पुस्तकालयभाग १२

२९ हाढ़ २०१९ बिक्रमी सन्तोख सिँघ दे गृह पिण्ड सोडीआं

सचखण्ड खेल श्री भगवान, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। तख्त निवासी हो मेहरवान, मेहर नज़र आप उठाइंदा। शाहो भूप बण सुल्तान, राजन राज भेव चुकाइंदा। आदि जुगादी वड प्रधान, हुक्मी हुक्म खेल कराइंदा। जोधा सूरबीर वड बलवान, बल आपणा आप रखाइंदा। दरगाह साची सच निशान, धर्म दुआरे आप झुलाइंदा। निरगुण सरगुण खेल

महान, दो जहानां वेख वखाइंदा। शब्दी मेला सुत निधान, बाली बाला भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल हरि सचखण्ड, सति पुरख निरँजण आप कराईआ। इक्क इकल्ला वंडे वंड, दूसर संग ना कोए रखाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, हरि का भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अपारा, सचखण्ड निवासी आप कराइंदा। सो पुरख निरँजण बेऐब परवरदिगारा, नूर नुराना नूर प्रगटाइंदा। हरि पुरख निरँजण पावे सारा, नर हरि नरायण नज़र किसे ना आइंदा। एकँकारा कर पासारा, भेव अभेदा आप जणाइंदा। आदि निरँजण वसणहारा ठांडे दरबारा, दर घर साचा आप सुहाइंदा। अबिनाशी करता करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर बेपरवाह आपणा पर्दा आप उठाइंदा। श्री भगवान सच निशान दए हुलारा, सति सतिवादी आप उठाइंदा। पारब्रह्म प्रभ वेखणहारा, वेख वेख पेख आपणी ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा आसण लाइंदा। सचखण्ड दवारे आसण ला, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। तख्त निवासी बेपरवाह, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादी बण मलाह, जुग जुग बेड़ा आप चलाईआ। शब्द अगम्मी नाउँ धरा, नाम निरँकार पड़दा लाहीआ। साचा मार्ग आपे ला, दो जहानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे साचे वड़, निरगुण आपणी कल आप धराईआ। निरगुण कल अकल कल धार, सचखण्ड दवारे खेल कराइंदा। निरगुण निरगुण हो उज्यार, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। आदि जुगादी साची कार, हरि करता आप कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवणहार अधार, त्रै पंज आपणा मेल मिलाइंदा। लख चुरासी खोल्ह किवाड़, दुआर बंक आप सुहाइंदा। जुग चौकड़ी हो त्यार, त्रैगुण अतीता फेरा पाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कर त्यार, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वारो वार, रूप अनूप आप धराइंदा। निरगुण सरगुण करे प्यार, महांसारथी बण बण सेव कमाइंदा । शास्त्र सिमरत वेद पुराण कर त्यार, त्रैभवण धनी आपणा नाम प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दो जहानां वेख वखाइंदा। दो जहानां हरि जू वाली, एकँकारा खेल कराइंदा। निरगुण नूर जोत अकाली, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। अनभउ प्रकाश खेल निराली, निरगुण आपणी आप कराइंदा। जुग चौकड़ी अवल्लड़ी चाली, चाल निराली इक्क रखाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दे दलाली, बण वणजारा हट्ट चलाइंदा। लख चुरासी वेखणहारा हक़ हलाली, हक़ीक़त आपणा पड़दा लाहइंदा। निरगुण सरगुण बण बण माली, बण सेवक सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल

साचा हरि, सचखण्ड आपणा रूप प्रगटाइंदा। सचखण्ड दवारे साचा रूप, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा फेरा पाईआ। निरगुण नूर सच सरूप, स्वच्छ सरूपी भेव ना राईआ। मात पिता बण सपूत, पूत सपूता गोद बहाईआ। ताणा पेटा एका सूत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा रंग रंगाईआ। सचखण्ड दवार सच महल्ला, सो सतिगुर पुरख आप सुहाइंदा। वसणहारा इक्क इकल्ला, अकल कल आपणी खेल खलाइंदा। जोती शब्दी आपे रला, बिस्मिल आपणा आप वखाइंदा। सच संदेस नर नरेश आदि जुगादि जुगा जुगन्तर घल्ला, निरगुण सरगुण आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म पकड़े पल्ला, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ईश जीव मेटणहारा सल्ला, जगदीस आपणा संग निभाइंदा। हरि जगदीस खेल अपारा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची भेव चुकाईआ। आदि अन्त इक्क दातारा, गुर गुर एका बूझ बुझाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग करे पार किनारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात हंडाईआ। सेवा ला तेई अवतारा, मार्ग दे भगत अठारां, गुर दस दस करे पढ़ाईआ। ईसा मूसा इक्क सहारा, संग मुहम्मद दे किनारा, चार यारी एका घर बहाईआ। कातब बण बण लेख लिखारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी भेव चुकाईआ। जुग चौकड़ी खेल करतार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप कराइंदा। सच संदेसा नर नरेसा देवे वारो वार, बोध अगाधा अक्खर नाम पढ़ाइंदा। लिख लिख लेखा कर त्यार, भरम भुलेखा कढ्ढ संसार, साची साची इक्क समझाइंदा। पंज तत्त मेला गुर अवतार, जोती शब्दी इक्क सितार, अनाद अनादी नाद सुणाइंदा। ब्रह्म ब्रह्मादी खोल्ह किवाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा राह चलाइंदा। जुग जुग राह पुरख अगम्म, एकँकारा आप चलाईआ। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। पवण स्वास ना लए दम, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। नेत्र नीर ना रोवे छम्म छम्म, छहबर नैण ना कोए लगाईआ। हरख़ सोग ना कोए ग़म, चिंता चिखा ना कोए जलाईआ। निरगुण नूर श्री भगवन, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। दो जहानां बेड़ा बन्न्ह, पुरख अबिनाशी आपणे कंध उठाईआ। गुर अवतार देवे नाम धन्न, वस्त अमोलक झोली पाईआ। एका राग सुणाए कन्न, कन्ना मुक्ता ना कोए रखाईआ। लेखा जाणे जननी जन, पारब्रह्म वड वड्याईआ। जो घड़या सो देवे भन्न, थिर कोए रहिण ना पाईआ। वसणहारा सचखण्ड दवारा बिन छप्पर छन्न, सच सिँघासण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि खेल कर, जुग करता वेख वखाईआ। जुग करता हरि करने जोग, जीवण जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। लख

चुरासी भोगे भोग, भस्मड़ आपणा रूप वटाइंदा । आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लेखा जाणे धुर संजोग, आत्म परमात्म मेला मेल मिलाइंदा। भगत भगवन्त कटणहारा हउमे रोग, माया ममता मोह चुकाइंदा। सति सतिवादी देवे एका जोग, जीवण जुगत आप जणाइंदा। करे प्रकाश काया कोट, पंज तत्त अग्नी नूर वखाइंदा। शब्द नगारे लाए चोट, अनहद नादी नाद वजाइंदा। जन्म जन्म दा कढ्ढे खोट, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। इक्क वखाए साची गोत, ब्रह्म पारब्रह्म पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, जुग जुग आपणा हुक्म वरताइंदा। जुग जुग हुक्म हरि निरँकार, दो जहानां आप जणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड खेल करे अपार, लोआं पुरीआं आपणा फेरा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे हुलार, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। गुर अवतार कर प्यार, पीर पैग़म्बर करे पढ़ाईआ। सब दा लहिणा चुकाए विच संसार, देणा आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, कलयुग अन्तिम वेला आईआ। लिख लिख लेखा गए पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे निरँकार, निरगुण अपणा रूप वटाईआ। जोती जाता वड बलकार, बल बावन भेख चुकाईआ। महांबली उतरे आपणी वार, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। कल कल्की लै अवतार, करे खेल बेपरवाहीआ। सम्बल वसे धाम न्यार, सच सिँघासण आसण लाईआ। नाम खण्डा तेज़ कटार, ब्रह्मण्डां आप चमकाईआ। सचखण्ड वसे आप करतार, साचे तख्त सोभा पाईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, लोकमात वेख वखाईआ। निरगुण हो हो बणे दलाल, भेव अभेदा आप जणाईआ। गुरसिख वेखे छोटे बाल, बाल अञ्याणे लए मिलाईआ। एका देवे साचा दान, नाम अमोलक झोली पाईआ। सुरती मेला शब्दी काहन, घर बंसरी नाम वजाईआ। आत्म परमात्म गीत सुहागी एका गाण, गोबिन्द वेखे चाँईं चाँईंआ। भाग लगाए साढे तिन्न हथ्थ काया मकान, मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ नज़र किते ना आईआ। करे खेल पुरख अकाल, अकल कल आपणा वेस वटाईआ। दीनां बंधप हो दयाल, दीनन आपणे गले लगाईआ। इक्क सुहाए सच्ची धर्मसाल, चार वरन दए वड्याईआ। एका घर शाह कंगाल, राज राजान इक्क दए वखाईआ। करे खेल श्री भगवान, सब दा लेखा आप चुकाईआ। कलयुग अन्त हो प्रधान, दो जहानां हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। थाउँ थाईं लेखा चार युग, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। कलयुग औध जाए पुग, वेला अन्तिम अन्त वखाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जो बैठा रिहा लुक, निरगुण आपणा रूप प्रगटाइंदा। शब्द सरूपी हो हो रिहा बुक्क, दो जहानां आप जगाइंदा। कूड़ी क्रिया कढ्ढे कुट्ट, माया ममता मोह मिटाइंदा। सन्त सुहेले गोदी लए चुक्क, घर आपणे ख़ुशी मनाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां कोलों रिहा पुच्छ, पिछला

लेखा मंग मंगाइंदा। इक्को वार सारे पओ उठ, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। ठाकर स्वामी दीन दयाल गया तुट्ठ, मेहरवान आपणी मेहर नज़र उठाइंदा। वेखणहारा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार गुठ्ठ, दहि दिशा पड़दा लाहइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत्त, चितवित ठगोरी कोए ना पाइंदा। आप सुहाए सुहञ्जणी रुत्त, जोत निरँजण नूर प्रगटाइंदा। भाग लगाए काया बुत्त, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर आप सुहाइंदा। गोबिन्द सूरा पुरख अकाल वेखे साचा सुत, जन जननी ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणा हुक्म वरताइंदा। जुग जुग हुक्म पुरख अकाल, अकल कलधारी आप जणाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची आसण लाईआ। कलयुग अन्तिम हो दयाल, दीनन आपणा भेव खुल्हाईआ। गुरसिख वेखे गुर गुर लाल, पूरब लहिणा आप चुकाईआ। अन्त नेड़ ना आए काल, महांकाल ना दए सज़ाईआ। दिवस रैण करे प्रितपाल, बण सेवक सेव कमाईआ। जन्म जन्म दी लेखे पाए घाल, जिस जन आपणा दरस कराईआ। फल लगाए साचे डाल, पत्त डाल्ही आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण फेरा, निरवैर पुरख आपे पाइंदा। गुरसिखां मन चाओ घनेरा, घर सुहञ्जणी रुत्त सुहाइंदा। प्रभ नज़री आए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। लख चुरासी कटे गेड़ा, राए धर्म ना फंद लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरि जू आपणा खेल वखाइंदा। साचा खेल करे निरँकार, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। चौदां तबकां खोल्ह किवाड़, चौदां लोकां डेरा ढाहीआ। चौदां विद्या कर ख़ुआर, चौदस चन्द मुख शरमाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव ना राईआ। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। विष्नूं दर करे पुकार, दोए जोड़ प्या सरनाईआ। शंकर लाह के बाशक तशका हार, हथ्थ त्रिसूल ना कोए उठाईआ। कलयुग वेला अन्तिम आया पंज तत्त धूढ़ी मंगे ख़ाक शार, मस्तक टिक्का एका लाईआ। तेई अवतार वेखण नैण उठाल, करे खेल बेपरवाहीआ। भगत अठारां होए हैरान, हरि जू आपणी कार कमाईआ। ईसा मूसा नज़र ना आए सच निशान, मुकामे हक़ ना नैण उठाईआ। मुहम्मद करे गिरयाज़ार, चार यारी संग ना कोए निभाईआ । नानक निरगुण वेख सर्ब संसार, सृष्ट सबाई लेखा रिहा चुकाईआ। किसे घर नज़र ना आए करतार, बेमुख बैठे मुख भुआईआ। गोबिन्द वेखे खोल्ह किवाड़, आत्म ताकी एका लाहीआ। किसे मन्दिर शब्द धुंन ना कोए जैकार, अनहद राग ना कोए सुणाईआ। फतहि डंका ना वज्जे नौ दुआर, जगत वासना ना कोए कढ्ढाईआ। सृष्ट सबाई आपा गई हार, पुरख अकाल ना कोए मनाईआ। पंचम खेल करे करतार, पंचम मीता वड

वड्याईआ। दरगाह साची हो त्यार, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। कलयुग कल कल्की लै अवतार, कल कलेश दए मिटाईआ। नाम डंका विच संसार, राउ रंकां आप सुणाईआ। एका बंस बणाए आप करतार, चार वरन अठारां बरन रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सचखण्ड दवारा वेखे चाँईं चाँईंआ। सचखण्ड दवारा साचा दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। पुरख अबिनाशी घाड़न घड़, घड़ घड़ आपे वेख वखाइंदा। सति सतिवादी अंदर वड़, वड़ वड़ ख़ुशी मनाइंदा। शब्द अगम्मी एका पढ़, एका राग अल्हाइंदा। लख चुरासी जम की फाँसी हरिजन चुकाए भउ डर, भय अवर ना कोए रखाइंदा। भगत भगवन्त आपे बन्न्हे आपणे लड़, साचे पल्लू गंढ्ढ दुआइंदा। निरगुण सरगुण किरपा कर, कृपानिध ठाकर स्वामी दीनन आपणे रंग रंगाइंदा। करे खेल साचा हरि, सर्ब जीआं घट घट अन्तरजामी घट घट आपणी जोत जगाइंदा। सति सतिवादी हरिजन साचे देवे वर, बोध अगाध एका बाणी अनहद नादी आपणा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणा वेस आप वटाइंदा। साचा वेस श्री भगवन्त, निरगुण आपणा आप प्रगटाईआ। लेखा जाणे जुगा जुगन्त, जुग करता बेपरवाहीआ। कलयुग महिमा जाणे बेअन्त, बेअन्त आपणी खेल कराईआ। लख चुरासी माया पाए गढ़ बणाए हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए दरसाईआ। गुरमुख विरले लाए आपणे अंग अंगीकार करे अंगत, दूसर ओट ना कोए जणाईआ। दूजे दर ना जाए मंगत, जिस मिल्या हरि रघराईआ। सचखण्ड सति सतिवादी भगत भगवन्त, बणाए साची संगत, सगला संग आप निभाईआ। पंज तत्त काया चोली चाढ़े रंगत, रंग मजीठी इक्क रंगाईआ। हरि का भेव ना जाणे कोई पांधा पंडत, मुल्ला शेख़ मुसायक देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साची धारा आप चलाईआ। साची धारा सति सतिवाद, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। कलयुग मेटे वाद विवाद, कूड़ कुड़यारा डेरा ढाहइंदा। दो जहान वजाए साचा नाद, लोआं पुरीआं आप सुणाइंदा। जेरज अंडां देवे दाद, उत्भुज सेत्ज झोली आप भराइंदा। वेखणहारा सन्त साध, गुर चेले आपणा रंग वखाइंदा। सच निशाना एका गाड, दो जहानां आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, देवणहारा साचा वर, साची दात आप वरताइंदा। साची वस्त नाम धन, धन ख़ज़ीना आप लुटाईआ। चार वरन जाए मन्न, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश करे पढ़ाईआ। एका राग सुणाए कन्न, राग रागनी मुख शरमाईआ। एका नूर चाढ़े चन्न, अन्ध अन्धेरा दए गुआईआ। एका मन्दिर वखाए बिन छप्पर छन्न, चार दीवार ना कोए छुहाईआ। जन भगतां हरि जू बेड़ा बन्न्ह, लोकमात पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह अगम्म अथाह, हरि जू आपणा खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम फेरा पा, गुर अवतार पीर पैग़म्बर चार जुग दे विछड़े मेल मिलाइंदा। सचखण्ड दवारे लए बुला, नाम संदेसा इक्क सुणाइंदा। रल मिल सारे करो सलाह, इक्को नाम पढ़ाइंदा। सोहँ ढोला लैणा गा, शब्द विचोला इक्क बणाइंदा। मौला रूप आप ख़ुदा, ख़ुदी सब दी मेट मिटाइंदा। नाम सति मन्त्र दृढ़ा, सतिनाम आपणा नाम वखाइंदा। राम रूप वेखे थाउँ थाँ, राम रम्मईआ घट घट आपणा आसण लाइंदा। कान्हा कृष्ना वेस वटा, मुकंद मनोहर लखमी नरायण आप अख्वा, नाम बंसरी आप वजाइंदा। साची सख़ीआं मंगल गा, मंडल रास आप नचा, आप आपणा पर्दा लाहइंदा। आदि जुगादी एका नाम ब्रह्म ब्रह्मादी दए सुणा, विष्न ब्रह्मा शिव रहे ध्या, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखणहारा उच्चे टिल्ले पर्बत डूँग्घे जल थल अस्गाह, भँवरी आपणा फेरा पाइंदा। सृष्ट सबाई पकड़ उठाए बांह, लख चुरासी आपणा भेव चुकाइंदा। आत्म परमात्म दए मिला, दूई द्वैती पड़दा आपे लाहइंदा। बजर कपाटी कुण्डा दए खुल्हा, घर घर विच मन्दिर आप सुहाइंदा। निरगुण दीवा बाती दए जगा, कमलापाती आपणा नूर वखाइंदा। बण साकी साचा जाम दए प्या, अमृत रस निझर झिरना आप झिराइंदा। साची सेजा दए सुहा, आत्म खाट आप वखाइंदा। निरगुण निरगुण मेल मिला, मिल मिल आपणा रंग रंगाइंदा। गुर चेला वसे एका थाँ, एका मन्दिर वड्याइंदा। जिथे कोई दूसर ना, पुरख अकाल एको नज़री आइंदा। ना कोई पिता ना कोई मां, भैण भ्रा ना कोए वखाइंदा। ना कोई नार कन्त रही हंढा, ना कोई पूत गोद उठाइंदा। पुरख अबिनाशी बैठा इक्को शहिनशाह, सचखण्ड आपणा डेरा लाइंदा। जुग जुग लेखा दए मुका, गुर पीर अवतार पैग़म्बर कोए रहिण ना पाइंदा। पंज तत्त काया माटी करे सुआह, अन्तिम खाकी ख़ाक मिलाइंदा। एका नाम शब्द जपा, गुर शब्दी आप प्रगटाइंदा। पीर पैग़म्बरां गुर अवतारां अन्तिम आसा पूर दए करा, निहकलंका फेरा पाइंदा। बंक दुआरा दए सुहा, सम्बल आपणा डेरा लाइंदा। गुरसिख गुर गुर लए जगा, जागरत जोत आप वखाइंदा। कागों हँस लए बणा, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाइंदा। एथे ओथे दो जहान श्री भगवान चरन कँवल देवे थाँ, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। करे प्यार जिउँ पुत्तर मां, आपणी गोद रिहा सुहा, सुहञ्जणी रुत्त नाल मिलाइंदा। काग़ज़ कलम शाही कोई लिखे ना, समुंद सागर मारन धाह, बनास्पत होए अन्त सुआह, भार अठारां तोल ना कोए तुलाइंदा। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, जुग जुग खेल रिहा करा, सतिजुग त्रेता द्वापर पार करा, कलयुग अन्तिम लेखा आप मुकाइंदा। गुरमुखां बख्शे जन्म जन्म दे सर्ब गुनाह, जिस जन आपणा दरस कराइंदा। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, दरगाह साची आप बहाइंदा। आत्म परमात्म जणाए साचा नाम, सोहँ

सोहला इक्क सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग देवे साचा वर, गुरमुख लाए आपणे लड़, आपणा बन्धन एका पाइंदा। आपणा बन्धन नाम रस, रस रसीआ आपे पाइंदा। आपे भगतां होए वस, भगत आपणे वस कराइंदा। आत्म अन्तर मार्ग दस्स, जगत बसन्तर आप बुझाइंदा। मेटे रैण अन्धेरी मस, चन्द चांदनी नूर चमकाइंदा। तीर निराला मारे कस्स, पंचम डेरा आपे ढाहइंदा। हिरदे अंदर हरि जू वस, हरिजन आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, गुरसिख आपणे रंग रंगाइंदा। गुरसिख रंगे साचा रंग, रंग रंगीला आप रंगाईआ। आत्म सेजा वेख पलँग, सच सिँघासण रिहा सुहाईआ। धुंन अनादी इक्क मृदंग, वड मृदंगा आप वजाईआ। दूई द्वैती ढाए कंध, भाण्डा भरम भउँ भनाईआ। सोहँ ढोला सुणाए छन्द, आत्म परमात्म जोड़ जोड़ाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, एका बन्धन रिहा वखाईआ। साचा रस देवे निजानंद, निज घर अमृत मुख चुआईआ। लख चुरासी आवण जावण चुक्के पन्ध, मात गर्भ फेरा दए मुकाईआ। सतिगुर पूरा पुरख अकाल सदा बख्शंद, बख्शश आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत सतिजुग साचे चाढ़े चन्द, साचा नूर करे रुशनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साहिब सुल्तान सूरा सरबग, समरथ पुरख महिमा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ।

३० हाढ़ २०१९ बिक्रमी जुगिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड कंग ज़िला जलन्धर

सचखण्ड सच्चा दरबार, सति पुरख निरँजण आप लगाइंदा। इकट्ठे कर गुर अवतार, दर साचे आप बहाइंदा। पीर पैग़म्बर वेखे यार, पूरब लहिणा भेव चुकाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खोल्हणहार किवाड़, दो जहानां कुण्डा लाहइंदा। भगत भगवन्त लए उठाल, नेत्र नैण नैण खुल्हाइंदा। साचे सन्त वेखे लाल, लालन आपणा भेव चुकाइंदा। करे खेल श्री भगवान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। शाहो भूप राज राजान, शहिनशाह आपणा हुक्म चलाइंदा। तख्त निवासी वड मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाण, घट घट आपणा आसण लाइंदा। खाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराण करे पहचान, अञ्जील कुरान पड़दा लाहइंदा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेखणहारा मार ध्यान, चारों कुण्ट नैण उठाइंदा। दहि दिशा खेल महान, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा भेव चुकाइंदा। लेखा जाणे ज़िमी असमान, गगन गगनंतर आपणा फेरा पाइंदा। चौदां तबक वेखणहार दुकान, चौदां

लोकां फोल फोलाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कराइंदा। साची कार सचखण्ड दवारे, हरि साचा आप कराईआ। इकट्ठे कर गुर अवतारे, गुर गुर बूझ बुझाईआ। पीर पैग़म्बर सोहन बंक दुआरे, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। सच संदेसा नर नरेशा एका देवे एकँकारे, एका हुक्म सुणाईआ। सारे बोलो इक्क जैकारे, जै जैकार करे लोकाईआ। सोहँ शब्द अगम्म अपारे, अलख अगोचर करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म लख चुरासी बण वणजारे, लोकमात हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। सच संदेसा हरि हरि गीत, आपणा नाउँ दृढ़ाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दर घर साचे बणो मीत, जगत विछोड़ा आप मुकाइंदा। नाता तुट्टे मन्दिर मसीत, शिवदुआला मट्ठ वंड ना कोए वंडाइंदा। सृष्ट सबाई चले एका रीत, रीतीवान आप चलाइंदा। निरगुण सरगुण सच प्रीत, पुरख अकाल आप वखाइंदा। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच एका रंग रंगाइंदा। सदा सुहेला वसे चीत, गृह मन्दिर आसण लाइंदा। कलयुग अन्तिम वेला रिहा बीत, सो पुरख निरँजण फेरा पाइंदा। सचखण्ड निवासी बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार आप समझाइंदा। सच संदेसा एकँकार, कलयुग अन्तिम आप जणाईआ। सृष्ट सबाई एका धार, एका मार्ग दए वखाईआ। पूरब लेखा सर्ब संसार, कलयुग अन्तिम दए मुकाईआ। सतिजुग साचा बोल जैकार, जै जैकार करे शनवाईआ। गुर अवतार करो निमस्कार, पीर पैग़म्बर सीस झुकाईआ। एका कलमा अपर अपार, परवरदिगार आप सुणाईआ। एका मन्त्र दए अधार, जीवण जुगत जगत जणाईआ। एका दीप होए उज्यार, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। एका चरन कँवल प्यार, सतिगुर एका नज़री आईआ। एका धरत धवल अखाड़, एका धरनी सोभा पाईआ। एका वेखणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँग्घी कंदर आपणा फेरा पाईआ। एका समुंद सागर करे विचार, जल थल महीअल एका वेख वखाईआ। एका लेखा जाणे पुरख नार, नर नरायण वडी वड्याईआ। एका सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करे पार, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। एका शास्त्र सिमरत वेद पुराण बणे लिखार, बण कातब लेख लिखाईआ। एका गुर अवतारां दए अधार, नाम निधाना झोली पाईआ। एका कलयुग अन्तिम प्रगट होवे विच संसार, महांबली आपणा नाउँ रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरपति इन्द करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। लेखा जाणे आदि शक्ति आदि भवानी चतुर्भुज बेऐब परवरदिगार, मुकामे हक़ हक़ हक़ीक़त वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। सचखण्ड निवासी एकँकार, आपणी कल धराइंदा। लहिणा देणा चुका गुरू अवतार, साचा मार्ग आपे लाइंदा। कलयुग अन्तिम

करे ख़ुआर, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। शब्द खण्डा तेज़ कटार, ब्रह्मण्डां आप चमकाइंदा। साचा छन्दा बोल जैकार, गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप वखाइंदा। सच दुआरा साचा रंग, हरि जू हरि हरि आप रंगाइंदा। सतिजुग मंगे एका मंग, आपणी झोली अग्गे डाहइंदा। कलयुग अन्तिम होया नंग, सिर हथ्थ ना कोए रखाइंदा। चौदां लोक भागां मंद, साचा सबक ना कोए पढ़ाइंदा। सृष्ट सबाई होई खण्ड खण्ड, वरन बरन आप लड़ाइंदा। घर प्रकाश ना होए साचा चन्द, जोत निरँजण नूर ना कोए वखाइंदा। आत्म रस ना मिले अनन्द, साचा अमृत ना कोए मुख चुआइंदा। जन्म जन्म दी टुट्टी देवे ना कोए गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी दिस किसे ना आइंदा। नौ खण्ड होए वैरानी, वैरानगी भेव ना कोए खुल्हाइंदा। कलयुग अन्तिम अन्त निशानी, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। अनहद नाद ना सुणे कोए बाणी, रसना जिह्वा सर्ब गाइंदा। अमृत आत्म सच सरोवर मिले ना ठंडा पाणी, अठसठ तीर्थ सर्ब कुरलाइंदा। सतिगुर शब्द मिले ना साचा हाणी, सुरती नार ना कोए प्रनाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां लोकमात नेत्र नैण आप वखाइंदा। नेत्र वेखो आपणा हाल, हरि जू आप सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होए बेहाल, बेहबल हो हो दए दुहाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, काल नगारा रिहा वजाईआ। अन्त दिसे ना कोए दलाल, सब बैठे मुख भुवाईआ। पुरख अबिनाशी करे खेल दीन दयाल, बेपरवाह बेपरवाहीआ। सृष्ट सबाई ख़ाली वेखे धर्म धर्मसाल, धर्म दुआरा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण सर्ब खुल्हाईआ। नेत्र खोल्ह वेखो अक्ख, हरि अक्खर अक्खर आप जणाइंदा। कलयुग कूड़ कुड़यारा दिसे भट्ठ, त्रैगुण अग्नी तत्त तपाइंदा। सति सरूप ना कोए मन्दिर मस्जिद मट्ठ, गुरुदुआर गुर गुर रंग ना कोए रंगाइंदा। जगत विभचारी होया इकट्ठ, नार वेसवा सर्ब हंढाइंदा। पारब्रह्म प्रभ मिले ना कमलापति, कँवल नैण नैण ना कोए मिलाइंदा। नाड़ बहत्तर उब्बले रत्त, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। सृष्ट सबाई खेड़ा दिसे भट्ठ, जगत भठयाला आप तपाइंदा। पारब्रह्म पुरख अबिनाशी दो जहान श्री भगवान पैंडा वेखे नट्ठ नट्ठ, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। चार युग दा पिछला लेखा आपणे लेखे लए घत, अग्गे राह ना कोए जणाइंदा। सृष्ट सबाई नाता जुड़या मन मति, मन वासना नाल मिलाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर बैठे सत्थर घत, कूड़ी सफ़ा ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, गुर अवतारां भेव चुकाइंदा। गुर अवतार करन ध्यान, लोकमात वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई होई बेईमान, आत्म अन्तर हरि का नाउँ ना कोए ध्याईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश कूक कूक कुरलाण, कूड़ी क्रिया वंड वंडाईआ। नज़र ना

आए श्री भगवान, साहिब सुल्तान बैठा मुख छुपाईआ। ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान, आपणा कीता आपे पाण, लिख लिख लेखा सब दा रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। चार युग दा अन्त किनारा, अन्तिम अन्त आप वखाइंदा। सृष्ट सबाई नेत्र रोवे ज़ारो ज़ारा, नैण नैण ना कोए उठाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, हरि का भेव ना कोए जणाइंदा। बेअन्त बेअन्त कह कह गए गुर अवतारा, पीर पैग़म्बर सजदा सीस झुकाइंदा। राह तक्कदे गए परवरदिगारा, परवरदिगार आपणा फेरा पाइंदा। निहकलंक नरायण नर लै अवतारा, रूप अनूप आप प्रगटाइंदा। जोती जाता कर पसारा, पुरख बिधाता खेल कराइंदा। राती रुत्ती थिती ना जाणे कोए वारा, घड़ी पल ना वंड वंडाइंदा। शब्द अगम्मी साची धारा, थिर घर वासी बाहर कढाइंदा। जोती जाता हो उज्यारा, नूर नुराना नूर वखाइंदा। पूरब लेखा गुर अवतारा, अन्तिम पूर कराइंदा। सृष्ट सबाई वेखणहारा, इष्ट दृष्ट इक्क जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मन्दिर आप वड्याइंदा। साचा मन्दिर उच्च महल्ला, सतिगुर साचा आप वसाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर डेरा लाईआ। बोध अगाध शब्द अनाद सच संदेस एका घल्ला, भगत भगवन्त साध सन्त करे पढ़ाईआ। आत्म सेजा सच सिँघासण एका मल्ला, घर घर विच बैठा जोत जगाईआ। निरगुण सरगुण फड़ाए पल्ला, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे साचे चढ़ लोकमात वेखे चाँईं चाँईंआ। लोकमात हरि चाउँ घनेरा, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। सृष्ट सबाई भुलाए कर कर हेरा फेरा, अछल छल आपणी खेल कराइंदा। जन भगतां करे हक़ नबेड़ा, पूरब लेखा झोली पाइंदा। देवे दरस ना लाए देरा, आत्म परमात्म जोड़ जोड़ाइंदा। काया मन्दिर अंदर मिटाए जूठा झूठा अन्धेरा, सच सुच्च दीपक जोत आप जगाइंदा। नाता तोड़े जगत विछोड़े मेल मिलाए तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा एका रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म हरि सुल्तान, आदि अन्त जणाईआ। कलयुग मेटे कूड़ दुकान, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। नाता तुट्टे जीव शैतान, शरअ हद्द ना कोए वखाईआ। सृष्ट सबाई इक्क ज्ञान, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। इक्क सरोवर तट अशनान, इक्क किनारा दए जणाईआ। एका नज़री आए श्री भगवान, दूसर रूप ना कोए वखाईआ। एका मेला साचे काहन, लख चुरासी गोपी आप प्रनाईआ। एका वेखे सीआ सुरती साचा राम, घट घट बैठा जोत जगाईआ। एका ईसा मूसा पीर पैग़म्बर संग मुहम्मद दए कलाम, कलमा नबी

इक्क पढ़ाईआ। एका नानक जाणे सतिनाम, नाम सति सति समझाईआ। एका गोबिन्द जै जैकार करे श्री भगवान, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। सृष्ट सबाई दे के गया पैग़ाम, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होए महांबली बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे निशान, सतिजुग साचा राह चलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बणाए इक्क विधान, रइयत एका रूप वखाईआ। आत्म परमात्म जीव जंत सारे गाण, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। निमाणयां देवे साचा माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शाह सुल्ताना राज राजाना आए हाण, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचा मार्ग आपे लाईआ। सतिजुग मार्ग सति सतिवाद, सति पुरख निरँजण आप लगाइंदा। दो जहानां देवे दाद, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा नाम वरताइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रहे आराध, रैहबर एका राह वखाइंदा। लख चुरासी अन्तर नाद, अनादी धुंन उपजाइंदा। कलयुग खेल करे विच ब्रह्माद, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी वंड वंडाइंदा। जिस ने रचना रची आदि, सो अन्तिम वेख वखाइंदा। गुर पीर अवतार पैग़म्बर होए विस्माद, बिस्मिल आपणी खेल जणाइंदा। भगत भगवन्त लए लाध, लख चुरासी फोल फोलाइंदा। राती सुत्तयां मार आवाज़, फड़ बांहों आप उठाइंदा। किरपा कर ग़रीब निवाज़, गुरबत सब दी बाहर कढाइंदा। आत्म अन्तर साजण साज, साची सेजा आप सुहाइंदा। गुरसिख गुर गुर रच रच काज, घर मन्दिर ढोला गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, दर घर साचा आप वखाइंदा। दर घर साचा साढे तिन्न हथ्थ, हरि जू हरिजन बणत बणाईआ। अंदर वड़ पुरख समरथ, निरगुण बैठा जोत जगाईआ। नाम निधान देवे वथ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। देवणहारा एका ब्रह्म मत, गुर ज्ञान शब्द दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए जगाईआ। हरिजन जगाए आप प्रभ, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। पूरब लहिणा मेटे सब, पिछला लेखा दए चुकाईआ। अमृत झिरना झिराय कँवल नभ, जगत तृष्ना हिरस मिटाईआ। जगत दुआरा पार हद्द, जूठा झूठा नाता दए तुड़ाईआ। अमृत जाम साची मदि, मधुर रस इक्क वखाईआ। दर घर साचे लडाए साचा लड, पिता पूत वेस वटाईआ। लख चुरासी नालों कर कर अड, गुरसिख गुर गुर दए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन वेखे थाउँ थाईंआ। हरिजन धाम सुहञ्जणा, घर साचा सोभावन्त। प्रभ मिले इक्क निरँजणा, मेल मिलावा नार कन्त। होए सहाई दर्द दु:ख भय भंजना, लेखा जाणे आदि अन्त। चरन धूढ़ कराए मजना गुरमुख वेखे साचे सन्त। दो जहानां बण बण सज्जणा। महिमा जणाए आप अगणत। वेले अन्तिम पड़दा कज्जणा, गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत। त्रैगुण

अग्न ना गुरसिख दझणा। हरि जू मेले साची संगत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि गुरसिख, काया चोली चाढ़े रंगत। काया चोली रंग चलूल, सतिगुर पूरा आप चढ़ाईआ। चार युग दा लहिणा अन्त ना जाए भूल, कलयुग लेखा लेखे लाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी भगत भगवन्त बरसणहारा फूल, एका छहबर आपणे नाम लगाईआ। सतिजुग दा सच असूल, असलीअत आपणा भेव खुल्हाईआ। गुरमुख विरला करे कबूल, काबलीयत चले ना किसे चतुराईआ। सच पघूंड़ा लए झूल, सति सतिवादी आप झुलाईआ। जन्म माणस दा लहिणा देवे मूल, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे पार कराईआ। हरिजन पार करे आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। गुरसिखां बणे माई बाप, पिता पूत गोद सुहाइंदा। नाता तोड़े ज़ात पात, ऊँच नीच ना कोए रखाइंदा। सरोवर वखाए एका घाट, अठसठ तीर्थ पन्ध मुकाइंदा। निर्मल नूर जोत ललाट, घर घर विच आप प्रगटाइंदा। एथे ओथे बणे सज्जण साक, कूड़ा नाता मोह चुकाइंदा। मेल मिलावा कमलापात, गुरमुख कमली कोझी नार आपणे अंग लगाइंदा। नाम अगम्मी देवे दात, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। चरन कँवल उपर धवल बंधाए नात, नाता बिधाता जोड़ जोड़ाइंदा। सोहँ अक्खर पूजा पाठ, काया पाठशाला आप वखाइंदा। वेले अन्तिम पुच्छे वात, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। जानणहारा कायनात, काया काअबा डेरा लाइंदा। प्यावणहारा आबे हयात, सच प्याला हथ्थ उठाइंदा। प्रगट हो साख्यात, साहिब सुल्तान दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन आपणी गोद बहाइंदा। हरिजन गोदी आपणी चुक्क, चार वरन दए वड्याईआ। गुरमुख बूटा ना जाए सुक्क, सतिजुग साचे हरा कराईआ। पुरख अबिनाशी रखे आपणी कुक्ख, जननी जन ना कोए वड्याईआ। जन्म जन्म दा मेटे दुःख, चिंता रोग ना लागे राईआ। इक्क उपजाए साचा सुख, ब्रह्म पारब्रह्म कुड़माईआ। पंच विकारा विच्चों कढ्ढे कुट्ट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना रहिण ना पाईआ। आवण जावण जाए छुट्ट, लख चुरासी फंद कटाईआ। अमृत जाम प्याए घुट्ट, निझर झिरना आप झिराईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, रातीं सुत्तयां दरस दिखाईआ। होए वसेरा काया किला कोट, बंक दुआर आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन मेला साचे घर, घर मन्दिर इक्क सुहाइंदा। घर मन्दिर एकँकार, पुरख अबिनाशी खेल कराइंदा। सतिजुग साची बन्न्हे धार, धरनी धरत धवल वड्याइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। तेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त कह कह सर्ब सुणाइंदा। साडा लहिणा चुक्कया अन्तिम वार, बाकी अवर

ना कोए कढाइंदा। सतिजुग तेरा चले सच विहार, तेरा तेरे रंग समाइंदा। कर किरपा आपणे अंदर लैणा वाड़, दर तेरा एका भाइंदा। तेरा गुरमुख तेरी बणे सच्ची सरकार, दो जहानां हुक्म चलाइंदा। असीं फिर के आए आपणी वार, बण सेवक सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, चरन सरन गए पढ़, ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई चोटी ना कोई जड़्ह, ना कोई विद्या रहे पढ़, एका पल्लू नाम फड़, सोहँ ढोला साचा गा, आपणा आप गए मिटा , निरगुण विच निरगुण समा, सरगुण रूप नज़र कोए ना आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अपणा खेल करे सहिज सुभा, कलयुग सतिजुग सतिजुग कलयुग धार धार नाल बदलाईआ ।