पुस्तकालयभाग १२

पहली सावण २०१९ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

सचखण्ड दवारे खेल महान, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण हो मेहरवान, निरगुण आपणा भेव चुकाइंदा। एकँकारा वड जवान, बलधारी बल प्रगटाइंदा। आदि निरँजण नूर महान, नूर नुराना नूर डगमगाइंदा। अबिनाशी

करता लेखा जाणे दो जहान, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। श्री भगवान सति निशान, सति सतिवादी आप उठाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कर परवान, परम पुरख प्रभ सीस झुकाइंदा। सच संदेसा धुर फ़रमाण, हरि सतिगुर आप सुणाइंदा। बोध अगाधी बेज़बान, बिन रसना जिह्वा गाइंदा। शाह पातशाह हुक्मरान, शहिनशाह आपणा नाउँ रखाइंदा। चतुर्भुज खेल महान, आदि शक्ति पड़दा लाहइंदा। मुकामे हक़ हो प्रधान, जल्वा नूर आप धराइंदा। सचखण्ड दवारा खोल्ह दुकान, महल अटल आप वड्याइंदा। थिर घर अन्तर जोत महान, नूर नुराना नूर रखाइंदा। करे खेल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। साची करनी करता कर, करे खेल बेपरवाहीआ। शाहो भूप आपे बण, तख्त निवासी तख्त सुहाईआ। सीस जगदीस ताज धर, हुक्म हाकम आप सुणाईआ। शब्द संदेसा एका घल्ल, नर नरेशा करे पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण खेल अगम्म अपर, अलख अगोचर आप कराईआ। निरभउ भय चुकाए डर, भय अवर ना कोए रखाईआ। सच दुआरे आपे खड़, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी हरि करतार, करता पुरख आप कराइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेऐब परवरदिगार, पर्दा आपणा आप उठाइंदा। हक़ हक़ीक़त पावे सार, लाशरीक आपणा हुक्म वरताइंदा। निरगुण निरगुण हो उज्यार, निरवैर आपणा राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। भेव अभेद श्री भगवान, आदि जुगादी आपणे हथ्थ रखाईआ । सचखण्ड निवासी खेल महान, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। निरगुण निरगुण हो प्रधान, परम पुरख वेस अनेक एकँकारा आप वटाईआ। देवणहारा साचा दान, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे ख़ुशी मनाईआ। सचखण्ड दवारे साचा चा, सो पुरख निरँजण आप मनाइंदा। हरि पुरख निरँजण बेपरवाह, आपणी धारा आप प्रगटाइंदा। एकँकारा नाउँ रखा, नाउँ निरँकार आप समझाइंदा। आदि निरँजण नूर धरा, नूरो नूर डगमगाइंदा। अबिनाशी करता शहिनशाह, राजन राज वेस वटाइंदा। श्री भगवान सति निशान झुला, दो जहानां आप वखाइंदा। साची सिख्या इक्क समझा, साख्यात वेख वखाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड लोअ पुरी रचन रचा, मंडल मण्डप डेरा लाइंदा। रवि ससि नूर चमका, धरत धवल पृथ्मी आकाश गगन गगनंतर आपणा खेल कराइंदा। बोध अगाधी शब्द अनादी साचा सोहला ढोला आपे गा, नाउँ निधाना आप जणाइंदा। पड़दा ओहला दए उठा, निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। सरगुण चोला आप बदला, त्रै पंज साचा मेल मिलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव आप समझा, समझ समझ नाल मिलाइंदा। काग़ज़ कलम लिख लिख शाह, साची साखी आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणी कल आप वरताइंदा। आपणी कल आपे रख, हरि जू आपणी खेल कराईआ। सचखण्ड निवासी हो प्रतख, थिर घर देवे माण वड्याईआ। निरगुण नाउँ निरगुण रख, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। साचा मार्ग एका दस्स, एकँकारा राह चलाईआ। एका नूर कर प्रकाश, एका वेखे चाँईं चाँईंआ। एका होए सर्ब गुणतास, गुणवन्ता वड वड्याईआ । एका सेवक बणे दासी दास, दर साचे फेरा पाईआ। एका लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशां उपर डेरा लाईआ। एका वेखणहारा खेल तमाश, खेले खेल खेलणहारा नज़र किसे ना आईआ। एका जाणे मंडल रास, गोपी काहन आप नचाईआ। एका शाहो शहिनशाह बणे शाबाश, शाह पातशाह आपणा बल आप प्रगटाईआ। एका पूरी करे आस, आसा आसा विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करने योग, युगती आपणे हथ्थ रखाइंदा। पुरख अबिनाशी है भी होग, निरगुण नूर नुराना डगमगाइंदा। सचखण्ड दवारे सच संजोग, नार कन्त रूप वटाइंदा। भस्मड़ हो हो भोगे भोग, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आइंदा। साचे वसे किले कोट, छप्परी छन्न चार दीवार ना कोए बणाइंदा। इक्को इक्क निर्मल जोत, जोती जाता डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे देवे साचा वर, वर दाता आप हो जाइंदा। वर दाता हरि देवे दान, देवणहार अख्वाईआ। आदि जुगादी एका काहन, मुकंद मनोहर लखमी नरायण इक्क अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर हो प्रधान, जुग जुग आपणा भेव चुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर परवान, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ। पंचम तत्त खेल महान, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश वेखे आण, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। लिख लिख लेखा लेख महान, शब्द अगम्मी देवे दान, विष्न ब्रह्मा शिव करे पढ़ाईआ। एका अन्त निरगुण नूर नूर भगवान, पंज तत्त ना कोए निशान, तत्तव तत्त ना कोए कुड़माईआ। सति सतिवादी नौजवान, वसणहारा सचखण्ड सच्चे मकान, बाल बिरध रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता पुरख बिधाता आपणा पड़दा आप उठाईआ। आपणा पड़दा आपे चुक्क, हरि जू आपणा भेव चुकाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण लुक, निरगुण वेख वेख ख़ुशी मनाइंदा। निरगुण नूर निरगुण जोत, निरगुण बिमल रूप समाइंदा। निरगुण किला निरगुण कोट, निरगुण अंदर आसण लाइंदा । निरगुण शब्द नगारा चोट, निरगुण आपणा राग अल्हाइंदा। निरगुण लेखा जाणे ओत पोत, पूत सपूता वेख वेख वखाइंदा। निरगुण वरन निरगुण गोत, निरगुण आपणी वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण साचे चढ़, एकँकारा आसण लाइंदा। एकँकार आसण गया लग्ग, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सच सिँघासण बैठ सूरा सरबग,

भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। आपे जाणे आपणी हद्द, पार किनारा नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर निरगुण सरगुण बणा बणा आपणी यद्द, लोकमात विश्व खेल कराईआ। काया मन्दिर अंदर आदि जुगादि जुगा जुगन्तर शब्द वजाउँदा रहे नद, अनहद नादी नाद सुणाईआ। अमृत आत्म जाम प्याए साची मदि, मधुर रस इक्क वखाईआ। आपणे विच्चों आपे कढ्ढ, आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। शब्दी गुर लडाए लड, सतिगुर आपणी गोद सुहाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मास नाड़ी चम्म ना कोए हड्ड, रक्त बूंद ना मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपे वस, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण वसावणहारा सच महल्ला, थिर घर साचा आप वड्याइंदा। एकँकारा फड़ावणहारा पल्ला, गुर पीर अवतार आपणे लड़ बंधाइंदा। आदि निरँजण निरगुण जोत आपणे प्रकाश आपे बल्ला, दीवा बाती कमलापाती संग ना कोए रखाइंदा। श्री भगवान सच निशान दो जहान झुलाए आण, निरगुण आपणी सेव कमाइंदा। अबिनाशी करता देवे दान, पारब्रह्म ब्रह्म करे परवान, ब्रह्म वेता वसणहारा नेतन नेता, नेरन नेरा आपणा राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपे वड़, गृह मन्दिर आप सुहाइंदा। गृह मन्दिर सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। आदि जुगादी महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। आपे बणे नार कन्त, दाई दाया आप अख्वाईआ। आपे जन जननी बण बणाए बणत, सुत दुलारा आपे जाईआ। आपे चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। आपे देवे नाम मणीआ मंत, मन वासना ना कोए रखाईआ। आपे आदि आपे अन्त, मध अपणी धार चलाईआ। आपे खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग करता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा हरि निरँकारा, निरगुण धारा नूर रुशनाईआ। निरगुण धार पुरख अकाल, दूसर नज़र कोए ना आइंदा। वसणहारा, सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, सच दुआरे डेरा लाइंदा। आदि जुगादी दीन दयाल, दयानिध ठाकर स्वामी मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकर्म होए सदा निहकामी, निरगुण आपणा रंग आप रंगाइंदा। निरगुण रंग अगम्म अपार, नज़र किसे ना आईआ। सचखण्ड निवासी वेखे वेखणहार, वेख वेख आपणी ख़ुशी मनाईआ। किरपा करे अगम्म अपार, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण दए आधार, सिर समरथ हथ्थ टिकाईआ। नाम वस्त झोली डार, अनडिठड़ी दात आप वरताईआ। आत्म परमात्म कर प्यार, परम पुरख मेला लए मिलाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म दए आधार, आप आपणे अंग लगाईआ। ईश जीव खोल्ह किवाड़, जगदीस होए सहाईआ। नाता जोड़ विच संसार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। एका अक्खर कर त्यार, निष्अक्खर दए समझाईआ।

जिस दा अन्त ना पारावार, सो आपणा भेव खुल्हाईआ। गुर अवतार कर त्यार, त्रैगुण अतीता देवे सति सालाहीआ। लोकमात सच विहार, हरि नाउँ शब्द शनवाईआ। हुक्मे अंदर करनी कार, करता पुरख दए समझाईआ। सृष्ट सबाई सृष्ट विहार, दृष्ट दृष्ट नाल मिलाईआ। इष्ट एक एकँकार, आदि जुगादि समाईआ। साची सिख्या गुर अवतार, पारब्रह्म प्रभ एका वार पढ़ाईआ। पीर पैग़म्बर भुल्ल ना जाए विच संसार, संसा होर ना कोए रखाईआ। आत्म ताकी खोल्ह किवाड़, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाहीआ। अमृत आत्म सच प्याला देवे ठंडा ठार, निझर झिरना एका वार झिराईआ। त्रैगुण अग्नी ना सके साड़, पंज तत्त ना करे लड़ाईआ । नाता तोड़ काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना दए चुकाईआ। आत्म परमात्म कर प्यार, प्रेम रीती इक्क सिखाईआ। छोटे बाले उठाए गुर अवतार, सतिगुर आपणी सिख्या आप समझाईआ। लोकमात करो विहार, करनी करता दए जणाईआ। रसना गाओ इक्क करतार, जिह्वा आपणी नाल मिलाईआ। बत्ती दन्द जगत विहार, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। गीत सुहागी छन्द घर घर करे जैकार, जै जैकार आपणा नाउँ दृढ़ाईआ। मन्दिर अंदर मन्दिर रख, करे खेल पुरख समरथ, घर घर विच लए बणाईआ। कर प्रकाश कोटन रवि ससि, नूर नूर नूर रुशनाईआ। आप ओहले हो हो रिहा हस्स, आपणा भेव ना कोए जणाईआ। जे कोई गुर अवतार अग्गों पुच्छे प्रभ मार्ग दस्स, शब्दी शब्द दए समझाईआ। इक्को गाउणा मेरा जस, मेरा जस तेरी वड्याईआ। तेरा काया तन चलावां रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। बिन चरनों चरनी जाणा ढट्ठ, हरि का चरन नज़र किसे ना आईआ। कर किरपा जिस नूं आपणा आप देवे दस्स, बिन नेत्र नज़री आईआ। मेहरवान मेहरवान काया मन्दिर अंदर जाए वस, साचा खेड़ा दए सुहाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, ब्रह्म पड़दा दए उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ पूरी करे आस, गुर गुर आपणे रंग रंगाईआ। सृष्ट सबाई खेल तमाश, ख़ालक ख़लक वेखे चाँईं चाँईंआ। अन्तिम आपणे अंदर रखे डूँग्घा ख़ात, जिस दा किनारा नज़र कोए ना आईआ। जे कोई वेखे मार झात, चरनां हेठां हेठां दए दबाईआ। जे कोई मंगे प्रभ तेरा साथ, निरगुण नूर दरस दरस दरस कराईआ। जे कोई मंगे रहिवां तेरे साथ, छोटे बाले बणा के आपणी उँगली लाईआ। जे कोई मंगे दस्स आपणी गाथ, इक्को नाउँ दए समझाईआ। जे कोई पुच्छे दस्स साची ज़ात, ज़ात पात ना कोए समझाईआ। मेरा दरस वडी करामात, दूसर वस्त ना कोए विकाईआ। गुर अवतार पहली बणाई इक्क जमात, पहला अक्खर आप पढ़ाईआ। लेखा लिख लिख दस्सया बिन कलम दवात, ना कोई रखी नाल शाहीआ। अंदर वड़ वड़ आपे मारे झात, झाकी आपणी आप वखाईआ। कर किरपा खोल्हे ताक, कुंजी हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां इक्को वार दस्सया पुरख अकाल तुहाढ्ढा साक, दूजा सज्जण नज़र

कोए ना आईआ। पंज तत्त माटी होए ख़ाक, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। जे किसे मिलणा रसूल पाक, पारब्रह्म प्रभ इक्को नज़री आईआ। इक्क वखाए साचा हाट, चरन दुआरा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैग़म्बर एका करे सच पढ़ाईआ। इक्क पढ़ाई इक्को अल्फ़, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। सारे उठ के लओ हल्फ़, हुक्मी हुक्म आप जणाइंदा। लोकमात जाणा मुड़ के आउणा परत, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। मेरा नाउँ लैणा निधड़क, अक्खर आखर आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क जणाइंदा। साची सिख्या सच दरबार, दरगाह साची आप जणाईआ। जुग चौकड़ी खेल अपार, निरगुण सरगुण दए जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरे पार, लोकमात फिर फिर सेव कमाईआ। सो पुरख निरँजण करे आपणी कार, करनी करता आप कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे आधार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण करे पढ़ाईआ। गीता ज्ञान कर उज्यार, अञ्जील कुरान सिफ्त सालाहीआ। खाणी बाणी जगत विहार, सच निशान दए जणाईआ। हुक्मे अंदर गुर अवतार, भगत भगवन्त लए प्रगटाईआ। पीर पैग़म्बर दस्तगीर खेल न्यार, दो जहानां वेख वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग करता पुरख करे आपणी कार, करनी हरि जू आप कमाईआ। कलयुग अन्तिम हो उज्यार, निरगुण निरगुण निरगुण वेस लए वटाईआ। सृष्ट सबाई पावे सार, चार कुण्ट दहि दिशा नव सत्त आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि अन्त श्री भगवन्त, लहिणा देणा नेत्र नैणा सब नूं दए वखाईआ। आदि अन्त हरि निरँकार, आपणा खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी कर कर पार, आप आपणे विच छुपाइंदा। लेखा जाण गुर अवतार, धुर मस्तक वेख वखाइंदा। सच संदेसा देवे वारो वार, जुगा जुगन्तर आप पढ़ाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल करे अपार, कल कल्की वेस वटाइंदा। निहकलंक नाउँ निरँकार, निरगुण आपणा नूर धराइंदा। नाम डंका विच संसार, वड संसारी आप सुणाइंदा। कूड़ी क्रिया करे ख़ुआर, जूठा झूठा नाता तोड़ तुड़ाइंदा। सतिजुग साची करे विचार, पुरख अबिनाशी दया कमाइंदा। भगत भगवन्त लए उठाल, उठ उठ आपणा मेल मिलाइंदा। नाता तोड़ शाह कंगाल, राउ रंक राज राजान एका दर बहाइंदा। साचा मार्ग दए सखाल, चार वरन सिख्या इक्क समझाइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश करे प्रितपाल, प्रितपालक आपणी सेव कमाइंदा। अन्तर आत्म बणया रहे दलाल, बण वणजारा हट्ट चलाइंदा। भगत भगवन्त गुरमुख गुर गुर मेल मिलाए साचे लाल, लालन आपणे रंग रंगाइंदा। कलयुग अन्तिम हो दलाल, गुरसिख गुर गुर जुग जन्म दे विछड़े मेल मिलाइंदा। इक्क वखाए सच्ची धर्मसाल, धुर दरबारा कुण्डा लाहइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल,

जागरत जोत इक्क जगाइंदा। अमृत आत्म इक्क प्याल, रस रसीआ रस वखाइंदा। नेड़ ना आए काल महांकाल, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। हरिजन रंग अन्तिम कल, कलधारी आप रंगाईआ। सृष्ट सबाई भुलाए कर कर वल छल, अछल छल आपणा खेल कराईआ। जन भगतां अंदर गया रल, नज़र किसे ना आईआ। राती सुत्तयां पुच्छे गल्ल, गलवकड़ी आपणी पाईआ। वसणहारा जल थल, महीअल आपणी खेड जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा निहचल धाम अटल्ल, हरिजन उज्जल आप रखाईआ। निहचल धाम हरि का दुआर, दुआर बंक आप समझाइंदा। जिस दर बैठे कोटन कोटि गुर अवतार, पीर पैग़म्बर सीस झुकाइंदा। जिस दर विष्न ब्रह्मा शिव चरन धूढ़ी मंगण छार, निउँ निउँ सजदा सीस सर्ब कराइंदा। जिस दर भिखक बणे भगत भिखार, नाम भिच्छया साची पाइंदा। सो दर कलयुग अन्तिम खोल्हे आप निरँकार, निरगुण आपणी दया कमाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग विछड़े मेले आण, आप आपणे नाल मिलाइंदा। लख चुरासी विच्चों भाल, गुर चेले आप जगाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ वखाए सच्ची धर्मसाल, घर घर अंदर हरि जू डेरा लाइंदा। दिवस रैण अनहद नाद वजाए सच्ची धुन्कान, धुंन आत्मक राग सुणाइंदा। पंज तत्त काया किसे कम्म ना आयण कान, बिन कन्नां शब्द सुणाइंदा। आपे बोले बेज़बान, ज़बान जगत मूल मुकाइंदा। बिन नेत्र वेखे मार ध्यान, गुरमुख नेत्र आप खुल्हाइंदा। घर मन्दिर बैठ मकान, सेज सुहञ्जणी आप सुहाइंदा। आत्म परमात्म कर परवान, परम पुरख आपणी गोद बहाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रूप रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे घर बहाइंदा। हरिजन तेरा सच दुआरा, सति सतिवादी आप जणाईआ। फड़ फड़ बांहों खड़े आप निरँकारा, अन्त आपणी सेव कमाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर वेखण वारो वारा, वाहवा वज्जदी रहे वधाईआ। जिस दी चार युग सिफ्त सलाह कर कर गाउँदे आए वारा, सो कलयुग अन्तिम गुरमुखां ढोले आपे गाईआ। जिस दा नज़र ना आया पार किनारा, हद्द हदूद किसे ना पाईआ। सो पुरख निरँजण कलयुग अन्तिम ग़रीब निमाणयां करे प्यारा, ज़ात पात ना कोए वखाईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे परवरदिगारा, मुकामे हक़ वसे सांझा यारा, सो नूर इलाही बण मलाही मुर्शद मुरीदां आपणी गोद उठाईआ। निरगुण सरगुण सूफ़ी सुणाए एका नाअरा, हक़ हक़ीक़त पावे सारा, लाशरीक आपणा वजूद ना कोए दरसाईआ। जिस दा गाउँदे आए सति नाम जैकारा, सो करे खेल आप करतारा, गुरसिख गुर गुर बाल अञ्याणे आप उठाईआ। जिस नूं गोबिन्द कहिन्दा रिहा पिता हमारा, सो पिता पुरख कलयुग अन्तिम बणया आप वणजारा, गुरसिख गुरमुख

हरिजन हरिभगत साचे सन्त फड़ फड़ कन्त नाल मिलाईआ। नाता तुट्टे जगत विभचार नारा, गुरमुख सख़ी करे सच्चा शंगारा, हरि जू मिले कन्त भतारा, अंगीकार आप कराईआ। लख चुरासी उतरे पार किनारा, मात गर्भ ना कोए सहारा, जूनी जून ना कोए भुवाईआ। अन्तिम अन्त श्री भगवन्त मिले आप करतारा, आदि जुगादि जिस दा सर्ब विहारा, बण बिवहारी आपणी कार कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा, जिस दा लेखा लिख लिख दस्सया वेद व्यासा बण लिखारा, ईसा मूसा संग मुहम्मद बोल बोल गए नाअरा, नानक गोबिन्द तक्कया इक्क सहारा, पुरख अकाल ओट रखाईआ। सो साहिब प्रगट होया विच संसारा, दिस ना आए जीव गंवारा, लख चुरासी रोवे ज़ारो ज़ारा, बिन गुरमुख गुरसिख नेत्र नैण, नैण नेत्र निज घर निज आत्म परमात्म नज़र किसे ना आईआ। परमात्म नेत्र सके ना कोई पेख, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। हरि का रूप ना कोए रेख, रेखा सब दी आप बणाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, आदि जुगादि ना मूंड मुंडाईआ। सदा सुहेला रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। सिफ्त सालाह कर कर थक्के ब्रह्मा विष्न महेष, सिफ्त सालाही सिफ्त विच कदे ना आईआ। खेले खेल आदि अन्त नर नरेश, नर नरायण वडी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम आपणे नूर हो प्रवेश, नूर नूर करे रुशनाईआ। जुग चौकड़ी लहिणा देणा गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां रिहा वेख, पड़दा पड़दे नाल उठाईआ। थोड़ा थोड़ा दस्स दस्स भेत, थोड़ी थोड़ी सिख्या गुर अवतारां आप जणाईआ। निक्का निक्का दस्सया हेत, जिउँ बाला मात करे मुख मंमां सीर रस वखाईआ। पारब्रह्म दूर दुराडा दरसन देवे नेतन नेत, नेड़े हो हो दया कमाईआ। एथे वसे आपे देस, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां आप सुणाए मेरी करो आदेस, आदेस आदेस कह कह ख़ुशी मनाईआ। लोकमात मैं खेलां आपणी खेड, लख चुरासी तुहाढ्ढी उँगली आप लगाईआ । जे कोई तुहानूं पुच्छे प्रभ केवड केड, बिन बेअन्त कहिण तों किछ कहिण कहिण ना जाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सब दी अक्खीं पावां रेत, रंग रूप ना किसे जणाईआ। कर किरपा गुर अवतारां अंदर कढ्ढां छेक, शंका सब दा आप गंवाईआ। पहलों लवां आप पेख, फेर आपणा दरस कराईआ। घर वखावां साची सेज, बिन लेफ़ तलाई विछाईआ। पलँग रंगीला पावा चूल ना कोई मेख सके ठोक, बाढी बणत ना कोए बणाईआ। कर किरपा करे आपणा हेत, आपणा आसण आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर घट घट अन्तर आपणी खेल कराईआ। आदि अन्त खेल मौला, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। उलटा करनहारा नाभ कौला, नाभी कँवल आप उलटाइंदा। देवे माण उपर धौला, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आपणे अंदरों कढ्ढे कोटन कोटि कान्हा कृष्ना सौला, कोटन कोटि राम आपणा

रूप वखाइंदा। जे कोई कहे भगवान बणया रहे बवरा, भोला भाला हथ्थ किसे ना आइंदा। सदा सुहेला इक्क इकेला गहर गवरा, गम्भीर आपणा राह चलाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां एका नाम देवे सबरा, सबर सबूरी आप हंढाइंदा। हरि का लेखा किसे ना कढ्ढया विच जबरा, सिफ़रा सिफ़रा रूप वखाइंदा। लभ्भ लभ्भ थक्के कोटन कोटि अरबा, अरबी फ़ारसी हिन्दी विच कदे ना आइंदा। निरगुण निरगुण पहने रखे आपणा बुरका, तुरकी तुरक ना रूप वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पंज तत्त काया पहनाए कुड़ता, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश रजो तमो सतो बन्धन पाइंदा। अंदर वड़ वड़ आत्म परमात्म नाल आप जुड़दा, बण जोड़ी ख़ुशी मनाइंदा। शौह दरयाए कदे ना रुढ़दा, डूँग्घी धार ना कोए वहाइंदा । आपणा वर पाए आपे लोड़ दा, गुर अवतार नार रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर शब्द अनादी इक्को मन्त्र आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म ईश जीव एका घर वखाइंदा। एका घर वखावण आया, कलयुग कल कल्की लै अवतार। जिस नूं कहिन्दे रहे दाई दाया, सो भगतां रिहा पैज स्वार। जिस ने प्रगटाई त्रैगुण माया, सो त्रैगुण माया रिहा मार। जिस ने पंज तत्त काया खेल रचाया, सो खेल वेखण आया आप निरँकार। जिस जन आपणा पड़दा दए उठाया, सो अंदर वड़ लुक लुक वेखे घर मिल्या परवरदिगार। पुच्छ पुच्छ अंदर लँघ कोए ना जाया, अग्गे खड़े महांबली जगत विकार। जिस जन आपणी दया कमाया, बिन भगतीउँ लाए पार। आपणी शक्ती विच टिकाया, शरअ शरीअत करे ख़ुआर। आदि जुगादि इक्को व्यिक्ति नज़री आया, बेनज़ीर एकँकार। सृष्ट सबाई आपणी र्गिफ़त विच रखाया, जिस नूं कोई ना कर सके र्गिफ़तार। कलयुग अन्तिम कूड़ कुड़यारा दए मिटाया, सच सुच्च प्रगटाए विच संसार । सृष्ट सबाई एका मन्त्र नाम दए दृढ़ाया, नौ खण्ड पृथ्मी होए जै जैकार। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन ध्याया, तिस जन जन्म मरन विच्चों कढ्ढया बाहर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसाए साचा घर, जिस घर बह बह ख़ुशी मनाया ।