखाइंदा। किरपा अंदर सदा स्वामी, आपणा खेल कराईआ। आदि जुगादि सदा सद नेहकामी, निहकर्मी कर्म कमाईआ। घट घट बैठा अन्तरजामी, अन्तर गत आप जणाईआ। दिवस रैण रैण दिवस गाए साची बाणी, अनहद नादी नाद सुणाईआ। सुरत सवाणी सुघड़ सुचज्जी होए राणी, घर मिले सच्चा माहीआ। आत्म परमात्म प्याए ठंडा पाणी, निझर झिरना इक्क झिराईआ। लेखा चुक्के चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज नाता दए तुड़ाईआ। सतिगुर मिले शब्द हाणी, सुरत सवाणी आपणे संग रखाईआ। दोहां विचोला पुरख अबिनाशी इक्क वखाए पद निरबाणी, निरबाण पद आपणा चरन वखाईआ। एथे ओथे अकथ कहाणी, बिन रसना जेहवा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे सच्चा वर, घर मन्दिर करे जोत रुशनाईआ।