२८ हाढ़ २०१९ बिक्रमी वीर सिँघ दे गृह पिण्ड बठलाणा
सो पुरख निरँजण बेपरवाह, सचखण्ड दवारे आसण लाइंदा। हरि पुरख निरँजण शहिनशाह, शाह पातशाह आपणा
नाउँ प्रगटाइंदा। एकँकारा हुक्मी हुक्म दए जणा, धुर संदेसा आप अल्हाइंदा। आदि निरँजण नेत्र नैण लए खुल्हा, रूप अनूप आप वटाइंदा। अबिनाशी करता पड़दा दए चुका, अनभउ प्रकाश आप कराइंदा। श्री भगवान सच निशान लए झुला, सति सतिवादी आप उठाइंदा। पारब्रह्म प्रभ वेखे साचा थाँ, थान थनंतर आप सुहाइंदा। करे खेल अगम्म अथाह, अलख अगोचर आपणा रंग आप रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचा आप वड्याइंदा। सो पुरख निरँजण साचा दर, दरगाह साची धाम सुहाईआ। निरगुण निराकार किरपा कर, नूरो नूर करे रुशनाईआ। सच दुआरे आपे खड़, स्वच्छ सरूपी वेस वटाईआ। सीस जगदीस ताज धर, तख्त निवासी सोभा पाईआ। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ। साचा भेव श्री भगवान, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। आदि जुगादी खेल महान, जुग करता आप कराइंदा। सच दुआरे हो प्रधान, आप आपणा बल रखाइंदा। इक्क इकल्ला नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। सदा सुहेला सद मेहरवान, मेहर नज़र नैण इक्क तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप उपाइंदा। सच दुआर आप उपा, हरि जू आपणी दया कमाईआ। छप्पर छन्न ना कोए छुहा, चार दीवार ना वंड वंडाईआ। दीवा बाती ना कोए टिका, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर आप उपजाईआ । साचा घर सच दरबारा, वड दरबारी आप उपाइंदा। करे खेल एकँकारा, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। आपे वणज आप वणजारा, साचा हट्ट आप चलाइंदा। आपे वस्त रखे हरि थारा, आपणी वस्त आपणे विच छुपाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचा आप बणाइंदा। दर घर साचा बणाए बणत, घड़न भन्नणहार आप अख्वाइंदा । लेखा जाणे आदि अन्त, अन्त आदि आपणा रूप वटाइंदा। पुरख अबिनाशी महिमा अगणत, लिख लिख लेखा ना कोए जणाइंदा। करे खेल नार कन्त, कन्त नार एका रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन एका आसण लाइंदा। सच सिँघासण एकँकार, आपणा आसण लाईआ। सचखण्ड दवारा कर त्यार, सति सतिवादी दए वड्याईआ। आपे वेखे वेखणहार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सूरज चन्द ना कोए उज्यार, मंडल मण्डप ना कोए रखाईआ। कमलापाती हो त्यार, त्रैभवण धनी बैठा जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपे वड़, दर दरवाज़ा आप सुहाईआ। सचखण्ड दवार कर त्यार, हरि साचा खेल खलाइंदा। लेखा जाणे अंदर बाहर,
गुपत ज़ाहर नूरो नूर डगमगाइंदा। हुक्मे अंदर कर वरतार, हुक्मी हुक्म वेख वखाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दार, राजन राज वेस वटाइंदा। दर दरवाज़ा खोल्ह किवाड़, ग़रीब निवाज़ा वेख वखाइंदा। रचया काजा आप करतार, करता पुरख आपणी धार आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे देवे वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सचखण्ड दवारा दोए जोड़ करे प्रणाम, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, बेअन्त तेरी वड्याईआ। हउँ मंगां चरन ध्यान, बण याचक झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर साचे मंग मंगाईआ। सचखण्ड दवार निक्का बाला, प्रभ अग्गे मंग मंगाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर तूं बणया रहे रखवाला, इक्को तेरी ओट तकाइंदा। तेरा नूर सच्ची धर्मसाला, दर मन्दिर सोभा पाइंदा। एका देणा सच्चा धन माला, साची वस्त वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप चुकाइंदा। साचा भेव श्री भगवान, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। सचखण्ड दवारे कर ध्यान, हरि सज्जण दए समझाईआ। करे खेल नौजवान, वड दाता बेपरवाहीआ। एका देवे सच्चा दान, आपणी इच्छया भिच्छया झोली पाईआ। पूत सपूता कर बलवान, सुत दुलारा एका जाईआ। घर विच घर खोल्हे दुकान, सचखण्ड अंदर थिर घर दए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। सचखण्ड दवारे तेरी दाद, हरि सतिगुर तेरी झोली पाइंदा। आपणे विच्चों आपा काढ, शब्दी सुत नाउँ रखाइंदा। लेखा जाणे बोध अगाध, बोध अगाधी आपणा नाउँ समझाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सदा सुहेला सुणे तेरी फ़रयाद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दवारे आप जणाइंदा। सचखण्ड दवारे तेरा छप्पर छन्न, हरि जू हरि हरि आप सुहाईआ। करे प्रकाश बिन सूरज चन्न, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। एका राग सुणना कन्न, राग अनादी रिहा जणाईआ। सच संदेसा लैणा मन्न, सद चलणा हुक्म रज़ाईआ। करे खेल श्री भगवन, हरि का भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दवारे दए समझाईआ। सचखण्ड दवार कर निमस्कार, दोए दोए सीस झुकाइंदा। पारब्रह्म तेरा अन्त ना पारावार, अलख अगोचर तेरा भेव कोए ना पाइंदा। कर किरपा मेरी पाउणी सार, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। हउँ धूढ़ी मंगां छार, ख़ाकी ख़ाक मस्तक टिक्का लाइंदा। तूं देवणहार दातार, वड दानी तूं अख्वाइंदा। हउँ भिक्खक सेवादार, साची सेवा दर कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप जणाइंदा। सचखण्ड दवारे हो त्यार,
सतिगुर आपणा भेव चुकाईआ। तेरे अन्तर खेल अपार, निरगुण निरगुण दए वखाईआ। नारी कन्त बण निरँकार, साची सेज लए हंढाईआ। दाई दाया अगम्म अपार, बण सेवक सेव कमाईआ। सुत दुलारा जणे आपणी वार, बणे धन्न जणेंदी माईआ। थिर घर खोल्हे आप किवाड़, साचे मन्दिर दए वड्याईआ। पूत सपूता अंदर वाड़, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे दए वड्याईआ। सचखण्ड दवारा वड्डा वड, सो पुरख निरँजण आप वड्याइंदा। तेरे अन्तर आपणा नूर कढ्ढ, नूरो नूर डगमगाइंदा। तेरे अन्तर रखा आपणी यद, शब्दी सुत सुत बहाइंदा। तेरी रखां पार किनारा हद्द, हदूद आपणे विच छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दवारे साची वस्त तेरे विच टिकाइंदा। साची वस्त झोली पा, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा। सुत दुलारे दए समझा, हरि शब्दी बूझ बुझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव लए प्रगटा, तेरी धार धार धार नाल मिलाइंदा। त्रैगुण लेखा लेख वखा, लिख लिख आपणा भेव चुकाइंदा। पंचम नाता जोड़ जुड़ा, पुरख बिधाता वेख वखाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड गगन मंडल तेरा रचन दए रचा, रच रच आपणा रंग रंगाइंदा। सुत दुलारा सेवा लए कमा, बण सेवक सेव कमाइंदा। रवि ससि लए चमका, किरन किरन नाल प्रगटाइंदा। लख चुरासी घाड़ण लए घड़ा, उत्भुज सेत्ज जेरज अण्डज वंड वंडाइंदा। निरगुण सरगुण भेव चुका, रूप अनूप सति सरूप शाहो भूप, आपणा पर्दा आपे लाहइंदा। आत्म परमात्म खेले खेल बेपरवाह, ब्रह्म पारब्रह्म आपणी अंस सुहाइंदा। ईश जीव जगदीस बणत लए बणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे तेरा माण वधाइंदा। सचखण्ड दवारे तेरा माण, हरि चरन मिली सरणाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, वड दीनन दया कमाईआ। लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए आपणा रूप रखाईआ। निरगुण सरगुण हो प्रधान, खेले खेल सच्चा शहिनशाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे ज्ञान, आत्म अन्तर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। सचखण्ड तेरा सच महल्ला, सतिगुर पूरा आप सुहाइंदा। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, एकँकारा डेरा लाइंदा। वसणहारा जलां थलां, घट घट आपणी जोत जगाइंदा। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन एका मल्ला, नेत्र नैण नज़र किसे ना आइंदा। जोती शब्दी आपे रला, रल मिल आपणा रंग रंगाइंदा। सच संदेस नर नरेश आदि जुगादि जुग घल्ला, बोध अगाधी नाद सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे तेरा माण रखाइंदा। सचखण्ड दवारे तेरी धार, हरि जू हरि हरि आप प्रगटाईआ। तेरे अन्तरों कढ्ढे गुर अवतार, सतिगुर आपणी गोद सुहाईआ। पीर पैग़म्बर दे सहार, लोकमात करे रुशनाईआ। दीवा बाती कमलापाती कर उज्यार, आत्म ताकी दए खुल्हाईआ। साचा
साकी बण बण अमृत देवे ठंडा ठार, निझर झिरना आप झिराईआ। त्रैगुण अग्नी देवे साड़, सांतक सति सति वरताईआ। एका नाद शब्द धुन्कार, गृह मन्दिर आप सुणाईआ। सच संदेसा गुर अवतार, पीर पैग़म्बर आप पढ़ाईआ। सचखण्ड वसे आप निरँकार, निरगुण बैठा जोत जगाईआ। जुगा जुगन्तर वेखे विगसे पावे सार, वेखणहारा दिस ना आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होए पनिहार, बण याचक सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारा इक्क सुहाईआ। सचखण्ड दवार सुहावणा, हरि साचा आप सुहाए। गुर अवतार सर्ब उपावना, पीर पैग़म्बर नाल रलाए। जोती जोत डगमगावणा, निरगुण नूर करे रुशनाए। निरगुण सरगुण खेल करावणा, सरगुण निरगुण वसे एका थाए। गुर पीर अवतार हुक्म सुणावणा, शब्द संदेसा इक्क अल्हाए। सृष्ट सबाई मार्ग इक्क वखावणा, जुगा जुगन्तर वेस वटाए। शास्त्र सिमरत वेद पुराण आपे गावणा, मन्त्र नाम इक्क दृढ़ाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आप समझाए। सचखण्ड दवारे उठ उठ वेख, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। तेरे अंदर निरगुण भेख, पुरख अबिनाशी बैठा आसण लाईआ। दो जहानां लिखणहारा लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सृष्ट सबाई खेलां रिहा खेड, निरगुण सरगुण भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या साहिब सुल्तान, प्रभ तेरी मोहे भाईआ। कर किरपा गुण निधान, तेरे हथ्थ वडी वड्याईआ। सचखण्ड तेरा मकान, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी नूर महान, घर घर बैठा जोत टिकाईआ। कवण वेला होए प्रधान, निरगुण सरगुण करे रुशनाईआ। मेला मिले विच जहान, धरत धवल धवल सुहाईआ। सरगुण आप करें परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे झोली डाहीआ। दर तेरे मंगी मंग, इक्को आस रखाईआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। तूं देवणहार सर्ब वरभण्ड, ब्रह्मण्ड आपणी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला आपणा मेला लएं मिलाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। सुत साचे कर ध्यान, नर हरि नरायण आप जणाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग खेल महान, हरि करता आप कराइंदा। गुर अवतारां देवे दान, लोकमात सेव लगाइंदा। पीर पैग़म्बर दस्स कलाम, कलमा नबी आप पढ़ाइंदा। मुकामे हक़ इक्क निशान, सच निशाना आप जणाइंदा। उम्मत उम्मती दे पैग़ाम, सच संदेसा आप सुणाइंदा। रहिमत कर रहीम रहिमान, एका अल्फ़ आप दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप चुकाइंदा। साचा भेव जाए
चुक्क, सतिगुर पूरा आप जणाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी प्रभ करे खेल लुक लुक, निरगुण आपणा मुख छुपाईआ। सरगुण देवे एका आपणा नाम साची तुक, लग मातर ना कोए लगाईआ। पंचम अन्तर आपे उठ, उठ आपणा भेव खुल्हाईआ। आत्म परमात्म जाए तुट्ठ, परम पुरख होए सहाईआ। साचा जाम प्याए घुट्ट, अंमिउँ रस आपणा रस चखाईआ। निर्मल जोत करे प्रकाश, प्रकाशवान दिसे ख़ुदाईआ। करे खेल शाहो शाबाश, शाह पातशाह आपणी दया कमाईआ। वेखणहारा पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर फेरा पाईआ। साचे मंडल पावे रास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा जणाईआ। सचखण्ड दवारे रहिणा त्यार, हरि साचा सच जणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग उतरे पार, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदार, आलस निंद्रा ना कोए रखाइंदा। करोड़ तेतीसा लए उठाल, सुरपति इन्द नाल मिलाइंदा। तेई अवतार लए दलाल, जगत दलाली वेख वखाइंदा। ईसा मूसा संग मुहम्मद परखणहारा जल्वा नूर जलाल, हक़ हक़ीक़त खोज खोजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल हरि हरि वंड, ब्रह्मण्ड वंड वंडाईआ। नव नौ चार सुत्ता रहे दे कर कंड, आपणी करवट ना हरि बदलाईआ। गुर अवतार सुणावण छन्द, सोहला ढोला मात अल्हाईआ। लेखा जाणे बत्ती दन्द, तीस बतीस करे कुड़माईआ। करे खेल सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा जणाईआ। साचा भेव लैणा जाण, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। सत्त चार हो प्रधान, सति सतिवादी पड़दा लाहइंदा। त्रै त्रै देवे एका दान, पंचम आपणी बूझ बुझाइंदा। तेई अवतार कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। भगत अठारां देवे दान, दाता दानी नज़र किसे ना आइंदा। ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यार दए पैग़ाम, कलमा नबी आप समझाइंदा। नानक निरगुण बोले सतिनाम, नाम सति सरगुण मन्त्र आप पढ़ाइंदा। एका जोती खेल महान, दस दस रूप नौजवान, दो जहानां फेरी पाइंदा। गोबिन्द सूरा वड बलवान, एका फड़ तीर कमान, शब्द निराला आप उठाइंदा। दरसन पेख पुरख अकाल, उच्ची बोल बोल जैकार, फतहि डंका इक्क वजाइंदा। सृष्ट सबाई करे ख़बरदार, सोया रहे ना कोई जीव गंवार, जीवण जुगत आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे तेरा पड़दा लाहइंदा। सचखण्ड दवारे सुण लै सुण रखणा याद, याददाशत ना हरि भुलाइंदा। जिस ने रचना रची आदि, सो अन्तिम वेख वखाइंदा। आपणे अंदर रखे कोटन कोटि ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणी कल वरताइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर जुगा जुगन्तर देवे दाद, वस्त अमोलक आपणा नाम वरताइंदा। वेखणहारा भगत भगवन्त सज्जण साध, सांतक सति सति कराइंदा। गुरमुख गुर गुर आपे
लाध, गुर गुर आपणी बूझ बुझाइंदा। गुरसिख वजाए घर साचा नाद, अनाद अनादी राग सुणाइंदा। लख चुरासी विच्चों काढ, आप आपणी गोद बहाइंदा। एथे ओथे दो जहान करे लाड, पिता पूत वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आप जणाइंदा। सचखण्ड दवारे वेख अनन्द, सतिगुर पूरा आप जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जाए लँघ, कोटन कोटि काल बिताईआ। करे खेल सूरा सरबंग, बेअन्त वड वड्याईआ। सच दुआरा वेखे लँघ, घर मन्दिर फेरा पाईआ। दो जहानां सेज पलँग, सच सुहञ्जणी इक्क सुहाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर शब्द अगम्मी वज्जे तरंग, तुरीआ राग राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दवारे एका ओट तकाईआ। सचखण्ड दवारे रखणी ओट, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। नव नौ चार झूठा दिसे किला कोट, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव ओत पोत, पुरख अबिनाशी आपणा बंस सुहाइंदा । गुर अवतारां दे दे निर्मल जोत, पंज तत्त काया माण रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल करे करतार, सति सतिवादी आप जणाईआ। नव नौ चार उतरे पार, पार किनारा आप वखाईआ। लिख लिख लेखा जाणे गुर अवतार, पीर पैग़म्बर कर पढ़ाईआ। अन्तिम प्रगट होवे महांबली अवतार, निहकलंका आपणा नाउँ रखाईआ। दो जहानां पावे सार, लुकया कोए रहिण ना पाईआ। करे खेल अपर अपार, भेव अभेदा आप छुपाईआ। लोकमात दए आधार, धरनी धरत धवल सुहाईआ। साढे तिन्न हथ्थ वेखे अन्त मुनार, रविदास चुमारा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड तेरा मेला लए मिलाईआ। सचखण्ड तेरा अन्तिम मेला, सतिगुर पूरा आप मिलाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ अंदर वसे गुरू गुर चेला, गुर चेला आपणे रंग रंगाइंदा। पारब्रह्म प्रभ सज्जणा सुहेला, मिल मिल आपणे गीत सुणाइंदा। आदि अन्त आपणे हथ्थ रखाए आपणा वेला, वेद कतेब भेद ना आइंदा। करे खेल इक्क इकेला, निरगुण निरगुण नूर धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप सुहाइंदा। सच दुआरा साढे तिन्न हथ्थ, हरि जू हरि हरि आप सुहाईआ। अंदर वड़ पुरख समरथ, समरथ आपणी कार कमाईआ। जन भगतां देवे नाम वथ, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। सतिजुग सुणाए साची गाथ, कलयुग लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक्क सुहाईआ। सच दुआरा इक्क सुहाउणा, लोकमात मिले वड्याईआ। पुरख अबिनाशी डेरा लाउणा, जोती नूर नूर रुशनाईआ। सम्बल नगर नाउँ धराउणा, गुरू गोबिन्द दए गवाहीआ। वेद व्यासा पन्ध मुकाउणा, पूत सपूता ब्राह्मण गौड़ा वेखे चाँईं चाँईंआ। सच अमाम फेरा पाउणा, चौदां तबकां लेखा दए चुकाईआ।
सृष्ट सबाई कलमा इक्क पढ़ाउणा, कायनात दए समझाईआ। लख चुरासी एका मार्ग पाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे एका गुण जणाईआ। सचखण्ड दवारा बणे मात, मातर भूमी हरि वड्याइंदा। चार वरनां बन्न्हे इक्को नात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ना कोए रखाइंदा। लहिणा देणा चुक्के ज़ात पात, वरन गोत ना कोए वखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वखाए एका घाट, सर सरोवर इक्क नुहाइंदा। एका मन्त्र एका पाठ, एका अक्खर आप पढ़ाइंदा। एका पिता एका मात, पूत सपूता आप सुहाइंदा। एका मेटे अन्धेरी रात, कलयुग अन्ध अन्धेर गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दवारा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दवारा धरनी धवल, हरि धरत दए वड्याईआ। जन भगतां उलटा करे नाभ कँवल, कँवली नाभ आप उलटाईआ। नज़री आए सांवल सवल, निरगुण दाता वड वड्याईआ। नूर इलाही एका अवल्ल, आलमीन वेखे सर्ब ख़ुदाईआ। गुरसिखां प्याए अमृत पाहुल, रस आपणा आप चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा खेल हरि जू करना, कलयुग अन्त अन्त जणाइंदा। सृष्ट सबाई आपे वरना, वर आपणा वेख वखाइंदा। नाम खण्डा एका फड़ना, चण्ड प्रचण्ड आप चमकाइंदा। निरभउ हो कदे ना डरना, भय आपणा सर्ब वखाइंदा। जन भगतां चुकाए मरन डरना, जीवण मुक्त आप कराइंदा। नेत्र खोल्हे हरना फरना, निज नेत्र दरस कराइंदा। जिस जन बख्शे आपणी सरना, दूसर ओट ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा आप बणाइंदा। सचखण्ड दवारा सतिगुर चरन, लोकमात मिले वड्याईआ। घर खुल्ल्हे नेत्र हरन फरन, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। स्वामी ठाकर तरनी तरन, तारनहारा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त जुग करता आपणा मार्ग आपे लाईआ। साचा मार्ग जाए लग्ग, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। कलयुग अग्नी बुझे अग्ग, सतिजुग सति सति वरताइंदा। सृष्ट सबाई सोहँ हँसा चोग चुगे शाह रग, उपर आपणा आसण लाइंदा। भगत भगवन्त दर साचे सद्द, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। कूड़ी क्रिया पार हद्द, जूठा झूठा मोह तुड़ाइंदा। पंच विकारा देवे कढ्ढ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आइंदा। घर विच घर कराए साचा हज्ज, मक्का काअबा आप सुहाइंदा। साचे मन्दिर बहे सज, ठाकर आपणा डेरा लाइंदा। एका नाम दस्से सति, सतिनाम आप पढ़ाइंदा। गुरमुख विरला जाणे ब्रह्म मति, मन मत जीव सर्ब कुरलाइंदा। लख चुरासी नाड़ बहत्तर उब्बले रत्त, रत्ती रत्त ना कोए सुकाइंदा। कलयुग कूड़ कुड़यार घर घर रिहा नच्च, चारों कुण्ट डौरू वाइंदा। त्रैगुण माया सृष्ट सबाई गई फस, बिन सतिगुर पूरे फंद ना कोए
कटाइंदा। वरन बरन रैण अन्धेरी होई मस, निरगुण चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। भोग बलास होए वस, आत्म रस ना कोए चखाइंदा। सति धर्म गया नस्स, नेत्र आपणा नैण छुपाइंदा। सृष्ट सबाई कलयुग अन्तिम खेड़ा होण वाला भट्ठ, कूड़ कुड़यारा अग्नी हेठां डाहइंदा। अन्तिम सड़ना पंज तत्त, अप तेज़ वाए पृथ्मी अकाश कम्म किसे ना आइंदा। करे खेल पुरख समरथ, ना कोए मेटे मेट मिटाइंदा। दो जहानां वाली होए आप प्रगट, प्रगट आपणी धार वखाइंदा। चौदां लोक चौदां तबक खाली करे हट्ट, पीर पैग़म्बर खाली हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग तेरी अन्तिम वर, लख चुरासी वेख वखाइंदा। लख चुरासी वेखणहारा, घट घट बैठा आसण लाईआ। चारों कुण्ट हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए वखाईआ। नेत्र रोवे मन्दिर मस्जिद गुरुदुआरा, सांतक सति ना कोए कराईआ। पीर पैग़म्बर मारन नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। तेरी कुदरत तूं ही जाणे परवरदिगारा, तेरा अन्त कोए ना पाईआ। नानक गोबिन्द बण लिखारा, लिख लिख लेखा गया समझाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, कल कल्की आपणा नाउँ रखाईआ। सम्बल वसे धाम न्यारा, साचे मन्दिर आसण लाईआ। शब्द अगम्मी तेज़ कटारा, दो धारा आप उठाईआ। साचे असव होए अस्वारा, शाह स्वारा फेरा पाईआ। ग़रीब निमाणयां दए सहारा, शाह सुल्ताना ख़ाक मिलाईआ। कलयुग अन्तिम कर पार किनारा, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। सृष्ट सबाई दए हुलारा, एका धक्का नाम लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वखाए इक्क सच दरबारा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। घर घर वसे आप निरँकारा, साढे तिन्न हथ्थ अंदर बैठा डेरा लाईआ। जो जन आत्म परमात्म करे प्यारा, परमात्म आत्म लए मिलाईआ। सोहँ शब्द सच जैकारा, जै जैकार करे लोकाईआ। सतिजुग वरते सति विहारा, पिछली भुल्ले सर्ब पढ़ाईआ। नज़री आए पुरख अकाल परवरदिगारा, राम रहीम एका नूर धराईआ। भगतां वखाए भगत दुआरा, जिस घर वसे आप मुरारा, बण बण मित्र साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सचखण्ड दवारे देवे वर, तेरा घाड़न लए घड़, घड़ घाड़त आपे वेख वखाईआ। कलयुग आयू लख चार, बत्ती हज़ार नाल मिलाईआ। शास्त्र सिमरत करन वीचार, हरि वीचार विच कदे ना आईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर वड वड्याईआ। कलयुग देवे वस्त अपार, पुरख अबिनाशी झोली पाईआ। तेरा खेल विच संसार, सदा सुहेला लए समझाईआ। जूठ झूठ कर त्यार, माया ममता नाल मिलाईआ। हउमे हंगता गढ़्ह तेरा उसार, पंच विकार तेरी लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। कलयुग उमर जानणहारा, एका एक अख्वाइंदा। कलयुग वर देवे संसारा, संसार सागर फोल फोलाइंदा।
नाल रलाए मुहम्मदी यारा, यारी यारां नाल हंढाइंदा। कलमा कलाम कर त्यारा, शरायत आयत इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप चुकाइंदा। साचा भेव खोल्हे समरथ, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। कलयुग लेखा हथ्थो हथ्थ, गुर गोबिन्द गया मुकाईआ। सृष्ट सबाई पा पा नथ्थ, एका बन्धन गया जणाईआ। छोटे बाले नीहां हेठां रख, कलयुग जड़्ह आप उखड़ाईआ। गोबिन्द मार ना सके कोई रख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा उखड़े जड़, सतिगुर पूरा आप उखड़ाइंदा। नानक निरगुण एका अक्खर पढ़, जीवां जंतां आप समझाइंदा। चार वरन सोहे एका दर, ज़ात पात ना वंड वंडाइंदा। घर घर अंदर निरगुण नूर बैठा वड़, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। ना जन्मे ना जाए मर, पुरख अकाल वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे जग, जग जीवण दाता आप कमाईआ। कलयुग जीव बणाए कग्ग, मन मति करे लड़ाईआ। त्रैगुण माया लग्गी अग्ग, ना सके कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव रिहा जणाईआ। नानक निरगुण सतिनाम, चार वरन आप पढ़ाइंदा। धुरदरगाही इक्क कलाम, अन्तर आत्म आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा भेव खुल्हाइंदा। कलयुग वंड वंडी निरँकार, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। नानक निरगुण शब्द आधार, सरगुण करे सच पढ़ाईआ। गोबिन्द लेखा विच संसार, अन्तिम अन्त गया मुकाईआ। ऊँचां नीचां दे अधार, ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई ना कोए वीचार, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। एका इष्ट पुरख अकाल, दूसर देव ना कोए मनाईआ। राह तक्के सांझे यार, सत्थर यारड़ा आप हंढाईआ। दोए जोड़ करे प्रणाम, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। कलयुग कूड़ होया अन्धयार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तेरे बाले तेरी उम्मत नीहां हेठां दिते सवाल, पीर पैग़म्बर ना कोए सहाईआ। मुहम्मद सदी चौधवीं कलयुग अन्त जुवाल, ज़ेर ज़बर ना कोए कराईआ। चौदां तबक होए हलाल, छुरी करद हथ्थ चमकाईआ। तेरा जल्वा नूर जलाल, नूर इलाही नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लेखा आपणा आप मुकाईआ। कलयुग लेखा जीव कर्म, कुकर्मां नाम मिटाइंदा। सच ना दिसे कोए धर्म, धर्मी धर्म ना कोए वखाइंदा। सतिगुर मंगे ना कोए सरन, आपणा बल सर्ब जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लेखा आप चुकाइंदा। कलयुग लेखा कूड़ कुड़यार, जीव जंत रिहा चुकाईआ। चारों कुण्ट नार विभचार, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। धीआं भैणां करन वपार,
नाम हट्ट ना कोए खुल्हाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद अंदर हाहाकार, सति सति ना कोए वरताईआ। पिता पूत ना कोए अधार, मात पुत सेज सुहाईआ। गुर मन्त्र ना गाए कोए आपणी वार, रसना जिह्वा करे लड़ाईआ। पंडत ब्राह्मण मुल्ला शेख़ मुसायक पीर होण ख़ुआर, धीआं भैणां रहे तकाईआ। नज़र ना आए हरि करतार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। अंदर आपणे वेखो मार ध्यान, घर घर विच मिले ना सच्चा माहीआ। अठ्ठे पहर नचदा रहे शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। जिस जन गुर का शब्द मिल्या ज्ञान, तिस कलयुग नेड़ ना लागे राईआ। सतिगुर पूरा आदि जुगादि जुगा जुगन्तर वेखे मार ध्यान, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया मेटे झूठ निशान, सच सुच्च दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग आयू लख चार बत्ती हज़ार, अंक अंक नाल कटाईआ। अनेक गुर अनेक लेखा, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। गुरमुख दुआरे निकले भरम भुलेखा, जिस जन सतिगुर दया कमाइंदा। जिस गुरसिख गोबिन्द नेत्र पेखा, सो गुरसिख कलयुग वंड विच ना आइंदा। लेखे लग्गे मुच्छ दाढ़ी केसा, चरन कँवल कँवल चरन सीस झुकाइंदा। तिस साहिब को करे आदेसा, जो जुग जुग सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवान गुरमुख गुरसिख आपणे हुक्म चलाइंदा। हुक्मे अंदर कोटन जुग, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। हुक्मे अंदर कोटन बूटे गए सुक्क, हरे सिंच ना कोए कराईआ। हुक्मे अंदर बैठा रिहा लुक, हरि जू नज़र किसे ना आईआ। कोटन जुग हुक्मे अंदर रहे फिर, सच संदेसा दए सुणाईआ। कलयुग अन्त किसे पास ना दिसे कुछ, खाली हथ्थ फिरे लोकाईआ। नज़र ना आए अबिनाशी अचुत्त, चेतन रूप ना कोए जणाईआ। कलयुग आयू कूड़ कुड़यारे लई लुट्ट, दिन दिहाढ़े लुट्ट मचाईआ। गोबिन्द सूरा फड़के लोकमात विच्चों कढ्ढे कुट्ट, ना सके कोए बचाईआ। हरि का हुक्म किसे कोलों ना सके छुप, सूरज चन्द चल चल थक्के पाँधी राहीआ। जिस जन अमृत आत्म जाम प्याए घुट्ट, सो गुरसिख सतिजुग वेखे चाँईं चाँईंआ। घर विच घर करे निर्मल प्रकाश जोत, जुगत जोत नाल मिलाईआ। कलयुग जीव आहलणयों डिगे बोट, बिन सतिगुर पूरे गोद ना किसे कोए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग काया रिहा खपाईआ। कलयुग काया जाए सड़, हरि सतिगुर आप जलाइंदा। अद्धविचकार ना जाए अड़, मध धार ना कोए वखाइंदा। सतिजुग सति सतिवादी फड़े लड़, पल्लू आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। भगत भगवन्त एका अंदर बहण वड़, काया मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ इक्क सुहाइंदा। नानक निरगुण गोबिन्द वेखे चढ़, महल अटल फेरा पाइंदा। आपणी करनी करता पुरख लए कर, आपे घड़े आपे भन्न वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लहिणा आप चुकाइंदा। कलयुग चुक्के
लहिणा देणा, हरि जू हरि हरि आप चुकाईआ। गुरमुख वेखे आपणे नैणा, हरि सतिगुर आप वखाईआ। पुरख अकाल मन्नणा कहिणा, दूसर ओट ना कोए जणाईआ। लख चुरासी खाए लाड़ी मौत डैणा, घर घर फेरा पाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले दरगाह साची घर साचे बहणा, दर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग विच सतिजुग धर, धरनी धरत दए सहाईआ। धरनी धवल हरि दए सहारा, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। सतिजुग साचा सच वरतारा, सति सतिवादी आप कराइंदा। गुरमुख गुर गुर मेला इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाइंदा। नज़री आए एकओंकारा, बेनज़ीर आपणी नज़र नज़र नाल मिलाइंदा। खेले खेल परवरदिगारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा भेव चुकाइंदा। सतिजुग सच्चा सच अमाम, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। प्रगट नज़री आए राम, रम्मईआ बैठा जोत जगाईआ। हरि गृह खेले कृष्ना काहन, गोपी काहन नाच नचाईआ। हरि दर देवे सच पैग़ाम, ईसा मूसा करे पढ़ाईआ। बण बरदा दए सलाम, अलैकम आपणा सीस झुकाईआ। नानक निरगुण बोल सतिनाम, सरगुण करे सर्ब पढ़ाईआ। गोबिन्द डंका दो जहान, निरगुण सरगुण आप वजाईआ। कलयुग अंदर सतिजुग कर प्रधान, पुरख अबिनाशी वेखे चाँईं चाँईंआ । चौदां तबक होए हैरान, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सर्ब कुरलाण, हरि का भेव कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मंगण दान, दर बैठे सीस झुकाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे श्री भगवान, आपणी कल आप वरताईआ। जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग करनी कलयुग आयू जाए हर, हरि आपणा हुक्म वरताईआ।
२८ हाढ़ २०१९ बिक्रमी जेठा सिँघ दे गृह बठलाणा
सतिगुर पूरा दीन दयाल, हरि दीनन दया कमाइंदा। गुरमुख वेखे साचे लाल, लख चुरासी फोल फोलाइंदा। एका देवे नाम सच्चा धन माल, सच खज़ाना आप वरताइंदा। दिवस रैण करे प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। लेखा जाणे शाह कंगाल, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। सदा सुहेला वसे नाल, अंदर मन्दिर डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचे आप उठाइंदा। गुरसिख वेखे कृपानिध, आप आपणी दया कमाईआ। प्रभ मिलण दी साची बिध, गुर सतिगुर दए दृढ़ाईआ। मातलोक करे कारज सिद्ध, दरगाह साची दए वड्याईआ। घर उपजाए नौ निध, अठारां सिद्ध मुख शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ।
हरिजन मेला सतिगुर धाम, प्रभ चरन सच्ची सरनाईआ। पूरब विछड़े मेले आण, कलयुग अन्तिम होए सहाईआ। गुरसिख बख्शे नाम दान, दाता दानी आप वरताईआ। सति वखाए धर्म निशान, धर्म दुआरे आप बुझाईआ। आत्म परमात्म देवे दान, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। सर्ब जीआ दा इक्क भगवान, महाराज शेर सिँघ सच सरनाईआ। कागद कलम होए हैरान, लिख लिख भेख ना कोए वखाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर बेअन्त बेअन्त सारे गाण, दर बैठे सीस झुकाईआ। सृष्ट सबाई एका काहन, पुरख अबिनाशी लख चुरासी गोपी मात हंढाईआ। सचखण्ड वसे सच मकान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे घर, जगत विछोड़ा दए कटाईआ। गुरसिख जगत विछोड़ा कट, सतिगुर आपणा मेल मिलाइंदा। दूई द्वैती मेटे फट, नाम पट्टी इक्क बंधाइंदा। अनहद शब्द लगाए सट्ट, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, नूरो नूर डगमगाइंदा। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। आत्म अंदर कर कर वास, धीरज धीर धीर धराइंदा। गुरसिख कदे ना होए निरास, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। नाता तोड़े दस दस मास, मात गर्भ ना फेरा पाइंदा। लेखे लाए रसन स्वास, स्वास स्वासां आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले साचे दर, गुरमुख गुर गुर गोद बहाइंदा। गुरसिख तेरा सच्चा नाता, गुर चरन मिले सरनाईआ। पारब्रह्म प्रभ मिले बिधाता, परम पुरख वड वड्याईआ। साचा मन्त्र सुणाए गाथा, सोहँ सो करे पढ़ाईआ। होए सहाई सगला साथा, अंग संग संग अंग आपणा बन्धन पाईआ। पार उतारे कलयुग घाटा, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचे पार लँघाईआ। गुरसिख पार जाणा लँघ, सतिगुर पूरा आप लँघाइंदा। नाम वखाए मुहाणा वंज, दो जहानां आप लगाइंदा। सचखण्ड सुहाए सेज पलँग, सेज सुहञ्जणी आप वड्याइंदा। गुरसिखां देवे इक्क अनन्द, रसना जिह्वा रस ना कोए चखाइंदा। लख चुरासी मुक्के पन्ध, जन्म मरन गेड़ कटाइंदा। सचखण्ड दवारे इक्क सुणाए सुहागी छन्द, सोहँ अक्खर आप पढ़ाइंदा। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल गुरमुख आपणा बन्धन पाइंदा। दरगाह साची बण दलाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचे पार कराइंदा। गुरसिख तेरा साचा राह, हरि सतिगुर आप बणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बण मलाह, बेड़ा पार कराइंदा। जुग जुग देवे सच सलाह, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा। हरिजन सज्जण लए उठा, फड़ बांहों गले लगाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे थाउँ थाँ, थान थनंतर खोज खोजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन पढ़ाए एका मन्त्र, मन्त्र आपणा आप समझाइंदा। साचा मन्त्र अलख अभेव, अगम्म अथाह आप जणाईआ।
चरन सरन गुर साची सेव, सेवक सेवा इक्क रखाईआ। मेल मिलाए वड देवी देव, देव आत्मा हो सहाईआ। अमृत रस देवे साचा मेव, सोहँ हँसा फल खुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख लगाए आपणे लड़ आपणा नाता पुरख बिधाता, निहकर्मी बिन कर्मां जोड़ जोड़ाईआ।
भूत प्रेत ना रहे जिन खवीस, हाकण डाकण सिर मुंडवाइंदा। शब्दी शब्द सुणाए सच हदीस, हज़रत आपणा नाउँ पढ़ाइंदा। पृथ्मी अकाश वेखणहारा बीसन बीस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। भूत प्रेत दस्से राह, फड़ बांहों आप उठाईआ। सतिगुर पूरा मिले मलाह, लेखा सब दा दए चुकाईआ। मेरा जामा दए बदला, बदली करे थाउँ थाईंआ। गुरसिख सतिगुर अग्गे इक्क अरदासा दए करा, मेरी कटे पिछली फाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा दोहां दए मुकाईआ ।