३१ हाढ़ २०१९ बिक्रमी जसवन्त सिँघ दे गृह करतार पुर ज़िला जलन्धर
सचखण्ड दवारे सच्चा शहिनशाह, हरि सतिगुर आसण लाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दर बुला, सच संदेसा आप जणाइंदा। नेत्र नैण लओ खुला, पूरब लेखा सर्ब वखाइंदा। रल मिल सारे करो सलाह, सलाहगीर आप जणाइंदा। दो जहानां वेखो थाउँ थाँ, थान थनंतर आप समझाइंदा। आदि जुगादी कवण मलाह, खेवट खेटा कवण अख्वाइंदा। कवण फड़ फड़ पाए राह, रैहबर आपणा राह वखाइंदा। कवण नाम वस्त देवे झोली पा, दस्त बदस्त आप फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सचखण्ड साचे खेल कराइंदा। सचखण्ड दवारे हरि निरँकारा, एका आपणा खेल कराईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह हो उज्यारा, निरगुण आपणा पड़दा लाहीआ। अजूनी रहित कर पसारा, निरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। अनभउ प्रकाश अनडिठड़ी धारा, जोती जाता जोत रुशनाईआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, साचे तख्त आसण लाईआ। सच संदेसा एका वारा, निरगुण निरगुण आप जणाईआ। लेखा जाण गुर अवतारा, पीर पैग़म्बर संग वखाईआ। वेखे विगसे वेखणहारा, दरगाह साची धाम सुहाईआ। मुकामे हक़ इक्क नज़ारा,
लाशरीक आप जणाईआ। साची नौबत नाम नगारा, परवरदिगार आप सुणाईआ। एका नाम मन्त्र आदि बोल जैकारा, जै जैकार करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे साचे खड़, दरगाह साची धाम सुहाईआ। सचखण्ड दवार पुरख अबिनाशा, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण निरगुण नूर आपे जाणे आपणी रासा, दूसर संग ना कोए वखाइंदा। एकँकारा वेखणहारा खेल तमाशा, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। आदि निरँजण नूर प्रकाशा, नूर नुराना डगमगाइंदा। अबिनाशी करता शाहो शाबाशा, शहिनशाह आपणा नाउँ रखाइंदा। श्री भगवान आपे करे आपणी पूरी आसा, आशा आसा नाल मिलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ दासी दासा, बण सेवक सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। सचखण्ड दवार सच महल्ला, सति सतिवादी आप जणाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, एकँकारा आसण लाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर शब्द अगम्म फड़ाए पल्ला, जोती जोत बन्धन पाईआ। सच संदेस नर नरेश निरगुण सरगुण आपे घल्ला, निष्अक्खर कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह एकँकारा, आप आपणा खेल कराइंदा। आदि पुरख वेखे विगसे वेखणहारा, अन्त आपणी कल धराइंदा। धर भेख निरगुण जोत निराकारा, आदि निरँजण आपणा ज़ोर प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा खेल आपणे हथ्थ, आदि पुरख आदि आदि रखाईआ। सचखण्ड दवारे बैठ समरथ, समरथ आपणी कल वरताईआ। निरगुण निरगुण सुणाए महिमा अकथ, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाईआ। आप चलाए आपणा रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। साचा मार्ग आपे दस्स, सचखण्ड दवारे आपणी धार प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा वेस आप धराईआ। आपणा वेस आपे रख, अकल कलधारी खेल कराइंदा। निरगुण निराकार निरवैर हो प्रतख, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाइंदा। सर्ब कल हो समरथ, समरथ आपणी धार चलाइंदा। वेखणहारा सचखण्ड, खण्ड सच्च, आपणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। आपणा भेव पुरख अगम्म, अलख अगोचर आप जणाईआ। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणा राह चलाईआ । निरगुण निरगुण देवे दान, निरगुण दाता निरगुण भिखारी निरगुण बैठा झोली डाहीआ। निरगुण मन्दिर निरगुण मकान, निरगुण वसे नौजवान, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। निरगुण नार निरगुण कन्त, निरगुण खेल श्री भगवन्त, निरगुण सेज सुहञ्जणी आप हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपे वड़ आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा भेव हरि करतार, आदि आपणे हथ्थ
रखाइंदा। करे खेल अपर अपार, अपरम्पर नज़र किसे ना आइंदा। नार कन्त बण भतार, साची सेज आप हंढाइंदा। दाई दाया सेवादार, बण सेवक सेव कमाइंदा। जननी जन पूत सपूता जणे एका वार, दूजी वार कुक्ख ना कोए बणाइंदा। साचा सुत कर त्यार, हरि शब्दी नाउँ धराइंदा। देवे वर एकँकार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। तेरा लेखा इक्क दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। सचखण्ड वसे आप निरँकार, थिर घर पड़दा तेरा लाहइंदा। बंस सरबंस कर त्यार, विष्न ब्रह्मा शिव तेरी झोली पाइंदा। महल अटल तेरा मुनार, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां तेरे रंग रंगाइंदा। नूरो नूर किरन किरन उज्यार, रवि ससि आप चमकाइंदा। मंडल मण्डप दे सहार, आदि पुरख आपणी दया आप कमाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दी बाण आपणे हथ्थ रखाइंदा। सुत दुलारा सेवादार, साची सेवा आप लगाइंदा। त्रैगुण माया पंज तत लख चुरासी तन शंगार, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाइंदा। करे खेल आप निरँकार, निरगुण निरगुण आपणी वंड वंडाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर उज्यार, घट घट आपणा आसण लाइंदा। आत्म परमात्म खेल अपार, पुरख अबिनाशी आप कराइंदा। ईश जीव दे आधार, जगदीस सोभा पाइंदा। एका अक्खर कर त्यार, निष्अक्खर आप जणाइंदा। निरगुण नाउँ बोल जैकार, जै जैकार बिन रसना जिह्वा गाइंदा। शब्द सुत करे प्यार, अबिनाशी अचुत्त गोद सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप चुकाइंदा। साचा भेव हरि जू खोल्ह, सचखण्ड दवार सुणाईआ। सुत दुलारे तेरा ढोल, थिर घर दए वजाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सद वसे तेरे कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा नूर लए वरोल, नूर नूर नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा एका वार सुणाईआ। सच संदेसा साचा गीत, आदि पुरख आप जणाइंदा। सचखण्ड निवासी साची रीत, थिर घर दुआरे आप चलाइंदा। निरगुण निराकार बैठ अतीत, त्रैगुण आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे साची वस्त तेरी झोली पाइंदा। साची वस्त देवे दान, देवणहार इक्क अख्वाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव इक्क ज्ञान, अक्खर आख़र आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म कर परवान, लख चुरासी सोभा पाइंदा। घट घट अंदर खोल्ह दुकान, घर घर आपणी वस्त टिकाइंदा। घर घर अंदर राग धुर धुन्कान, रागी आपणा राग सुणाइंदा। घर घर अंदर अमृत आत्म पीण खाण, सर सरोवर आप भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण वंड निरगुण हथ्थ निरगुण आपणे रंग रंगाइंदा। निरगुण रंग अपर अपार, नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। आत्म सेजा कर त्यार, त्रैभवण धनी बैठा आसण लाईआ। शब्द सुत कर प्यार, साचा वणज आप वखाईआ। घट घट अंदर बोल
जैकार, दिवस रैण ढोला गाईआ। लुकया रहे निरगुण धार, सरगुण आपणे उपर पड़दा पाईआ। पंज तत्त बाहर आकार, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ। नौ दुआरे जगत किवाड़, आसा तृष्ना माया ममता हउमें हंगता काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देवे वर, सच दुलारे तेरा खेल दर अपारे, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग करता दए समझाईआ। जुग करता हरि करतार, दूसर नज़र कोए ना आइंदा। विष्नूं देवे विश्व भण्डार, ब्रह्मा पारब्रह्म पढ़ाइंदा। एका नाद शब्द धुन्कार, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। एका मन्दिर कर त्यार, एका घर बहाइंदा। एका गुफ़त शनीद पावे सार, अंदर बाहर एका रंग रंगाइंदा। एका बोल सच जैकार, जै जैकार आपणा नाम समझाइंदा। एका वंडां पावे वंडणहार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाइंदा। एका जाणे धुर दी कार, चार वेदां मुख सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी देवणहारा साचा वर, थिर घर आपणी वस्त वरताइंदा। शब्दी सुत बाल अञ्याणा, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तूं साहिब सुल्तान सच्चा राजाना, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। हउँ दर दरवेश दर सीस झुकाना, निष्उँ निउँ सजदा सीस कराईआ। तूं साहिब सुल्तान मर्द मर्दाना, मुकामे हक़ डेरा लाईआ। तेरा नूर नूर नुरना, तेरी जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला आपणा लेखा लए लगाईआ। कवण वेला लेखा जाए लग्ग, शब्दी सुत मंग मंगाइंदा । तेरा खेल सूरे सरबंग, मोहे बाले भेव ना आइंदा। तेरे हुक्मे अंदर विष्न ब्रह्मा शिव लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड लए रच, रवि ससि सूरज चन्न पृथ्मी आकाश गगन मंडल आप सुहाइंदा। तेरा नाउँ प्रकाश कर सच्च, सच सच सर्ब दृढ़ाइंदा। तेरे हुक्मे अंदर त्रैगुण माया पंज तत्त, माटी कच्च लख चुरासी घाड़त घड़त घड़ाइंदा। मन मति बुध अंदर रख, उपर आपणा पर्दा पाइंदा। आत्म परमात्म कर कर वक्ख, घर घर विच आप टिकाइंदा। तेरा खेल पुरख समरथ, दो जहानां आप चलाइंदा। कवण बिध गावें आपणा जस, सिफ्त सालाही सिफ्त विच ना आइंदा। पुरख अबिनाशी पारब्रह्म एकँकार रिहा हस्स, हस्स हस्स आपणी ख़ुशी मनाइंदा। निरगुण सरगुण अंदर जाए वस, वस वस आपणा डेरा लाइंदा। पन्ध मुकाए नस्स नस्स, बण पाँधी फेरा पाइंदा। शब्द सुत तेरी साची यद्द, लोकमात आप प्रगटाइंदा। गुर अवतार अन्तर अन्तर पार कराए हद्द, हद्द आपणी आप वखाइंदा। तेरा नाउँ वजाए नद्द, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। तेरा रस जाम प्याए मध, एक अमृत मुख चुआइंदा। तेरी कुक्खों आपे कढ्ढ, लोकमात धराइंदा। नाता जोड़ रक्त बूंद मास नाड़ी हड्ड, पंचम आपणा खेल कराइंदा। बोध अगाधा मार्ग दस्स, स्वच्छ सरूपी आपणा दरस कराइंदा। करे खेल पुरख समरथ, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। लख
चुरासी पाए नथ्थ, डोरी आपणे नाल बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या आप जणाइंदा। साची सिख्या श्री भगवान, शब्दी सुत आप जणाईआ। निरगुण सरगुण देवे दान, गुर अवतार मात प्रगटाईआ। भगत भगवन्त कर परवान, साची सिख्या इक्क रखाईआ। सन्तां देवे सति दान, नाम सति सति झोली पाईआ। गुरमुखां बख्शे इक्क ध्यान, निज नेत्र आप खुल्हाईआ। गुरसिख सज्जण वेखे आण, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। एका नाम कर प्रधान, दो जहानां हुक्म चलाईआ। सच संदेसा देवे आण, सृष्ट सबाई करे पढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर करन परवान, सब बैठण सीस झुकाईआ। देवणहार श्री भगवान, आदि अन्त आप वरताईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, निरगुण सरगुण आप वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे मार ध्यान, सचखण्ड बैठा सच्चा माहीआ। नौ नौ चार होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान रसन पढ़ाईआ । अञ्जील कुरान संग ज़बान, बेज़बान आप वखाईआ। खाणी बाणी कर प्रधान, जगत नाता मात जुड़ाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर गा गा जाण, सच संदेसा लोकमात सुणाईआ। कलयुग अन्तिम सृष्ट सबाई होए बाल नादान, साची बुध ना कोए रखाईआ। मन मति दिसे झूठ निशान, सच सुच्च ना कोए वड्याईआ। घर घर वड़े पंज शैतान, नार कन्त ना कोए हंढाईआ। नज़र आए ना श्री भगवान, साचा इस्म ना कोए जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होए वैरान, सत्त दीप धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत देवे वर, तेरा लेखा आपणे हथ्थ वखाईआ। साचे सुत वड बलवान, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी चले दुकान, गुर अवतार पीर पैग़म्बर सेवा लाइंदा। कोटन कोटि रूप धर श्री भगवान, अनुभव आपणी खेल कराइंदा। लिख लिख लेखा जगत महान, बण कातब कलम चलाइंदा। रसना जिह्वा दे दे ज्ञान, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। मन्दिर मस्जिद मट्ठ खेल महान, चार दीवारी गंढ्ढ पुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे सुत आप समझाइंदा। साचे सुत कर ध्यान, सो पुरख निरँजण आप जणाया। हरि पुरख निरँजण हो हैरान, भेव अभेदा आप खुल्हाया। एकँकारा वड बलवान, आपणा पड़दा दए उठाया। आदि निरँजण नूर महान, दो जहान करे रुशनाया। अबिनाशी करता देवे दान, वस्त अमोलक आप वरताया। श्री भगवान सच निशान, दरगाह साची दए झुलाया। पारब्रह्म प्रभ कर परवान, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाया। ब्रह्म वेखे मार ध्यान, नेत्र नैण इक्क खुल्हाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सब दा लेखा मंगे आण, बचया कोए रहिण ना पाया। प्रगट हो वड मेहरवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा दए चुकाया। तेरा लहिणा चुक्के अन्तिम मात, हरि जू हरि
हरि आप जणाइंदा। करे खेल पुरख अबिनाश, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। कलयुग कोए ना निभे साथ, सगला संग सर्ब तजाइंदा। किसे कम्म ना आवे चार लख बत्ती हज़ार लिखी गाथ, गाथा जगत नाल वंडाइंदा। करे खेल एका समराथ, समरथ आपणी धार वखाइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रगट, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाइंदा। वेखणहारा चौदां लोक हट्ट, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा फेरा पाइंदा। चौदां तबकां मारे एका सट्ट, नाम निधाना हथ्थ उठाइंदा। कलयुग मेटे रैण अन्धेरी रात, धूंआँधार सर्ब मिटाइंदा। लहिणा देणा चुकाए ज़ात पात, वरन गोत ना कोए रखाइंदा। राज राजानां शाह सुलातानां करे ख़ाक, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश देवे दात, चार वरन अठारां बरन आप पढ़ाइंदा। सृष्ट सबाई बणाए इक्क जमात, जुम्मला अक्खर इक्क सुणाइंदा। वेखणहारा कायनात, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाइंदा। अठ्ठे पहर रखाए इक्क प्रभात, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दुलारे देवे वर, तेरा अन्तिम रूप आपणे नाल मिलाइंदा। अन्तिम रूप हरि निरँकार, निरगुण निरगुण नाल मिलाईआ। लेखा चुक्के गुर अवतार, पीर पैग़म्बर पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम सब दा लहिणा देणा कर्ज़ा दए उतार, मकरूज़ कोए रहिण ना पाईआ। शब्द संदेसा घल्ले एका वार, सति सतिवादी आप सुणाईआ। सचखण्ड दवारे चरन कँवल चल के आउणा निरगुण धार, सरगुण रूप ना कोए वखाईआ। कागद कलम शाही अन्तिम गई हार, लिख्या लेख आपणे लेखे पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो वंडां वंडदे रहे विच संसार, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई रूप वटाईआ। अन्तिम सब दा लेखा लिख्या इक्को वार, पुरख अबिनाशी आप मुकाईआ। इक्क वखाए सच दरबार, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। नज़री आए परवरदिगार, ईसा मूसा मुहम्मद संग चार यार बैठे सीस झुकाईआ। तेई अवतार करन निमस्कार, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। अठारां भगत बोल जैकार, जै जैकार रहे सुणाईआ । दस गुर इक्क गुफ़तार, एका सोहला ढोला गाईआ। पारब्रह्म तेरी साची कार, घर साचे मोहे भाईआ। अन्तिम लहिणा चुकया विच संसार, लोकमात लेखा रहे ना राईआ। निरगुण मिले निरगुण धार, सरगुण इष्ट ना कोए वखाईआ। इक्को तेरा नाउँ प्यार, दूजा मित्र ना कोए बणाईआ। साक सैण सज्जण ना कोए आधार, सगला संग ना कोए निभाईआ। कर किरपा एका बख्श चरन प्यार, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक्क जणाईआ। सच संदेसा हरि करतारा, एका एक जणाइंदा। रल मिल बहो गुर अवतारा, पीर पैग़म्बर नाल मिलाइंदा। हरि हरि गाओ इक्क जैकारा, दूजा नाअरा ना कोए सुणाइंदा। मक्के काअबे वसे परवरदिगारा, दो दो आबा मेल मिलाइंदा। तन रबाबा इक्क सितारा, बण अहिबाब आप वजाइंदा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत सुत वड्याइंदा। शब्द सुत हरि जाणा जाग, हरि जू एका वार जगाईआ। कलयुग अन्तिम लग्गे भाग, घर तेरे वज्जे वधाईआ। कलयुग कूड़ा मिटे चिराग़, सतिजुग सच करे रुशनाईआ। चार वरन धोवे दाग़, दुरमति मैल आप धुवाईआ। फड़ फड़ हँस बणावे काग, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश एका घर बहाईआ। आत्म परमात्म मेला कन्त सुहाग, घर सुहञ्जणी सेज हंढाईआ। त्रैगुण माया ना तपे आग, अमृत मेघ आप बरसाईआ। लेखा जाणे दो जहान आदि जुगादि, जुग करता भुल्ल ना जाईआ। साचे भगतां देवे नाम दाद, मुर्शद मुरीद लए मिलाईआ। सूफ़ी वखाए साचा हाज, हक़ हक़ीक़त पड़दा लाहीआ। एका हुजरे वखाए सच निमाज़, नाम मुसल्ला हेठ विछाईआ। शब्द अगम्मी मार आवाज़, सुरती शब्द मेल कराईआ। राम सीता सीता राम सुरत सवाणी खेले खेल विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड करे आप कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द तेरा वर, कलयुग अन्तिम पूर कराईआ। कलयुग अन्तिम सच निशान, सो पुरख निरँजण तेरा आप झुलाइंदा। लेखा जाणे गोपी काहन, घर घर बंसरी नाम वजाइंदा। सच संदेसा दए पैग़ाम, पीर पैग़म्बर आप सुणाइंदा। नज़री आए एका शाम, घनईया आपणा रंग रंगाइंदा। एका नाम प्याए जाम, निरगुण अमृत रस चखाइंदा। नानक सरगुण कर परवान, साख्यात वेख वखाइंदा। गोबिन्द गुर गुर देवे दान, पुरख अकाल दया कमाइंदा। सुत दुलारा कर बलवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एका फ़तेह डंका वज्जे विच जहान, सृष्ट सबाई आप सुणाइंदा । कलयुग अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक बली बलवान, मात पित ना कोए रखाइंदा। सृष्ट सबाई लेखा मंगे आण, गुर अवतार पीर पैग़म्बर बचया कोए रहिण ना पाइंदा। कूड़ी क्रिया नाता तोड़े जगत शैतान, शरअ शरीअत फ़ातया आप पढ़ाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी देवे इक्क ज्ञान, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। नज़री आए श्री भगवान, जोती जाता डगमगाइंदा। रसना किसे कह ना सके ज़बान, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहइंदा । नज़र ना आए किसे विच चार दीवार मकान, तीर्थ तट जल धार ना डेरा लाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ देवे माण, घर घर विच आपणा नूर धराइंदा । दिवस रैण नाद सुणाए सच्ची धुन्कान, धुंन आत्मक राग अल्हाइंदा। एका अमृत रस देवे पीण खाण, पीआ प्रीतम निझर झिरना आप झिराइंदा । भगत भगवन्त मेले आण, जगत विछोड़ा पन्ध कटाइंदा। साचे सन्तां कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। गुरमुखां देवे एका दान, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोए ना जाइंदा। गुरसिख गुर गुर शब्द ज्ञान, अक्खर आख़र आप पढ़ाइंदा। सतिजुग साचे करे प्रधान, सृष्ट सबाई हुक्म वरताइंदा। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जै जैकार ब्रह्म ब्रह्मांड सर्ब कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता आत्म रखे उत्तम जाता,
ब्रह्म नीच रूप ना कोए वखाइंदा। नीच ऊँच ना कोए ज़ात, कूड़ी क्रिया दए मुकाईआ। सब दा मेला करे कमलापात, कँवल नैण आपणा दरस दिखाईआ। आत्म खोल्हे काया ताक, दूई द्वैती पड़दा लाहीआ। घर मिले सज्जण साक, निज घर बैठा डेरा लाईआ। आदि जुगादी पाकी पाक, पत्तत रूप ना कोए वटाईआ। कलयुग अन्तिम करे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। गुरमुख विरले पूरी करे आस, जिस जन आपणी दया कमाईआ। लेखे लाए स्वास स्वास, सोहबत आपणे नाम जणाईआ । लहणा चुक्के दस दस मास, मात गर्भ ना फेर भुवाईआ। अन्तिम करे बन्द ख़ुलास, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। लाड़ी मौत ना आए पास, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां करे पूरी आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। आदि अन्त ना कोए निरासा, हरि जू हरि हरि दया कमाइंदा। एथे ओथे दो जहान चरन कँवल दए भरवासा, भरम भुलेखा भउ कढाइंदा। सदा सुहेला अंग संग वसे साथा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा खेल वखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ दासी दासा, बण बण सेवक सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत देवे वर, गुर सतिगुर तेरा नाउँ वड्याइंदा। शब्द सुत अन्त तेरा नाउँ, नर निरँकारा दए वड्याईआ। प्रगट करे सभनी थाउँ, सोहँ तेरा रूप वखाईआ। कोई पकड़ ना सके बांहों, हथ्थ पैर मूँह नक्क नज़र किसे ना आईआ। आत्म निरगुण परमात्म देवे ठंडी छाउँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। करे खेल जिउँ पुत्रां माउँ, गुरसिख बाल अञ्याणे आपणी गोद बहाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर करनहारा सच न्याउँ, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। नथाव्यां देवे साचा थाउँ, दरगाह साची आप बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, एका अक्खर दए समझाईआ। एका अक्खर सोहँ धार, सतिजुग सति सति हरि जणाइंदा। गुरमुख गुर गुर कर विचार, गुर चेला रंग रंगाइंदा। आत्म परमात्म कर प्यार, प्रेम प्यारा मेल मिलाइंदा। लख चुरासी भरमे भुला सर्ब संसार, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। कलयुग अन्तिम रोवे ज़ारो ज़ार, कूक कूक कूक सुणाइंदा। धरनी धाहां रही मार, सीस भार ना कोए उठाइंदा। नज़र ना आए कोए गुर अवतार, पीर पैग़म्बर मुख छुपाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरुदुआरे हाहाकार, हरि का नाउँ नज़र किसे ना आइंदा। जगत स्यासत मारे मार, विच हिरास्त सर्ब वखाइंदा। अन्तिम लहिणा देणा चुक्के विच संसार, पुरख अबिनाशी पन्ध मुकाइंदा। बीस बीसा हो त्यार, सच हदीसा आप सुणाइंदा। राज राजानां शाह सुल्तानां होणा ख़बरदर, बेख़बर आप जगाइंदा। शब्दी शब्द सुत आया बलकार, सतिगुर गुर गुर रूप वटाइंदा। ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां उत्भुज सेत्ज मारे मार, हुक्मी हुक्म हुक्म चलाइंदा। ना कोई मेटे मेटणहार, जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, शब्दी सुत एका वर, तेरा दर आप खुल्हाइंदा। तेरा दर जाए खुल्ह, शब्द गुर इक्क वड्याईआ। पुरख अबिनाशी तोले तोल, एका कंडा हथ्थ उठाईआ। आदि जुगादि रहे अडोल, ना डोले ना कोए डुलाईआ। कलयुग जीव रहे अनभोल, रातीं सुत्तयां रैण विहाईआ। गुरमुखां देवे वस्त अनमोल, अनमुलड़ी दात आप वरताईआ। सदा सुहेला इक्क इकेला वसे कोल, घर घर विच डेरा लाईआ। अन्तर अन्तर जाए मौल, मौला आपणा खेल कराईआ। उलटा करे नाभ कौल, कँवल नाभ आप उलटाईआ। सच प्याए एका पौहल, बिन रसना रस चखाईआ। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत पांधा रौल, ग्रन्थी पन्थी मुल्ला शेख़ मुसायक नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। त्रैगुण माया जगत विकारा करया घोल, पंज तत्त तत्त लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता, बेपरवाह अगम्म अथाह, श्री भगवान सच निशान दो जहान, रहिमत रहिमान रहीम आप कमाईआ। रहीम रहिमान हरि रहिमाना, इलम आलम आप जणाइंदा। पीर पैग़म्बर तालब तुलबा कर परवाना, साचे मकतब आप पढ़ाइंदा। एका अल्फ़ नूर महाना, ये युकती हथ्थ रखाना, रसूल आपणे रंग रंगाइंदा। एका अक्खर कर प्रधाना, तिन्न पंज पैंती अक्खरी कर परवाना, आख़र आपणा भेव छुपाइंदा। जोधा सूर मर्द मर्दाना, पीर पैग़म्बर वड सुल्ताना, शहिनशाह आपणा खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम पहरे बाणा, सम्बल वसे सच मकाना, नानक गोबिन्द मेल मिलाइंदा। ईसा मूसा कर परवाना, संग मुहम्मद देवे दाना, चौदां तबकां इक्क कलामा, नबी रसूल आप पढ़ाइंदा। नानक निरगुण पहरे बाणा, सति सति निशाना, सचखण्ड वसे श्री भगवाना, निरगुण जोती जोत डगमगाइंदा। गोबिन्द सुत बाल अञ्याणा, खेले खेल श्री भगवाना, साचा छत्र सीस झुलाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे गुण निधाना, निहकलंक कल कल्की पहरे आपणा बाणा, बावन लेखा चुक्के विच जहाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग वखाए सच निशान, सृष्ट सबाई इक्क ज्ञान, एका मन्त्र इक्क विधान, एका रसना इक्क ज़बान, इष्ट देव आत्म परमात्म इक्क जणाईआ।