३० हाढ़ २०१९ बिक्रमी गुरदेव सिँघ दे गृह पिण्ड दोसांझ ख़ुरद
आत्म गुर शब्द संदेस, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। आत्म परमात्म कर उपदेश, आपणी महिमा आप जणाइंदा। आदि जुगादी वसणहार हमेश, दर घर साचे सोभा पाइंदा। आत्म परमात्म लए वेख, निज नेत्र पर्दा लाहइंदा। जोती जाता धर धर भेख, भेख अवल्लड़ा वेस वटाइंदा । जुग चौकड़ी मेटणहारा रेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुर अवतार वसाए आपणे देस, चरन कँवल आप बहाइंदा। पीर पैग़म्बर सच संदेस, जुगा जुगन्तर आप सुणाइंदा। निरगुण सरगुण खेले खेड, खेलणहारा नज़र किसे ना आइंदा। लेखा जानणहारा चार वेद, चारे युग फोल फोलाइंदा। लख चुरासी पावे सार काया खेत, घट घट आपणा वेस धराइंदा। वसणहारा नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। भगत भगवन्त करे साचा हेत, नित नवित मेल मिलाइंदा। साचे सन्तां रखे रुत्त बसन्ती चेत, फुल फुलवाड़ी आप महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच ज्ञान इक्क समझाइंदा। शब्द ज्ञान गुर आत्म देव, परमात्म वड वड्याईआ। निरगुण सरगुण कर कर सेव, सेवक बण बण सेव कमाईआ। आदि जुगादी अलख अभेव, भेव अभेदा आपणे विच छुपाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ल सदा नेहकेव, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। अमृत आत्म साचा रस आपणा नाउँ देवे मेव, हँ ब्रह्म आपणा रस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। आत्म गुर शब्द ज्ञान, हरि साचा सच दृढ़ाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। वसणहारा सच मकान, थिर घर साचे आसण लाइंदा। बोध अगाधा धुर फ़रमाण, धुर दरबारी आप सुणाइंदा। जुग जुग खेले खेल महान, ख़ालक ख़लक वेस वटाइंदा। भगत भगवन्त वेखे आण, घर मन्दिर फेरा पाइंदा। एका देवे नाम निधान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। सच झुलाए इक्क
निशान, सति सतिवादी हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। शब्द ज्ञान आत्म नाद, परम पुरख आपणा आप सुणाईआ। जुगा जुगन्तर देवे दाद, साची वस्त आप वरताईआ। वेखणहारा ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड पड़दा दए उठाईआ। गुरमुख गुर गुर आपे लाध, गुरसिख साचे लए समझाईआ। लेखा जाणे सन्त साध, साधना आपणी आप जणाईआ। भगत भगवन्त सद रखे याद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, एका आपणा घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम दए समझाईआ। आत्म परमात्म बोध ज्ञान एका अक्खर, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। लिखण पढ़न तों रखे वक्खर, कलम शाही ना रंग रंगाइंदा। जन भगत वरोले नीर अथ्थर, नीर सीर इक्क वखाइंदा। बजर कपाटी तोड़ पत्थर, पाथर आपणा भेव चुकाइंदा। पंच विकारा करे सत्थर, ढह ढह ढेरी ख़ाक कराइंदा। आपे चोटी चढ़ के बैठा सिखर, नज़र किसे ना आइंदा। जन भगतां करे आप फ़िकर, फ़िकरा लोकमात सुणाइंदा। साचे सन्तां कर कर ज़िकर, गुर बाणी रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप समझाइंदा। आत्म परमात्म साचा नाम, निरगुण सरगुण आप जणाईआ। घर सख़ी मेला साचे काहन, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। सुरत सवाणी हाणी मिले राम, रमइया आपणे अंग लगाईआ। सच मुहम्मद दे पैग़ाम, एका आयत करे पढ़ाईआ। करे खेल श्री भगवान, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। लेखा जाणे जीव जहान, जीवण जुगत हरिजन साचे दए समझाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, तृष्ना भुख दए मिटाईआ। निरगुण जोती नूर महान, कर प्रकाश अन्धेर चुकाईआ। रसना जिह्वा एका गाण, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। वेखणहारा पवण मसाण, पवण पवणां विच समाईआ। हरिजन साचे कर परवान, परम पुरख होए सहाईआ। एका नाद इक्क धुन्कान, एका हरि जू राग अल्हाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर वखाए मकान, मक्का काअबा इक्क समझाईआ। सच दुआरे वसे सद मेहरवान, मेहर नज़र आप उठाईआ। जुग चौकड़ी आप बणया रहे बेज़बान, ज़बान आपणी ना कोए हलाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां दे कलाम, कलमा नबी आप पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे नाम करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म सच संदेस, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। घर घर अंदर घर घर वेख, घर घर आपणा आसण लाइंदा। घर घर सज्जण मिले हमेस, घर घर आपणा जोड़ जोड़ाइंदा। घर घर नेत्र लए पेख, घर घर आपणी अक्ख खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप दृढ़ाइंदा। आत्म परमात्म साचा नाम, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। गुरसिख गुर गुर पीए एका जाम, अमृत रस इक्क चखाईआ। एका मन्दिर वसे इक्क मकान,
दर घर साचे डेरा लाईआ। इक्क संदेसा दए पैग़ाम, एका सुण सुण ख़ुशी मनाईआ। एका नगर खेड़ा वसे ग्राम, साची गगरीआ वंड वंडाईआ। भाग लगाए काया माटी चाम, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। कर प्रकाश कोटन भान, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणी धार चलाईआ। शब्द अगम्मी मारे बाण, अणयाला तीर आप चलाईआ। गुरमुख वेखे चतुर सुघड़ सुजान, लख चुरासी विच्चों लए उठाईआ। रातीं सुत्तयां करे पहचान, मुख पड़दा आपे लाहीआ। कागद कलम होए हैरान, लिख लिख शाही ना लेख समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मन्त्र नाम सति, सति सतिवादी आप जणाईआ। आत्म परमात्म मन्त्र नाम सति, सति पुरख निरँजण आप जणाइंदा। एका देवे ब्रह्म मति, पारब्रह्म प्रभ आप पढ़ाइंदा। एका नाम रंगे रत्त, रत्ती रत्त ना कोए वखाइंदा। धीरज सन्तोख देवे साचा जत, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। चरन कँवल बंधाए नत, नाता बिधाता जोड़ जोड़ाइंदा। शब्द अगम्मी सुणाए गथ, पिछला लेखा सर्ब चुकाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणा वेस वटाइंदा। गुरसिख सज्जण लए रख, आप आपणी गोद बहाइंदा। जन भगतां जुग जुग करे पक्ख, लख चुरासी दर दुरकाइंदा। सृष्ट सबाई पाए नथ्थ, चारों कुण्ट आप भुवाइंदा । वसणहारा घट घट, नव नौ आपणा पड़दा लाहइंदा। आपणी महिमा जणाए अकथ, कथनी कथ ना कोए सुणाइंदा। सोहँ शब्द साची वथ, हरिजन साचे झोली पाइंदा। आपणे विच्चों पुरख अबिनाशी कढ्ढ, गुरसिख मन्दिर अंदर आप टिकाइंदा। साचा मार्ग निरगुण दस्स, सरगुण सिख्या इक्क समझाइंदा। मेल मिलावा हस्स हस्स, चिंता दु:ख ना कोए रखाइंदा। जन भगतां करे पूरी आस, आसा आसा नाल मिलाइंदा। एका नाम कर प्रकाश, सृष्ट सबाई नूर धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द ज्ञान गुर आप वड्याइंदा। शब्द ज्ञान गुरू गुर एक, आदि जुगादि समाईआ। पीर पैग़म्बरां रखे टेक, इष्ट देव वड वड्याईआ। जुगा जुगन्तर लिखणहारा लेख, लिख लिख लेखा दए समझाईआ। वसणहारा सचखण्ड साचे देस, महल अटल करे रुशनाईआ। कलयुग अन्तिम धारे भेख, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, मूंड मुंडाया नज़र ना आईआ। लेखा जाणे गुर दस्मेश, गुर शब्दी लए प्रगटाईआ। लहिणा चुकाए विष्नूं बाशक सुत्ता सेज, सेज सांगोपांग वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्त्र इक्क प्रगटाईआ। साचा मन्त्र इक्को इक्क, एकँकार प्रगटाइंदा। गुर अवतार ना वंडे कोई हिस, हिस्सा होर ना कोए रखाइंदा। दो जहानां श्री भगवान निरगुण रूप घट घट अंदर आए दिस, प्रकाश प्रकाश नाल कराइंदा। कर किरपा चरन लाए जिस, तिस आपणा मेल मिलाइंदा। बिन नेत्र रातीं सुत्तयां पए दिस, दर दर घर घर
फेरा पाइंदा। आत्म परमात्म लाई रखे खिच्च, दूजा सबक ना कोए पढ़ाइंदा। गुरमुखां अंदर वड़या रहे विच, विचला भेव ना किसे जणाइंदा। बणया रहे मात पित, पूत सपूत गोद सुहाइंदा। कलयुग अन्तिम करे हित, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ाइंदा। करे खेल आप अनडिठ, लख चुरासी भरम वखाइंदा। आपे सुत्ता दे कर पिट्ठ, करवट आपणी ना आप बदलाइंदा। लेखा जाणे नित नवित, जुग जुग अपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच ज्ञान इक्क जणाइंदा। सच ज्ञान आत्म रस, बिन रसना आप चखाईआ। हिरदे हरि जू जाए वस, वसणहारा बेपरवाहीआ। कलयुग मेटे रैण अन्धेरी मस, सतिजुग साचा चन्द वखाईआ। पंच विकारा चरनां हेठां देवे झस्स, करे खेल बेपरवाहीआ। त्रैगुण माया कटे फास, फाँसी राए धर्म ना कोए लटकाईआ। लेखा जाण पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशां वेख वखाईआ। जन भगतां लेखे लाए रसन स्वास, पवण पवण नाल मिलाईआ। सेवा करे बण बण दासी दास, सेवक आपणी घाल आपणे लेखे आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मन्त्र आत्म देव, आत्म देवा आप जणाइंदा। आत्म देवा एका रंग, रंग रंगीला आप चढ़ाईआ। साचे मन्दिर वेखे लँघ, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। सुहाए सुहञ्जणी सेज पलँग, परम पुरख वड वड्याईआ। देवणहारा इक्क अनन्द, अनन्द आपणा आप जणाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गुरमुख आपणा बन्धन पाईआ। सोहँ गीत सुहागी छन्द, साचा सोहला छन्द पढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ सदा बख्शंद, विष्नूं विश्व धार चलाईआ। भगवान जै जैकार करे सूरा सरबंग, बल आपणा आप प्रगटाईआ। लेखा जाणे नव खण्ड, नौ नौ पड़दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आत्म अन्तर एका एक करे शनवाईआ। सच शनवाई हरि का नाउँ, संसा रोग ना कोए रखाइंदा। कलयुग अन्तिम चार वरन पकड़े बांहों, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश दूई द्वैती भेव चुकाइंदा। एथे ओथे दो जहान करे सच न्याउँ, न्याँकार आपणा फेरा पाइंदा। वेखणहारा थाईं थाउँ, थान थनंतर खोज खोजाइंदा। गुरसिख हँस बणाए फड़ फड़ काउँ, कागों हँस उडाइंदा। करे प्यार जिउँ पुत्रां माउँ, पिता पूत गोद सुहाइंदा। एका नाउँ रसना गाओ, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, देवणहारा साचा वर, गुर शब्दी गुर गुर दया कमाइंदा। गुर शब्दी गुर सतिगुर ठाकर, बेअन्त वडी वड्याईआ। वेखणहारा कलयुग डूँग्घे सागर, भँवरी कवरी आपणा फेरा पाईआ। एका देवे नाम रत्ती रतनागर, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, जिस जन आपणा दरस दिखाईआ। एका नाम वणज सौदागर, सतिजुग साचा हट्ट चलाईआ। काया लेखा जाणे काची गागर, अंदर वड़ वड़ भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, आत्म परमात्म इक्क पढ़ाईआ। आत्म परमात्म साचा जोड़, सो पुरख निरँजण आप जोड़ाइंदा। सृष्ट सबाई नाता तोड़ गुरमुख आपणे रंग रंगाइंदा। पंच विकारा देवे होड़, एका होड़ा मूल रखाइंदा। लख चुरासी फल वेखे मिट्ठा कौड़, कूड़ी क्रिया मोह तुड़ाइंदा। जन भगतां जन्म जन्म दी मेटे औड़, अमृत मेघ आप बरसाइंदा। दरस दिखाए दौड़ दौड़, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। शब्द अगम्मी चढ़या घोड़, शाहसवारा फेरा पाइंदा। सचखण्ड निवासी लाया पौड़, गुरमुख ताकी आप खुल्हाइंदा। आपे वेखे कर के ग़ौर, दूसर नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे जाए बौहड़, बहुबिध आपणा मेल मिलाइंदा। बहुबिध मेल शब्द गुर पूरा, अनुभव आपणी खेल कराइंदा। सति सतिवादी हाज़र हज़ूरा, सति पुरख निरँजण दया कमाइंदा। हरिजन रंग चाढ़े गूढ़ा, दो जहानां आप रंगाइंदा। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़ा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। चरन कँवल उपर धवल बख्शे साची धूढ़ा, धूढ़ी मस्तक टिक्का एका लाइंदा। नाम ख़ुमारी दए सरूरा, झूठी मध ना कोए वखाइंदा । दिवस रैण रैण दिवस सदा सुहेला हाज़र हज़ूरा, हरि मन्दिर आपणा आसण लाइंदा। सर्ब कला आपे भरपूरा, पारब्रह्म प्रभ खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जिस जन आपणा नाउँ समझाइंदा। साचा नाउँ जन जाए जाण, लिखण पढ़न विच ना आईआ। निष्अक्खर कर परवान, अक्खर अक्खर वंड वंडाईआ। घर सतिगुर मिले आण, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। घर खेल करे श्री भगवान, भगवन आपणा रूप वटाईआ। घर मन्दिर होए परवान, परम पुरख प्रभ फेरा पाईआ। गुरमुख गुर दर बह बह ख़ुशी मनाण, हरि पाया शहिनशाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दा सर्ब जस गाण, सो जस भगतां आपे गाईआ। लोकमात कर ना सके कोए पहचान, पहिचाण विच किसे ना आईआ। कलयुग अन्त सर्ब पछताण, वेला गया हथ्थ ना आईआ। काग़ज़ कलम शाही पिच्छों रहि जाए निशान, हरि का रूप नज़र किसे ना आईआ। पढ़ पढ़ रसना जिह्वा गाण, नेत्र नैणां रो रो नीर वहाईआ। अछल अछल करे खेल आप भगवान बिन हरि भगतां आपणा नाउँ ना किसे जणाईआ। जिस जन किरपा कर देवे वर, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना जै जै जैकार सुणाईआ। तिस लेखा चुक्के दो जहान, लख चुरासी फंद कटाईआ। अन्तिम जोती मेले आण, जोती जोत जोत समाईआ। सचखण्ड वसाए सच मकान, चरन कँवल दए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जिस जन वखाए आपणा नाम दर, दर आपणे दए वड्याईआ। दर वड़याई दए दुआर, हरि दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। फड़ फड़ बांहों लाए पार, मँझधार ना कोए रुढ़ाइंदा। माणस जन्म पैज स्वार,
मानुख आपणे रंग रंगाइंदा। जिस जन एका नाम देवे कर प्यार, सच प्रेम इक्क रखाइंदा। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सच जैकार, कलयुग अन्तिम वार पीर पैग़म्बर गुर अवतार दर बह बह मंग मंगाइंदा।
३१ हाढ़ २०१९ बिक्रमी मुनी लाल सिँघ दे गृह पिण्ड हेर ज़िला जलन्धर
हरिजन मेला आदि जुगादि, जुग करता आप कराइंदा। वेखणहारा ब्रह्म ब्रह्मादि, दो जहानां खोज खोजाइंदा। लख चुरासी विच्चों लाध, हरिजन आपणा भेव चुकाइंदा। आत्म अन्तर एका नाद, धुंन अनादी आप सुणाइंदा। शब्द अगम्मी बोध अगाध, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। डूँग्घी भँवरी मेट अन्धेरी रात, निरगुण जोत चन्द चढ़ाइंदा। नज़री आए इक्क इकांत, घर सेजा डेरा लाइंदा। दरस दिखाए बहु बिध भांत, रूप अनूप आप प्रगटाइंदा। सति सतिवादी देवे दात, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। नाता तुट्टे जगत साक, सज्जण सैण हरि जू इक्को नज़री आइंदा। बन्द किवाड़ी खोल्हे ताक, बजर कपाटी कुण्डा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग भगतां आप जगाइंदा। हरिजन मेला हरि पुरख, सति सतिवादी आप कराईआ। निरगुण सरगुण दे दे दरस, सरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। अमृत मेघ एका बरस, जगत तृष्ना भुख मिटाईआ। लेखा जाण अर्श फर्श, काया कुरा खोज खोजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला बेपरवाहीआ। हरिजन मेला सच महल्ला, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। खेले खेल इक्क इकल्ला, नित नवित वेस वटाइंदा। पावे सार जलां थलां, समुंद सागर डूँग्घी कंदर उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फोलाइंदा। सन्त सुहेले आप फड़ाए आपणा पल्ला, पल्लू आपणे नाम गंढ्ढ दिवाइंदा। जोती शब्दी शब्दी जोत निरगुण रल्ला, पंज तत्त काया मन्दिर अंदर डेरा लाइंदा। सच संदेश नर नरेश निरगुण निराकार एका घल्ला, एकँकारा अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। दूई द्वैत मेटणहारा सल्ला, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। इक्क वखाए निहचल धाम अटल्ला, घर घर विच आप सुहाइंदा। कर प्रकाश दीपक जोत आपे बला, तेल बाती ना कोए टिकाइंदा। जुगा जुगन्तर करे खेल अछल अछला, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा मेल मिलाइंदा। आदि जुगादी साचा मेला, गुरमुख गुर गुर आप कराइंदा। एका घर वखाए गुरू गुर चेला, रूप अनूप आप वटाइंदा। निरगुण निरगुण सज्जण सुहेला, सरगुण सरगुण बन्धन पाइंदा। जोत निरँजण चाढ़े तेला, आदि निरँजण सगन मनाइंदा। एथे ओथे दो जहान श्री भगवान बणे सज्जण सुहेला, आवण जावण पत्तत पावण पन्ध कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
हरिजन साचे आप जगाइंदा। हरिजन मेला सच दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। लेखा जाणे अंदर बाहर, गुपत ज़ाहर आपणा पर्दा लाहीआ। आत्म परमात्म करे प्यार, ब्रह्म पारब्रह्म वेखे चाँईं चाँईंआ। ईश जीव दए आधार, जगदीस आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा रंग रंगाईआ। हरिजन रंग इक्क मजीठ, एकँकारा आप रंगाइंदा। करे खेल साहिब आप अनडीठ, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। काया मन्दिर अंदर साचे टिल्ले चढ़ चढ़ गाए सुहागी गीत, गोबिन्द आपणा राग अल्हाइंदा। गुरमुख नाता तुट्टे मन्दिर मसीत, शिवदुआला मट्ठ लेखा चुकावणहारा अठसठ घर सरोवर इक्क नुहाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा होए विनास, चन्द चांदना इक्क चमकाइंदा। हरिजन पूरी करे आस, मेल मिलावा शाहो शाबाश, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा भेव चुकाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ अंदर पावे रास, गोपी काहन खेल तमाश, सुरती शब्दी आपणा राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे घर, सच दुआरा आप सुहाइंदा। हरिजन सोहे सच दुआर, हरि जू हरि हरि आप सुहाईआ। जन्म जन्म दे विछड़े मेले मेलणहार, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। लहिणा देणा जाणे पुरख नार, कन्त कन्तूहल सच्चा शहिनशाहीआ। पुरख पुरखोतम हो त्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाईंआ। हरिजन वेखे थान थानंतर, दो जहानां फोल फोलाइंदा। पावे सार गगन गगनंतर, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाइंदा। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, घट घट आपणा वेस वखाइंदा। लेखा जाणे ब्रह्म निरंतर, माया ब्रह्म पड़दा पाइंदा। सदा सुहेला हरिजन पढ़ाए एका मन्त्र, मन्त्र अन्तर आप जणाइंदा। जगत बुझाए लग्गी बसन्तर, त्रैगुण अग्नी अग्ग ना कोए तपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणी दया कमाइंदा। हरिजन दया करे आप, आपीनड़ै रंग रंगाईआ। आपे बणे माई बाप, पिता पूत गोद सुहाईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, आप आपणे अंग लगाईआ। इक्क जपाए साचा जाप, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हँ ब्रह्म देवे दात, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चरन कँवल कँवल चरन उपर धवल बंधाए नात, नाता बिधाता जोड़ जोड़ाईआ। सदा सदा सद वसे साथ, हरि जू हरिजन विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, आदि अन्त आप कराइंदा। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, लोकमात वेस वटाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दे सहारा, एका अक्खर नाम पढ़ाईआ। भगत भगवान बण वणजारा, साचा हट्ट मात चलाइंदा। साचे सन्तां देवे नाम आधारा, नाम सति झोली पाइंदा। गुरमुखां खोल्हे बन्द किवाड़ा, नेत्र नैण नैण दरसाइंदा। गुरसिख वेखे साचा लाड़ा, सतिगुर आपणे रंग रंगाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आदि जुगादि
जुग जुग करे पार किनारा, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग वेखे विगसे वेखणहारा, निरगुण नज़र किसे ना आइंदा। कागद कलम लिख लिख हारा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी भेव कोए ना आइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी वसणहारा सब तों बाहरा, निरगुण निराकार सचखण्ड निवासी सच दुआरे आसण लाइंदा। भगतां मेला अगम्म अपारा, करे कराए आपणी धारा, धार धार विच्चों प्रगटाइंदा। आत्म परमात्म कर प्यारा, जोती जोत जोत चमत्कारा, शब्दी शब्द शब्द धुन्कारा, अमृत आत्म सरोवर ठंडा ठारा, निझर झिरना आप झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे दर, दर मन्दिर आप सुहाइंदा। दर मन्दिर सोहे काया बंक, बंक दुआरी दए वड्याईआ। आपणी महिमा जणाए बेअन्त, बेअन्त आपणा नाउँ सुणाईआ। लेखा जाणे साचे सन्त, सतिगुर आपणी दया कमाईआ। लोकमात बणाए बणत, घड़न भन्नणहार समरथ, महिमा अकथ कथी ना जाईआ । हरिजन हरि जू मार्ग दस्स, हिरदे अंदर आपे वस, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। तीर निराला अणयाला मारे कस, साचा चिल्ला इक्क उठाईआ। पंच विकारा करे भट्ठ, हउमें हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। जन भगतां वसे सदा साथ, हरि जू आपणा संग निभाईआ। लेखा जाणे सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, हथ्थो हथ्थ रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन अंदर बैठा वड़, सच महल्ले आपे चढ़, निरगुण नज़र किसे ना आईआ। निरगुण निरगुण बेनज़ीर, नज़र विच किसे ना आइंदा। लेखा जाणे शाह हकीर, शहिनशाह आपणा खेल कराइंदा। बदलणहार तकदीर, तदबीर आपणी आपणे हथ्थ रखाइंदा। नाम खण्डा सच शमशीस, शाह पातशाह इक्क चमकाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ ज़ंजीर, ज़रा ज़रा आप कराइंदा। अमृत आत्म देवे ठंडा सीर, सांतक सति सति वरताइंदा। गुरमुखां मिले पैंडा चीर, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन आपणे अंग लगाइंदा। अंगीकार आपे कर, हरि करता वेख वखाइंदा। घर विच घर खोल्हे दर, दर मन्दिर आप सुहाइंदा। दर मन्दिर साचे बैठा चढ़, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। सच सिँघासण आपणा अक्खर रिहा पढ़, जगत विद्या ना कोए वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन खोल्हे बन्द किवाड़, काया ताकी आपे लाहइंदा। काया ताकी देवे खोल्ह, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। शब्द अनाद अनादी वजाए ढोल, मृदंगा एका ताल सुणाईआ। कृपानिध ठाकर स्वामी साचे मन्दिर आपे बोल, नाम जैकारा दए अल्हाईआ। आत्म परमात्म वसे कोल दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सुरती शब्दी जाए मौल, मौला आपणी खेल कराईआ। करनहारा उलटा कौल, नाभी कँवल आप उलटाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वखाए आपणा घर, घर मन्दिर इक्क सुहाईआ। घर मन्दिर काया गागर, गृह गृह आपणा खेल कराइंदा। जन भगतां निर्मल कर्म करे उजागर, हरि जू उजरत ना कोए लगाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर ग़रीब निमाणयां देवे आदर, फड़ बांहों गले लगाइंदा। कलयुग अन्तिम पार किनारा करे डूँग्घा सागर, शौह दरयाए ना कोए रुढ़ाइंदा। एथे ओथे दो जहानां देवे आदर, आपणा आदरश आप वखाइंदा। करता करीम रहीम कादर, कुदरत करता वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन आपणे संग रखाइंदा। हरिजन साचे संग रख, रख्या आपणी आप जणाईआ। निरगुण रूप हो प्रतख, साख्यात दरस कराईआ। सृष्ट सबाई नालों कर कर वक्ख, वक्खरा राह आप समझाईआ। हिरदे अंदर आपे वस वस, आप आपणा मेल मिलाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर सदा सुहेला गाए जस, जन भगतां आप सालाहीआ। सचखण्ड निवासी लोकमात निरगुण रूप आया नस्स, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। हरिजन देवे साची वथ, गुरमुख झोली नाम भराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग जुग उलटी गेड़नहारा लठ, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन हरि जू आपणे लेखे पाईआ।