पुस्तकालयभाग १२

२५ हाढ़ २०१९ बिक्रमी जगीर सिँघ दे गृह रंगील पुर ज़िला अम्बाला

सति पुरख निरँजण साची कार, हरि करता आप कराइंदा। निरगुण निरगुण हो उज्यार, निरवैर पुरख वेस वटाइंदा। सम्बल नगर धाम न्यार, दर घर साचे आसण लाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकार, जै जैकारा एका नाउँ अल्हाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर नज़र किसे ना आइंदा। दो जहानां पावे सार, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां फोल फोलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव लए उठाल, त्रैगुण मेला मेल मिलाइंदा । पंज तत्त तत्त बणे दलाल, करे खेल श्री भगवान निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी बूझ बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर

साचे सोभा पाइंदा। सोभावन्त श्री भगवान, हरि वड्डा वड वड्याईआ। निरगुण निराकार हो प्रधान, अकल कल खेले खेल शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सच संदेसा नर नरेशा लख चुरासी सुणाए कान, चारे खाणी करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म इक्क ज्ञान, परम पुरख मेला सहिज सुभाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। ईश जीव इक्क निशान, जगदीस दए झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचे दए वड्याईआ। दर घर साचा सोभावन्त, सतिगुर पूरा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दवार बणाई बणत, सच सिँघासण आसण लाइंदा। करे खेल आदि अन्त, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। शब्द अगम्मी मणीआ मंत, गुर अवतार पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। भेव अभेदा खोल्हे साधन सन्त, सन्त साजण आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि जू हरि हरि आपणा वेस वटाइंदा। वेस अपारा हरि निरँकारा, निरगुण धारा जोत जगाईआ। प्रगट हो विच संसारा, जुग चौकड़ी वेखे वारो वारा, नित नवित फेरा पाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, लोआं पुरीआं दए हुलारा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। रवि ससि करन निमस्कारा, मंडल मण्डप ढह ढह पए चरन दुआरा, चरन धूढ़ी मस्तक टिक्का एका ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि मन्दिर बैठा आसण लाईआ। हरि मन्दिर सोहे हरि निरँकार, सच सिँघासण आसण लाइंदा। दीआ बाती कमलापाती कर त्यार, त्रैगुण अतीता डगमगाइंदा। ठांडा सीता वसणहारा सच दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। कुदरत कादर वेखे विगसे पावे सार, वेखणहारा दिस ना आइंदा। जुग चौकड़ी हो त्यार सतिजुग त्रेता द्वापर लए हुदार, कलयुग अन्तिम वेला आइंदा। सेवा कर कर थक्के गुर अवतार, पीर पैग़म्बर गए हार, जीव जंत लख चुरासी गृह मन्दिर घर घर सर्ब कुरलाइंदा। आत्म करे ना कोई ठंडी ठार, नेत्र लोचण नैण देवे ना कोए दरस दीदार, ईद दीद चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची धार आप प्रगटाइंदा। साची धार प्रगट जोत, जोती जाता खेल कराइंदा। लख चुरासी एका ओट, एका इष्ट मनाइंदा। वरन बरन नाता तोड़े झूठी गोत, आत्म परमात्म एका गंढ्ढ पवाइंदा। आसा तृष्ना माया ममता हउमे हंगता कढ्ढे खोट, दूई द्वैती पड़दा लाहइंदा। तन नगारे शब्द अगम्मी लाए चोट, अनाद अनादी नाद सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा खेल आप वखाइंदा। साचा खेल पुरख समरथ, कलयुग अन्त अन्त जणाईआ। सतिजुग त्रेता दआपर लोकमात चलाया रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रगट, परम पुरख आपणा वेस वटाईआ। करे प्रकाश निर्मल जोत,

पंज तत्त ना कोए वड्याईआ। वसणहारा साचे कोट, सम्बल डेरा एका लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच घर वसे सच्चा माहीआ। सम्बल नगर सच टिकाणा, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। शब्द अगम्मी इक्क बबाणा, हरि पुरख निरँजण आप उडाइंदा। एकँकारा हो प्रधाना, आदि निरँजण नूर धराइंदा। अबिनाशी करता जाणी जाणा, श्री भगवान सेव कमाइंदा। पारब्रह्म बण मर्द मर्दाना, वड मर्दानगी आप रखाइंदा। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म निशाना, लख चुरासी घर घर आप टिकाइंदा। बोध अगाधी एका गाणा, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर परम पुरख वेखे मार ध्याना, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करे खेल श्री भगवाना, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट हो निहकलंक बली बलवाना, बल आपणा आप जणाइंदा। दो जहान झुलाए सच निशाना, सति सतिवादी आप उठाइंदा। लेखा जाणे गोपी कान्हा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचा आप वड्याइंदा। दर घर सच्चा सचखण्ड, हरि साचा सच जणाइंदा। पुरख अबिनाशी वंडे वंड, दूसर संग ना कोए वखाइंदा। थिर घर साचे बह बह गाए छन्द, गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां देवे इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाइंदा। लहिणा देणा चुक्के बत्ती दन्द, रसना जिह्वा मोह चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर मन्दिर आप वड्याइंदा। घर मन्दिर वेखे खोल्हे ताक, घर घर वज्जे वधाईआ। घर मेला सज्जण पाकी पाक, पत्तत पुनीत लए तराईआ। घर सोहला ढोला गाए भविख्त वाक्, अनुभव आपणा भेव जणाईआ। घर आत्म परमात्म दस्से इक्को ज़ात, वरन बरन ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर साचे दए वड्याईआ। दर साचे वड़याई वड्डा वड, हरि सज्जण आप रखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणे अन्तर आपे कढ्ढ, लोकमात वेख वखाइंदा। जुगा जुगन्तर धुर दरबारी धुर दुआरे लए सद्द, सच फ़रमाणा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम खेल जणाइंदा। कलयुग खेल लैणा जाण, जानणहार आप जणाईआ। पुरख अबिनाशी हो प्रधान, दो जहान वेखे चाँईं चाँईंआ। सचखण्ड दआरे सच निशान, लोकमात दए झुलाईआ। सतिजुग मार्ग लाए हो मेहरवान, दीनन आपणी दया कमाईआ। भगत भगवन्त करे परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। वस्त अगम्मी देवे दान, निज घर साचे आप वरताईआ। सुरती शब्दी मेला गोपी काहन, एका बंसरी नाम सुणाईआ। पीर पैग़म्बर दए पैग़ाम, कलमा नबी आप पढ़ाईआ। मुकामे हक़ वसे धाम, दरगाह साची आसण लाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे आण, निहकलंका नाउँ रखाईआ। गुरमुख सज्जण लए पछाण, जुग विछड़े मेला लए मिलाईआ।

एका राग सुणाए कान, सोहँ ढोला सो पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, अपरम्पर आप कराइंदा। निरगुण निरगुण लै अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। सम्बल नगर धाम न्यारा, साढे तिन्न हथ्थ आसण लाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, जै जैकार आप अल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कारा, करोड़ तेतीसा सीस झुकाइंदा। तेई अवतार खड़े दुआरा, भगत अठारां नाल मिलाइंदा। ईसा मूसा करे पुकारा, मुहम्मद एका ओट रखाइंदा। नानक गोबिन्द बोल जैकारा, डंका फतहि इक्क सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट होए कल्की अवतारा, कल आपणी आप धराइंदा। महांबली छले सर्ब संसारा, वल छल आपणा खेल वखाइंदा। शाह सुल्ताना करे ख़ुआरा, राज राजानां मेट मिटाइंदा। ग़रीब निमाणयां दए हुलारा, फड़ बांहों गले लगाइंदा। ऊँचां नीचां वखाए इक्क दरबारा, ज़ात पात ना कोए वंडाइंदा। आत्म परमात्म दे सहारा, ब्रह्म पारब्रह्म वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि मन्दिर आप वड्याइंदा। हरि मन्दिर वेखे काया तन, तत्तव तत्त तत्त जणाईआ। आसा तृष्ना मेटे मन, मन वासना दए खपाईआ। पंच विकारा देवे डंन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। करे वसेरा साची छप्पर छन्न, चार दीवार ना कोए रखाईआ। होए प्रकाश कोटन कोटि सूरज चन्न, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। साचा देवे नाम धन, धन ख़ज़ीना इक्क लुटाईआ। चार वरनां बेड़ा देवे बन्न्ह, बरन अठारां लेखे पाईआ। साचा राग सुणाए कन्न, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर रसना कहिण धन्न धन्न, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। जो घड़या सो देवे भन्न, भन्नणहार तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन मेला लए मिलाईआ। घड़न भन्नणहार समरथ, लख चुरासी खेल कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर निरगुण सरगुण चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। कलयुग अन्तिम सीआं वंडी साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, रविदास चुमारा लेख लिखाइंदा। कलयुग अन्तिम खेड़ा होणा भट्ठ, त्रैगुण अग्नी तत्त तपाइंदा। पुरख अबिनाशी गेड़नहारा उलटी लट्ठ, उलटा गेड़ा आप दिवाइंदा । जन भगतां मार्ग दस्से सच सच्च, सच नाम समझाइंदा। काया माटी भाण्डा कच्च, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। मनुआ नटुआ रिहा नच्च, नच्च नच्च आपणा ताल वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुर गुर आप जणाइंदा। गुरमुख मीता गुर गुर सज्जण, हरि सज्जण दया कमाइंदा। कलयुग अन्तिम आया पड़दे कज्जण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। चरन धूढ़ कराए साचा मजण, दुरमति मैल धुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाइंदा। हरिजन मेला एका घर, घर साचे वज्जे वधाईआ। दीन मज़्हब

चुक्के डर, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा रिहा कर, पिछली रीती दए खपाईआ। मन्दिर मसीती एका नज़री आए हरि, ठाकर दुआरे ठाकर आपणा रूप वखाईआ। शिवदुआले साचे टिल्ले बहे चढ़, उच्च महल्ले सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे एका इष्ट दृढ़ाईआ। एका इष्ट आत्म गुरदेव, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। आदि जुगादि अलख अभेव, अगम्म अथाह खेल कराइंदा। हरिजन लेखे लाए सेव, सेवक आपणा रूप वटाइंदा। अमृत आत्म देवे मेव, हँ ब्रह्म एका रस चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे आप जगाइंदा। हरिजन साचा जाए जाग, सतिगुर पूरा आप जगाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर लग्गे भाग, गृह मन्दिर होए रुशनाईआ। दीपक जोती जगे चिराग़, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। जन्म जन्म दा धोवे दाग़, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, एका बख्शे सरन सरनाईआ। पिता पूत लडाए लाड, गोद सुहञ्जणी आप सुहाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पूरब लेखा रखे याद, कलयुग अन्तिम लहिणा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए तराईआ। हरिजन साचा सतिगुर तार, तारनहार दया कमाइंदा। लख चुरासी गेड़ नवार, आवण जावण फंद कटाइंदा। नित नवित देवे दरस दीदार, निज नेत्र नैण खुल्हाइंदा। कर किरपा लाए पार, बेड़ा मँझधार ना कोए रुढ़ाइंदा। कलयुग अन्तिम पावे सार, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। सतिजुग साची करे कार, करनी करता आप कमाइंदा। चार वरनां दए अधार, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश आपणे अंग लगाइंदा। सर्ब जीआं दा इक्क प्यार, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। सोहँ शब्द सति जैकार, जै जैकारा आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा सच निशाना हरिजन साचा आप प्रगटाइंदा। हरिजन साचा सच निशान, हरि जू लोकमात झुलाईआ। सृष्ट सबाई दए ज्ञान, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। घट घट बैठा वेखे मार ध्यान, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। लख चुरासी होई हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। नाता जुड़या पंज शैतान, आसा तृष्ना करे लड़ाईआ। नज़र ना आए श्री भगवान, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव जहान, जीवण जुगत ना कोए जणाईआ। जिस जन उपर होए आप मेहरवान, पूरब लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख वेखे थाउँ थाईंआ। गुरमुख वेखे थान थनंतर, सृष्ट सबाई फोल फोलाइंदा। आप बुझाए जगत बसन्तर, अमृत मेघ इक्क बरसाइंदा। सोहँ सुणाए साचा मन्त्र, मन्त्र एका नाम जणाइंदा। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, पड़दा ओहला ना कोए वखाइंदा।

खेले खेल गगन गगनंतर, मंडल मण्डप डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख सज्जण मेले आण, लख चुरासी फोल फोलाइंदा। लख चुरासी फोलण फोले, निरगुण वडी वड्याईआ। शब्द अगम्मी कंडे तोले, तोलणहारा नज़र किसे ना आईआ। साची धारन इक्को बोले, ना कोई मात सके बदलाईआ। भाग लगाए काया चोले, चोला आपणा लए वटाईआ। गुरमुख बिठाए साचे डोले, शब्दी डोला इक्क बणाईआ। एथे ओथे वसे कोले, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख वेखे मार ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ।

२६ हाढ़ २०१९ बिक्रमी सुरजीतम सिँघ दे गृह राजो माजरा ज़िला अम्बाला

सतिजुग दा सति विहारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण हो उज्यारा, दो जहानां वेख वखाइंदा। एकँकारा खोल्ह किवाड़ा, आदि निरँजण दीप जगाइंदा। अबिनाशी करता दे सहारा, श्री भगवान ओट रखाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म बण वणजारा, लख चुरासी हट्ट चलाइंदा। आत्म परमात्म इक्क जैकारा, जै जै आपणा नाउँ अल्हाइंदा। साचा मार्ग विच संसारा, महांसारथी आप रखाइंदा। कलयुग उतरे पार किनारा, लोकमात रहिण ना पाइंदा। प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतारा, नर हरि साची कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। सतिजुग साचे साची दात, सतिगुर पूरा आप दिवाईआ। एका अक्खर वड करामात, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। नाता तोड़े ज़ात पात, दीन मज़्हब दए मिटाईआ। सर्ब जीआं प्रभ देवे साथ, सगला संग आप अख्वाईआ। लेखा जाण त्रिलोकी नाथ, त्रै त्रै आपणा रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म पूजा पाठ, साचा मन्त्र दए पढ़ाईआ। लेखा चुक्के तीर्थ अठसाठ, आत्म सरोवर एका दए नुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा खेल रचाईआ। सतिजुग साचा सति सतिवाद, सति सतिवादी मात लगाइंदा। कलयुग मेटे वाद विवाद, कूड़ कुड़यारा मोह तुड़ाइंदा। सृष्ट सबाई वज्जे एका नाद, धुंन आत्मक राग सुणाइंदा। शब्द अगम्मी बोध अगाध, सो पुरख निरँजण आप दृढ़ाइंदा। भगत भगवन्त मेल मिलावा मोहण माधव माध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा रंग रंगाइंदा। सतिजुग साचा चाढ़े रंग, रंगणहार आप अख्वाइंदा। कलयुग मेटे भेख पखण्ड, कूड़ी क्रिया मोह चुकाइंदा। सर्ब जीआं सुणाए एका छन्द, जीव जंत जंत जणाइंदा। भाण्डा भरम भउ ढाहे दूई द्वैती कंध, गढ़्ह हँकार आप तुड़ाइंदा। जीव जंत आत्म परमात्म देवे सच

अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा बन्धन पाइंदा। सतिजुग साचा बन्धन पा, पारब्रह्म प्रभ खेल कराइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश दए मिटा, आत्म परमात्म जोड़ जोड़ाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ वेखे थाउँ थाँ, गुर दर आपणा वेस वटाइंदा। साचा इष्ट इक्क प्रगटा, पुरख अकाल दीन दयाल नूर नुराना डगमगाइंदा। सृष्ट सबाई लए जगा, जागरत जोत इक्क वखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी लए पढ़ा, पुस्तक हथ्थ ना कोए रखाइंदा। सत्तां दीपां दए सलाह, सलाहगीर फेरा पाइंदा। साचा मार्ग देवे ला, दो जहानां साचे राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा संग निभाइंदा। सतिजुग तेरा साचा संग, हरि सतिगुर आप निभाईआ। घर घर वज्जे इक्क मृदंग, गृह गृह नाद सुणाईआ। नव दुआरे आपे लँघ, घर दस्सवें बूझ बुझाईआ। गीत सुहागी साचा छन्द, गोबिन्द गोबिन्द अल्हाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, हरिजन साचे लए मिलाईआ। नाता तुट्टे बत्ती दन्द, अजपा जाप आप कराईआ। लख चुरासी आवण जावण मुक्के पन्ध, गेड़ा गेड़ दए चुकाईआ। एथे ओथे दो जहान श्री भगवान होए संग, सगला संग आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे धन्दे लाईआ। सतिजुग साचे साची ओट, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। धर्म दुआरा किला कोट, एका बंक सुहाइंदा। नाम निधाना लग्गे चोट, चोट नगारे आप लगाइंदा। लख चुरासी वासना कढ्ढे खोट, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा वेस वटाइंदा। सतिजुग साचा वेस पुरख अगम्म, अलख अगोचर आप कराईआ। जन भगतां मेला कर श्री भगवन, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। कर प्रकाश बिन सूरज चन्न, चन्द चांदनी इक्क चमकाईआ। पंच विकारा दए डंन, आसा तृष्ना दए मिटाईआ। लेखा जाणे जननी जन, धन धन जणेंदी माईआ। एका राग सुणाए कन्न, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश अन्तिम जायण मन्न, निउँ निउँ सीस जगदीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचा रंग वखाईआ। सतिजुग साचे चढ़े चा, भगत भगवन्त आप वड्याइंदा। पारब्रह्म प्रभ मिले मलाह, बण खेवट खेटा बेड़ा कंध उठाइंदा। आत्म परमात्म देवे सच सलाह, दूजा अक्खर ना कोए पढ़ाइंदा। शब्द विचोला इक्क बणा, गुर गुर नाउँ धराइंदा। पिछला लहिणा दए चुका, चार युग आपणी झोली पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम पार करा, पार किनारा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सतिजुग साचा लए प्रगटा, लोकमात धरत मात गोद सहाइंदा। साची सिख्या इक्क जणा, साख्यात खेल कराइंदा। निरगुण भिच्छया आपणी पा, सरगुण झोली आप भराइंदा।

ऊँच नीच राउ रंक दिसे कोई ना, राज राजान शाह सुल्तान एका दर सुहाइंदा। हरिजन वेखे थाउँ थाँ, नौ खण्ड पृथ्मी फोल फोलाइंदा। कर किरपा पकड़े बांह, पकड़नहारा दिस किसे ना आइंदा। दो जहानां करे सच न्याँ साचे तख्त सोभा पाइंदा। गुरमुखां सिर रखे ठंडी छाँ, अग्नी तत्त ना कोए तपाइंदा। कलयुग लहिणा देणा दए मुका, सतिजुग साचा संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त इक्क वरताइंदा। साची वस्त सतिजुग धार, सति पुरख निरँजण आप वरताईआ। सर्ब जीआं दा इक्क प्यार, प्यार प्यार नाल बंधाईआ। सृष्ट सबाई इक्क धार, एका धन्दे दए लगाईआ। आत्म परमात्म इक्क जैकार, साचा सोहला इक्क सुणाईआ। ईश जीव दए अधार, जगदीस वडी वड्याईआ। ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाए मेलणहार, घर मेला सहिज सुभाईआ। गुर चेला सोहे इक्क दुआर, घर ठाकर स्वामी वेखे चाँईं चाँईंआ। आत्म सेजा कर त्यार, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता घर घर विच ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग आपणा भेव चुकाईआ। सतिजुग खोल्हे हरि जू भेव, भेव अवल्लड़ा आप जणाइंदा। आदि पुरख वड देवी देव, देवत सुर सीस निवाइंदा। अलख अगम्म अथाह अभेव, अगोचर आपणी कार कराइंदा। जन भगतां देवे साचा मेव, रसना रस इक्क चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची वंड वंडाइंदा। सतिजुग साची वंडे वंड, कलयुग लहिणा दए मुकाईआ। पुरख अबिनाशी सुत्ता दे कर कंड, अन्त करवट लए बदलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मेटे भेख पखण्ड, जूठ झूठ दए गंवाईआ। सतिजुग साचा चढ़े चन्द, सच सुच्च करे रुशनाईआ। भगत भगवन्त जणाए इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द इक्क दरसाईआ। बिन अक्खर सुणाए सोहला छन्द, गीत गोबिन्द आप अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस हरि करतार, आदि जुगादि वटाइंदा। कलयुग अन्तिम हो त्यार, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। निहकलंक हो उज्यार, नाम डंका इक्क सुणाइंदा। सृष्ट सबाई करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। सतिजुग आवे आपणी वार, थित वार वेला वक्त ना कोए वखाइंदा। किरपा करे आप निरँकार, कर किरपा वेख वखाइंदा। बीस बीसा पावे सार, जगत जगदीसा वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा देवे दान, कलयुग मिटे अन्त निशान, कूड़ी क्रिया आप मिटाइंदा।

२६ हाढ़ २०१९ बिक्रमी भजन सिँघ दे गृह शेख़ पुर ज़िला अम्बाला

सतिजुग चले साचा नाउँ, सो पुरख निरँजण आप चलाइंदा। करे खेल अगम्म अथाहो, बेपरवाह भेव चुकाइंदा। आत्म परमात्म पकड़े बांहों, निरगुण निरगुण गोद बहाइंदा। दरगाह साची देवे सच्चा थाउँ, थान थनंतर आप वड्याइंदा। दो जहानां पिता माउँ, पूत सपूता गोद सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। सतिजुग साचे देवे दात, दाता दानी आप वरताइंदा। भगत भगवन्त बन्न्हे नात, पुरख बिधाता जोड़ जोड़ाइंदा। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाइंदा। सृष्ट सबाई एका गाथ, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। एका पूजा एका पाठ, इष्ट गुरदेव इक्क वखाइंदा। एका तीर्थ एका ताट, सर सरोवर इक्क नुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा खेल वखाइंदा। सतिजुग साचे देवे दान, देवणहार हरि अख्वाइंदा। कलयुग मेटे कूड़ निशान, चारों कुण्ट फेरा पाइंदा। वेखणहारा दो जहान, दोए दोए आपणा रूप धराइंदा। निरगुण सरगुण हो बलवान, सरगुण निरगुण आपणा बल रखाइंदा। शब्द अगम्मी वड मेहरवान मेहरवान मेहरवान, दीनन आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। भेव अभेदा जाए खुल्ह, सो पुरख निरँजण आप खुल्हाईआ। सतिजुग देवे नाम अनमुल्ल, अनमुलड़ी दात आप वरताईआ। लख चुरासी बणाए एका कुल्ल, वरन बरन ना वंड वंडाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश कोई ना कहे भुल्ल, आत्म परमात्म साचा नाता जोड़ जोड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा लए प्रगटाईआ। सतिजुग साचा मात रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। महांबली हो प्रतख, रूप अनूप आप जणाइंदा। भगत भगवन्त लए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सति सतिवादी मार्ग दस्स, साचे राहे आपे पाइंदा। एका नाम सुणाए साचा जस, जस वेद पुराण चुकाइंदा। सन्तन मेला हस्स हस्स, घर साचे आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग आपणा नाउँ चलाइंदा। सतिजुग नाउँ सोहँ सो, सो पुरख निरँजण करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म बीज देवे बो, पत्त डाल्ही फुल महकाईआ। निरगुण जेहा निरगुण हो, सरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह सतिजुग धार, सति सतिवादी आप चलाइंदा। चार वरनां दए अधार, एका घर बहाइंदा। चार वरनां इक्क प्यार, एका नैण नैण मिलाइंदा। चार वरनां इक्क जैकार, एका अक्खर नाम सुणाइंदा। चार वरनां इक्क शंगार, एका बस्त्र तन हंढाइंदा। चार वरनां इक्क वणजार, नाम हट्ट इक्क खुल्हाइंदा। चार वरनां इक्क दातार, निरगुण दाता नज़री आइंदा। सृष्ट सबाई पावे

सार, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाइंदा। सत्तां दीपां हो उज्यार, जोती जाता डगमगाइंदा। पूरब लहिणा देणा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए नवार, लेखा लेखे सब दा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन, निरगुण आपणा आसण लाइंदा। सच सिँघासण आसण ला, सो पुरख निरँजण खेल खलाइंदा। शाहो भूप बण मलाह, सतिगुर आपणा नाउँ चलाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर साध सन्त दर लए बुला, भगत भगवन्त पड़दा लाहइंदा। एका अक्खर एका वार एकँकारा दए सुणा, आखर आपणा भेव चुकाइंदा। सिफ्त सालाही बेपरवाह, सिफ्ती सिफ्त ना कोए जणाइंदा। रैहबर बणे आप ख़ुदा, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम फेरा पा, निहकलंक आपणा नाउँ वड्याइंदा। अमाम अमामां आप अख्वा, शाह सुल्ताना भेव चुकाइंदा। शब्द दमामा इक्क वजा, दो जहानां आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग देवे साचा वर, धरत मात साची गोद सुहाइंदा। सतिजुग छोटा वेखे बाला, बालक आपणी दया कमाईआ। करे खेल हरि गोपाला, गोबिन्द वड वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बणाए सच्ची धर्मसाला, धर्म दुआरा इक्क वखाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, हरिजन जागरत जोत करे रुशनाईआ। लहिणा देणा चुक्के शाह कंगाला, ग़रीब निमाणे गोद उठाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाला, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। सतिजुग दस्से राह सुखाला, एका अक्खर कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुच्च रिहा दृढ़ाईआ। सच सुच्च साचा मन्त्र, नमो सति सति जणाइंदा। सर्ब जीआं गत जाणे अन्तर, घट घट डेरा लाइंदा। कलयुग मेटे अग्न बसन्तर, अमृत मेघ बरसाइंदा। सर्ब जीआं दा इक्को मन्त्र, सोहँ सो आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। सतिजुग साचे वड वड़याई, सो पुरख निरँजण आप दिवाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार वेखण चाँईं चाँईं, नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा । पुरख अबिनाशी खेल रचाई, लोकमात वंड वंडाइंदा। कलयुग अन्तिम होए जुदाई, जुदा आपणा अंग वखाइंदा। सतिजुग साचे करे कुड़माई, घर साचे आप बहाइंदा। धरनी धरत धवल मेला रिहा मिलाई, मिल मिल आपणा राग अल्हाइंदा। दोहां विचोला सच्चा शहिनशाही, शाह पातशाह आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा हुक्म चलाइंदा। सतिजुग हुक्म एका वार, सतिगुर पूरा आप सुणाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश एका घर दए बहाल, एका मन्दिर सोभा पाईआ। सृष्ट सबाई वखाए इक्क धर्मसाल, धर्म दुआरा आप सुहाईआ। दिवस रैण रैण दिवस करे प्रितपाल, समरथ पुरख वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग देवे माण वड्याईआ। सतिजुग सोया कलयुग अन्तिम उठे, चौथा युग लए

अंगड़ाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुते, पारब्रह्म दया कमाईआ। लोकमात सुहाए साची रुत्ते, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। कूड़ कुड़यारा जड़ आपे पुट्टे, शौह दरयाए दए रुढ़ाईआ। पंच विकारा फड़ फड़ कुट्टे, नाम खण्डा हथ्थ चमकाईआ। गुरमुख वेखे जन्म जुग दे रुस्से, फड़ बांहों गले लगाईआ। पूरब लेखा आपे पुच्छे, दूसर संग ना कोए रलाईआ। देवे दरस जो अंदर बैठा लुके, आपणा पर्दा दए चुकाईआ। सिँघ रूप हो हो बुक्के, शहिनशाह वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे आप जगाईआ। सतिजुग साचा जाए जाग, सो पुरख निरँजण आप जगाइंदा। अन्तर उपजे इक्क वैराग, बण वैरागी नैणां नीर वहाइंदा। चारों कुण्ट वेखे नज़र ना आए कोई सज्जण साक, साचा संग ना कोए निभाइंदा। पीर फ़कीर ना कोए पाकी पाक, ख़ाकी तन सर्ब डराइंदा। कोए ना चढ़े साचे राक, असव घोड़ा ना कोए दौड़ाइंदा। शरअ शरीअत बध्धा नात, कलयुग कलमा आप पढ़ाइंदा। सृष्ट सबाई नाता जुड़या ज़ात पात, वरन बरन संग ना कोए छुडाइंदा। कोए ना जाणे हरि की ज़ात, अज़ाती भेव ना कोए मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। सतिजुग उठ उठ नेत्र रोवे, नैण नैणां नीर वहाईआ। कवण बीज साचा बोवे, पत्त डाल्ही दए महकाईआ। आपणे जेहा आपे होवे, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। कलयुग कूड़ी दुरमति मैल धोवे, निर्मल नीर सीर प्याईआ। अमृत रस निझर चोवे, झिरना एका नाम झिराईआ। निरगुण जोत आत्म बलोवे, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। आत्म सेजा सच सिँघासण आपे सोवे, आलस निंद्रा आप मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि सतिजुग साचे दए जणाईआ। सतिजुग साचा गया जाण, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। हउँ बालक बाल नादान, तेरा भेव कोए ना आइंदा। तूं साहिब चतुर सुघड़ सुजान, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। जुग जुग खेल करे महान, तेरी महिमा गणत ना कोए गणाइंदा। कलयुग अन्तिम मेट कूड़ निशान, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। चार वरन करे परवान, ऊँच नीच ना कोए रखाइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई तेरा नाउँ सारे गाण, एका नाउँ आप समझाइंदा। तेई अवतार भगत अठारां ईसा मूसा संग मुहम्मद दर दरबार मंगण दान, गुर अवतार सीस झुकाइंदा। जोधा सूरबीर बली बलवान, परम पुरख पतिपरमेश्वर आपणा बल आप जणाइंदा। एथे ओथे दो जहानां हो प्रधान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां एका नाउँ सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग आपे लाइंदा। साचा नाउँ गुण निधान, गुणवन्ता आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन परवान, दर बैठे सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवन्त साचे सन्त सारे गाण, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सतिजुग

मिल्या इक्को दान, पुरख अबिनाशी झोली पाईआ। सोहँ शब्द होए प्रधान, लख चुरासी दए वड्याईआ। पिछला मिटे सर्ब निशान, अग्गे लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका नाउँ दए समझाईआ। एका नाउँ हरि निरँकार, दूसर अवर ना कोए रखाइंदा। सो पुरख निरँजण निराकार, निरगुण आपणा भेव चुकाइंदा। हँ ब्रह्म कर पसार, लख चुरासी डेरा लाइंदा। काया माटी दे आधार, नाड़ी चमड़ा सोभा पाइंदा। जोती जाता हो उज्यार, पुरख बिधाता वेस वटाइंदा। इक्क इकांता वेखणहार, अकल कल भेव चुकाइंदा। राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख़ुआर, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। ग़रीब निमाणयां पावे सार, जगत नताणयां गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग झोली आप भराइंदा। सतिजुग झोली नाम भण्डारा, हरि जू हरि हरि आप भराईआ। लोकमात दा सच विहारा, बण बिवहारी आप समझाईआ। भगत भगवन्त करे उज्यारा, भगवन मेला सहिज सुभाईआ । सच धर्म दा इक्क दुआरा, सति सतिवादी दए वखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ कर त्यारा, त्रैगुण अतीता वेखे चाँईं चाँईंआ। अंदर बाहर गुपत ज़ाहर इक्को लाए सच्चा नाअरा, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर मन्दिर इक्क सुहाईआ। सतिजुग मन्दिर सच महल्ला, साढे तिन्न तिन्न बंक सुहाया। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, बण सेवक सेव कमाया। भगत फड़ाए आपणा पल्ला, भगवन आपणी दया कमाया। सतिजुग दस्से राह सुखल्ला, साचा मार्ग इक्क दृढ़ाया। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, अटल्ल पदवी दए वखाया। आपणे प्रकाश आपे बल्ला, जोती जोत रुशनाया। सच संदेस एका घल्ला, सो पुरख निरँजण गीत गोबिन्द आप अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग देवे साचा दान, गोपी काहन वेख वखाया । गोपी काहन भगत भगवन्त, घर एका सोभा पाईआ। एका सेजा सोभावन्त, एका मन्दिर ख़ुशी वखाईआ। एका गृह बणाए बणत, एका दर मिले वड्याईआ। एका नाम एका मंत, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग देवे साचा वर, वर दाता आप अख्वाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी करनी रिहा कर, करता पुरख करनहार बेपरवाहीआ।