पुस्तकालयभाग १२

पहली भाद्रों २०१९ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

सचखण्ड दवारे आपे वस, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा। निरगुण रूप हो प्रतख, हरि पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। निराकार खेल समरथ, एकँकारा कार कमाइंदा। साहिब सुल्तान हो प्रगट, आदि निरँजण डगमगाइंदा। बेपरवाह महिमा अकथ, अबिनाशी करता भेव ना आइंदा। सच महल्ले रिहा वस, श्री भगवान निशान झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ एका एक

एक अलख, अलख अगोचर आपणी धार चलाइंदा। निरगुण निरगुण हो हो वस, बेवस आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दवारा एका एक, सो पुरख निरँजण आप वसाईआ। हरि पुरख निरँजण धर धर भेख, एकँकारा भेव चुकाईआ। आदि निरँजण कर आदेस, अबिनाशी करता सीस झुकाईआ। श्री भगवान नर नरेश, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। पारब्रह्म प्रभ रिहा वेख, वेखणहारा नज़र ना आईआ। वसणहारा सच दुआरे साचे देस, दरगाह साची धाम सुहाईआ। रूप रंग ना कोए रेख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह परवरदिगार, नूरो नूर नूर धराइंदा। मुकामे हक़ हो त्यार, जल्वा आपणा आप प्रगटाइंदा। खेले खेल अगम्म अपार, नेत्र नैण ना कोए रखाइंदा। आपणी करे आप गुफ़तार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दवार सच महल्ला, हरि साचा सच सुहाईआ। सो पुरख निरँजण इक्क इकल्ला, हरि पुरख निरँजण डेरा लाईआ। एकँकारा वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, श्री भगवान खेले खेल बेपरवाहीआ। अबिनाशी करते सच सिँघासण एका मल्ला, पारब्रह्म प्रभ ख़ुशी मनाईआ। निरगुण निराकार अजूनी रहित निरवैर आपणा फड़े आपे पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा आप वसाईआ। सचखण्ड दवारे आपे वस, हरि जू आपणा खेल कराइंदा। एका नूर कर प्रकाश, नूरो नूर नूर धराइंदा। लेखा जाणे शाहो शाबाश, शहिनशाह आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपे चढ़, सच महल्ला आप वड्याइंदा। सच महल्ला उच्च मनारा, ऊँचो ऊँच ऊँच वड्याईआ। वसणहारा एकँकारा, अकल कल बेपरवाहीआ। करे खेल अपर अपारा, अपरम्पर आपणी धार चलाईआ। सति पुरख निरँजण हो त्यारा, आपणी कल आप प्रगटाईआ। आपणी इच्छया बण वरतारा, साची भिच्छया आप बणाईआ। सचखण्ड दवारे खोल्ह किवाड़ा, घर घर विच ख़ुशी मनाईआ। वेखे विगसे पावे सारा, वेखणहारा दूसर संग ना कोए रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड साची बणत बणाईआ। सचखण्ड दवारा साची बणत, हरि जू हरि हरि आप बणाइंदा। आपे लेखा जाणे आदि अन्त, आदि अन्त आपणा भेव छुपाइंदा। आपे नाद आपे धुंन आपे शब्द आपे मंत, मन्त्र आपणा नाउँ दृढ़ाइंदा। आपे नार आपे कन्त, आपे रंग रंगे बसन्त, रंग रंगीला आपणा वेस वटाइंदा। आपे निरगुण जोत श्री भगवन्त, भगवन आपणा नूर आप धराइंदा। आपे महिमा जाणे बेअन्त, बेअन्त आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। आपणी करनी करे करतार,

हरि वड्डा वड वड्याईआ। सचखण्ड दवारा खोल्ह किवाड़, निरगुण वसे सच्चा माहीआ। खेले खेल पुरख नार, कन्त कन्तूहल बण शहिनशाहीआ । रंग रलीआं माणे अगम्म अपार, अगोचर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। एका नाता जोड़ धुर दरबार, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। एका सेजा सुत्ता पैर पसार, सचखण्ड दवारे आसण लाईआ। दीआ बाती कमलापाती निरगुण दाता पुरख बिधाता कर उज्यार, एका नूर करे रुशनाईआ। इक्क इकांता वसणहारा ठांडे दरबार, दर दरबार इक्क सुहाईआ। अलख अलख बोल जैकार, अलख अलखणा आपणा राग अल्हाईआ। प्रतख प्रतख निरगुण निरँकार, निरगुण एका जोत करे रुशनाईआ। वक्ख वक्ख वसे वसणहार, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपे चढ़, गृह मन्दिर आप सुहाईआ। गृह मन्दिर सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाया। मेल मिलावा नारी कन्त, नर हरि नरायण ख़ुशी मनाया। आप बणाए आपणी आदि अन्त बणत, भेव कोए ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे साचे घर, घर घर आपणा घर सुहाया। साचे घर कन्त हरि नार, नर नरायण खेल कराइंदा। निरगुण निरगुण कर प्यार, प्रेम प्यार आप समझाइंदा। निरगुण अंदर निराधार, निराकार आप टिकाइंदा। निरगुण सेवक बणे सेवादार, दाई दाया बण बण सेव कमाइंदा। निरगुण जननी जन जणे अपार, गोदी गोद गोद सुहाइंदा। निरगुण पूत सपूता बण दुलार, पिता पूत वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। पिता पूत खेल अपारा, पुरख अबिनाशी आप कराईआ। जननी जन जन जणे दुलारा, हरि शब्दी नाउँ धराईआ। समरथ अकथ बोल जैकारा, नाउँ निरँकारा आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत एका एक बणाईआ। एका सुत जणया लाल, हरि लालन दया कमाईआ। सचखण्ड दवारे कर प्रितपाल, प्रितपालक सेव कमाईआ। निरगुण दीआ बाती एका बाल, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाईआ। साचा मार्ग इक्क सखाल, सिख सिख्या दए समझाईआ। हरि सतिगुर वसे सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, दूजा दर ना कोए सुहाईआ। निरगुण निरगुण बण दलाल, वणज वणजारा हट्ट खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आदि आपणी रचना आप रचाईआ। आपणी रचना हरि निरँकार, आदि आदि आप कराइंदा। सुत दुलारा कर त्यार, कर किरपा मेल मिलाइंदा। मेहरवान मेहरवान मेहरवान दीन दयाल, दयानिध ठाकर स्वामी एका भेव चुकाइंदा। इक्क वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्क बणाइंदा। निरगुण निरगुण वसे नाल, विछड़ कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे देवे वर, पुरख अबिनाशी सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सुत दुलारे छोटे बाले, हरि साचा

आदि जणाइंदा। करे खेल खेल निराले, निराकार दया कमाइंदा। सचखण्ड दवार अंदर खोल्ह किवाड़े आपणा पड़दा आप रखाइंदा। थिर घर खेल अपर अपारे, अपरम्पर आपणा नूर रखाइंदा। सुत दुलारा अंदर वाड़े, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच आप वसाइंदा। सचखण्ड अंदर थिर घर, सचखण्ड निवासी आप बणाईआ। सुत दुलारा अंदर वड़ निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सो पुरख निरँजण पल्लू ल्या फड़, छुट्ट कदे ना जाईआ। सरन सरनाई गया पड़, धूढ़ी मस्तक टिक्का लाईआ। दरगाह साची मल्लया गढ़्ह, एका कोट वड वड्याईआ। ना कोई चोटी ना कोई जड़, आदि अन्त ना कोए समझाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अकाल एका मंगया साचा वर, बण दरवेश अलख जगाईआ। चरन कँवल नुहाउणा साचे सर, सर अमृत मुख चुआईआ। जिउँ भावे तिउँ घाड़न ल्या घड़, घड़न भन्नणहार तेरी वड्याईआ। ना जन्मां ना जावां मर, जन्म मरन विच ना आईआ। एका अक्खर वेता निरगुण निरगुण जावां पढ़, निष्अक्खर कर पढ़ाईआ। निरभउ चुकाउणा भय डर, भयानक रूप ना कोए वटाईआ। तेरा भाणा लवां जर, ज़ोर ज़बर ना कोए जणाईआ। तुध बिन किसे कोलों ना जावां हर, हरि तेरी एका ओट तकाईआ। तूं करता पुरख आपणी करनी रिहा कर, तेरी करनी मोहे भाईआ। ख़ाली भण्डार देणा भर, अतुट तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सुत दुलारा आदि आदि मंग मंगाईआ। सुत दुलारा नेत्र रो, नैणां नीर वहाइंदा। पुरख अबिनाशी इक्को जाणा तेरी सो, सो पुरख निरँजण तेरा नाउँ वड्याइंदा। हँ ब्रह्म तेरा नूर हो, अंग अंग नाल मिलाइंदा। पुरख नार तेरी छोह, छहबर तेरे नाम जणाइंदा। तेरा प्रकाश मेरी लो, लोयण होर ना कोए रखाइंदा। तुध बिन साहिब ना दिसे को, दूसर संग ना कोए जणाइंदा। मैं मंगां ढोआ ढो, ख़ाली झोली अग्गे डाहइंदा। एका रस आपणा चो, अमृत निझर धार चुआइंदा। एका बीज साचा बो, पत डाल्ही फुल फल वेख वखाइंदा। दर तेरे गया खलो, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। तेरे चरनां लग्गा मोह, मोह मुहब्बत ना कोए तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड दवारे एका झोली तेरे अग्गे डाहइंदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, सति सतिवादी दया कमाईआ। सुत दुलारे कर ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। साची वस्त इक्क महान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। एका देवां आपणा दान, नाम निधाना झोली पाईआ। सच संदेसा धुर फ़रमाण, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। आदि जुगादी एका हुक्मरान, तख्त निवासी साचे तख्त वसे सच्चा माहीआ। शाहो भूप राज राजान, शहिनशाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सचखण्ड वसे सच मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। दीवा बाती इक्क महान, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। खेले

खेल श्री भगवाना, भगवन आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण रिहा जणाईआ। साचा गुण श्री भगवाना, एका एक जणाइंदा। साचे सुत वड बलवाना, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। तेरे अन्तर खेल महाना, खेलणहारा आप खिलाइंदा। मन्दिर सोहे इक्क मकाना, थिर दरबारा वड वड्याइंदा। पुरख अबिनाशी हो प्रधाना, सच प्रधानगी इक्क कमाइंदा। सति सरूपी एका कान्हा, सति पुरख निरँजण नज़री आइंदा। सचखण्ड वखाए इक्क निशाना, दरगाह साची आप झुलाइंदा। चरन कँवल कँवल ध्याना, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। पुरख अबिनाशी बन्न्हे गाना, दरगाह साची सगन मनाइंदा। पुरख पुरखोतम रखे आणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। पुरख अबिनाशी पुरख समरथ, आपणा भेव आप जणाईआ। सुत दुलारे साची वथ, तेरा तेरी झोली पाईआ। एका नाउँ गाउणा अकथ, कथ ना कथिआ जाईआ। चरन दुआरे जाणा ढट्ठ, ढह ढह मिले सरनाईआ। ख़ाली वखाउणे दोवें हथ्थ, हथ्थ रखे ना माण वड्याईआ। पारब्रह्म दा गाउणा जस, जस एका एक सुणाईआ। श्री भगवान मेला मेले हस्स हस्स, हँस मुख आप हसाईआ। जिस ने प्रगट कीता आपणी कुक्ख, बणया धन्न जणेंदी माईआ। आदि जुगादि तेरी वात लए पुच्छ, पुच्छ पुच्छ आपणी ख़ुशी मनाईआ। हरि का बूटा ना जाए सुक्क, श्री भगवान आप लहराईआ। तेरी सुहाए साची रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत्त, चेतन आपणी धार चलाईआ। तेरे अन्तर जाए उठ, उठ उठ आपणी ख़ुशी मनाईआ। किरपा निधान ठाकर स्वामी बेपरवाह परवरदिगार जाए तुट्ठ, एका वस्त झोली पाईआ। करे प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। इक्क वखाए साची ओट, पुरख अकाल आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दए समझाईआ। साची सिख्या सुण लै बाल, हरि साचा सच जणाइंदा। तेरे अंदर नूर जुम्माल, जल्वा आपणे रंग रंगाइंदा। तेरा मन्दिर सच्ची धर्मसाल, हरीदुआर आप बणाइंदा। सदा सुहेला इक्क इकेला सद चले नाल नाल, विछड़ कदे ना जाइंदा। सचखण्ड निवासी करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाइंदा। आपे पुच्छे तेरा हाल, हाल आपणा तोहे सुणाइंदा। आपे चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाइंदा। दर दरवेश बणे दलाल, दिलबर आपणी गंढ्ढ खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण दाता आप सुणाइंदा। सुण संदेसा श्री भगवान, शब्दी सुत सीस झुकाईआ। कर किरपा मेरे मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। तेरी रहिमत मिले दान, रहीम तेरी वड्याईआ। तेरा नाउँ मेरी कलाम, कलमा सच इक्क पढ़ाईआ। मुकामे हक़ इक्क अमाम, नूर नुराना आसण लाईआ। मैं बरदा तेरा ग़ुलाम, फ़रमांबरदार सेव कमाईआ।

तेरा महल अटल उच्च मकान, तेरा हुजरा सोभा पाईआ। तेरी महिराब इक्क निशान, महबूब तेरी सरन सरनाईआ। तेरी रबाब सच धुन्कान, रागी राग राग अल्हाईआ। खेले खेल श्री भगवान, भगवन आपणा नैण उठाईआ। हउँ बालक बाल अञ्याण, तेरा लेख ना लख्या जाईआ। तूं देवणहार दयावान, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। थिर घर रखणा मेरा माण, सचखण्ड तेरी सच्ची शहिनशाहीआ। सति पुरख निरँजण नौजवान, सति सतिवादी आपणा बल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरे साहिब सच्चे गुसाँईंआ। सो पुरख निरँजण ठांडा सीत, सतिगुर आपणी दया कमाइंदा। सुत दुलारे तेरी रीत, रीतीवान आप चलाइंदा। बैठा रहे सदा अतीत, आप आपणी खेल कराइंदा। आदि जुगादी एका मीत, मित्र प्यारा आप अख्वाइंदा। देवे दात इक्क अनडीठ, नेत्र नज़र कोए ना आइंदा। आप सुणाए साचा गीत, सो पुरख निरँजण ढोला अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम आप समझाइंदा। साचा नाम सुत दुलारे, हरि साचा सच जणाइंदा। एका हट्ट इक्क वणजारे, एका वस्त आप विकाइंदा। एका तोला तोला तोले तोलणहारे, दूजा तोल ना कोए रखाइंदा। एका धारन बोल पुकारे, बोल आपणा आप प्रगटाइंदा। एका वस्त रखे हरि थारे, थिर घर साचे आप टिकाइंदा। देवणहार आप निरँकारे, निरगुण आपणी वंड वंडाइंदा। आदि पुरख करे खेल न्यारे, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण आप समझाइंदा। साचा गुण गुणावन्त, गुण निधान हरि आप जणाईआ। सुत दुलारे तेरी बणाई बणत, बिन जम्मां पिता माईआ। आपणी रचना रची आपे आदि आपे जाणा अन्त, मध तेरा खेल रखाईआ। मेरी महिमा सदा बेअन्त, कोई कहिण कथन ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दवारे आपे चढ़, थिर घर आपणा भेव चुकाईआ। सचखण्ड दवारा थिर घर धार, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। जोती माता सुत दुलार, सति सतिवादी दया कमाईआ। बोध अगाधी इक्क जैकार, जै जैकार दए सुणाईआ। तेरा मेरा इक्क प्यार, प्यार प्यार नाल बदलाईआ। तेरा मेरा इक्क विहार, पुरख अकाल दए समझाईआ। तेरा मेरा इक्क दुआर, दर दरवाज़ा दए खुल्हाईआ। तेरा मेरा इक्क वणजार, एका वणज वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे एका एक एक करे पढ़ाईआ। एका एक एक अपारा, अपरम्पर भेव अभेद जणाइंदा। सुत दुलारे तेरा दुआरा, सति पुरख निरँजण आप वसाइंदा। तेरी फलवाड़ी वेखे आप करतारा, कुदरत कादर खेल कराइंदा। निरगुण निरगुण कर पसारा, शब्दी शब्दी वंड वंडाइंदा। विष्नूं विश्व विश्व आकारा, अकल कल आपणी कार कराइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म आधारा, नाभी कँवल आप प्रगटाइंदा। शंकर खेल अगम्म

अपारा, धूआँधारा सुन अगम्म आपणा रंग रंगाइंदा। त्रै त्रै मेला इक्क दुआरा, सच संदेसा एकँकारा, एका एक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म आप वरताइंदा। सुत दुलारे नेत्र खोल्ह, सचखण्ड निवासी आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तोले तोल, हरि तोला एका लाईआ। नाद अनादी वज्जे ढोल, मर्द मृदंगा आप सुणाईआ। अनभउ प्रकाश पड़दा खोल्ह, अबिनाशी आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोता पुरख बिधाता जाए मौल, आप आपणा संग रखाईआ। आदि करे साचा कौल, अन्त भुल्ल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत सुत जणाईआ। साचे सुत लैणा जाण, हरि साचा सच जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दिता दान, त्रैगुण माया झोली पाइंदा। पंचम पंच पंच प्रधान, पंचम नाता जोड़ जोड़ाइंदा। लेखा जाणे नूर नुरान, आकाश प्रकाश आप प्रगटाइंदा। किरन किरन कर प्रधान, रवि ससि डगमगाइंदा। चरन धूढ़ी धूढ़ी वेखे मार ध्यान, ब्रह्मण्ड खण्ड मंडल मण्डप आप सुहाइंदा। बोध अगाध अगाध बोध ज्ञान, सुन्न समाध आप खुल्हाइंदा। गीत गोबिन्द एका गाण, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला आलमीन आपणा भेव चुकाइंदा । एका देवे सच सदा साहिब सुल्तान, आपणी आवाज़ आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क रखाइंदा । साची सिख्या एका वार, सचखण्ड निवासी आप जणाईआ। सुत दुलारे रहिणा ख़बरदार, बेख़बर आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण मेला विच संसार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। लख चुरासी वंडे वंड अपर अपार, चारे खाणी रंग रंगाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म विद्या दए आधार, पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। निष्अक्खर अक्खर कर त्यार, वक्खर वक्खर दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत रिहा सुणाईआ। साचे सुत कर ध्यान, हरि ध्यानी आप जणाइंदा। चारे खाणी कर प्रधान, चारे बाणी वंड वंडाइंदा। चारे युग युग निशान, धरत धवल आप वखाइंदा। चारों कुण्ट शब्द ज्ञान, नाम निधान इक्क वखाइंदा। चार वरन कर परवान, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश गंढ्ढ पुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप समझाइंदा। साचे सुत रखणा याद, हरि साचा सच जणाईआ। जुग चौकड़ी खेल तमाश, निरगुण सरगुण वंड वंडाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पावे रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। वेखे खेल पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर फेरा पाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड रखे निवास, घट घट एका आसण लाईआ। सदा सुहेला वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण पढ़ाए आपणी गाथ, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए जणाईआ। साचा लेखा एकँकार, आपणा आप जणाइंदा। आदि पुरख रचना रच सर्ब संसार, बण संसारी वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण जाणे धार, धार धार नाल मिलाइंदा। नौ

दुआरे खोल्ह किवाड़, जगत नाता तोड़ तुड़ाइंदा। पंचम पंच पंच प्यार, पंचम मेला मेल मिलाइंदा। मन मति बुध दे आधार, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। आसा तृष्ना कर विचार, हउमे हंगता गढ़्ह बणाइंदा। नाद नाद शब्द धुन्कार, घर घर विच राग अल्हाइंदा। अमृत आत्म ठंडा ठार, निझर सरोवर इक्क वहाइंदा। दीआ बाती कर उज्यार, आदि निरँजण नूर धराइंदा। वेखणहारा काया मन्दिर मनार, पंज तत्त आपणा डेरा लाइंदा। ईश जीव कर पसार, जगदीस रंग रंगाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म खोल्ह किवाड़, बन्द ताकी कुण्डा लाहइंदा। आत्म परमात्म कर उज्यार, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। साची सिख्या सतिगुर धार, धरनी धरत धवल आप प्रगटाइंदा। किरपा कर निरगुण निराकार, सरगुण आपणा रंग वखाइंदा। शब्दी शब्द तेरा पसार, हरि शब्दी गुर वड्याइंदा। गुर शब्द नाम जैकार, जै जैकार इक्क सुणाइंदा। इष्ट देव रूप करतार, करता पुरख नज़री आइंदा। कँवल नैण नैण उग्घाड़, अक्ख अक्ख नाल मिलाइंदा। प्रतख प्रतख प्रतख हो विच संसार, साख्यात रूप धराइंदा। वेस वटा गुरू अवतार, गुर गुर मार्ग आपे लाइंदा। सेवा करे बण बण सेवादार, सेवक सेवा सच कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप जणाइंदा। साचा लेखा हरि मेहरवाना, मेहरवान आप जणाईआ। शब्दी शब्द तेरा निशाना, हरि सतिगुर आप झुलाईआ। गुर अवतार पहर पहर जामा, तन ख़ाकी ख़ाक हंढाईआ। पंज तत्त खेले खेल महाना, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण रंग रंगाईआ। बोध अगाध शब्द नाद नाद धुन्काना, आत्म नाद धुंन शनवाईआ। मन्दिर अंदर सच मकाना, बंक काया गढ़्ह सुहाईआ। परम पुरख बण मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी लए कमाईआ। एका नाउँ कर प्रधाना, गुर अवतार करे पढ़ाईआ। रसना जिह्वा गाए गाना, गा गा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे पर्दा रिहा चुकाईआ। सुत दुलारे हरि समझाया, समझ समझ नाल मिलाइंदा। मेहरवान मेहरवान रमज़ लगाया, रहिमत रहिमान आप कमाइंदा। आपणा फ़र्ज़ आपे पूर कराया, आप आपणी सेव कमाइंदा। आपणी गर्ज़ सुत शब्द सेवा लाया, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आपणी तर्ज़ राग सुणाया, आदि पुरख आपणा ढोला आपे गाइंदा। सो पुरख निरँजण विचोला बण के फेरा पाया, हँ ब्रह्म मेल मिलाइंदा। सोहँ आपणा रूप वखाया, गुर अवतार गंढ्ढ पुवाइंदा। पर्दा ओहला दए चुकाया, एका रंग रंगाइंदा। साचा सोहला एका गाया, गा गा ख़ुशी मनाइंदा। अनन्द मंगल अनन्द इक्क वखाया, अनन्द अनन्द विच रखाइंदा। बिन सूरज चन्द प्रकाश कराया, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। बिन बत्ती दन्द आपणा नाम जपाया, जिह्वा नाल ना कोए मिलाइंदा। शब्द सुत तेरा खेड़ा दए वसाया, दो जहानां डेरा लाइंदा। जुग जुग बेड़ा दए चलाया, आपणे कंध आप उठाइंदा। गुर अवतार लए प्रगटाया, प्रगट आपणा नाउँ सुणाइंदा।

हर घट वसया दए वखाया, घट घट आपे नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप चुकाइंदा। साचा भेव खोल्हे आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादी एका जाप, गुर अवतार करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म वड प्रताप, सोहँ साचा रूप वखाईआ। निरगुण सरगुण बणाए प्रताप, वड प्रतापी दया कमाईआ। लख चुरासी डाल्ही पात, फुल फलवाड़ी मात महकाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर रखे साथ, सगला संग आप समझाईआ। नाम अमोलक देवे दात, दाता दानी आप वरताईआ। अंदर वड़ वड़ वेखे मार झात, झाकी आपणी आप दरसाईआ। कुण्डा खोल्हे बन्द ताक, गुर अवतार पड़दा लाहीआ। आत्म परमात्म बणाए सज्जण साक, सगला संग आप रखाईआ। पार उतारे साचे घाट, घाटा आपणा पूर कराईआ। जुग चौकड़ी चलाए राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। सुत शब्द दुलारे तेरा जाप, गुर मन्त्र नाम वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गाए रसना जिह्वा पाठ, पाठक होर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पड़दा दए चुकाईआ। साचा पर्दा चुकाउणा हरि, हरि आपणी दया कमाइंदा। गुर अवतार दे दे वर, तेरा नाउँ वड्याइंदा। धरनी उपर आपे धर, धरत धवल सुहाइंदा। डूँग्घी कंदर काया मन्दिर आपे वड़, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरी पाइंदा। निरगुण अक्खर निरगुण पढ़, सरगुण सरगुण आप समझाइंदा। सति सतिवादी फड़ाए लड़, ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खोजाइंदा। आदि जुगादी खेल कर, जुग जुग वेस वटाइंदा। लेखा जाणे नारी नर, नर नरायण नज़र किसे ना आइंदा। लख चुरासी घाड़न घड़, बण ठठयारा सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप दृढ़ाइंदा। साचे सुत रख विश्वाश, विश्व आपणी धार जणाइंदा। जुग चौकड़ी खेल तमाश, तेरा रंग रंगाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर धरत मात, तन ख़ाकी रूप वटाइंदा। शब्दी नाता सज्जण साक, गुर गुर बन्धन पाइंदा। तख्त निवासी पाकी पाक, महबूब घर साचे सोभा पाइंदा। सति सतिवादी इक्को ज़ात, अज़ाती रूप ना कोए वटाइंदा। दो जहानां वेखे खात, लोक परलोक खेल कराइंदा। चौदां लोक एका ताक, चौदां तबक हट्ट वखाइंदा। हुक्मे अंदर पावे रास, गोपी काहन नचाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखणहारा खेल तमाश, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता त्रैभवण धनी आपणी कार जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव अलखना अलख, अलख अगोचर आप जणाईआ। निरगुण नालों निरगुण वक्ख, निरगुण अंदर निरगुण रिहा समाईआ। सरगुण मार्ग सारंगधर भगवान आपणा दस्स, सहिज सहिज सहिज गुण जणाईआ। गुर अवतारां देवे अन्तर अक्ख, दोए लोचण बन्द कराईआ। रसना जिह्वा खाणा पीणा रस, भोजन नाम वखाईआ। आत्म परमात्म गाए जस, घर घर विच राग अल्हाईआ। हँस मुख हरि

जू पए हस्स, हँस सरोवर एका एक जणाईआ। सदा सुहेला पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। शब्द सुहेले रंग नवेले गुरू गुर चेले तेरा लेखा जाणे दस दस मास, दहि दिशा फोल फोलाईआ। पड़दा चुक्के पृथ्मी आकाश, आकाश प्रकाश नाल मिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दासी दास, करोड़ तेतीसा सुरपति चरन सरन सरन चरन सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे तेरी सेवा साची मात लगाईआ। साची सेवा करनी मात, लग मातर ना कोए जणाइंदा। तेरा लेखा लिख्या बिन जो कलम दवात, कागद कलम ना कोए रखाइंदा। लख चुरासी दिती दात, एका वार झोली पाइंदा। गुर अवतार तेरी ज़ात, तेरा नूर रखाइंदा। गुरमुख गुर गुर बणाए सज्जण साक, भगत भगवान तेरी वंड वंडाइंदा। साचे सन्तां बन्न्हे नात, नाता होर ना कोए जुड़ाइंदा। सुत शब्द तेरी कोई ना जाणे ज़ात, तेरी वंड ना कोए वखाइंदा। तेरे हुक्मे अंदर गुर अवतार पीर पैग़म्बर गावण गाथ, सच संदेसा इक्क समझाइंदा। तेरे हुक्मे अंदर कोटन कोटि त्रिलोकी नाथ, बण अनाथ मंग मंगाइंदा। खाणी बाणी तेरा गाए जस, जस वेद पुराण हथ्थ ना आइंदा। प्रभू ठाकर तेरे संग रिहा वस, वसणहारा आपणी दया कमाइंदा। तेरा प्यार त्रैगुण विच ना जाए फस, फाँसी होर ना कोए लटकाइंदा। तूं मेरा मैं तेरे वस, सोहँ तेरा रूप वखाइंदा। तेरी चरन धूढ़ी गुर अवतार मंगण हस्स हस्स, लोकमात तेरी ओट सर्ब तकाइंदा। मेरे राह मंज़ल उत्ते अद्धविचकारे सारे जाण थक्क, मेरा पन्ध ना कोए मुकाइंदा। आपणे महल्ले उच्च अटल्ले निरगुण हो के रिहा वस, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे आप जगाइंदा। सुत दुलारे जाणा जाग, आदि पुरख आदि जगाइंदा। जुगा जुगन्तर लावे भाग, भगवन आपणा खेल कराइंदा। लख चुरासी ब्रह्म चिराग़, पारब्रह्म आपणी कल आप धराइंदा। लख चुरासी त्रैगुण आग, अग्नी तत्त आप रखाइंदा। लख चुरासी पंज तत्त साक, साचा नाता जोड़ जोड़ाइंदा। लख चुरासी आत्म परमात्म पाकी पाक, पतित पुनीत खेल वखाइंदा। लख चुरासी गुर शब्द किनारा एका घाट, दूजा तट ना कोए रखाइंदा। लख चुरासी अन्तिम मुके वाट, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। लख चुरासी गुर अवतार रखे उत्तम ज़ात, आपणी ज़ात नाल मिलाइंदा। लख चुरासी देवणहारा दात, दाता दानी दया कमाइंदा। लख चुरासी अन्त कन्त भगवन्त मुकाए वाट, पाँधी कोए नज़र ना आइंदा। लख चुरासी सुट्टे डूँग्घे खात, खाता आपणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप जगाइंदा। साचे सुत जागरत जोत, जग जीवण दाता आप जणाईआ। आदि रख इक्को ओट, अन्त होए सहाईआ। चार जुग खेलणा खेल हो बेहोश, सुध सार ना कोए रखाईआ। निरगुण हो के रहिणा खामोश, सरगुण करनी मात पढ़ाईआ। पंज तत्त काया देणा

दोष, निर्दोष आपणा नाउँ रखाईआ। गुर अवतार तेरे दर्शन रहिण लोच, लोचा आपणी पूर कराईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी तेरा निक्का इक्क सलोक, तेरी महिमा कथण ना जाईआ। त्रिलोकी अंदर घोख्या घोख, सोचनी सूची सच जणाईआ। काया माटी भाण्डा लैणा पोच, अंदर वस्त आपणे विच छुपाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कर कर जाण सोच, सोच विच कदे ना आईआ। खाणी बाणी तेरा कर कर थक्के खोज, खोजिआं हथ्थ किसे ना आईआ। तेरी मेरी इक्को मौज, मेरा तेरा भेव ना राईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी तेरे उत्ते रखणा बोझ, गुर अवतार लोकमात भार आपणा आपणा वंड वंडाईआ। अन्तिम रखणी इक्को ओट, ओट अकाल तकाईआ। पुरख अबिनाशी निर्मल जोत, जोती जाता होए सहाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सतिगुर सच्चा इक्को बहुत, बहुते गुरू कम्म किसे ना आईआ। अन्तिम जाण सारे रोत, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। आलणयों डिगे बोट, फेर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। आपणा भेव खोल्हे भगवन्त, पारब्रह्म प्रभ दया कमाइंदा। मेरा लेखा आदि अन्त, मध तेरी धार चलाइंदा। तेरे हुक्मे अंदर गुर अवतार भगत सन्त, गुरमुख गुरसिख आप उठाइंदा। सुरती शब्दी मेला नारी कन्त, कन्त सुहाग इक्क हंढाइंदा। तन माटी काया चोली रंग बसन्त, उतर कदे ना जाइंदा। नाम निधाना मणीआ मंत, मन मणका आप भुआइंदा। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक्क समझाइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, पढ़यां हथ्थ किसे ना आइंदा। गुर अवतार दुआरे रहिण मंगत, बण सवाली झोली अग्गे डाहइंदा। सचखण्ड निवासी आपे जाणे साचा जन्नत, स्वर्ग आपणी धार रखाइंदा। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी महिमा सुणाए अगणत, गिणयां गणत ना कोए गणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप वखाइंदा। साचे सुत वेख कर विचार, हरि आपणा आप जणाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बीते विच संसार, हरि संसारी खेल कराया। गुर अवतार आवण वारो वार, पीर पैग़म्बर रूप वटाया। भगत भगवन्त दए सहार, सन्त साजण लए जगाया। गुरमुखां खोल्हे बन्द किवाड़, गुरसिख गुर गुर गोद बहाया। हरिजन वा ना लग्गे तत्ती हाढ़, त्रैगुण भट्ठ ना कोए तपाया। लेखा जाणे बैठा धुर दरबार, सच सिँघासण आसण लाया। शाहो भूप वड सिक्दार, शाह सहाना रूप वटाया। कागद कलम ना लिखणहार, लिख लिख लेख ना कोए मिटाया। दाता दानी देवणहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताया। साचा हुक्म अबिनाशी अचुत्त, आदि जुगादि वरताईआ। जुग चौकड़ी वेखे रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। गुर अवतार साचे सुत, पीर पैग़म्बर लए प्रगटाईआ। शब्द गुरदेव आपे उठ, आत्म परमात्म लए मिलाईआ। सुरत सुआणी कोलों लए

पुच्छ, शब्द हाणी पड़दा आप उठाईआ। पड़दे ओहले जो बैठा लुक, बजर कपाटी दए तुड़ाईआ। हरि का बूटा ना जाए सुक्क, अमृत सिंच हरा कराईआ। घर विच घर रखे आपणी कुक्ख, जन जननी सच्ची माईआ। गुर अवतार मेटे तृष्ना भुक्ख, सांतक सति सति कराईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना माया ममता कढ्ढे कुट्ट, हउमे हंगता रहिण ना पाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत करे रुशनाईआ। अनहद शब्द अनादी लाए चोट, अनुरागी राग सुणाईआ। घर विच घर मेला धुर संजोग, हरि संजोगी आप मिलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म इक्क सलोक, हरि साचा दए पढ़ाईआ। जगत वासना कढ्ढे खोट, आसा आसा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत तेरी रखे माण वड्याईआ। साचे सुत सुत दुलारे, हरि वड्डा वड वड्याइंदा। सतिजुग खेल करे न्यारे, निरगुण आपणी कार कराइंदा। द्वापर त्रेता कर वणजारे, साची सेवा सेव समझाइंदा। हुक्मे अंदर तेई अवतारे, हुक्मी हुक्म आप भुआइंदा। हुक्मे अंदर भगत वणजारे, एका आठा जोड़ जोड़ाइंदा। हुक्मे अंदर ईसा मूसा सजदा करे परवरदिगारे, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। हुक्मे अंदर मुहम्मद बणे भिखारे, काली कफ्नी तन हंढाइंदा। हुक्मे अंदर दस गुरू सेवा करन विच संसारे, नानक गोबिन्द धार चलाइंदा। हुक्मे अंदर वेद चारे, पुराण अठारां हुक्मे बन्धन पाइंदा। हुक्मे अंदर शास्त्र सिमरत करन हाहाकारे, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। हुक्म अंदर गीता ज्ञान दए आधारे, उधर आत्म वेख वखाइंदा। हुक्मे अंदर अञ्जील कुरान काया कुरा करे ख़बरदारे, करबला जगत ना कोए जणाइंदा। हुक्मे अंदर नानक निरगुण सतिनाम पुकारे, पुनह पुनह आपणा वार निमख निमख वार कराइंदा। हुक्मे अंदर अर्जन बण बण लेख लिखारे, लिख लिख लेखा लिख्त लेखा आपणा पूर कराइंदा। हुक्मे अंदर गोबिन्द बोल फतहि जैकारे, एका डंका डंक वजाइंदा। हुक्मे अंदर सर्ब वणजारे, लोकमात फेरा पाइंदा। हुक्मे अंदर बण भिखारे, गुर अवतार झोली डाहइंदा। हुक्मे अंदर खेल संसारे, ख़ालक ख़लक आप कराइंदा। सुत शब्द नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग वेख नज़ारे, बेनज़ीर आपणी नज़र ना किसे वखाइंदा। निरगुण सरगुण रखे दे दे लारे, पर्दानशीं आपणा पड़दा ना कोए उठाइंदा। कूक कूक कूक करन सर्ब पुकारे, आपणी कूक ना किसे सुणाइंदा। सच संदेसा देवे एका वारे, एकँकार आप सुणाइंदा। अन्तिम पन्ध मुके जुग चौकड़ी चारे, चारे कूटां वेख वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सारे जाण हारे, हरि हरि आपणा खेल वरताइंदा। प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतारे, नज़र किसे ना आइंदा। पूरब लहिणा चार जुग दा कर्ज़ उतारे, मकरूज़ आपणा र्फ्ज़ पूर कराइंदा। सच संदेसा दे दे जो कर गया उधारे, आप आपणा वेला आप सुहाइंदा। वेद व्यासा लेखा लिख लिख रिहा विचारे, पुराण अठारां लख चार सतारां हज़ार सलोक नाल मिलाइंदा । जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे आप तेरा लेखा लेखे पाइंदा। सुत दुलारा कर निमस्कार, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा । तेरा अन्त ना पारावार, भेव कोए ना आइंदा। मैं सेवा करां जुग चौकड़ी विच संसार, गुर अवतार नाल रलाइंदा। तेरा नाम जपावां वारो वार, लख चुरासी मात पढ़ाइंदा। हुक्मे अंदर तेरी कार, हरि करते कार कमाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख्या वारो वार, नित नवित वेस वटाइंदा। भगत भगवन्त लैणा उभार, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। निरगुण सरगुण बणना यार, यारड़ा सत्थर इक्क हंढाइंदा। ईसा मूसा करे पुकार, मुहम्मद मुसल्ला हेठ वछाइंदा। तेरी ओट मददगार, दस्तगीर तुध बिन दस्त ना कोए मिलाइंदा। नानक गोबिन्द कर पुकार, एका ओट अकाल रखाइंदा। अन्तिम प्रगट होवे दीन दयाल, सम्बल आपणा डेरा लाइंदा। सुत दुलारे वेखे लाल, लाल आपणी गोद सुहाइंदा। कलयुग अन्त हो प्रधान, गुर अवतार पीर पैग़म्बर आपणी झोली पाइंदा। सचखण्ड दवारे चरन कँवल सारे बह बह करन ध्यान, सीस अग्गे ना कोए उठाइंदा। चार जुग दी भुल्ले कलाम, कलमा नबी ना कोए पढ़ाइंदा। रसूल नज़र ना आए अमाम, अमानत सब दी आपणे विच छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जू आपणा लेखा आप गिणाइंदा। सुत दुलारे वेख लेखा, आदि पुरख जणाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रहे भरम भुलेखा, हरि का अन्त किसे ना पाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर वंड वंडे मुच्छ दाढ़ी केसा, कोए मूंड मुंडाया। भगत भगवन्त निरगुण निराकार एका वेखा, रूप रंग नज़र कोए ना आया। तिस साहिब को गुर अवतार पीर पैग़म्बर करन आदेसा, जो सचखण्ड दवारे बैठा डेरा लाया। तिस अग्गे चले ना किसे दी कोई पेशा, पेशी सब दी आपणे अग्गे लए कराया। नेत्र रोवे ब्रह्मा विष्न महेषा, गणपति गणेशा धीर ना कोए धराया। कलयुग अन्तिम धरया भेसा, निरगुण आपणा नूर प्रगटाया। आदि जुगादि रहे हमेशा, ना मरे ना जाया। लेखा जाणे विष्नूं बाशक सेजा, सागो पांग आप रखाया। सच संदेसा एका भेजा, भेव अभेद खुल्हाया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आदि निरँजण दर्द दु:ख भय भञ्जण निरगुण वटाया वेसा, वेस अवल्ला आप कराईआ। गोबिन्द करया साचा हेता, पिछला चेता ना रिहा भुलाईआ। सरगुण अंदर निरगुण खोल्हे भेता, अलख अलखणा वड वड्याईआ। काया दिसे जट्ट किरसाणा फिरे विच खेता, लख चुरासी आपणी खेती वेखे थाउँ थाईंआ। पारब्रह्म दा सुत दुलारा इक्को पुत जेठा, जेठ पंचम नाल मिले वड्याईआ। गुर अवतार कोई आया अगेता कोई पिच्छेता, सभे उठ उठ जाईआ। पारब्रह्म दा लभ्भदे रहे भेता, आपणा भेव ना किसे समझाईआ। सचखण्ड दवारे सुत्ता रिहा हो के घेसला घेसा, आपणी करवट ना आप बदलाईआ। अञ्जील कुराना पढ़ पढ़ थक्के मुल्ला शेख़ा, शरअ हथ्थ किसे ना आईआ। गुर अवतारां मिट गई रेखा,

रेखा रेखा विच रखाईआ। इक्को वसया साचा देसा, जिस देस वसे साचा माहीआ। कलयुग अन्तिम जन भगतां करया साचा हेता, हितकारी आप हो जाईआ। बहत्तर नाड़ी लाई मेखा, जन बहत्तर लए प्रगटाईआ। सत्तरां गोबिन्द एका वेखा, बिन नेत्र नज़री आईआ। चौहत्तरां रख्या साया हेठां, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हरिसंगत सद्दी दे के नेंता, नाम गंढ्ढ इक्क घलाईआ। गुर शब्दी मेला मां पिउ बेटा, पिता पूत वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी खेवट खेटा, साचा बेड़ा रिहा चलाईआ। कलयुग अन्तिम नौ खण्ड पृथ्मी दिसे बरेता, साची नईआ ना कोए चढ़ाईआ। चार वरन चार कुण्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे देवे वर, वर दाता एका माहीआ। एका माही मेहरवान, हरि जू हरि हरि आप अख्वाइंदा। कलयुग अन्त वेखे आण, बेअन्त रूप वटाइंदा। चार जुग लेखा चुकाए आण, गुर अवतार आपणे खाते पाइंदा। एका घर वखाए मकान, मकबरा इक्को नज़री आइंदा। इक्क पैग़म्बर खेले खेल महान, एका सतिगुर रूप धराइंदा। एका लेखा लिखे दो जहान, दरगाह साची एका डेरा लाइंदा। एका सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सरगुण करे प्रधान, निरगुण एका हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे तेरा घर, थिर घर साचा आप वसाइंदा। थिर घर तेरा सच दरवाज़ा, सो पुरख निरँजण आप खुल्हाईआ। हँ ब्रह्म अगम्मी वाजा, हरि पुरख निरँजण अनादी नाद सुणाईआ। एकँकार अकल कल धारी फिरे भाजा, दो जहानां फेरा पाईआ। आदि निरँजण भूपत भूप राजन राजा, शहिनशाह शाह आपणा हुक्म वरताईआ। अबिनाशी करता रच रच काजा, लख चुरासी वेख वखाईआ। श्री भगवान जन भगतां देवे साचा दाजा, नाम वस्त इक्क वरताईआ। पारब्रह्म ब्रह्म रखे लाजा, आत्म परमात्म होए सहाईआ। सति सतिवादी इक्क चढ़ाए सच जहाज़ा, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। मेल मिलावा मोहन माधव माधा, मुकंद मनोहर लखमी नरायण नैण नैण नाल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम ग़रीब निमाणे वेखे ग़रीब निवाज़ा, गुर शब्द तेरा नाउँ संदेसा दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। अन्तिम लेखा रखे हथ्थ, हथ्थो हथ्थ मुकाइंदा। निरगुण रूप पुरख समरथ, लोकमात फेरा पाइंदा। आपणी महिमा इक्क अकथ, जीव जंत सर्ब पढ़ाइंदा। कलयुग खेड़ा होया भट्ठ, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। सोहँ मार्ग साचा दस्स, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। विष्नूं अंदर विष्नूं वस, महाराज आपणा हुक्म कराइंदा। शेर सिँघ शेर ना होए किसे वस, बल आप नाल उपाइंदा। भगवान निशान तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाइंदा। जै जैकार गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवन्त साध सन्त, गुरमुख गुरसिख विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरपति इन्द गण गंधर्ब गावण जस, आप आपणी सेव कमाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट

वासी साचे मन्दिर बह बह रिहा हस्स, वेखे सर्ब लोकाईआ। सृष्ट सबाई त्रैगुण माया अंदर गई फस, फाँसी सके ना कोए तुड़ाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर अन्तिम छड्ड गए आपणा हठ, मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर खाली मट्ठ रहे कुरलाईआ। पारब्रह्म दी चरनी गए ढट्ठ, गल्ल पल्लू एका पाईआ। दरोही दरोही ख़ुदा दी वास्ता रहे घत्त, नबी रसूल देण दुहाईआ। बिन तेरे रखे ना कोई पत, चारों कुण्ट होई हल्काईआ। नौ खण्ड पृथ्मी भुली गुरमति, मन मति घर घर करे पढ़ाईआ। गुर का शब्द ना बीजया काया वत्त, काम क्रोध लोभ मोह हँकार जग बूटा रिहा लाईआ। धीआं भैणां साध सन्त रहे तक्क, गुर गुरबाणी पढ़ पढ़ हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद विभचार रिहा नच्च, मुख बैठा घूँगट लाहीआ। कलयुग नैण रिहा मटक, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कोई ना सके अग्गों हटक, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। बिन छुरीउँ गए झटक, आप आपणा आप कटाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर चार जुग जा के फेर ना आया परत, प्रतीनिध ना फेर अख्वाईआ। हरि के डूँग्घे खाते अंदर कोटन कोटि गुर अवतार होए ग़रक, पुरख अबिनाशी आपणे चरनां हेठ दबाईआ। लिख लिख लेखा खाणी बाणी मार्ग दस्स के गए सड़क, जगत राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत देवे वर, एका शब्द तेरी वड्याईआ। शब्द सुत मेरे साचे लालन, तेरा तेरा रंग उपाइंदा। तेरा नूर कोटन कोटि खेल गुआलण, गोपालन आपणी धार चलाइंदा। तेरी सेवा जोत अकालन, पुरख अकाल सेव कमाइंदा। तेरी बरदी बणे मालण, जगत बागीचा वेख वखाइंदा। तेरा बूटा आए पालण, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। तेरी घालण आए घालण, कीती घाल लेखे लाइंदा। तेरी चले अवल्लड़ी चालन, चाल निराली इक्क रखाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे आप भगवानन, भगवन आपणा रूप वटाइंदा। चार जुग दे विछड़े भगत भगवन्त आए संभालण, सभा साची आप लगाइंदा। साचे तख्त बहे बण नौजवानन, बिरध बाल ना रूप वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर चरन भालण, भाल्यां हथ्थ किसे ना आइंदा। आपणा खेल करे कमालण, चार जुग दी खाणी बाणी भेव ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप वखाइंदा। आपणा राह एकँकारा, अकल कला वखाईआ। लोकमात होए उज्यारा, उदर अग्न ना कोए तपाईआ। मात गोद ना कोए सहारा, बूंद रक्त ना कोए वड्याईआ। जनणी सीर ना कोए प्यारा, रस एका एक रखाईआ। नेत्र नैण ना कोए उग्घाड़ा, बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। पंज तत्त ना कोए अखाड़ा, अप तेज़ वाए पृथ्मी अकाश ना बन्धन पाईआ। रजो तमो सतो ना कोए वणजारा, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। आत्म परमात्म ना कोए वणजारा, ब्रह्म वंड ना कोई वंडाईआ। शब्द नाद ना कोए धुन्कारा, रागी राग ना कोए सुणाईआ । जोती जोत ना कोए उज्यारा,

नूर नूर ना कोए दरसाईआ। आदि जुगादी सब तों वसे बाहरा, घर आपणे डेरा लाईआ। भगत शुनीद होए ज़ाहरा, दीद आपणी दए कराईआ। मुर्शद मुरीद जणाए नाअरा, महिदूद आपणी हद्द रखाईआ। रसूल पैग़म्बर परवरदिगारा, बेअसूल ना कोए वड्याईआ। ईसा मूसा मुहम्मद करे कबूल ढह ढह पए चरन दुआरा, अल्ला राणी नैण शरमाईआ। मेरा मीआं आदि जुगादि रिहा कँवारा, नारी कन्त ना कोए परणाईआ। आपणी सेजे सुत्ता पैर पसारा, गलवकड़ी ना कोए पाईआ। आपे पुरख बणे भतारा, आपणा सपुत्तर आप सहाईआ। आपे जणे सुत दुलारा, शब्दी नाउँ रखाईआ। कलयुग अन्त कर प्यारा, आपणी गोद बहाईआ। पहलों रख्या नाम गुर गोबिन्द सिँघ विच संसारा, दुष्ट दमन माण वड्याईआ। नाम खण्डा तेज़ कटारा, चण्ड प्रचण्ड हथ्थ फड़ाईआ। पुरख अकाल इक्क सहारा, एका ओट रखाईआ। एका बोले जै जै जैकारा, फतहि एका डंक लगाईआ। अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतारा, कल कल्की आपणे सीस ताज टिकाईआ। पिछला लेखा करे पार किनारा, अग्गे अपणा मार्ग लाईआ। चार वरन इक्क दुआरा, चारों कुण्ट दए वखाईआ। चारे बाणी इक्क जैकारा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी एका गाईआ। चारे यार इक्क हुलारा, साचे हुजरे दए वखाईआ। चार यारी पार किनारा, लेखा लेखे लए पाईआ। लहिणा देणा मुक्के गुर अवतारा, पीर पैग़म्बर ना कोए पढ़ाईआ। निउँ निउँ सारे करन निमस्कारा, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। मुहम्मद रोवे ज़ारो ज़ारा, चौदां तबक देण दुहाईआ। चौधवीं चन्द होया अन्धयारा, चौदस रूप ना कोए वखाईआ। चौदां सदीआं अन्त अन्त अखाड़ा, एक अल्फ़ आखर दए वखाईआ। ये दिसे ना कोए किनारा, युकती जीवन ना कोए जणाईआ। अल्फ़ी आरफा मिले इक्क सहारा, उलफत कम्म किसे ना आईआ। नानक निरगुण कहे पुकारा, सचखण्ड वसे साचा माहीआ। महांबली उतरे आपणी धारा, मात पित ना कोए जणाईआ। सोहँ बोले साची धारा, नानक निरगुण सरगुण सरगुण रिहा समझाईआ। गुर गोबिन्द अन्त बण लिखारा, सोहँ तीर कमान भथ्था इक्क वखाईआ। करे खेल आप करतारा, दूसर संग ना कोए रलाईआ। सतिजुग वरते सच वरतारा, साची वारता आप प्रगटाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी लावण इक्क जैकारा, जै जैकार करे लोकाईआ। राज राजाना शाह सुल्ताना करे ख़ुआरा, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। प्रगट होया इक्क निरँकारा, निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। ठोकर मारे दो जहान त्रैभवण धनी आप करतारा, करनी आपणी आप कमाईआ। सचखण्ड दा सच दुआरा, लोकमात लए प्रगटाईआ। छत्ती युग दा कर्ज़ उतारा, छत्ती छत्ती पन्ध मुकाईआ। छत्ती छत्ती सच मुनारा, मुनी ·षी देण दुहाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दोए जोड़ करन निमस्कारा, निउँ निउँ चरन ध्यान लगाईआ। भगत भगवन्त सुहाए सच दुआरा, बहत्तर सत्तर चौहत्तर मिले

वड्याईआ। पंज पंज पंज अखाड़ा, पंचम देवे सर्ब मिटाईआ। चार चार चार प्यारा, चार चौकड़ चार वरन चार कुण्ट चार जुग चार वेद चार खाणी चार बाणी चौथे घर आपणा बन्धन पाईआ। पंचम मीता ठांडा सीता, अचरज रीता पतित पुनीता, बिन मन्दिर मसीता लोकमात चलाईआ। दरस कराए गुरू अनडीठा, मिट्ठा करे काया रीठा, निरगुण सरगुण वसे चीता, चित वित ठगोरी कोए ना पाईआ। मन मनुआं सतिगुर जीता, गुरमुख नाम निधान पीता, त्रैगुण तपे ना तत्त अंगीठा, सांतक सति सति कराईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान पुज्ज ना सके कोटन गीता, गुरमुख मिले वड वड्याईआ। श्री भगवान सति सरूप जिस जन डीठा, तिस दा जस छत्ती राग ना सकण गाईआ। खाणी बाणी होए मीता, जिस मिल्या प्रभ सच्चा माहीआ। कलयुग अंदर सतिजुग चलाए साची रीता, रीतीवान फेरा पाईआ। मुहम्मद लेखा अन्तिम बीता, गोबिन्द लहिणा रिहा चुकाईआ। एका ढईआ एका नईया पीसन पीठा, एका सईआ वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुरू शब्द गुरदेव नमो आदि आदि सति सति सतिवादी इक्क जणाईआ। सति सति सतिगुर अवतार, सति सतिवादी आप जणाइंदा। सति सति पीर पैग़म्बर दए आधार, दस्तगीर आपणा बन्धन पाइंदा। सति सति बोध अगाध, शब्द जैकार नाम निधाना आप समझाइंदा। सति सति कलमा नबी रसूल गए उच्चार, आपणी कलाम आप पढ़ाइंदा। सति सति विष्न ब्रह्मा शिव करे निमस्कार, असति हरि का रूप नज़र ना आइंदा। सति गुरदेव सति नाम सति कलमा सति अमाम, सति कायनात आप प्रगटाइंदा। सति नौ खण्ड पृथ्मी वेखे मार ध्यान, सति सत्त लोक सति आप सुणाइंदा। सति देवे इक्क ज्ञान, ज्ञान मन्त्र नाम प्रगटाइंदा। सति नूर एका भान, रवि ससि नूर धराइंदा। सति इक्क हुक्मरान, सच तख्त सोभा पाइंदा। सति संदेसा धुर फ़रमाण, आदि जुगादि सुणाइंदा। सति हुक्मे अंदर पावे आण, गुर अवतार हुक्म मनाइंदा। सति रूप श्री भगवान, दूजा कोए नज़र ना आइंदा। सति वसे सचखण्ड सच्चे मकान, चार दीवारी छप्पर छन्न ना कोए बणाइंदा। सति धार शब्द महान, सति सुत हरि जू हरि हरि आप प्रगटाइंदा। सति करे सति कल्याण, सति आपणा भेव खुल्हाइंदा। सति खेल विष्नूं भगवान, विश्व आपणे रंग रंगाइंदा। कलयुग लेखा चुकाए आण, चौकड़ आपणी झोली पाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर होए हैरान, हरि की खेल वरताइंदा। जिसदी दस्सदे गए पहचान, सो बेपहचान फेरा पाइंदा। ग़रीब निमाणे कोझे कमले पकड़े आण, काया कपड़ा पड़दा आप उठाइंदा। राती सुत्तयां घर घर दए ज्ञान, रसना जिह्वा ना कोए समझाइंदा। गुरसिख सतिगुर गुर कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। आत्म परमात्म एका नैण वखाण, सोहँ आपणी धार जणाइंदा। बिन मेल्यां मिल्या आण, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। आपणा नाउँ रख विष्नूं भगवान, भगवन आपणी खेल कराइंदा। जिस

दे कोलों सारे मंगदे रहे दान, सो पुरख निरँजण फेरा पाइंदा। बिन गुर नेत्र कोई ना करे पछाण, जगत नेत्र कम्म किसे ना आइंदा। पढ़ पढ़ थक्का जीव जहान, जीवन जुगत ना कोए समझाइंदा। मर मर थक्का बिरध बाल जुआन, बिन सतिगुर पूरे मरना किसे ना आइंदा। नानक दे के गया इक्क ब्यान, ब्याना हरि का नाम लिखाइंदा। निष्अक्खर कोए ना करे पहचान, पैंती अक्खर जगत वंड वंडाइंदा। भगत पढ़ाए गुण निधान, साची सिख्या आप समझाइंदा। आत्म परमात्म इक्क ज्ञान, आखर आपणा मेल मिलाइंदा। नाता तोड़ जगत जहान, जीवन जुगत इक्क समझाइंदा। काया मन्दिर सच मकान, महबूब दया कमाइंदा। एका नूर कर महान, ज़हूर रूप वखाइंदा। शाह ग़फूर वड सुल्तान, आपणी रहिमत आप कमाइंदा। आसा पूर मेहरवान, सतिगुर आपणे रंग रंगाइंदा। आए नेड़े दिसे दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। कलयुग अन्तिम गुरमुखां बख्शे जन्म जन्म दे जगत कसूर, पिछला किस्सा ना कोए सुणाइंदा। दरसन देवे हो के हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा रूप वटाइंदा। फड़ बेड़ा भरया पूर, ग़रीब निमाणे उपर चढ़ाइंदा। रातीं सुत्तयां दरसन दए ज़रूर, गुरसिख ज़रूरत पूर कराइंदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता बण के आया मज़दूर, भगत दुआर आप बणाइंदा। गुरसिखां दी लै लै चरन धूढ़, सचखण्ड दवार रंग रंगाइंदा। लेखे लाए मूर्ख मूढ़, जगत विद्या मोह चुकाइंदा। भाण्डा खाली करे भरपूर, गुरसिख दूजे दर ना मंगण जाइंदा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, माया ममता मोह चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत दिता वर, कलयुग अन्तिम मेल मिलाइंदा। कलयुग अन्तिम मिलणा मेला, सो पुरख निरँजण आप जणाया। एका घर वसे गुरू गुर चेला, चेला गुर एका रूप वखाया। आत्म परमात्म सज्जण सुहेला, ब्रह्म पारब्रह्म बन्धन पाइंदा। जुग चौकड़ी जो वसदा रिहा नवेला, निरगुण आपणा आसण लाया। कलयुग अन्त सुहाए साचा वेला, सम्बल खेड़ा दए वसाया। जन भगतां धर्म राए दी कटे जेला, लख चुरासी फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन अन्त लए तराया। हरिजन तारे अन्त आप, प्रभ आपणा दया कमाईआ। सोहँ जपाए साचा जाप, जपत जपत जीव सुख पाईआ। पारब्रह्म प्रभ बणे माई बाप, गुरसिख आपणी गोद उठाईआ। त्रैगुण नाता तोड़े तीनो ताप, अग्नी तत्त ना कोए तपाईआ। जन्म कर्म दा मेटे पाप, कर्म कांड ना कोए रखाईआ। इक्क इक्क देवे दात, वस्त अमोलक झोली पाईआ। चार वरन बणाए साची ज़ात, अठारां बरन ना करे लड़ाईआ। मनमति कढ्ढे नार कमज़ात, कुलखणी गुर घर रहिण ना पाईआ। मन मनुआं दहि दिशा ना मारे झात, पंखी उठ ना नट्ठ नट्ठ जाईआ। काया कवरी डूँग्घी भँवरी मेटे अन्धेरी रात, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। अनहद सुणाए आपणी गाथ, पंचम मिल मिल मंगल इक्क अल्हाईआ। साची सख़ी हरि जू काहन, पुच्छे वात,

नाम बंसरी इक्क वजाईआ । साचे पतण आवे घाट, जमना मथरा गोकल बिन्दराबन एका घर वखाईआ। एका मंडल पाए रास, एका नाच नचाईआ। इक्क बुझाए जन्म जन्म दी लग्गी प्यास, तृष्ना रोग गंवाईआ। एका राम पूरी करे आस, सीता सुरती लए परणाईआ। एका राम कटे बनबास, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फेरा पाईआ। एका राम घट घट कर प्रकाश, नूरो नूर रिहा धराईआ। एका राम आपणी पूरी करे आपे आस, आप आपणा रिहा छुपाईआ। एका सतिगुर होए दास, नानक निरगुण गया समझाईआ। एका पुरख पुरख अबिनाश, अबिनाशी एका कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, शब्द मिलावा साचे घर, पिता पूत होए कुड़माईआ। पिता पूत एका घर वसेरा, हरि गोबिन्द लेख चुकाइंदा। तत्तव तत्त वसे खेड़ा, खिड़की कुण्डी आपे लाहइंदा। निरगुण सरगुण मुक्के झेड़ा, घर घर विच मेल मिलाइंदा। करनी करता करे खुल्ल्हा वेहड़ा, बन्द किवाड़ ना कोए वखाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग करदा रिहा हेरा फेरा, आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। जिस जन उपर आपणी करी मेहरा, कर मेहर नज़र आपणा मेल मिलाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट होया निरगुण रूप सिँघ शेरा, पुरख अकाल आपणी भबक लगाइंदा। दो जहानां पाए घेरा, शब्दी डोर हथ्थ उठाइंदा। अन्तिम करे हक़ निबेड़ा, हक़ हक़ीक़त वेख वखाइंदा। कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैग़म्बर प्रभ चरन ला ला बैठे डेरा, अन्त कोई ना आइंदा। जे कोई पुच्छे केहड़ा केहड़ा, कोटन कोटि राम कृष्न ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द रूप धराइंदा। मातलोक पारब्रह्म दा निक्का खेड़ा, निक्के निक्के बाल सेवा लाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पिच्छों आपणा मारे फेरा, फेरी सब दी आप मुकाइंदा। निरगुण निरवैर अजूनी रहित इक्क दलेरा, बिन भगतां आपणी दलेरी ना किसे वखाइंदा। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया ढाहया डेरा, ढाह ढाह ख़ाक मिलाइंदा। जो जन दरसन दर ते करके जाए इक्क वेरा, लख चुरासी विच ना आइंदा। मात गर्भ ना पाए फेरा, उलटा रुख ना मुख लटकाइंदा। तत्तव तत्त चुकाए झेड़ा, झंझट होर ना कोए वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे तेरा चुकाए डर, तेरा संसा सर्ब मिटाइंदा। पिच्छे डर गुर अवतर, चार जुग जीव जंत ध्यान लगाइंदा। कोए राम कृष्न ध्यान रिहा धर, कोए पत्थर पाहन पूज पुजाइंदा। कोए विष्न ब्रह्मा शिव मंगे वर, कोए करोड़ तेतीसा सीस निवाइंदा। कोए तेई अवतार लड़ रिहा फड़, फड़ पल्लू गंढ्ढ पुआइंदा। कोई कहे ईसा मूसा दरगाह लाउण जड़्ह, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। कोई कहे मुहम्मद साचे घर बैठा चढ़, मुरीद मुर्शद नाल रलाइंदा। कोई कहे नानक निरगुण निरँकार अंदर ल्या फड़, पंज तत्त आपणा रंग रंगाइंदा। कोई कहे गुर गोबिन्द घाड़न ल्या घड़, घाड़त घड़त वेख वखाइंदा। पुरख अकाल कहे मैं आपणी करनी

रिहा कर, मेरा भेव कोए ना पाइंदा। बिन नानक कबीर कोई ना पुज्जा सचखण्ड दर, मेरे चरनां सीस ना कोए टिकाइंदा। दूर दुराडे सारे रहे डर, नेत्र नैण ना कोए उठाइंदा। कलयुग अन्तिम आपणी किरपा दिती कर, निरगुण आपणा रूप धराइंदा। गुरसिख सज्जण लए फड़, फड़ बांहों गले मिलाइंदा। सतिजुग साचा मार्ग धर, धरनी धरत धवल दुःख वंडाइंदा। उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर चुक्के डर, जल थल महीअल आपणा हुक्म वरताइंदा। लख चुरासी लेखा जाणे नारी नर, नरपत आपणी कार कमाइंदा । सतिजुग साचे देवे वर, सन्त सुहेले नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सुत दुलारे तेरा वसया इक्क घर, हरि खेड़ा आप वसाइंदा। वसे खेड़ा इक्क नज़दीक, नज़र किसे ना आईआ। पुरख अबिनाशी लाशरीक, सिरकत होर ना कोए वधाईआ । मार्ग दस्सया इक्क बारीक, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश रिहा समझाईआ। जगत अन्धेरा मेटे तारीक, चन्द चांदना नाम रुशनाईआ। पारब्रह्म प्रभ प्रगट होया ठीक, ठीकर सब दा दए भनाईआ। गुरमुख विरला मानस जन्म जाए जीत, जिस मिली हरि सरनाईआ। सोहँ ढोला गाए गीत, आत्म परमात्म इक्क पढ़ाईआ। नाता तुट्टे मन्दिर मसीत, शिवदुआला मट्ठ वेखण कोए ना जाईआ। काया मन्दिर अंदर मिले अतीत, घर बैठा आसण लाईआ। गुरसिख तेरे मिलण दी रखे इक्क प्रीत, प्रभ सच्चा सच गुसाईआ। नित नवित करे उडीक, घड़ी पल्ल थित वार वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, शब्द लहिणा दए मुकाईआ। शब्द गुर तेरा साचा लहिणा, हरि लोकमात मुकाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पाया गहिणा, पंज तत्त काया चोला रंग रंगाइंदा। अन्तिम भाणा प्या सहिणा, सहि सहि शुकर सर्ब मनाइंदा। वेख्या खेल नेत्र नैणां, नैण नैण नैण उठाइंदा। अन्तिम मन्नणा पए सब नूं कहिणा, पुरख अबिनाशी हुक्म जणाइंदा। वरन बरन ज़ात पात सृष्ट सबाई खाए बण बण डैणा, साचा रंग ना कोए रंगाइंदा। आत्म परमात्म नाता जोड़ गुरमुख गुरसिख बणना भाई भैणा, भैण भईआ फड़ाए बहीआ, साचा सईआ सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। धर्म राए ना कढ्ढे वईआ, चित्रगुप्त ना लेख लिखईआ, लाड़ी मौत ना कोए प्रनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे पौड़े आप चढ़ाइंदा। सतिजुग साचा इक्को पौड़ा, पौड़ी होर ना कोए लगाईआ। लेखा जाणे ब्राह्मण गौड़ा, गउड़ी राग ना सके समझाईआ। छत्ती राग नेड़ ना बौहड़ा, बौहड़ी बौहड़ी करे दुहाईआ। साहिब सतिगुर जिस जन बौहड़ा, लग्गी औड़ दए बुझाईआ। फल मिट्ठा करे कौड़ा, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, शब्द खुलासा पुरख अबिनाशा खालक खलक दए समझाईआ। ख़ालक ख़लक आलमीन, आलम उल्मा

आप पढ़ाइंदा। नबी रसूलां दे यकीन, साचा जुम्मला इक्क सिखाइंदा। एका तसबी दे तसकीन, तालब तुलबा आप कमाइंदा। एका कर के गया तलकीन, तुअल्लक होर ना कोए वधाइंदा। ख़ुदावंद ना होए ग़मगीन, ग़फ्लत विच ना कोए रखाइंदा। एका अल्फ़ करे तरमीम, ऐन अक्ख ना कोए वखाइंदा। ये युकती खिच्च ना सके हरि का सीन, साबत सूरत ना कोए धराइंदा। परवरदिगार बणया रहे नाबीन, नाबीना अक्ख ना कोए खुल्हाइंदा। मिहबान बीदो पेहरवान बी खैर या अल्ला आलमीन, आपणी खेल आप कराइंदा। आपे होया वड हुसीन, हुसन आपणा आप प्रगटाइंदा। जल्वा तके ना कोए नसीम, नसीहत आपणी ना किसे जणाइंदा। गहर गम्भीर ग़नी ग़नीम, गुरबत आपणे विच छुपाइंदा। पर्दानसीं बेनगीं, निगह नैण ना कोए उठाइंदा। ना कोई मज़्हब ना कोए दीन, शरअ वंड ना कोए वंडाइंदा। ना कोई बकतर ना कोई ज़ीन, तन संग ना कोए वखाइंदा। शाह स्वारा ना कोए अज़ीम, अज़मत आपणी ना कोए वड्याइंदा। बेग़म कोए ना होए अधीन, बे ग़म ग़मख़ार आप हो जाइंदा। मुहम्मद की करे विचार मस्कीन, हरि मसख़रा एका खेल कराइंदा। चौदां लोक तड़फे जिउँ जल मीन, चौदां तबक धीर ना कोए धराइंदा। अन्तर अन्तर परवरदिगार तेरा कलमा रिहा चीन, चिन्ह नज़र कोए ना आइंदा। महबूब तेरा अधीन, मैखाना जगत मोहे ना भाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सुत दुलारे आप वखाइंदा। सुत दुलारे वेख मेरा हाल, हरि जू हरि हरि रिहा जणाईआ। गुर अवतार होए बेहाल, बैठे सीस झुकाईआ। नेत्र रोवे महांकाल, कूक कूक दए दुहाईआ। विष्न ब्रह्मे शिव आया ज़वाल, लेखा सब दा रिहा मुकाईआ। ना कोई खण्डा ना कोई ढाल, तीर तलवार ना हथ्थ उठाईआ। पंज तत्त ना कोए निशान, गुरू पीर ना वंड वंडाईआ। मुकामे हक़ इक्क जलाल, नूर नूर रुशनाईआ। सचखण्ड इक्क मकान, सम्बल डेरा लाईआ। बण पैग़म्बर वड अमाम, इबनुलवक्त वेख वखाईआ। मुश्कल होई विच जहान, मशवरा सब दा रिहा भुलाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक कूकण विच कबरस्तान, कूक कूक देण दुहाईआ। जिस दा किसे ना मिल्या कोए निशान, अञ्जील कुरान करे पढ़ाईआ। सो साहिब सुल्तान प्रगट होया विच जहान, शुबा सब दा दए मिटाईआ। अंदर बाहर वेखे मार ध्यान, संजीदगी सब दी दए कढ्ढाईआ। दीद ईद एका चन्द नज़री आए भान, भूमका मिले माण वड्याईआ। अञ्जील कुरान निउँ निउँ करे सलाम, तीस बतीस कम्म किसे ना आईआ। अल्ला राणी नैण शरमान, मुख घूँगट रही पाईआ। मेरा जोबन लुट्टया ईमान, सिदक सबूरी ना कोए हंढाईआ। कागद कलम बड़ी शैतान, शरअ जगत वंड वंडाईआ। मैं भुल्ली बण अञ्याण, बाली बुध कम्म किसे ना आईआ। तूं मीआं वड सुल्तान, रहिमत तेरी मेरी शरनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा

साचा वर, सुत दुलारे लए फड़, फड़ अक्खीं दए वखाईआ। अक्खीं वेख छोटे पुत्त, हरि की की खेल रचाइंदा। बारां मास ना कोए रुत्त, छे रुती ना वंड वंडाइंदा। जोतश भविख्त ना किसे कोलों लए पुच्छ, पुच्छण घर कोए ना आइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लख चुरासी बूटा आपणी हथ्थी दए पुट्ट, जड़ आपे आप उखड़ाइंदा। भगत भगवन्त गुरमुख गुर गुर गोदी चुक्क, चुक्क चुक्क ख़ुशी मनाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल अधभुत, पंज भूतक रूप ना कोए धराइंदा। प्रगट हो अबिनाशी अचुत्त, चेतन सब दी खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारे सच सिँघासण पुरख अबिनाशन इक्क इकल्ला एकँकार हरि करतार, तख्त निवासी शाहो शाबाशी चरन कँवल उपर धवल भगत दुआरा खेल अपारा अपरम्पर आप कराइंदा। सुत शब्द वेख मार ध्यान, हरि धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। सचखण्ड दा सच निशान, लोकमात प्रगटाईआ। जिस दुआरे गुर अवतार पीर पैग़म्बर पुरख अबिनाशी सारे गाण, गा गा ख़ुशी मनाईआ। जिस गृह विष्न ब्रह्मा शिव पीर पैग़म्बर मुल्ला शेख़ निउँ निउँ करन सलाम, सजदा बरदा सीस झुकाईआ। सो बेपर्दा होया आप भगवान, आपणा पर्दा दए उठाईआ। सचखण्ड दवारा सच मुनारा विच संसारा अगम्म अपारा आप बणाए नौजवान, नौबत आपणे नाम वजाईआ। राज राजाना शाह सुल्ताना दो जहानां देवे पैग़ाम, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। सर्ब जीआं दा साचा राम, कान्हा कृष्ना नज़री आईआ। उम्मत नबी रसूल इक्क अमाम, कलमा कातब दए समझाईआ। नानक गोबिन्द इक्क जमात, चार वरन वरन पढ़ाईआ। सतिजुग साचे साची दात, सति पुरख निरँजण आप वरताईआ। सोहँ ढोला गाओ गाथ, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। नानक निरगुण पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। बीस इकीसा हरि जगदीसा एका नूर करे प्रकाश, पंज तत्त लहिणा दए मुकाईआ। गुरमुख गुरसिख लेखा जाणे पवण स्वास, स्वास स्वासां नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले गुरू गुर चेले, गुर शब्द मिलावा एका घर कराईआ। शब्द सुत तेरा सच्चा मेला, हरि मिलणी मेल कराइंदा। आदि निरँजण चाढ़े तेला, जोत निरँजण संग वखाइंदा। कलयुग अन्तिम आया वेला, मिल सखीआं गीत अल्हाइंदा। सोहे सतिगुर सज्जण सुहेला, आत्म परमात्म जोड़ जोड़ाइंदा। सतिनाम नाम सति अचरज खेल आपे खेला, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार कराइंदा। हरिजन तेरा पार उतारा, हरि सतिगुर आप कराईआ। जगत पिता ना कोए सहारा, गुर गुर आपणी गोद बहाईआ। कागद कलम ना कोए लिखारा, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। मन्दिर मस्जिद ना कोए दुआरा, गुरुदुआर काया अंदर दए वखाईआ। दीआ बाती कर उज्यारा, कमलापाती वेखे चाँईं चाँईंआ।

शब्दी नाद सच्ची धुन्कारा, अनहद रागी राग सुणाईआ। वाहवा सख़ीआं मंगलचारा, पंचम मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। घर विच घर खोल्ह किवाड़ा, साची सेजा इक्क सुहाईआ। साची सेजा सोहे सोभावन्त हरि करतारा, निरगुण आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तेरा गुर गुर संग, गुर गुर संग आत्म रंग, आत्म रंग उमंग पूर कराईआ। साची मंग गुरसिख रंगत, जुग जुग आप रंगाइंदा। गुर का बेड़ा हरि हरिसंगत, हरिसंगत खेवट खेटा आप अख्वाइंदा। जन भगत दुआरे आए मंगत, बण मंगता फेरी पाइंदा। मेल मिलाए साचे सन्त, सन्त सज्जण वेख वखाइंदा। जिस बणाई आदि बणत, सो अन्त फेरी पाइंदा। सृष्ट सबाई एका पंगत, पंडत रूप ना कोए वटाइंदा। चार वरन लाए अंगत, अंगीकार करे अंगत अंगीकार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा राह चलाइंदा। सचखण्ड दा साचा राह, सो पुरख निरँजण आप चलाइंदा। सति सतिवादी बण मलाह, हरिजन साचे पार कराइंदा। चरन दुआरा दए वखा, कँवल चरन आप बहाइंदा। दूर दुराडा पन्ध मुका, अवण गवण डेरा ढाहइंदा। सुन्न समाधी पार करा, अगाध अगाधी भेव खुल्हाइंदा। अनहद नादी बन्द करा, धुंन नाद ना कोए सुणाइंदा। सुरती सुरत दए खपा, मूर्त अकाल रूप वटाइंदा। होए दयाल आपणे विच लए मिला, मेल मिलावा आप कराइंदा। साचे पौड़े दए चढ़ा, डण्डा हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। ब्रह्मण्डां चरनां हेठ दबा, गुरमुख आपणी उँगली लाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तक्कण राह, जिस दुआरे गुरमुख फेरा पाइंदा। सतिगुर पूरा साची बख्शे इक्क सरना, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। थिर घर साचे दए बहा, धर्म दुआरा आप वड्याइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह, बेपरवाह आपणी दया आप कमाइंदा। कीमत करता आपे पा, साचे हट्ट आप विकाइंदा। शाहो भूपी अनरंग रूपी एका नूर दए दरसा, नूर नुराना नज़री आइंदा। ज़ात विच ज़ात मिला, सिफ्त सफ़ात ना कोए सलाह, ज़ाबता ज़बत जज़ब आपणे विच कराइंदा। अन्तिम फातया इक्को वार पढ़ा, पीर पैग़म्बर गुर अवतार करे नक़ाह, सचखण्ड दवारे सारे कहिण साचा होया व्याह, कन्त कन्तूहल वड रसूल लैणा प्रना, दोए जोड़ चरन सरन मंगण सरना, चार युग दा वेख हाल मुख घूँगट पर्दा लैणा पा, कर किरपा हो मेहरवान पुरख अबिनाशी साडे वल जे करे ध्यान, ध्यान ध्यान विच रखाईआ। साडा अन्त कम्म ना आया ज्ञान, लख चुरासी फिरे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। किसे नज़र ना आए श्री भगवान, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। पंडत पांधा मुल्ला शेख़ मुसायक ग्रन्थी पन्थी घर घर मंगदे फिरदे दान, माया अग्गे आपणी झोली डाहीआ। सतिगुर पूरा इक्को सदा मेहरवान, सब दे खाली भाण्डे रिहा भराईआ। कलयुग अन्तिम होया प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ । ना कोई खण्डा तीर कृपान, म्यान

रूप ना कोए वखाईआ। एका हुक्म धुर फ़रमाण, सच संदेसा दए सुणाईआ। जन भगतां मिल्या आण, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। कर किरपा करे परवान, परवाना आपणा नाम फड़ाईआ। जिस जन गाया सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिस काल ना नेड़े आईआ। बिन पढ़यां देवे ज्ञान, रातीं सुत्तयां लए पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई होई हैरान, हरि का पौड़ा नज़र किसे ना आईआ। हरीदुआर ना मिले कन्त भगवान, बेवा दिसे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, शब्द सुत तेरा वसाए घर, घर मन्दिर इक्क बणाईआ। घर मन्दिर वसणा इक्को इक्क, हरि सतिगुर आप वसाइंदा। निरगुण लेखा रिहा लिख, ना कोई मेट मिटाइंदा। सतिजुग साची सिख्या लैणी सिख, साख्यात आप समझाइंदा। पारब्रह्म प्रभ आए दिस, नज़रीआ नज़र आप बदलाइंदा। सन्त सुहेले रखे साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। भगत भगवन्त उठाए पेख, पेख पेखत पेखत आपणी दया कमाइंदा। रुत्त बसन्ती रहे चेत, गुरसिख फुलवाड़ी आप महकाइंदा। भगत भगवन्त करे हेत, हितकारी फेरा पाइंदा। वेखणहारा नेतन नेत, नित नवित दया कमाइंदा। आपणा दस्सण आया भेत, भेव हरि जू आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्द आपणा माण रखाइंदा। शब्द सुत तेरा माण, सो पुरख निरँजण आप रखाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल महान, ख़ालक ख़लक मख़लूक आप कराइंदा। नर नरेशा धुर फ़रमाण, सच संदेसा इक्क जणाइंदा। शाह सुल्तान राज राजान कोई ना दिसे विच जहान, सीस ताज़ ना कोए टिकाइंदा। पुरख अबिनाशी इक्को आया विच मैदान, मध आपणा डेरा लाइंदा। दो जहान नैण शरमाण, आपणा बल ना कोए रखाइंदा। साची चरनी डिगे आण, बांहों फड़ ना कोए उठाइंदा। जिउँ भावें तिउँ कर श्री भगवान, तेरा कीता ना कोए उलटाइंदा। कलयुग जीव होए शैतान, शर्म हया ना कोए वखाइंदा। मन्दिर मस्जिद मट्ठ जगत विकारा खोल्ही दुकान, दुराचार वंड वडाइंदा। तेरा इष्ट ना मिले निशान, दृष्ट जीव ना कोए खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दहि दिशा वंडाए हिस्सा, हरिजन साचे आप जगाइंदा। गुरसिख जगावण आया, हरि सतिगुर मेहरवान। दो जहानां फेरा पाया, लोआं पुरीआं मार ध्यान। रवि ससि मंडल मण्डप चरनां हेठ दबाया, नाता तोड़ ज़िमीं असमान। अवण गवण पन्ध मुकाया, लोक परलोक हो प्रधान। लोकमात वेख वखाया, पारब्रह्म पुरख सुल्तान। चारे कुण्टां पड़दा लाहया, उतर पूरब पच्छिम दक्खण वेखे हो मेहरवान। साची दिशा फोल फोलाया, दहि दिशा कर परवान। गुरमुख विरला नज़री आया, जिस हिरदे वसया आप भगवान। जन्म जन्म दा लेख चुकाया, पूरब लहिणा झोली पाया आण। सोहँ अक्खर इक्क पढ़ाया, आत्म परमात्म वड ज्ञान। गायत्री मन्त्र ना कोए जणाया, बारां अक्खर

ना कोए विधान। जगत विद्या ना कोए पढ़ाया, दोए दोए ना सुणे कान। ब्रह्म पारब्रह्म समझाया, शब्दी सुरती खेल महान। अकाल मूर्ति रंग चढ़ाया, नाद तूरती इक्क धुंन कान। आपणी ज़रूरत पूरी लए कराया, गुरमुख साचे कर परवान। जगत महूरत रिहा वखाया, सतिजुग साचा झुल्ले निशान। सत्तर बहत्तर चौहत्तर एका घर बहाया, सच दुआरे कर परवान। भगत दुआरा आप बणाया, सेवा कर विच जहान। सच सिँघासण डेरा लाया, सति सतिवादी नौजवान। हरिसंगत हरि का रूप बणाया, हरि होया मेहरवान। दुःख दर्द दए मिटाया, रोग सोग चिंता चिखा नैण शरमान। सफल कुक्ख दए कराया, मात गर्भ ना फेर पछतान। चुक्क चुक्क दरगाह साची दए बहाया, जो ढोला साचा गाण। हरिसंगत मिले वड्याआ, वड वड्डा इक्क भगवान। बिन भगतां हथ्थ किसे ना आया, जुग जुग खेले खेल महान। बहत्तरां आपणा बन्धन पाया, सत्तरां पाई साची आन। चौहत्तरां किहा नट्ठ ना जाए शैतान, निरगुण आपणा मुख छुपाया। जिस दे पिच्छे गोबिन्द छोटे बाले कीते कुरबान, नीआं हेठ नेंह रखाया। तिस लहिणा चुकाए आण, देणा देणा झोली पाया। मस्तक टिक्का लाया विच जहान, साचा सिक्का दए वखाया। निक्का निक्का खेले खेल महान, फिक्का फिक्का रस गंवाया। जन भगतां दस्से एका गीत सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा गाणा गुर अवतार पीर पैग़म्बर रहे गाया। गा गा थक्के पीर पैग़म्बर, पहरा आपणा मात जणाईआ। कर कर गए लोकमात सुअम्बर, गुर चेले बण अडम्बर, जगत विद्या करी पढ़ाईआ। पुरख अकाल इक्क भरतम्बर, भरपूर रहया सर्ब घट थाईंआ। नौ खण्ड पृथ्मी सृष्ट सबाई इक्क वखाए गुरुदुआरा मन्दिर, मस्जिद इक्को नज़री आईआ। गुरसिख तेरा मन ना भवे बन्दर, सतिगुर एका बन्धन पाईआ। फड़ के मारे इक्को जंदर, ना कोई सके तुड़ाईआ। जिस नूं गोरख मुछन्दर लभ्भदे रहे उच्चे टिल्ले मन्दिर, अन्त हथ्थ किसे ना आईआ। जो धन्ने दे चारे वच्छे डंगर, सो साहिब फेरा पाईआ। जिस नामे देहुरा वखा ल्या आपणे अंदर, पंज तत्त डेरा ढाहीआ। सो मन्दिर मसीता करे खण्डर, खण्डा एका नाम चमकाईआ। सृष्ट सबाई सुणाए साचा छन्दन, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। आत्म परमात्म परमानंदन, निजानंद रस दए वखाईआ। गुरसिखो तुहाढ्ढी आया टुट्टी गंढ्ढण, घर गोबिन्द फेरा पाईआ। जे कोई जाणे गुजरी चन्दन, गुजरी चन्दन पंज तत्त वड्याईआ। सच वखाए इक्क अनन्दन, पुरख अकाल साचा सुत बणाईआ। लख चुरासी त्रैगुण माया सब दे कटणहारा फंधन, फंध एका आपणा पाईआ। गुरसिख गाउ बत्ती दन्दन, रसना जिह्वा नाल मिलाईआ। पूजा चुक्की करीर जंडन, इष्ट देव ना कोए वखाईआ। लेखा जाणे उत्भुज सेत्ज जेरज अंडन, अण्डज आपणा रंग वखाईआ। पड़दा खोल्हे विच ब्रह्मण्डन, वरभण्ड दए वड्याईआ। वेखो दर खलोता त्रिलोकी नंदन, चरनी बैठा सीस झुकाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वखाए साचा सागर डूँग्घी अंदर, काया गागर गहर गम्भीर दया कमाईआ। काया गागर साचा रस, हरि रसीआ आप भराइंदा। बण चात्रक होए वस, बिलप बिलप बिरलाइंदा। दूर दुराडा आए नस्स, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। गुरसिख तेरे प्यार अंदर जाए फस, सतिगुर आपणा प्यार आप वधाइंदा। जे गुरसिख अग्गों बोले हस्स, सतिगुर लख लख ख़ुशी मनाइंदा। सतिगुर पूरा गुरसिखां दा सदा गाए जस, आपणा जस ना किसे सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत तेरा इक्को घर, घर मन्दिर इक्क वड्याइंदा। घर मन्दिर वड्डा वड, हरि वड्डा वड वड्याइंदा। इट्टां गारे नालों रखे अड्ड, लुहार तरखाण ना कोए बणाइंदा। बाढी नींह ना देवे कोई रख, सूर धार ना कोए जणाइंदा। तेसी कांडी ना सके कोई कढ्ढ, ठोकर ठाकर ना कोए लगाइंदा। कर किरपा आपणे मन्दिर अंदर आपे जाए वस, वसेरा आपणा ना किसे समझाइंदा। जे कोई पुच्छे सच दस्स, अछल छल खेल कराइंदा। कर प्रकाश सब नूं करे बेवस, प्रकाश आपणे प्रकाश विच छुपाइंदा। जन भगतां कलयुग अन्तिम मार्ग दस्स, मृगशाला काया अंदर विच विछाइंदा। मार छाल बहे नट्ठ, आउँदा जांदा नज़र ना आइंदा । फड़ बांहों कर इकट्ठ, इकट्ठे एका वार कराइंदा। कर किरपा फेरे उलटी लट्ठ, मन मनुआं आप भुआइंदा। कूड़ी क्रिया करे भट्ठ, सच सुच्च मन्त्र दृढ़ाइंदा। लहिणा चुक्के तत्त अठ्ठ, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध कम्म किसे ना आइंदा। सुरती शब्द लवे रस, रस सुरत शब्द आप चखाइंदा। ईश जीव होए वस, जीव ईश आप कराइंदा। आत्म परमात्म प्यार अंदर जाए फस, फासला दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म गाए जस, हरफ़ बहरफ़ आप पढ़ाइंदा। अन्तिम आपणा लेखा कर के बस, बसता सब दा बन्द कराइंदा। वीह सौ उन्नी बिक्रमी सारे सत्थर बैठे घत्त, सत्थर यारड़ा ना कोए हंढाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पुरख समरथ, समरथ आपणी धार दो जहान आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दर आई देवे नाम वथ, सगल विसूरे आप मिटाइंदा। सगल विसूरे मिटाए संताप, सति सति दए जणाईआ। कर्म कांड ना कोए पाप, पुनीत पतित आप कराईआ। फड़ बांहों उतारे पार घाट, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम नेड़े वाट, गुर अवतार पीर पैग़म्बर रहे कुरलाईआ। कोई ना देवे किसे साथ, मात पित झूठा नाता भैण भाईआ। किसे कम्म ना आए ज़ात पात, वरन गोत ना कोए वड्याईआ। सर्ब जीआं दा एको कमलापात, परम पुरख बेपरवाहीआ। चरन कँवल कँवल चरन बंधाए नात, नाता बिधाता जोड़ जोड़ाईआ। एथे ओथे दो जहान रखे साथ, सगला संग निभाईआ। सोहँ अक्खर पूजा पाठ, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। राज राजाना सुट्टे आपणे खात, खाता एका रिहा वखाईआ। दीनां मज़्हबां करे घात, छुरी

एका करद नाम चलाईआ। अन्तिम सब दा फातया पढ़ पढ़ करे सफात, सिफ़रा रूप सर्ब लोकाईआ। इक्को गुरमुख पारज़ात, परम पुरख दए वड्याईआ। जो जन आए सतिगुर घाट, पिछला पन्ध मुकाईआ। सारे रल मिल गाउ इक्को गाथ, पारब्रह्म प्रभ इष्ट इक्क ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दे संसे रिहा चुकाईआ। सब दा संसा करे काफूर, काफर कोए नज़र ना आईआ। शाह सुल्ताना बणाए मजदूर, मज़दूरी घर घर दए कराईआ। अन्तिम नाता तुट्टे कूड़, सच सुच्च करे कुड़माईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी आपणा खेल करे ज़रूर, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। हरिसंगत गुरमुख गुर गुर इक्क दूजे दी मंगण चरन धूढ़, निउँ निउँ लागण पाईआ। ना कोई दिसे मूर्ख मूढ़, चतुर सुघड़ सर्ब बणाईआ। आत्म परमात्म देवे इक्क सरूर, मदि प्याला ना कोए प्याईआ। अठ्ठे पहर करे मखमूर, मुफ़त आपणा नाम विकाईआ। जन्म जन्म दे मेटे कसूर, कसर इशारीआ इशारे नाल मेटे सर्ब लोकाईआ। हरिसंगत तेरा बेड़ा पार करे जरूर, गुर अवतार पीर पैग़म्बर उठ उठ वेखण चाँईं चाँईंआ। कल कल्की अवतार आया गुरसिखां आसा मनसा करे पूर, आप आपणी दया कमाईआ। जिस दी गुर गोबिन्द मंगी चरन धूढ़, सो पुरख अकाल आपणा वेस वटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान हाज़र हज़ूर, निरगुण जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, आत्म रत ना कोए रखाईआ।