२७ हाढ़ २०१९ बिक्रमी दलीप सिँघ दे गृह चण्डीगड़्ह
जै जैकार जगत जुग चार, चार वरन जणाईआ। जै जैकार गुर अवतार, पीर पैग़म्बर रहे गाईआ। जै जैकार विष्न ब्रह्मा शिव अधार, जै जैकार ब्रह्मण्ड करे रुशनाईआ। जै जैकार सृष्ट सबाई संसार, लख चुरासी जीवण जीव जुगत वड्याईआ। जै जैकार आत्म परमात्म आधार, पारब्रह्म ब्रह्म समझाईआ। जै जैकार घर मन्दिर दुआर, निज घर एका नाद सुणाईआ। जै जैकार शब्द धुन्कार, बोध अगाधा राग अल्हाईआ। जै जैकार गुरमुख प्यार, गुर गुर मेल मिलाईआ। जै जैकार हरी दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। जै जैकार मिले निरँकार, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति जैकारा इक्क लगाईआ। जै जैकार श्री भगवन्त, भगवन आपणा राग अल्हाइंदा। जै जैकार साचे सन्त, सतिगुर आपणी बूझ बुझाइंदा। जै जैकार हरि का मंत, हरि मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। जै जैकार आदि अन्त, पुरख अकाल इक्क वखाइंदा। जै जैकार महिमा अगणत, लेखा लिख ना कोए मुकाइंदा। जै जैकार बणाए बणत, मूर्ख मूढ़ चतुर सुजान वड्याइंदा। जै जैकार तोड़े गढ़्ह हउमें हंगत, माया ममता मोह मिटाइंदा। जै जैकार ज्ञान बोध आत्म पंडत, आत्म परमात्म खेल कराइंदा। जै जैकार नाता तोड़े जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज मोह मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच जैकारा इक्क सुणाइंदा। जै जैकार गुरू गुरदेव, नमो नमो नमो वड्याईआ। जै जैकार अलख अभेव, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जै जैकार साची सेव, रसना जिह्वा कार कमाईआ। जै जैकार आत्म मेव, परमात्म रस वखाईआ। जै जैकार निहचल धाम वखाए इक्क निहकेव, देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच जैकारा इक्क अल्हाईआ। जै जैकार सर्ब गुणवन्त, गुणवन्ता आप जणाइंदा। जै जैकार श्री भगवन्त, गुर अवतार पीर पैग़म्बर रसना गाइंदा। जै जैकार मणीआं मंत, मन वासना मेट मिटाइंदा। जै जैकार माणस जन्म बणाए बणत, मानुख आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच जैकारा इक्क लगाइंदा। जै जैकार दो जहान, दो जहानां वाली आप सुणाइंदा। जै जैकार खेल भगवान, भगवन आपणा भेव चुकाइंदा। जै जैकार नाम निधान, गुण निधाना वेख वखाइंदा। जै जैकार कराए हरि सुल्तान, शाह सुल्तान आपणा नाउँ वड्याइंदा। जै जैकार हरिजन सज्जण मेले आण, मेल मिलावा आप कराइंदा। जै जैकार लेखा जाणे जीव जहान, जीवण जुगत जगत समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति जैकारा इक्क अल्हाइंदा। जै जैकार चार वरन, सति जैकारा आप जणाईआ। जै जैकार चुकाए मरन डरन, जिस जन सतिगुर बूझ बुझाईआ। जै जैकार खोल्हे हरन फरन, नेत्र ज्ञान इक्क दृढ़ाईआ।
जै जैकार करता पुरख मिले करनी करन, कीमत करता आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जै जैकार इक्क सुणाईआ। जै जैकार गोबिन्द गीत, हरि सतिगुर आप अल्हाइंदा। जै जैकार सतिजुग रीत, सति पुरख निरँजण आप चलाइंदा। जै जैकार खेल अनडीठ, अनडिठड़े धाम आप कराइंदा। जै जैकार करे कराए पत्तत पुनीत, पत्तत पापी आप तराइंदा। जै जैकार काया करे ठंडी सीत, अग्नी तत्त तत्त बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जै जैकार एका नाम अल्हाइंदा। जै जैकार साचा नाउँ, हरि निरँकार आप जणाइंदा। जै जैकार सभनी थाउँ, पुरख अकाल आप रखाइंदा। जै जैकार करे सच न्याउँ, सच अदालत आप कमाइंदा। जै जैकार भगत भगवन्त पकड़े बांहों, फड़ बांहों गले लगाइंदा। जै जैकार निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, निमाणयां आपणा रंग रंगाइंदा। जै जैकार करे कराए सच्चा शाहो, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच जैकारा एका लाइंदा। सति जैकारा सोहँ सो, सतिगुर पूरा आप लगाईआ। सतिजुग बीज साचा बो, हरिजन बूटा मात वखाईआ। दुरमति मैल दुरजन धो, निर्मल नीर सीर प्याईआ। पंच विकारा देवे कोह, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। गुरसिख गुर चरन जाए छोह, आत्म परमात्म बूझ बुझाईआ। ज्ञान नेत्र करे लो, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच जैकारा इक्क सुणाईआ। सोहँ सो सच जैकारा, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। सतिजुग करे सच विहारा, सति सतिवादी वेख वखाइंदा। सृष्ट सबाई करे प्यारा, ऊँच नीच ना कोए जणाइंदा। राउ रंक इक्क अधारा, ब्रह्म पारब्रह्म वंड वंडाइंदा। ख़ालक ख़लक वेखणहारा, मख़लूक आपणा भेव चुकाइंदा। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, सो पुरख निरँजण फेरा पाइंदा। एका अक्खर कर त्यारा, त्रैगुण माया पड़दा लाहइंदा। उच्ची कूक बोल जैकारा, साचा नाअरा आप सुणाइंदा। जै जैकार होए संसारा, ब्रह्मण्ड खण्ड गीत गोबिन्द इक्क सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच जैकारा एकँकारा, अकल कल धारी आपणा नाउँ वड्याइंदा। सति जैकारा नाम अनमुल्ला, श्री भगवान आप जणाइंदा। आदि जुगादि कदे ना तुला, जगत तोल ना कोए वखाइंदा। जन भगतां देवे आप बौह मुला, करता कीमत ना कोए लाइंदा। आत्म परमात्म कराए सुलाह, दूई द्वैत मेट मिटाइंदा। भाग लगाए हरिजन कुला, कुल साची आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नाम जैकारा इक्क सुणाइंदा। नाम जैकारा हरिजन सुण, सुंन अगम्म तजाईआ। लेखा चुक्के अन्तर मुन, नेत्र मिले ना कोए वड्याईआ। साहिब जणाए आपणा गुण, गुणवन्ता बेपरवाहीआ। सच अनाद एका धुंन, धुंन रागी राग सुणाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख चुण, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, सच जैकारा हरिजन आप सुणाईआ। सच जैकारा नाम निधान, जन भगतां आप सुणाइंदा। दिस ना आए जीव जहान, जागरत जोत डगमगाइंदा। काया मन्दिर वसे मकान, साचा खेड़ा आप सुहाइंदा। अंदर वड़ वड़ देवे दान, दाता दानी दया कमाइंदा। गुरमुख विरला वेखे आण, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। सोहँ अक्खर कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सारे गाण, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। सोहँ रूप आप भगवान, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। महाराज शेर सिँघ वड बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। विष्नूं वेखे मार ध्यान, विश्व आपणा नैण खुल्हाइंदा। भगवन जै जैकार दो जहान, आदि जुगादि आपणा रंग वखाइंदा। कलयुग अन्तिम गुरमुख वेखे बाल अञ्याण, फड़ बांहों गले लगाइंदा। वस्त अमोलक देवे दान, दाता दानी आप वरताइंदा। जै जैकार सच निशान, जगत निशाना हथ्थ वखाइंदा। गुरमुख गुर गुर मेले आण, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जै जैकार आपणा नाउँ वखाइंदा।
मेहर करे हरि मेहरवान, महिमा आपणी आप जणाइंदा। आत्म अन्तर दे ज्ञान, नाता बिधाता जोड़ जोड़ाइंदा। दीपक जोती नूर महान, गृह मन्दिर आप टिकाइंदा। अनहद शब्द नाद धुन्कान, राग अनादी आप अल्हाइंदा। आत्म सेजा कर परवान, सेज सुहञ्जणी आप हंढाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म वेखे मार ध्यान, ईश जीव जोड़ जोड़ाइंदा। किरपा करे श्री भगवान, भगवन आपणा पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया बंक इक्क सुहाइंदा। मेहरवान श्री भगवन्त, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। गुरमुख मेला नार कन्त, घर मन्दिर ख़ुशी मनाईआ। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, निवण सो अक्खर करे पढ़ाईआ। देवे वड़याई विच जीव जंत, जीवण जुगत दए समझाईआ। आत्म परमात्म साचा मंत, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। मेल मिलावा साची संगत, हरिजन मेले थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र उठाए बेनज़ीर, नज़र आपणी आप उठाइंदा। बदलणहारा तकदीर तकसीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाइंदा। त्रैगुण माया कटे ज़ंजीर, पंज तत्त आपणे रंग रंगाइंदा। अमृत आत्म देवे ठंडा सीर, निझर झिरना आप झिराइंदा। हउमे हंगता कढ्ढे झूठी पीड़, सच सुच्च आप समझाइंदा। चोटी चाढ़े फड़ अख़ीर, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क रखाइंदा। मेहर नज़र रखे करतार, हरिजन साचे वड वड्याईआ। नाता तोड़ सर्ब संसार, सतिगुर आपणे चरन बंधाईआ। हरन फरन
नेत्र खोल्ह अगम्म अपार, अलख अगोचर बेपरवाह आपणी बूझ बुझाईआ। आत्म परमात्म कर उज्यार, निज नेत्र दरस वखाईआ। घर विच घर खेल करे अपार, अपरम्पर दाता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र एका नैण तकाईआ। एका नैण एका अक्ख, एका अक्खर हरि पढ़ाइंदा। हरिजन करे हरि जू वक्ख, वक्खर आपणी धार चलाइंदा। दरसन देवे हो प्रतख, प्रतख आपणा रूप वटाइंदा। अन्तर अन्तर मार्ग दस्स, जगत बसन्तर आप बुझाइंदा। रैण अन्धेरी मेटे मस्स, जोत निरँजण चन्द चढ़ाइंदा। तीर निराला मारे कस, शब्दी बाण चलाइंदा। घर विच घर मेला हस्स हस्स, गुरमुख गुर गुर आपणे अंग लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल नस्स नस्स, दो जहानां बण बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। मेहरवान दयानिध ठाकर स्वामी, आपणी दया आप कमाईआ। सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, घर घर वसे सच्चा माहीआ। शब्द अगम्मी जाणे बाणी, बोध अगाधा करे पढ़ाईआ। अमृत देवे सच्चा पाणी, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। आवण जावण चुक्के काणी, लख चुरासी फंद कटाईआ। सुरती शब्दी साचा हाणी, मेल मिलावा थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र जिस जन उपर आपे पाईआ। मेहर नज़र रखे प्रभ आप, आपणी दया आप कमाइंदा। कोटन जन्म दा मेटे पाप, पत्तत पापी पार तराइंदा। रसना जिह्वा दस्से जाप, सो पुरख निरँजण आप पढ़ाइंदा। हँ ब्रह्म मेटे संताप, संसा रोग ना कोए रखाइंदा। एका मन्त्र एका पूजा एका पाठ, गुरदेव इष्ट इक्क वखाइंदा। इक्क सरोवर मारे ठाठ, तट किनारा इक्क जणाइंदा। एका सतिगुर वखाए साचा हाट, चौदां लोक मुख शरमाइंदा। चौदां तबक वखाए डूँग्घे खात, मुकामे हक़ आपणा आसण लाइंदा। मेहरवान पाकी पाक, परवरदिगार आपणी रहिमत आप कमाइंदा। मुरीद मुर्शद बणाए सज्जण साक, सगला संग आप निभाइंदा। गुर पीर देवे साचा साथ, हरि सज्जण मेल मिलाइंदा। मेहरवान आत्म काया ताकी खोल्हे ताक, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। नज़री आए साख्यात, स्वच्छ सरूपी रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, नेत्र नैण नैण मिलाइंदा। हरि नैण मेल अक्ख, आखर आपणा रंग वखाईआ। करनहारा लखों कक्ख, कक्खों लख दए बणाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, घर साचे करे रुशनाईआ। गुरसिख पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। लख चुरासी करे बन्द खुलास, बन्दीखाना राए धर्म दए तुड़ाईआ। एथे ओथे दो जहान वसे पास, आदि अन्त आपणा संग वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लख चुरासी खेलणहारा खेल तमाश, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां ज़िमीं असमाना आपणा फेरा पाईआ। मेहरवान मेहरवान शहिनशाह शाहो शाबाश, शाह पातशाह वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण नूर नूर नूर रुशनाईआ। मेहरवान निरगुण नूर, नूर नुराना डगमगाइंदा। सदा सुहेला हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा खेल कराइंदा। सर्ब कलां आपे भरपूर, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाइंदा। वसणहारा नेड़े दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया मोह चुकाइंदा। जिस जन बख्शे चरन धूढ़, मस्तक टिक्का एका लाइंदा। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, आपे आपणा गुण जणाइंदा। काया चोली चाढ़े रंग गूढ़, उतर कदे ना जाइंदा। सतिगुर पूरा सरबग सूर, सूरबीर इक्क अख्वाइंदा। अनहद अनाद वजाए साची तूर, तुरीआ राग आप अल्हाइंदा। मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेटणहारा सर्ब कसूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। मेहरवान दीन दयाल, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण खेल महान, हरि पुरख निरँजण वेखे चाँईं चाँईंआ। एकँकारा देवे दान, दाता दानी वड वड्याईआ। आदि निरँजण नूर महान, घर घर दीप करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता वड बलवान, बलि बलि आपणा आप प्रगटाईआ। श्री भगवान सच निशान, घर साचे दए वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेखे मार ध्यान, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। सतिगुर पूरा निरगुण सरगुण किरपा करे आण, किरपन आपणे अंग लगाईआ। सच संदेसा देवे धुर फ़रमाण, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर करे पढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पुरख पुरखोतम सीस सर्ब झुकान, दर बैठे ध्यान लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कोटन कोटि मंगण दान, खाली झोली अग्गे डाहीआ। मेहरवान इक्क भगवान, देवणहारा सभनी थाईंआ। जुग जुग लोकमात होए प्रधान, वेस अवल्लड़ा रूप वटाईआ। भगत भगवन्त रखाए आण, अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। साचे सन्तां देवे ज्ञान, सति मन्त्र इक्क दृढ़ाईआ। गुरमुख सुणाए राग साचे कान, अनहद नादी नाद वजाईआ। गुरसिखां उपर होए आप मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान मिहबान बीदो बी खैर या अल्ला एका नूर इलाहीआ। मेहरवान बिस्मिल धार, विश्व आपणी खेल कराइंदा। गुरमुख गुर गुर कर प्यार, हरिजन हरि हरि रंग रंगाइंदा। घर विच घर वेखे विगसे पावे सार, मन्दिर अंदर डूँग्घी कंदर सोभा पाइंदा। नाद अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी गीत धुन्कार संगीत आपणा राग अल्हाइंदा। सुणे सुणाए सुणनेहार, अंदर बाहर पावे सार, गुपत ज़ाहर खेल खलाइंदा। गुरमुख गुर गुर लए उठाल, आप आपणा मेल मिलाइंदा। हरिजन वेखे साचे लाल, पूत सपूता गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर मेहरवान आपणे हथ्थ रखाइंदा ।
२७ हाढ़ २०१९ बिक्रमी नथ्था सिँघ दे गृह पिण्ड बडहेड़ी ज़िला अम्बाला
सो पुरख निरगुण वड मेहरवान, निरगुण आपणी दया कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण धुर फ़रमाण, सति सतिवादी आप जणाइंदा। एकँकारा देवे दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। आदि निरँजण हो प्रधान, नूर नुराना नूर धराइंदा। अबिनाशी करता खेल महान, दो जहानां आप कराइंदा। श्री भगवान सच निशान, दरगाह साची आप झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ खेले खेल सचखण्ड सच्चे मकान, सच दुआरा आप वड्याइंदा। भूपत भूप बण राजान, शहिनशाह आपणा नाउँ धराइंदा। तख्त निवासी नौजवान, दर घर साचे सोभा पाइंदा। हुक्मी हुक्म धुर फ़रमाण, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप वरताइंदा। आपणी कल हरि निरँकार, आदि पुरख आपणे हथ्थ रखाईआ। सचखण्ड दवारे हो उज्यार, थिर घर आपणा कुण्डा लाहीआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर वड वड्याईआ। पूत सपूता कर त्यार, सुत दुलारा इक्क प्रगटाईआ। थिर घर साचे देवे वाड़, गृह मन्दिर माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। सच संदेसा हरि निरँकार, आदि जुगादी इक्क सुणाइंदा। सचखण्ड सोहे सति दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। निरगुण दीआ बाती कर उज्यार, नूर नुराना डगमगाइंदा। तख्त निवासी शाह सिक्दार, हुक्म आपणा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी पुरख अकाल, इक्क इकल्ला आप कराईआ। सचखण्ड वसणहारा सच्ची धर्मसाल, दरगाह बैठा आसण लाईआ। करे खेल बेमिसाल, बेनज़ीर बेपरवाहीआ। मुकामे हक़ नूरी जल्वा जलाल, परवरदिगार आपणा वेस आप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दरगाह साची सोभा पाईआ। दरगाह साची सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आसण लाइंदा। आदि जुगादी महिमा अगणत, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। निरगुण मेला नारी कन्त, कन्त कन्तूहल साची सेज आप हंढाइंदा। सति दुआर बणाए बणत, घड़न भन्नणहार पुरख समरथ, समरथ आपणी धार चलाइंदा। निरगुण निराकार अजूनी रहित आपणा मार्ग आपे दस्स, साचा राह आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारे आपे वड़, अंदर मन्दिर सोभा पाइंदा। सचखण्ड दवारा ऊँच महल्ला, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, सच सिँघासण बैठा डेरा लाईआ। सच संदेस नर नरेश एकँकारा एका घल्ला, एका एक करे पढ़ाईआ। पूत सपूत फड़ाए पल्ला, शब्दी शब्द गंढ्ढ पुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि अन्त श्री भगवन्त, जुग जुग आपणी कार
कमाईआ। आदि अन्त श्री भगवान, निरगुण आपणा खेल कराइंदा । वेखे विगसे दो जहान, दोए दोए धार आप हो आइंदा। निरगुण सरगुण हो प्रधान, परम पुरख वेस वटाइंदा। शब्दी सुत वड बलवान, बल आपणा आप जणाइंदा। वस्त अमोलक दे दे दान, दाता दानी झोली आप भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरे आपणा रंग रंगाइंदा। सच दुआरे साचा रंग, सतिगुर पूरा आप रंगाईआ। खेले खेल सूरा सरबंग, पारब्रह्म वड वड्याईआ। शब्द अगम्मी वजाए मृदंग, तार सितार ना कोए हिलाईआ। निरगुण जोत चाढ़े चन्द, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी बण बख्शंद, बख्शश आपणी आप समझाईआ। आदि जुगादी गीत सुहागी छन्द, साचा सोहला आपे गाईआ। अन्तर अन्तर परमानंद, एका सुख रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि अन्त जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। आदि अन्त वेस अवल्ला, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, सचखण्ड दवारे डेरा लाइंदा। शब्दी सुत फड़ाए पल्ला, थिर घर आपणा बन्धन पाइंदा। जल थल महीअल आपे रल्ला, डूँग्घी कंदर समुंद सागर उच्चे टिल्ले पर्बत आपणा फेरा पाइंदा। सच संदेस नर नरेश एका घल्ला, निरगुण सरगुण आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। साची सिख्या विश्व धार, पारब्रह्म प्रभ आप समझाईआ। निष्अक्खर अक्खर कर त्यार, आख़र आपणी विद्या आप जणाईआ। लिखण पढ़न तों वसे बाहर, बेअन्त बेपरवाहीआ। जुगा जुगन्तर खेल अपार, त्रैभवण धनी निरगुण आपणा मार्ग आपे लाईआ। एका सुत दे सहार, अबिनाशी अचुत्त करे प्यार, पूत सपूता गोद बहाईआ। रुत्त सुहाए खिड़े गुलज़ार, विष्न ब्रह्मा शिव लए उभार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। त्रैगुण माया भर भण्डार, पंचम वेखे आप अखाड़, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश, आपणा बन्धन पाईआ। निरगुण सरगुण खेल अपार, लख चुरासी कर त्यार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि पुरख एका नर, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि नर नरायण, एकँकार इक्क अख्वाइंदा। रसना कोए ना सके कहिण, लिख लिख लेख ना कोए समझाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आप चुकाए लहण देण, सब दा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। सचखण्ड दवारे हरि जू वड़या, निरगुण आपणा रूप दरसाईआ। साचे पौड़े आपे चढ़या, नज़र किसे ना आईआ। आपणी विद्या आपे पढ़या, आदि जुगादि करे पढ़ाईआ। सचखण्ड दवारे आपे खड़्हया, साख्यात निरगुण नूर कर रुशनाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़या,
घड़ वेखे चाँईं चाँईंआ। ना जन्मे ना कदे मरया, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा एका एक सुहाईआ। सच दुआरा श्री भगवान, सति सतिवादी आप सुहाइंदा। निरगुण सरगुण कर प्रधान, लख चुरासी खेल कराइंदा। बोध अगाधा इक्क ज्ञान, अन्तर आत्म आप पढ़ाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा हुक्म वरताइंदा। रवि ससि सूरज चन्न देवे प्रकाश साचे भान, जोती नूर नूर डगमगाइंदा। करे खेल नौजवान, बिरध बाल रूप ना कोए वटाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर धरत धवल वेखे आण, धरनी आपणे रंग रंगाइंदा। वेद शास्त्र सिमरत दे ज्ञान, जीव जंत हरि पढ़ाइंदा । गुर अवतार पीर पैग़म्बर लोकमात मात निशान, निरगुण सरगुण निशाना इक्क वखाइंदा। शब्द सरूपी देवे दान, नाम निधाना झोली पाइंदा। रसना जिह्वा सारे कहिण, बत्ती दन्द सिफ्त सलाहइंदा। जुग चौकड़ी हो प्रधान, निरगुण सरगुण सेज हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा खेल वखाइंदा। जुग जुग खेल अवल्लड़ा, करे कराए हरि निरँकार। आदि जुगादी गुर अवतार पीर पैग़म्बर फड़ाए पलड़ा, शब्द अगम्मी कर त्यार। सच संदेसा एका घलड़ा, धुर दी बाणी बोल जैकार। जोती शब्दी आपे रलड़ा, निरगुण रूप अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर जगत बुझाए लग्गी बसन्तर, अमृत मेघ बरसे ठंडा ठार। अमृत मेघ देवे बरस, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। भगत भगवन्त मिटाए हरस, सांतक सति सति कराईआ। घर घर विच वखाए दरस, आत्म परमात्म पड़दा लाहीआ। लेखा चुकाए अर्श फर्श, जल्वा नूर इक्क दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी हरि करतार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप कराइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग वेखे वारो वार, लोकमात फेरा पाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कर ख़बरदार, साची ख़बर आप सुणाइंदा। बणया रहे मददगार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। राती रुती थिती जाणे वार, अग्नी पौण पाणी आपणे हुक्म रखाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, दो जहानां चरनां हेठ दबाइंदा। चौदां लोक खेल निरँकार, अक्खर आपणा आप सुणाइंदा। चौदां तबक एका नाअर, नाअरा हरि हरि आप अल्हाइंदा। हक़ हक़ीक़त कर विचार, लाशरीक खोज खोजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, दरगाह साची आप वड्याइंदा। दरगाह साची सच टिकाणा, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। शाहो भूप बण साचा राणा, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। गुर अवतार रखे आपणे भाणा, साचा भाणा आप मनाइंदा। शब्द अनादी देवे गाणा, आत्म रागी राग अल्हाइंदा। अमृत रस पीणा खाणा, तृष्ना तृखा भुख
मिटाइंदा। निर्मल जोत नूर महाना, घर घर विच आप टिकाइंदा। खेले खेल श्री भगवाना, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। आदि जुगादी वड मर्दाना, सच मर्दानगी आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक्क प्रगटाइंदा। सच दुआरा साचा घर, हरि सतिगुर आप प्रगटाईआ । सच सिँघासण बैठा चढ़, निरगुण आपणा आसण लाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर शब्द सरूपी आपे फड़, आपणा बन्धन पाईआ। जुगा जुगन्तर देवणहारा वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। साची सिख्या लैणी सिख, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पावे भिख, भिखक झोली सर्ब भराइंदा। जोत सरूपी निरगुण धार निरवैर एका आए दिस, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल लैणा जाण, श्री भगवान आप जणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग निरगुण सरगुण होए प्रधान, नाम प्रधानगी आप कमाइंदा। लिख लिख लेखा जगत महान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा एकँकार अकल कल धारी आप जणाइंदा। अकल कलधारी हरि जू आप, आपणा भेव आप जणाईआ। सृष्ट सबाई माई बाप, लख चुरासी गोद उठाईआ। जुग जुग मेटणहारा रोग संताप, संसा दुःख दए मिटाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां देवणहारा जाप, आपणा नाम करे पढ़ाईआ। मेटणहारा तीनों ताप, त्रैगुण माया बन्धन दए तुड़ाईआ। आपणा रखे वड प्रताप, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणी धार चलाईआ। निरगुण धार अलखणा अलख, अलख अगोचर आप चलाइंदा। सति सरूपी हो प्रतख, जोती जामा वेस वटाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, भेव कोए ना पाइंदा। जुग चौकड़ी चलाया रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा । सदा सुहेला मार्ग दस्स, बण रैहबर राह वखाइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रगट, प्रगट आपणा खेल वखाइंदा। पावे सार चौदां हट्ट, चौदां तबकां पड़दा लाहइंदा। लेखा जाणे तीर्थ अठसठ, सर सरोवर फोल फोलाइंदा। वसणहारा घट घट, घर घर आपणा भेव चुकाइंदा। खेले खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताइंदा। जन भगतां मार्ग साचा दस्स, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। सुरती शब्दी साचे मंडल पाए रास, गोपी काहन आप नचाइंदा। आत्म परमात्म वसे पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म खेले खेल सर्ब गुणतास, गुणवन्ता आपणा गुण आप समझाइंदा। ईश जीव दासी दास, बण सेवक सेव कमाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे खेल तमाश, दो जहानां फेरी पाइंदा। हरिजन पूरी करे आस,
निरासा कोए नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि सचखण्ड दवारे साचे खड़, दो जहानां एका नैण उठाइंदा। दो जहानां एका अक्ख, नेत्र नेत्र नाल मिलाईआ। पुरख अबिनाशी हो प्रतख, निरगुण आपणी धार चलाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले लख चुरासी नालों करे वक्ख, फड़ फड़ बांहों बाहर कढ्ढाईआ। आत्म परमात्म मार्ग साचा दस्स, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। कलयुग मेटे रैण अन्धेरी मस, साचा नूर करे रुशनाईआ। मेल मिलावा हस्स हस्स, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह पुरख अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। निरगुण धारों निरगुण जम्म, मात पित ना कोए बणाइंदा। जन भगतां बेड़ा जुग जुग बन्न्ह, सिर आपणे भार उठाइंदा। एका नाम देवे धन, धन ख़ज़ीना इक्क लुटाइंदा। एका राग सुणाए कन्न, छत्ती राग भेव ना आइंदा। आपे बणे जननी जन, गुरमुख गुर गुर गोद उठाइंदा। आसा मनसा तृष्ना देवे बन्न्ह, मन ममता मोह चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे आप जगाइंदा। हरिजन साचा जाए जाग, जागरत जोत आप जगाइंदा। मन वैरागी होए वैराग, जगत वैराग ना कोए रखाइंदा। झूठी तृष्ना बुझे आग, अग्नी तत्त ना कोए तपाइंदा। चरन धूढ़ कराए मजन माघ, दुरमति मैल धुवाइंदा। घर दीपक जोत जगे चिराग़, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। जुग जुग वेखे वेखण योग, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम जन भगतां मेला धुर संजोग, गुर चेला जोड़ जुड़ाइंदा। आत्म परमात्म सोहँ साची चोग, हँसा माणक मोती मुख रखाईआ। लेखा चुक्के त्रै त्रै लोक, लोक परलोक दए वड्याईआ। सतिजुग सुणाए सच सलोक, साचा सोहला आपे गाईआ। हरि का भाणा कोए ना सके रोक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। लोकमात सचखण्ड दवारा बणाए सच्चा कोट, जिस दुआरे चरन छुहाईआ। गुरमुखां बख्शे इक्को ओट, पुरख अकाल होए सहाईआ। नाता तुट्टे वरन गोत, जात पात ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि अन्त आपणा रंग वखाईआ। आदि अन्त हरि हरि रंग, दिस किसे ना आइंदा। गुरमुख सेजा सच पलँग, सतिगुर पूरा सेज हंढाइंदा। अन्तर आत्म इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाइंदा। सति सरूपी चढ़े चन्द, चन्द चांदनी आप चमकाइंदा। गीत सुहागी गाए छन्द, गोबिन्द सोहला राग अल्हाइंदा। पंच विकारा खण्ड खण्ड, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा। सुरत सवाणी ना होए रंड, गुर शब्दी मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर साचा सच दुआर, सति सतिवादी
आप सुहाईआ। गुरमुखां करे आप प्यार, गुरसिख मेले चाँईं चाँईंआ। हरिजन खोल्हे बन्द किवाड़, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। सन्त सुहेले लए उभार, गुर चेले वज्जे वधाईआ। भगत भगवन्त पैज स्वार, दर घर साचे देवे माण वड्याईआ। साढे तिन्न हथ्थ देवे इक्क आधार, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। समरथ पुरख करे साची कार, करता कीमत आपे पाईआ। जुग चौकड़ी विछड़े लए उठाल, कलयुग अन्तिम मेला सहिज सुभाईआ। गुर गुर वेखे साचे लाल, लाल गुलाला आपणा रंग रंगाईआ। एथे ओथे दो जहान करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, राउ रंक राज राजान एका घर दए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम बण आप दलाल, जगत दलाली आप कमाईआ। जगत दलाल श्री भगवान, जन भगतां आप कमाइंदा। सच धर्म दा सच निशान, सति सतिवादी आप वखाइंदा। आत्म परमात्म इक्क ज्ञान, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। चौदां विद्या होण हैरान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाण, नेत्र नैण ना कोए उठाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मंगण दान, खाली झोली सर्ब भराइंदा। करे खेल आप मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। जुग चौकड़ी लेखा पूरा करे आण, लिख्या लेख ना कोए मिटाइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश देवे इक्क ज्ञान, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी बणाए आप विधान, सत्तां दीपां मार्ग लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणी करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। ग़रीब निमाणयां करे प्यार, राज राजानां ख़ाक मिलाईआ। सतिजुग बन्न्हाए साची धार, कलयुग कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। सृष्ट सबाई वखाए इक्क दुआर, एका मन्दिर सोभा पाईआ। एका नाम जै जैकार, रसना जिह्वा हरि गुण गाईआ। सतिजुग साचा धरे विच संसार, धरनी धरत धवल ख़ुशी मनाईआ। भगत भगवन्त वेखे साचे लाल, गुरसिख आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरयण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई देवे इक्क ज्ञान, एका मन्त्र अन्तर नाम दृढ़ाईआ।