२६ हाढ़ २०१९ बिक्रमी मेहर सिँघ दे गृह शेख़ पुर ज़िला अम्बाला
सचखण्ड निवासी सच दरबार, दरगाह साची आप लगाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दार, शहिनशाह आपणा हुक्म सुणाइंदा। शब्दी सुत कर त्यार, सच संदेसा इक्क अल्हाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां कर ख़बरदार, दो जहानां वेख वखाइंदा। चौदां लोक दए आधार, चौदां तबक भेव चुकाइंदा। गुर पीर दए उठाल, पैग़म्बर आपणा पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार आप लगाइंदा। सच दरबार लाए करतार, करता पुरख वडी वड्याईआ। तख्त निवासी एकँकार, अकल कल आपणी खेल कराईआ। जुग जुग लहिणा देणा दए उतार, कर्ज़ा मकरूज़ ना कोए रखाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतार, नर हरि आपणा वेस वटाईआ। बोध अगाधा बोल जैकार, शब्द अनादी नाद सुणाईआ। सृष्ट सबाई पाए सार, लख चुरासी वेखे थाउँ थाईंआ। हुक्मी हुक्म करे वरतार, सच संदेसा इक्क अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड वसे साचा माहीआ। सचखण्ड वसे शाह सुल्ताना, शहिनशाह आपणा खेल कराइंदा। आदि जुगादी हुक्मराना, जुग जुग हुक्म चलाइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रधाना, दो जहानां वेख वखाइंदा। शब्द अगम्मी इक्क तराना, त्रैगुण अतीता आप सुणाइंदा। करे खेल वड बलवाना, बल आपणा आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे सोभा पाइंदा। सच दुआरे राजन राज, शाहो भूप आसण लाईआ। पारब्रह्म प्रभ रचया काज, श्री भगवान वेखे चाँईं चाँईंआ। जन भगतां रखे लाज, समरथ हथ्थ वडी वड्याईआ। निरगुण सरगुण मारे अवाज़, सरगुण निरगुण लए जगाईआ। सति सतिवादी सति चलाए जहाज़, हरिजन बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। लोकमात वेखे मार झात, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। गुरमुख बणाए सज्जण साक, सगला संग आप निभाईआ। पाक रसूल पाकी पाक, कलमा नबी नबी पढ़ाईआ। पतिपरमेश्वर प्रगट होया साख्यात, साखी सतिजुग दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारे सोभा पाईआ। सच दरबारे एकँकार, इक्क इकल्ला आसण लाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दोए दोए जोड़ करन निमस्कार, चरनी सीस सर्ब झुकाइंदा। करोड़ तेतीसा रोवे ज़ारो ज़ार, सुरपति इन्द नाल मिलाइंदा। तेई अवतार बणन भिखार, दर दर अलख सर्ब जगाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद गल अल्फ़ी एका डार, अल्फ़ ये पन्ध मुकाइंदा। उच्ची कूक कूक पुकार, आलमीन इलाही नूर इक्क दरसाइंदा। मुकामे हक़ खेल अपार, हक़ हक़ीक़त आप जणाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। कलयुग अन्तिम हो त्यार, महांबली आपणा वेस वटाइंदा। अमाम अमामां वड सिक्दार, जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे साचे चढ़, साचे तख्त सोभा पाइंदा। सचखण्ड दवारे हरि जू चढ़या, सच सिँघासण सोभा पाईआ। निरगुण पल्लू निरगुण फड़या, निरगुण निरगुण बंध बंधाईआ। निरगुण घाड़न निरगुण घड़या, निरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। निरगुण अक्खर निरगुण पढ़या, चौदां विद्या ना कोए वड्याईआ। अग्नी हवन कदे ना सड़या, जन्म मरन विच ना फेरा पाईआ। निरभउ हो कदे ना डरया, भय आपणा सर्ब वखाईआ। आपणा खेल आपे करया, करता पुरख वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपे वड़, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। गृह मन्दिर सच महल्ला, सचखण्ड निवासी आप सुहाइंदा। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, आदि जुगादी सोभा पाइंदा। सच सिँघासण एका मल्ला, चरन कँवल कँवल चरन चरन चरन आप टिकाइंदा। जोती शब्दी निरगुण निरगुण आपे रल्ला, सरगुण आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा आप वड्याइंदा। सच दुआरा सोभनीक, सोभावन्त आप सुहाईआ। बेऐब परवरदिगार लाशरीक, इक्क इकल्ला खेल कराईआ। मेटणहारा जगत अन्धेरा तारीक, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। मार्ग दस्से इक्क बारीक, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। सतिजुग मार्ग लाए ठीक, कलयुग ठीकर भन्न वखाईआ। दूर दुराडा दिसे नज़दीक, नेरन नेरा आपणा फेरा पाईआ। अठ्ठे पहर वसे चीत, गुरमुख सज्जण आप जगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जाणे साची रीत, रीतीवान वड वड्याईआ। करे खेल आप अनडीठ, अनडिठड़ी धार चलाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को गीत, सोहँ सो करे पढ़ाईआ। काया करे ठंडी सीत, अग्नी तत्त ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी परखणहारा नीत, घर घर बैठा डेरा लाईआ। घर घर अंदर वसे भगवान, नेत्र लोचण नैण दिस किसे ना आइंदा। गुरमुख विरला चतुर सुजान, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। आत्म अन्तर देवे ज्ञान, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। एका राग सुणाए कान, छत्ती राग मुख शरमाइंदा। अनहद नाद वजाए सच्ची धुन्कान, धुंन आत्मक आप अल्हाइंदा। पंचम सख़ीआं मेला साचे काहन, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। आत्म सेजा कर परवान, सेज सुहञ्जणी आप हंढाइंदा। सतिजुग साचे देवे दान, दाता दानी दया कमाइंदा। सुरत सवाणी मिले हाणी राम, रमइया राम आपणे रंग रंगाइंदा। इलाही कलमा दए पैग़ाम, सदा अजां बांग आप सुणाइंदा। नानक गोबिन्द कर प्रणाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपे खड़, स्वच्छ सरूप रूप दरसाइंदा। सचखण्ड दवारे स्वच्छ सरूप, सवै शक्ती आप जणाईआ। वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा नज़री आईआ। मेटणहारा जूठ झूठ, सच सुच्च लए प्रगटाईआ। पावे सार पंज तत्त काया कलबूत, कलमा नबी आप पढ़ाईआ। आत्म
आत्म देवे सच सबूत, परमात्म वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दवारे बैठा सोभा पाईआ। सचखण्ड दवारा लोकमात, मातर भूमी आप बणाइंदा। निरगुण वेखे मार झात, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आपणा कुण्डा लाहइंदा। चौदां तबक खोल्हे ताक, चौदां हट्ट आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। सतिजुग मेला गुर गुर धार, गुर सतिगुर दए वड्याईआ। वरन बरन करे प्यार, साची सरन इक्क समझाईआ। एका अक्खर कर त्यार, पंच विकारा सत्थर दए कराईआ। बजर कपाटी पत्थर देवे पाड़, दूई दूई द्वैती पड़दा लाहीआ। अग्नी लग्गे ना तत्ती हाढ़, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। करे प्रकाश बहत्तर नाड़, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। गुरमुख वेखे साचे लाड़, शब्दी घोड़े आप चढ़ाईआ। एथे ओथे चले नाल नाल, दो जहानां विछड़ कदे ना जाईआ। रातीं सुत्तयां दरस दए दिखाल, अनदरसी आपणी दया आप कमाईआ। सदा सुहेला करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत दए जणाईआ। काया मन्दिर अंदर वखाए सच्ची धर्मसाल, गुरुदुआरा मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआला एका नज़री आईआ। समरथ पुरख दीन दयाल, साची सेजा बैठा आसण लाईआ। गुरमुख वेखे छोटे बाल, बाल अञ्याणे गोद उठाईआ। एका मार्ग दए सखाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड मेला सहिज सुभाईआ। सचखण्ड मेला गुर गुर धाम, गुर मूर्त अकाल दृढ़ाइंदा। घर ठाकर स्वामी मिले राम, घर मन्दिर इक्क वड्याइंदा। घर मेला घनईया निरगुण शाम, साची बंसरी नाम सुणाइंदा। घर पीर पैग़म्बर दए कलाम, कलमा नबी रसूल पढ़ाइंदा। घर नानक निरगुण जणाए सति नाम, नाम सति सति बुझाइंदा। घर गोबिन्द गुर गुर करे प्रणाम, पुरख अकाल सीस झुकाइंदा। बण विचोला दो जहान, दोए दोए वेस वटाइंदा। कलयुग अन्तिम मिटे निशान, पुरख अबिनाशी आप मिटाइंदा। सतिजुग सच करे प्रधान, सति सतिवादी राह चलाइंदा। सृष्ट सबाई दए ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। गुरमुख सज्जण आप पछाण, गुर चेला रूप वटाइंदा। पूरब जन्म दा लहिणा देवे आण, लेखा सब दा आप मुकाइंदा। भगत भगवन्त मिल मिल ख़ुशी मनाण, गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर मकान, बंक दुआरी बंक सुहाइंदा। रविदास चुमारा लिख लिख लेख महान, साढे तिन्न तिन्न वंड वंडाइंदा। सम्बल खेड़ा वसे नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। सतिजुग साचा करे परवान, साचा लेखा इक्क समझाइंदा। राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान सोहँ ढोला सारे गाण, आत्म परमात्म परम पुरख भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारे देवे वर, वर दाता
आपणी दया कमाइंदा। वर दाता दीन दयाल, दीनन आपणी दया कमाईआ। गुरसिख गुर गुर लए उठाल, गुर मन्त्र बूझ बुझाईआ। वेले अन्त ना खाए काल, महांकाल ना भय जणाईआ। सतिगुर पूरा वेले अन्त करे प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। फल लगाए काया डाल, पत्त डाल्ही आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख गुर गुर लए उठाईआ। गुरमुख गुर गुर एका दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। गुरमुख गुर गुर एका घर, घर एका सोभा पाइंदा। गुरमुख गुर गुर एका वर, नार कन्त रूप वटाइंदा। गुर गुर गुरसिख इक्को अक्खर पढ़, आखर आपणा मेल मिलाइंदा। गुर गुर गुरसिख इक्क दुआरे खड़, सच दुआरा नज़री आइंदा। नाता तुट्टे सीस धड़, जगदीस आपणा रंग रंगाइंदा। सुरती शब्दी मेला कर, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई साचा काहन, लख चुरासी गोपी वेख वखाइंदा। लख चुरासी वेखणहारा, निरगुण नज़र किसे ना आईआ। कलयुग करे पार किनारा, सतिजुग साचा मात धराईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर गायण साची वारा, वारा इक्को इक्क पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान पार किनारा, खाणी बाणी दो जहानी आपणे लेखे लाईआ। चौदां हट्ट हट्ट वणजारा, चौदां तबक तबक नाअरा, हक़ हक़ीक़त लाशरीकत शरअ आपणी आप जणाईआ। इक्को तौफ़ीक परवरदिगार करे खेल अगम्म अपार अलख अगोचर जाणे साची धारा, धार धार विच्चों प्रगटाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा इक्क नाअरा, उतर पूरब पच्छिम दक्खण नव नौ सत्त सति सर्ब जीव आत्म परमात्म दए पढ़ाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान आप निरँकारा, कागद कलम ना लिखणहारा, समुंद मस रही कुरलाईआ। बनास्पत करे हाहाकारा, हरि का अन्त ना पारावारा, गुर अवतार पीर पैग़म्बर रहे भिखारा, दर बैठे अलख जगाईआ। जन भगतां करे आप प्यारा, निहकलंक लै अवतारा, सतिजुग दस्से राह न्यारा, एका नईया नाम चलाईआ। कुदरत कादर वेखणहारा, वेखे विगसे पावे सारा, भगत सुहाए भगत दुआरा, भगवन देवे माण वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान इक्क सहारा, गुरमुखां लाए पार किनारा, अद्धविचकार ना कोए डुबाईआ। सचखण्ड मिले घर बारा, जोती जोत जोत उज्यारा, शब्दी नाद नाद धुन्कारा, रागी नादी वसे बाहरा, गुण आपणा आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त, लेखा जाणे जीव जंत, गुरमुख बणाए साची बणत, बेअन्त आपणे विच मिलाईआ।
२६ हाढ़ २०१९ बिक्रमी सेवा सिँघ दे गृह खरड़ ज़िला अम्बाला
साचा किला सचखण्ड, दर घर साचे सतिगुर आसण लाइंदा। जुगा जुगन्तर वंडे वंड, वंडणहारा खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी मुक्के पन्ध, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर गायण छन्द, हरि जू ढोला आप जणाइंदा। सृष्ट सबाई वड़याई बत्ती दन्द, आत्म अनन्द आपणे हथ्थ रखाइंदा। निरगुण सरगुण गुजरी चन्द, दो जहानां खेल कराइंदा। पंज तत्त काया जीउँ पिण्ड, जगत खेड़ा वेख वखाइंदा। गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, वड सागर रूप वखाइंदा। तेग बहादर एका बिन्द, जगत नाता जोड़ जोड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा किला साचा कोट, हरि मन्दिर दए वड्याईआ। इक्क जगाए निर्मल जोत, नूरो नूर करे रुशनाईआ। सच नगारे लाए चोट, एका धौंसा नाम वजाईआ। साहिब दयाल ना कोई वरन ना कोई गोत, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे किले दए वड्याईआ। साचा किला सच महल्ला, सचखण्ड दवारा आप जणाइंदा। वसणहारा इक्क इकल्ला, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जुगा जुगन्तर आप फड़ाए आपणा पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ दिवाइंदा। निरगुण सरगुण कर कर हल्ला, भय भयानक रूप जणाइंदा। वसणहारा जलां थलां, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फोलाइंदा। सच संदेसा नर नरेसा, पुरख अकाल दीन दयाल एका घल्ला, गोबिन्द गुर गुर आप पढ़ाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लख चुरासी भुलाए कर कर वल छला, अछल अछल आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। साचा किला सच दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। वेखणहारा एकँकार, दूसर संग ना कोए रलाईआ। घाड़त घड़े ना कोए विच संसार, बाढी बणत ना कोए बणाईआ। रवि ससि ना कोए उज्यार, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। दीआ बाती ना देवे कोई बाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा किला साचा बंक, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। गोबिन्द मेला आदि अन्त, गुर चेला वेख वखाइंदा। शब्द अगम्मी महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। देवे वड़याई विच जीव जंत, जीवण जुगत जुगत जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतार, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। पूत सपूता सुत दुलार, बाली बाला लए उठाईआ। लाल गोपाला हो उज्यार, लालन वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अगम्म, अलख अगोचर आप कराइंदा। लेखा जाणे जननी जन, पूत सपूता गोद बहाइंदा। पुरख अकाल बेड़ा बन्न्ह, आपणे कंध
उठाइंदा। सच संदेसा देवे मन, एका राग अल्हाइंदा। हरि का भाणा लैणा मन्न, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। सच वसेरा बिन छप्परी छन्न, महल अटल कम्म किसे ना आइंदा। एका नाम सच्चा धन्न, साची वस्त आप दरसाइंदा। कूड़ी क्रिया देणा डंन, खण्डा खड़ग आप चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप चुकाइंदा। साचा भेव अकाल पुरख, पुरख पुरखोतम आप जणाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिंता चिखा ना कोए जलाईआ। आपे करे आपणी परख, परखणहारा वड वड्याईआ। आपे देवे आपणा दरस, दरसी आपणा दरस कराईआ। आपे मेटे जगत हरस, तृष्ना हरस ना कोए वखाईआ। आपे लेखा जाणे अर्श फर्श, काया कुरा फोल फोलाईआ। अमृत मेघ एका बरस, सांतक सति सति वरताईआ। जुगा जुगन्तर लाहे कर्ज़, लहिणा देणा दए मुकाईआ। कलयुग आपणा पूरा करे फ़र्ज़, गोबिन्द सूरा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप समझाईआ। साचा खेल एकँकार, अकल कलधारी आप जणाइंदा। पूत सपूता कर त्यार, सीस जगदीस हथ्थ टिकाइंदा। गुर चेला सोहे इक्क दुआर, वेला वक्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोधा सूरबीर बली बलकार, बल आपणा आप जणाइंदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटार, चण्ड प्रचण्ड आप चमकाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखणहार, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां फेरा पाइंदा। अण्डज जेरज दए हुलार, उत्भुज सेत्ज पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेसा एका एक सुणाइंदा। सच संदेसा हरि जू गीत, गुर गुर आप जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ साचा मीत, दूसर संग ना कोए रखाईआ। आदि जुगादि रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। सदा सुहेला ठांडा सीत, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। चरन कँवल कँवल प्रीत, कँवल नैण नैण मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाईआ। भेव अभेदा पुरख अकाल, एकँकारा आप जणाइंदा। गोबिन्द सूरा वेखे लाल, लालन आपणे अंग लगाइंदा। सेवा लाए काल महांकाल, हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा। गुरसिख वेखे साचे लाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर घर साचा आप वड्याइंदा। दर घर साचा सोभावन्त, सतिगुर पूरा आप सुहाईआ। एका नाम महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। आदि जुगादि जुग जुग खेल श्री भगवन्त, पेखणहारा बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दर दरवेश रहिण मंगत, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर गुर एका बूझ बुझाईआ। गुर गुर बूझ देवे करतार, करता पुरख दया कमाइंदा। अन्तिम मेला विच संसार, गुर चेला नाउँ धराइंदा। कूड़ी क्रिया जगत विहार, जगत नाता तोड़ तुड़ाइंदा।
सच सुच्च सच वणजार, बण वणजारा हट्ट चलाइंदा। आत्म परमात्म कर प्यार, गुरमुख गुर गुर आप प्रनाइंदा। किला कोट ना कोए आधार, इट्ट गारा कम्म किसे ना आइंदा। हुक्मे अंदर फ़रमाबरदार, बण सेवक सेव कमाइंदा। झूठा किला तज विच संसार, साचा छिला पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गोबिन्द आपणी कारे लाइंदा। गोबिन्द किला देणा तज, पुरख अकाल तजाईआ। जो घड़या सो जाए भज्ज, थिर कोए रहिण ना पाईआ। सचखण्ड दवारे बहणा सज, पुरख अकाल गोद सुहाईआ। कूड़ नगारा रिहा वज्ज, चारों कुण्ट करे शनवाईआ। दीन दयाल तेरी रखे लज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। फ़तेह डंका जाए वज्ज, दो जहानां करे शनवाईआ। करे खेल पुरख समरथ, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जुग चौकड़ी पाए नथ्थ, लख चुरासी आप भुवाईआ। साचा मार्ग दए दस्स, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म हुक्म इक्क मनाईआ। जगत किला पुरी अनन्द, चार दीवारी आप जणाइंदा। हरि का किला सचखण्ड, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, निरगुण नूर डगमगाइंदा। इक्को पुरख अकाल गाए छन्द, गोबिन्द गीत इक्क अल्हाइंदा। दो जहानां मुक्के पन्ध, दर दुआर आप सुहाइंदा। वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक दूई द्वैत झूठी ढाउणी कंध, कलर कंध रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप जणाइंदा। कलयुग किला देणा त्याग, त्यागी तेरे नाम वड्याईआ। दो जहानां लगे भाग, भाग आपणा लैणा वंडाईआ। तेरा नूरी जगे चिराग़, दो जहान करे रुशनाईआ। कलयुग जीवां धोणा दाग़, दुरमति मैल लुहाईआ। त्रैगुण अग्नी बुझे आग, तत्तव तत्त ना लागे राईआ। गुरमुखां देणा साचा राज, दरगाह साची आप बहाईआ। पुरख अबिनाशी रचया काज, लोकमात वेखे चाँईं चाँईंआ। निरगुण सरगुण चलाए जहाज़, साचा बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। शब्द अगम्मी मारे इक्क आवाज़, आत्म परमात्म करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। सच संदेसा हरि नरायण, गुर गोबिन्द आप जणाइंदा। गोबिन्द पेखे आपणे नैण, निज नेत्र दरस कराइंदा। लोकमात चुक्के लैण देण, लहिणा देणा पार कराइंदा। पुरख अकाल साक सैण, सज्जण आपणा मेल मिलाईआ। नाता तोड़ मात पित भाई भैण, पूत सपूत गोद उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप वड्याइंदा। गोबिन्द किला देणा छड्ड, पुरख अकाल जणाईआ। पार किनारा तेरा हद्द, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। पिता पूत रिहा सद्द, घर साचे वज्जे वधाईआ। सचखण्ड दवारे बहणा सज, सच सिँघासण सोभा पाईआ। दरसन करना रज्ज रज्ज, नेत्र नैण खुल्हाईआ। ग़रीब निमाणयां
पड़दा लैणा कज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। सच संदेसा सुण गोबिन्द, गुर आपणी खुशी मनाइंदा। कवण वेला प्रभ मेटे चिन्द, चिंता अवर ना कोए रखाईआ। आपणे लेखे लाए आपणी बिन्द, पिता पूत ना कोए अख्वाइंदा। गहर गम्भीर तूं सागर सिन्ध, तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाइंदा। मंगां मंग दर जगदीस, दोए जोड़ जोड़ निमस्कार। तेरा हुक्म मन्नी हदीस, मेरे साहिब परवरदिगार। कवण वेला छत्र सोहे सीस, सचखण्ड सच्चे दरबार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा देवे आपणी वार, सच संदेसा श्री भगवान, गुर गोबिन्द आप जणाईआ। पुरी अनन्द छड्ड निशान, सच निशान दए वखाईआ। सचखण्ड दवार सति मकान सति सतिवादी आप बणाईआ। आदि जुगादि वसे भगवान, ना मरे ना जाईआ। गुर अवतारां देवे दान, पीर पैग़म्बर करे पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम लेखा चुकाए विच जहान, दोए दोए आपणा रूप वटाईआ। साचा किला कर त्यार, कोट आपणी बणत वखाईआ। एका सस्सा गुण निधान, सतिगुर आपणे रंग रंगाईआ। होड़ा उपर वड बलवान, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। दो जहानां वेखे मार ध्यान, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा नैण उठाईआ। सम्बल खेड़ा इक्क महान, गुर चेला मेल मिलाईआ। दाता दानी देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। पुरख अकाल हो मेहरवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेख इक्क समझाईआ। साची सिख्या लई सिख, हरि जू तेरी वड वड्याईआ। आपणी हथ्थीं लेखा दे लिख, लेखा लिखणा बिन कलम शाहीआ। लोकमात गुरमुख बणाए सिख, सिख आपणा रूप वटाईआ। दर दुआरे मंगी भिख, साची भिच्छया इक्क वरताईआ। जिस ते किरपा तिस तिस मिल्या सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर साचे वज्जे वधाईआ। पुरी अनन्द दा अन्त त्याग, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। तेरा लेखा कन्त सुहाग, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। पुरख अकाल चलाए तेरा जहाज़, बण खेवट खेटा सेव कमाइंदा। वेले अन्तिम रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। तेरा नाउँ रख ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त संदेसा नर नरेशा एको वार जणाइंदा। अन्त संदेसा एकँकार, एका वार जणाईआ। गोबिन्द तेरा सच दुआर, दरगाह साची दए वखाईआ। पुरख अकाल वेखणहार, नेत्र पेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर घर साचे मेले चाँईं चाँईंआ। चाउ घनेरा घर सच्च, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण
मार्ग दस्स, एकँकारा अंग लगाइंदा। आदि निरँजण कर प्रकाश, दीपक जोत जोत जगाइंदा। अबिनाशी करता कर कर वास, गृह मन्दिर वेख वखाइंदा। श्री भगवान बण बण दास, सेवक सेव आप कमाइंदा। पारब्रह्म वेखे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। गोबिन्द मंडल साची रास, गोपी काहन आप नचाइंदा। इक्क इकेला वसे पास, हरि जू विछड़ कदे ना जाइंदा। सरगुण पूरी करे आस, निरगुण आसा पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म हरि करतार, करता पुरख आप कराईआ। गोबिन्द मेला विच संसार, सो पुरख निरँजण मेल मिलावा करे साचे थाईंआ। पुरी अनन्द अनन्द विहार, गुजरी चन्द मिले वड्याईआ। पंज तत्त तत्त पसार, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश करी कुड़माईआ। गुर मूर्त निराकार, अनभउ प्रकाश रिहा समाईआ। अजूनी रहित नज़र ना आए विच संसार, गोबिन्द अंदर बैठा डेरा लाईआ। काया किला ना कोए विचार, बंक दुआर ना कोए सुहाईआ। एका मन्दिर कर त्यार, त्रैभवण धनी आपणे अंदर रिहा छुपाईआ। साचा बोला बोल जैकार, एका डंका फ़तेह वजाईआ। बदले चोला आप करतार, हौला भार दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मन्दिर इक्क दरसाईआ। साचा मन्दिर सच सिँघासण, दर घर साचे आप बहाइंदा। लेखा जाणे पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करता वेख वखाइंदा। लहिणा देणा चुक्के पृथ्मी अकाश, आकाशन गगन मंडल डेरा ढाहइंदा। गुर गुर जोत नूर प्रकाशन, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। गोबिन्द मेला पुरख अकाल, निरगुण सरगुण बणे साथन, सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत किला आप तजाइंदा। जगत किला डेरा ढाह, पुरी अनन्द तजाईआ। गुरसिखां बणया आप मलाह, गोबिन्द दाता बेपरवाहीआ। साची सिख्या इक्क समझा, साची करे नाम पढ़ाईआ। माया ममता मोह तजा, पुरख अकाल ओट जणाईआ। डूँग्घे सागर वड़ना अन्तर इक्को चा, भय भउ ना कोए जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ पकड़े बांह, अग्गे बैठा साचा माहीआ। पुरख अकाल लैणा ध्या, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। साचे मन्दिर लए बहा, सच दुआरा इक्क वखाईआ। जिस घर वसे सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह आपणा बंक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा खेल आप कराईआ। पुरी अनन्द विच्चों गुरमुख कढ्ढ, गुर गोबिन्द खेल कराइंदा। मातलोक दी पार हद्द, आपणी हथ्थीं पार कराइंदा। साचे किले आवे छड्ड, सचखण्ड दवारे आप बहाइंदा। अठ्ठे पहर रहे अनन्द, अनन्द अनन्द विच मिलाइंदा। गुजरी नूर चाढ़े चन्द, अज्ञान अन्धेर गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। पुरी अनन्द तुट्टा नाता, गुरसिखां गुर समझाईआ। अग्गे
मिले पुरख बिधाता, आपणी गोदी रिहा टिकाईआ। इक्को पिता इक्को माता, जन जणेंदी मइया इक्क अख्वाईआ। एका चरन एका नाता, एका बन्धन रिहा पाईआ। एका मेल पुरख समराथा, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। गुरमुखां देवे साची दाता, सति सन्तोख धीरज जत आप वरताईआ। वेले अन्तिम पुच्छे वाता, पुरख अकाल होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे किले दए वड्याईआ। किला छड्डया अनन्द पुर, पुरी गोबिन्द आप वसाईआ। गुरसिखां लेखा लिख्या धुर, धुर मस्तक लेख जणाईआ। चरन कँवल प्रभ जाणा जुड़, जोड़ी आत्म परमात्म दए जुड़ाईआ। पुरख अकाल पए बौहड़, दीन दयाल होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द वखाया आपणा घर, गोबिन्द गुरमुखां रिहा जणाईआ। पुर अनन्द किला दूर, दूर दुराडा आप जणाइंदा। पुरख अकाल हाज़र हज़ूर, हरि के पौड़े आप चढ़ाइंदा। जो जन सरसे लथ्थे पहले पूर, पिछला आपणा अंक पढ़ाइंदा। अन्तिम मेला मिले ज़रूर, ज़रूरत आपणी आप वधाइंदा। सर्ब कला हरि भरपूर, परम पुरख भेव खुल्हाइंदा। सचखण्ड दवारे गुरसिख खड़े ज़रूर, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। कलयुग किला तपे वांग तन्दूर, अग्नी तत्त नाल रलाइंदा। गोबिन्द पुरख अकाल करे मन्ज़ूर, मुफ़त आपणा नाम विकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द वखाए साचा हरि, सचखण्ड दवारा आप सुहाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गोबिन्द लेखा विच जहान, कलयुग अन्तिम वेखे आण, निहकलंक बली बलवान, किला कोट सच निशान, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर मकान, उपर वसे श्री भगवान, दीपक जोत जगे महान, अनहद राग सुणाए धुन्कान, बोध अगाधा एका राग अल्हाइंदा। किला छड्डया जगत जहान, अग्गे मेला पुरख सुजान, दोहां विचोला नौजवान, गुरसिख गुर गुर मिल मिल ख़ुशी मनाण, पाया पुरख हरि मेहरवान, हरख़ सोग सर्ब मिट जाण, इक्को सस्सा करे कल्याण, चार दीवारी ना कोए निशान, हँ ब्रह्म देवे दान, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी खेल खिलाइंदा। गोबिन्द वेखे सूरा आण, शब्दी चिल्ला तीर कमान, उच्चे टिल्ले खेल महान, पर्बत चोटी होए हैरान, समुंद सागर सर्ब पछताण, हरि हरि भेव कोए ना आइंदा। गुरमुख गुर चरनी बह बह ख़ुशी मनाण, साचा किला मिल्या विच जहान, नेड़ ना आए पंज शैतान, आसा तृष्ना होए वैरान, हउमें हंगता माया ममता पोह ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द मेला साचे घर, घर साचा सचखण्ड दवार, जिस गृह वसे आप निरँकार, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन आपणा आसण लाईआ।