२८ हाढ़ २०१९ बिक्रमी राम सिँघ, गुरदेव सिँघ दे गृह माणक पुर कल्लर
सति पुरख हरि शाह सुल्तान, सति सतिवादी खेल कराइंदा। सो पुरख निरँजण वड मेहरवान, हरि पुरख निरँजण भेव चुकाइंदा। एकँकार वड बलवान, आदि निरँजण नूर प्रगटाइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा सच मकान, श्री भगवान सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ गुण निधान, निरगुण आपणा पर्दा लाहइंदा। जोती जोत हो प्रधान, अकल कल आपणी खेल कराइंदा। भूपत भूप बण राजान, सीस जगदीस ताज सुहाइंदा। तख्त निवासी नौजवान, बिरध बाल ना रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। सो पुरख निरँजण साचा रंग, सति सतिवादी आप रंगाईआ। हरि पुरख निरँजण सच पलँग, सचखण्ड दवारे आप सुहाईआ। एकँकारा सूरा सरबंग, करे खेल बेपरवाहीआ। आदि निरँजण नूरी चन्द, निराकार आप चमकाईआ। अबिनाशी करता आपणी वंडण आपे वंड, श्री भगवान नाल मिलाईआ । पारब्रह्म प्रभ जाणे सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। करे खेल हरि निरँकारा, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। आदि पुरख पुरख उज्यारा, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। महल अटल उच्च मुनारा, सोभावन्त आप सुहाइंदा। निरगुण दीआ बाती कर उज्यारा, कमलपाती वेख वखाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, राजन राज नाउँ धराइंदा। हुक्मे हुक्म हुक्म वरतारा, धुर फ़रमाणा
आप अल्हाइंदा। दर दरवेश बण , घर साचे अलख जगाइंदा। निउँ निउँ सीस जगदीस करे निमस्कारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। साची करनी पुरख अगम्म, अलख अगोचर आप कराईआ। निरगुण रूप श्री भगवन, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। करे प्रकाश बिन सूरज चन्न, जोती जोत डगमगाईआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप जणाईआ। साचा लेखा श्री भगवन्त, आप आपणे हथ्थ रखाइंदा। लेखा जाणे नार कन्त, कन्त कन्तूहल सेज सुहाइंदा। करे खेल बेअन्त बेअन्त, बेअन्त नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची करनी रखे हथ्थ, प्रभ वडी वड वड्याईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी धार चलाईआ। सचखण्ड दवारे साचे वस, छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। एका नूर कर प्रकाश, प्रकाशवान वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि आदि आपणी रचना आप रचाईआ। रचना रच आदि आदि, हरि जू आपणा खेल कराइंदा। लेखा जाणे जुगादि जुगादि, भेव कोए ना पाइंदा। देवणहारा साची दाद, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। निरगुण निरगुण करे लाड, घर साचे बंक सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर आप वड्याइंदा। गृह मन्दिर वेखे हरि मनार, महिमा अगणत गणी ना जाईआ। प्रगट हो एकँकार, अकल कल आपणी खेल कराईआ। साचे मन्दिर निरगुण धार, निराकार आप प्रगटाईआ। अजूनी रहित हो त्यार, अनभउ प्रकाश वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे आपे खड़, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अवल्ला, सचखण्ड दवारे आप कराइंदा। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, एक ओंकारा वेस वटाइंदा। निरगुण निरगुण फड़ाए पल्ला, पल्लू आपणे गंढ्ढ बंधाइंदा। जोती धार आपे रला, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण एका मल्ला, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि पुरख एका नर, नर नरायण आपणा वेस वटाइंदा। नर नरायण वेस अपारा, अपरम्पर आपणी धार चलाईआ। सो पुरख निरँजण हो त्यारा, हरि पुरख निरँजण लए उठाईआ। एकँकारा कर पसारा, आपणा वेखे आपे थाउँ थाईंआ। आदि निरँजण नूर उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। श्री भगवान सच भण्डारा, दर घर साचे आप प्रगटाईआ। अबिनाशी करता बण वरतारा, आपणी झोली आप भराईआ। पारब्रह्म प्रभ बण भिखारा, दर बैठा अलख जगाईआ। करे खेल अपर अपारा, दिस किसे ना आईआ। आदि पुरख बण वणजारा, साचा हट्ट आप चलाईआ। सचखण्ड दवार खोल्ह
किवाड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि जू आपणा भेव आप चुकाईआ। हरि जू भेव आपणा चुक्क, अभेद आप जणाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण लुक, आपणा मुख छुपाइंदा। किसे नज़र ना आए चार कुण्ट, दहि दिशा वंड ना कोए वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर साचा एका एक, एकँकार दए वड्याईआ। आदि जुगादी साची टेक, समरथ हथ्थ वडी वड्याईआ। आपे लिखणहारा लेख, लेखा आपणा ना किसे जणाईआ। आपणे अन्तर आपणा भेख, बण भेखी वेस वटाईआ। करे खेल आदि अन्त हमेश, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपे वड़, घर बैठा आसण लाईआ। घर आसण लाए हरि निरँकार, भेव कोए ना पाइंदा। सचखण्ड दवारा कर त्यार, चार दुआर ना कोए वखाइंदा। आपणी इच्छया हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाइंदा। साची भिच्छया निरगुण धार, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। खेले खेल अगम्म अपार, आप आपणी खेल रचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारे साचा हट्ट चलाइंदा। सचखण्ड दवार साचा हट्ट, हरि जू हरि हरि आप खुल्हाईआ। आपणी वस्त अंदर घत, आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ दाता बेपरवाहीअ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा जस, आपे होए सिफ्त सलाहीआ। आपे सिफ्त सलाह, दया कमाइंदा। आपे बणे सच मलाह, सचखण्ड साचे डेरा लाइंदा। आप जणाए आपणा राह, साचा मार्ग आप वखाइंदा। आप सुहाए साचा थाँ, थान थनंतर आप वड्याइंदा। आपे पिता आपे मां, नार कन्त आपणी सेज सुहाइंदा। आपे निरगुण निरगुण पकड़े बांह, बांहों पकड़ गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपे वड़, गृह मन्दिर आप वड्याइंदा। गृह मन्दिर वड़या हरि जू हरि, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। आपे देवणहारा वर, आपे झोली रिहा भराईआ। आपे पुरख नारी नर, नर नरायण वडी वड्याईआ। आपे सेजा बैठा चढ़, सेज सुहञ्जणी आप सहाईआ। आपणी किरपा आपे कर, किरपन दए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि पुरख एका नर, नर निरँकार बेपरवाहीआ। आदि पुरख एकँकारा, आपणी कल धराइंदा। सचखण्ड दवारा कर त्यारा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। नारी कन्त बण भतारा, हरि आपणा रूप वटाइंदा। दाई दाया बण सेवादारा, साची सेवा आप कमाइंदा। जननी जन जणे सुत दुलारा, पूत सपूता गोद सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपे चढ़, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। साचा पड़दा हरि जू लाह, आपणी दया आप कमाईआ। पूत
सपूता आपे जाअ, हरि शब्दी नाउँ धराईआ। जोती पिता जोती मां, जोती जोत करे रुशनाईआ। जोती जाता वेखे नैण उठा, निज नेत्र नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे साचा घाड़ण आप घड़ाईआ। घाड़न घड़या अबिनाशी अचुत्त, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। एका जणया साचा सुत, शब्दी नाउँ रखाइंदा। आप सुहाए आपणी रुत्त, आपे वेख वखाइंदा। पंज तत्त ना कोए बुत्त, निरगुण नूर डगमगाइंदा । साची धारों आपे उठ, प्रगट आपणा खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सुत आप प्रगटाइंदा। साचा सुत सुत दुलारा, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। सचखण्ड दवारे दए हुलारा, हरि हरि आपणी गोद सुहाईआ। करे खेल अगम्मड़ी कारा, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाईआ। घर विच घर करे प्यारा, घर मन्दिर दए वड्याईआ। सचखण्ड अंदर थिर घर दुआरा, धुर दरबारी आप प्रगटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच करे रुशनाईआ। थिर घर देवे हरि जू माण, सचखण्ड निवासी दया कमाइंदा। सुत दुलारे वेख मार ध्यान, ध्यान नाल रलाइंदा। साचा मन्दिर इक्क मकान, तेरी वंड वंडाइंदा। अठ्ठे पहर रहे निगहबान, आदि जुगादि वेख वखाइंदा। तेरा लेखा जाणे श्री भगवान, दूसर ओट ना कोए तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत दुलारे थिर घर साचे आप बहाइंदा। सुत दुलारा दोए जोड़, प्रभ मंगे सरन सरनाईआ। पुरख अबिनाशी एका तेरी लोड़, दूजा संग ना कोए रखाईआ। आदि जुगादि जाणा, बौड़्ह, चरन कँवल ध्यान रिहा लगाईआ। तेरे दरस एका औड़, मेरी तृखा ना कोए बुझाईआ। थिर घर अंदर तेरा पौड़, सचखण्ड दवारे लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। सुत दुलारा शब्द नादान, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। हउँ बालक रूप अञ्याण, तेरा अन्त कोए ना आइंदा। थिर घर वसां तेरे मकान, इक्क तेरी ओट तकाइंदा। सच संदेसा देणा हरि जू आण, इक्को दर तेरे आस रखाइंदा। तूं शाह पातशाह राज राजान, हउँ रईयत रूप वटाइंदा। नित गावां तेरा गाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस लगाइंदा। दर तेरे लग्गी आस, प्रभ वड्डे वड वड्याईआ। आदि जुगादि बुझाए प्यास, तृष्ना तृखा ना लागे राईआ। तेरा रूप मेरा साथ, निरगुण निरगुण विछड़ कदे ना जाईआ। साहिब दातार ठाकर स्वामी पुरख समराथ, निहचल तेरा थाम जिस दर बैठा आसण लाईआ। मैं सुणां तेरा इक्क पैग़ाम, सच संदेसा देणा अल्हाईआ। मैं बणया रहां गुलाम, बण बरदा सेव कमाईआ। तेरा पकड़ी रखां दाम, दामन छुट्ट कदे ना जाईआ। तेरे हुक्मे अंदर मन्ना तेरा निज़ाम, हकूमत तेरे हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला कवण वक्त आपणा मेला लए मिलाईआ। पुरख अबिनाशी दीन दयाल, सचखण्ड निवासी दया कमाइंदा। थिर घर दुआरे सुणे हाल, घर घर विच मेल मिलाइंदा । पूत सपूते साचे लाल, लालन तेरा रंग रंगाइंदा। वसणहारा सच सच्ची धर्मसाल, धुर दरबारा आप खुल्हाइंदा। वस्त अमोलक तेरी झोली डाल, सच खज़ीना इक्क भराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा दीपक देवे बाल, जोती जोत जोत डगमगाइंदा। त्रैगुण माया देवे नाल, पंचम आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा आप सुणाइंदा। धुर संदेसा आदि पुरख, सचखण्ड दवारे आप सुणाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिंता चिखा ना कोए जलाईआ। पूत सपूते कर कर तरस, रहिमत तेरे उत्ते कमाईआ। अमृत मेघ एका बरस, सांतक सति सति वरताईआ। तेरी अन्तिम मेटे हरस, हरि जू आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा जणाईआ। साचा भेव हरि जू खोल्हे, निरगुण निरगुण शब्द अल्हाइंदा। सचखण्ड दवारे आपे बोले, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। शब्द अगम्मी शब्दी कंडे तोले, साचा कंडा आपणे हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा, एका वार जणाइंदा। सच संदेशा साचा गीत, सो पुरख निरँजण आप सुणाईआ। हरि पुरख निरँजण चलाए रीत, रीतीवान आप हो जाईआ। एकँकारा खेल करे अणडीठ, नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। आदि निरँजण बैठा रहे अतीत, त्रैभवन धनी वड वड्याईआ। अबिनाशी करता जणाए सच प्रीत, प्रीतीवान इक्क हो जाईआ। श्री भगवान आदि जुगादि सब नूं जाए जीत, हार नज़र किते ना आईआ। पारब्रह्म गाए साचा गीत, सोहला ढोला इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे दए वड्याईआ। सुत दुलारे जाणा जाग, हरि जू हरि हरि आप जगाइंदा। थिर घर लग्गे भाग, पुरख अबिनाशी आप लगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव जगाए चिराग़, तेल बाती आप टिकाइंदा। त्रैगुण माया बणाए साक, पंचम नाता जोड़ जोड़ाइंदा। लख चुरासी खोल्हे ताक, घर घर आपणा आसण लाइंदा। दो जहानां वेखे खेल तमाश, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा रंग रंगाइंदा। रवि ससि करे प्रकाश, किरन किरन किरन चमकाइंदा। निरगुण सरगुण करे वास, सरगुण आपणी कल धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे आप समझाइंदा। सुत दुलारे कर ध्यान, हरि सतिगुर आप जणाईआ। करे खेल श्री भगवान, तेरी महिमा आप बणाईआ। लोक परलोक देवे तेरा ज्ञान, सच संदेशा इक्क सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मारे तीर इक्क निशान, अणयाला आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत आप समझाईआ। शब्दी सुत वेख विचार, हरि जू हरि हरि आप
जणाइंदा। तेरे अन्तर मेरी धार, मेरी धार तेरा रूप वखाइंदा। मेरा नाउँ एकँकार, एकँकारा तेरा रूप वटाइंदा। लख चुरासी कर त्यार, घर घर आपणा खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण करे प्यार, परम पुरख प्रभ भेव चुकाइंदा। परमात्म आत्म दए अधार, धीरज धीर इक्क रखाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म वेखे खोल्ह किवाड़, बन्द ताकी कुण्डा लाहइंदा। ईश जीव कराए वणज वापार, जगदीस साचा हट्ट चलाइंदा। अंस बंस तेरा परवार, सहँस आपणा रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप सुणाइंदा। सच संदेसा लैणा जाण, जानणहारा आप जणाईआ। आदि पुरख तेरी रचना रची आण, आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। लख चुरासी कर प्रधान, सच प्रधानगी इक्क वखाईआ। निरगुण सरगुण कर परवान, मानस मानुख दए वड्याईआ। पंज तत्त जगत निशान, सति निशाना इक्क झुलाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाए श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। सच संदेसा धुर फ़रमाण, धुर दी बाणी आप अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत रिहा जणाईआ। शब्द सुत हरि विहारा, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। लख चुरासी खेल अपारा, निरगुण सरगुण आप कराइंदा। सेवा लाए गुर अवतारा, गुर गुर तेरा नाउँ प्रगटाइंदा। चार कुण्ट कुण्ट जैकारा, जै जैकारा तेरा नाउँ कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव खोल्हे दस्स, श्री भगवान दया कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर तेरा रस, बिन रसना आप चखाइंदा। अन्तर आत्म हिरदे वस वस, हरी हरि आपणा रंग रंगाइंदा। निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर गुआइंदा। सदा सुहेला रखे साथ, सगला संग निभाइंदा। तेरा मन्त्र पूजा पाठ, इष्ट देव तेरा नाउँ रखाइंदा। सर सरोवर तीर्थ ताट, तट किनारा तेरे अंग लगाइंदा। जुगा जुगन्तर वेखे वाट, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात हंढाइंदा। पुरख अबिनाशी खेल तमाश, तेरी रचना आप रचाइंदा। साचे मन्दिर पावे रास, गोपी काहन नाच नचाइंदा। लहिणा देणा जाणे पृथ्मी अकाश, गगन गगनंतर आपणे हुक्म भुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा एका वार समझाइंदा। सच संदेसा सुणया कन्न, हरि शब्द ध्यान लगाईआ। सीस जगदीस झुकाया मन्न, मनसा होर ना कोए वखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निहकर्मी मेरा बेड़ा देणा बन्न्ह, दो जहान आपणे कंध उठाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर तेरे नाउँ कहिण धन्न धन्न, धन्न धन्न तेरी वड्याईआ। आपे घड़ें आपे लएं भन्न, भन्नण घड़नहार खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे झोली डाहीआ। दर तेरे झोली दिती अड्ड, मेरे साहिब सच्चे सुल्ताना। थिर घर दुआरयों ना लैणा कढ्ढ, मैं बणया रहां मर्द मर्दाना। नाता जुड़े ना हड्ड मास नाड़ी तत्त, तत्तव तत्त ना कोए रखाना।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दूसर ओट ना कोए तकाना। दूसर ओट ना रखी आस, प्रभ सरन सच्ची सरनाईआ। जुग जुग वेखां खेल तमाश, मंडल मण्डप फेरा पाईआ। सेवा करां बण बण दास, सेवक आपणा नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा साचा घर, जिस घर वज्जे तेरी वधाईआ। जिस घर वज्जे तेरा नाद, तेरे नाम वड्याईआ। सो घर सज्जण लैणा लाद, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी रखे लाज, समरथ हथ्थ वडी वड्याईआ। साची साजन लए साज, साजनहारा देर ना लाईआ। भगत भगवन्त रचे काज, लोकमात ख़ुशी मनाईआ। अंदर वड़ वड़ मारे आवाज़, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, प्रकाशवान ख़ुशी मनाईआ। शब्द सुत तेरी पूरी करे आस, जन भगतां दर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। सच संदेसा श्री भगवान, आदि पुरख जणाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग खेल महान, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। गुर गुर रूप विच जहान, पंज तत्त काया माण वड्याइंदा। पीर पैग़म्बर दे दे माण, सजदा सीस जगदीस झुकाइंदा। बोध अगाधा इक्क ज्ञान, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। लेखा जाण दो जहान, दोए दोए रूप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। साचा खेल जुग चौकड़ी चार, चार वरन जणाईआ। वेद शास्त्र सिमरत कर प्यार, गीता ज्ञान दए समझाईआ। अञ्जील कुरान दए अधार, पीर पैग़म्बर करे पढ़ाईआ। खाणी बाणी खोल्ह किवाड़, एका मन्त्र दए समझाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, पुरख अकाल हरि अख्वाईआ। कोटन कोटि जुग करे पार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। शब्दी सुत तेरी धार, अबिनाशी अचुत्त आप चलाईआ। कलम शाही बण बण लिखार, तेरा लेखा कोए ना सके मुकाईआ। बेअन्त बेअन्त कह कह करन पुकार, ऊँची कूक कूक अल्हाईआ। प्रभ तेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग उतरे पार, तेई अवतार सेव कमाईआ। भगत अठारां बण वणजार, लोकमात हट्ट चलाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद बोल जैकार, चार यारी कलमा नबी पढ़ाईआ। नानक निरगुण सतिनाम बोल सर्ब संसार, साची सिख्या गया समझाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्क प्यार, आत्म परमात्म जोड़ जोड़ाईआ। सो पुरख निरँजण वसणहारा ठांडे दरबार, हँ ब्रह्म आपणी गोद सुहाईआ। सोहँ रूप आप निरँकार, निरगुण निरगुण मेला चाँईं चाँईंआ। गोबिन्द डंका वज्जे विच संसार, संसा कोए रहिण ना पाईआ। राउ रंकां करे ख़बरदार, बेख़बर आप जणाईआ। सुत शब्द तेरा सच प्यार, पुरख अकाल आप वखाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे विच संसार, संसार सागर फोल फोलाईआ। निरगुण नूर कर उज्यार, जोती जोत डगमगाईआ। तेरा
खेड़ा अपर अपार, अलख अगोचर आप वसाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर मीनार, निरगुण सरगुण दए जणाईआ। साची सेजा बैठ निरँकार, तख्त निवासी आसण लाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकार, नाद धुंन तेरी शनवाईआ। मेल मिलावा अन्तिम वार, अन्तिम दृष्टी इक्क खुल्हाईआ। सृष्ट सबाई करे बेहाल, बिहबल रोवे सर्ब लोकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा कूके काल, काल नगारा इक्क वजाईआ। घर घर वज्जे ममता ताल, जूठ झूठ नाच वखाईआ। कोई नज़र ना आए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा मात ना कोए वड्याईआ। चार कुण्ट होए वैरान, हरि का नाम हट्ट ना किसे विकाईआ। पीर पैग़म्बर भुल्लण सर्ब कलाम, कलमा कायनात ना कोए सुणाईआ। नज़री आए ना सच इमाम, मिहबान बीदो बी खैर या अला आलमीन एका रंग ना कोए रंगाईआ । घर मन्दिर मिले ना किसे राम, सीता सुरती ना किसे परणाईआ। बंसरी वजाए ना कोए शाम, राधा कृष्न ना कोए मिलाईआ। नानक मन्त्र भुल्ले सतिनाम, नाम सति हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। गोबिन्द सिख्या लग्गे कूड़ा फट्ट, जगत स्यासत करे लड़ाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी करे खेल आप समरथ, समरथ दाता इक्क अख्वाईआ। शब्द सुत तेरी देवे ब्रह्म मति, पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। भगत भगवन्त लए रख, लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। नेत्र खोल्हे ज्ञान अक्ख, निज नेत्र आप खुल्हाईआ। पंच विकारा सुआए सत्थर सथ्थ, सत्थर यारड़ा आप हंढाईआ। पूत सपूते तेरा वसूरा जाए लथ्थ, प्रभ साचा दरस कराईआ। मन्दिर वेखणा साढे तिन्न हथ्थ, हरि जू आपणा घाड़ण आप घड़ाईआ। निरगुण अंदर रिहा वस, सेज सुहञ्जणी आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्तिम मेला लए मिलाईआ। अन्तिम मेला कलयुग कल, हरि करता आप कराइंदा। सृष्ट सबाई भुलाए कर कर वल छल, अछल अछल भेव कोए ना पाइंदा। भगत सिँघासण पुरख अबिनाशन आत्म सेजा बैठा मल्ल, दर घर साचे सोभा पाइंदा। सच सुनेहड़ा एका घल्ल, आत्म परमात्म जोड़ जोड़ाइंदा। पावे सार डूँग्घी डल, काया कल्लर फोल फोलाइंदा। अमृत सीर प्याए ठंडा जल, निझर झिरना आप झिराइंदा। जोत निरँजण जाए बल, दीपक दीआ आप प्रगटाइंदा। जुग जन्म दा मेटे सल, दूई द्वैती पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द आपे रल, जोती जोत खेल कराइंदा। जोती शब्दी निहकलंक, निरगुण नरायण धार चलाईआ। सचखण्ड निवासी सुहाए साचा बंक, बंक दुआरी भेव ना राईआ। सृष्ट सबाई वखाए एका अंक, अक्खर एका करे पढ़ाईआ। एका रंग रंगाए राउ रंक, राज राजान शाह सुल्तान ख़ाक मिलाईआ। इक्क नगारा वजाए साचा डंक, दो जहानां आप सुणाईआ। इक्क उठाए साचे सन्त, सति सतिवादी दया कमाईआ। एका मेल कराए भगत भगवन्त, भगवन आपणी बूझ
बुझाईआ। एका गुरमुख खेल खेले नारी कन्त, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। एका गुरसिख गढ़्ह तोड़े हउमें हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। एका मेल मिलावे साची संगत, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ना कोए रखाईआ। एका अंगीकार करे अंगत, जोती जाता जोती जोत लए प्रगटाईआ। कलयुग अन्तिम लख चुरासी मानस जन्म होवे भंगत, जीव जंत दए दुहाईआ। लहिणा देणा चुक्के अण्डज जेरज, उत्भुज सेत्ज सार कोए ना पाईआ। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, पढ़ पढ़ विद्या होए हल्काईआ। मुल्ला शेख़ पीर दस्तगीर होए पंडत, दस्त बदस्त लहिणा देणा ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्दी मेला गुरू गुर चेला, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। घर साचा सोहे हरी दुआर, आदि पुरख आप जणाइंदा। अन्तिम खेल करे निरँकार, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। जुग चौकड़ी पावे सार, पूरब लेखा वेख वखाइंदा। सति सतिवादी ला दरबार, सच सिँघासण आसण लाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर करे ख़बरदार, सच संदेसा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द गुर वड्याइंदा। शब्द गुर तेरा साचा बल, कलयुग अन्त हरि जणाईआ। सदा वसणा निहचल धाम अटल्ल, अटल्ल पदवी इक्क रखाईआ। बोध अगाधा संदेसा घल्ल, जीव जंत जगत पढ़ाईआ। आत्म परमात्म जाणा रल, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। जुग चौकड़ी मिटे सल्ल, दूई द्वैती भाण्डा भरम भनाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर हुक्मे अंदर जिस दिते घल, अन्तिम सब दा लेखा आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर इक्क अख्वाईआ। शब्द गुर आदि जुगादि, जुग जुग खेल कराइंदा। कलयुग अन्त वजाए निरगुण नाद, पंज तत्त ना कोए वखाइंदा। भेव खुल्हाए ब्रह्म ब्रह्मादि, ब्रह्मांड आपणी कार कमाइंदा। पकड़ उठाए सन्त साध, साधना आपणे विच जणाइंदा। भगत भगवन्त देवे दाद, निष्अक्खर आप सुणाइंदा। गुरमुख सज्जण गुर गुर लाध, गुर शब्दी मेल मिलाइंदा। गुरसिख पार किनारा करे हाद, नौ दुआरे पन्ध मुकाइंदा। सच दुआरे आपे सद्द, दस्म दुआरी कुण्डा लाहइंदा। अमृत जाम प्याए मदि, सच ख़ुमार इक्क वखाइंदा। लेखा चुक्के मास नाड़ी हड्ड, आत्म परमात्म जोड़ जोड़ाइंदा। जगत वासना विच्चों कढ्ढ, सतिगुर आपणे चरन लगाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, महिमा अकथ आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुरू इक्क वड्याइंदा। शब्द गुरू वड बलवाना, बल एका एक रखाईआ। एका चिल्ला तीर कमाना, इक्क निशाना रिहा लगाईआ। एका खण्डा तेज़ कृपाना, चण्ड प्रचण्ड इक्क चमकाईआ। एका हुक्म एका हुक्मराना, हुक्मे हुक्म इक्क भुआईआ। एका मर्द इक्क मर्दाना, सच मर्दानगी इक्क कमाईआ। एका पुरख इक्क सुल्ताना, शाह पातशाह इक्क हो आईआ। एका वेखे दो जहानां, निरगुण
बैठा बेपरवाहीआ। एका गाए राग तराना, छत्ती राग भेव ना आईआ। एका गुर अवतारां देवे दाना, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग जुग आपणी वस्त आप वरताईआ। एका पीर पैग़म्बर सुणाए सच कलामा, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। एका होए अन्तरजामा, घट घट बैठा सेज सुहाईआ। एका खेले खेल श्री भगवाना, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, शब्द गुर इक्क सलाहीआ। शब्द गुर सिफ्त सलाह, सिफ्ती सिफ्त सलाहइंदा। बेऐब ख़ुदाई बेपरवाह, बेनज़ीर नज़र किसे ना आइंदा। मुकामे हक़ डेरा ला, हक़ हक़ीक़त वेख वखाइंदा। लाशरीक इक्क ख़ुदा, जल्वा नूर नूर प्रगटाइंदा। मुरीद मुर्शद वेखे थाउँ थाँ, मुर्दा रूप ना कदे वखाइंदा। मढ़ी गोर लहिणा दए चुका, आप आपणी गोद सुहाइंदा। साची नौबत एका दए वजा, दो जहानां आप सुणाइंदा। चौदां तबक दए हिला, एका डंका आप वजाइंदा। कागद कलम लेखा चुक्के शाह, शाही लिख लिख लेख ना कोए समझाइंदा। नेत्र रोवे अल्ला राणी मारे धाअ, साचा खावंद नज़र किसे ना आइंदा। बीवी आपणा खावंद लै परणा, बेवा रंग ना कोए वखाइंदा। सदी चौधवी पैंडा रिहा मुका, बण पाँधी फेरा पाइंदा। मुहम्मद नेत्र नैण ना सके उठा, नैणी नैण नैण शरमाइंदा। चार यार यारी गए तुड़ा, सगला संग ना कोए निभाइंदा। उम्मत उम्मती दए सज़ा, पुरख अबिनाशी आपणा हुक्म वरताइंदा। अमाम अमामा सिर फेरा पा, आपणी खेल आप समझाइंदा। नानक गोबिन्द लेखा पूर करा, पूरब लहिणा सर्ब मुकाइंदा। कूड़ कुड़यारा डेरा देवे ढाह, कलयुग जड़्ह आप उखड़ाइंदा। सतिजुग साचा मार्ग ला, धरती धरत धवल सुहाइंदा। भगतां मेला दए करा, भगवन आपणी बूझ बुझाइंदा। साचा ढोला लए गा, गा गा आपणा गीत अल्हाइंदा। सो पुरख निरँजण खेल रिहा खिला, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। हँ ब्रह्म लए परणा, परमात्म आत्म जोड़ जोड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर भेव चुकाइंदा। शब्द गुर जोधा सूर, सूरबीर वडी वड्याईआ। सर्ब कलां आपे भरपूर, दूजे दर ना मंगण जाईआ। पुरख अकाल जोती नूर, नूरो नूर करे रुशनाईआ। वसणहारा नेड़े दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट हो के होए हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा फेरा पाईआ। जन भगतां मिले ज़रूर, ज़रूरत आपणी पूरी आप कराईआ। माया ममता माण तोड़े ग़रूर, गुरबत सब दी दए गुआईआ। जन्म जन्म दे बख्शे आप कसूर, जो जन चरनी सीस झुकाईआ। त्रैगुण अग्ग ना तपे तन्दूर, सांतक सति सति वरताईआ। नाता तोड़ कलयुग कूड़, सच सुच्च करे कुड़माईआ। जिस जन मस्तक लाए चरन धूढ़, दुरमति मैल दए धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, शब्द गुर देवे एका वर, एका घर वज्जे वधाईआ। एका घर वज्जे वधाई, हरि जू हरि हरि
आप वजाइंदा। सुरती शब्द होए कुड़माई, घर साचे सगन मनाइंदा। गुरमुख वेखण चाँईं चाँईं, मनमुख नज़र किसे ना आइंदा। कलयुग रैण अन्धेरी छाई, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। भरमे भुल्ले पाँधी राही, साचा पन्ध ना कोए मुकाइंदा। पुरख अबिनाशी वेखणहारा थाउँ थाईं, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। गुरमुख गुरसिख इक्को ध्यान रहे लगाई, एका आस जणाइंदा। जन्म जन्म दी मेट जुदाई, आपणा मेल मिलाइंदा। घर विच घर रिहा वखाई, हरि अंदर आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप तराइंदा। हरिजन साचे हरि जू तार, तारनहारा दया कमाईआ। अन्त किनारे लाए पार, अद्धविचकार ना कोए रुढ़ाईआ। नेत्र देवे दरस दीदार, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त लेखा ना सके वखाल, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लाड़ी मौत ना करे भाल, गुरसिख दुआरे फेरा ना पाईआ। सतिगुर सच्चा करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। अन्तिम गोदी लए उठाल, चुक्क चुक्क आपणी ख़ुशी मनाईआ। गुरसिख वेखे साचे लाल, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। फड़ बहाए सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा आप सुहाईआ। लेखा चुक्के शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। जो जन दुआरे करे सवाल, लख चुरासी दए तुड़ाईआ। वेले अन्त ना खाए काल, महांकाल ना फेरा पाईआ। गोबिन्द गोदी दए सवाल, सोया पूत ना कोए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। सहिज सुभा हरिजन मेला, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। एका घर वसे गुरू गुर चेला, गुर गोबिन्द खेल कराइंदा। पुरख अबिनाशी सज्जण सुहेला, सगला संग निभाइंदा। आवे जावे इक्क इकेला, अकल कल आपणा रूप वटाइंदा। कलयुग अन्तिम आया वेला, भेव अभेदा भेव जणाइंदा। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेला, निरगुण जामा जोती जोत आप रुशनाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नेहकलक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख गुर गुर वेखे आण, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी धार जणाइंदा।