१० भाद्रों २०१९ बिक्रमी मंगल सिँघ दे गृह पिण्ड पधरी ज़िला फ़िरोज़पुर
सो इच्छा हरि आदि अन्त, आदि जुगादी आपणे हथ्थ रखाइंदा। सो पुरख निरँजण महिमा अगणत, बेअन्त बेपरवाह नाउँ धराइंदा। हरि पुरख निरँजण खेले खेल नार कन्त, निरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। एक ओंकार साचा धाम इक्क सोहँत, सोभावन्त आसण लाइंदा। आदि निरँजण नूर अनन्त, अनभउ प्रकाश कराइंदा। श्री भगवान आपणा लेखा जाणे अगणत, लिख्त विच कदे ना आइंदा। अबिनाशी करता आप बणाए आपणी बणत, घड़न भन्नणहार खेल कराइंदा। पारब्रह्म एका नाउँ एका मंत, निराकार आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो इच्छया आपणी आप रखाइंदा। सो इच्छया हरि निरँकारा, एका एक रखाईआ। वसणहारा धाम न्यारा, सचखण्ड साचे आसण लाईआ। दीवा बाती कर उज्यारा, कमलापाती वेख वखाईआ। महल अटल उच्च मनारा, सति सतिवादी आप सुहाईआ। अलख अगोचर अगम्म अपारा, इक्क इकल्ला डेरा लाईआ। रूप रंग ते वसे बाहरा, रेख नज़र कोए ना आईआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, तख्त निवासी नाउँ धराईआ। हुक्मी हुक्म सति वरतारा ,सति पुरख निरँजण आप जणाईआ। धुर फ़रमाणा बोल जैकारा, जै
जैकार इक्क अल्हाईआ। वेखे विगसे वेखणहारा, दूसर संग ना कोए रलाईआ। मंडल मण्डप इक्क सहारा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। रवि ससि ना कोए उज्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची इच्छया आपणे हथ्थ रखाईआ। साची इच्छया श्री भगवान, आदि जुगादि आपणे हथ्थ रखाइंदा। शाहो भूप बण राज राजान, दर घर साचे सोभा पाइंदा। एक ओंकारा नूरो नूर नूर महान, जोती जाता पुरख बिधाता आप आपणे नूर डगमगाइंदा। वेखणहारा खेल तमाशा, पूरी करे आपणी आसा, आशा आसा विच मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरँजण साची इच्छया आपणी आप समझाइंदा। साची इच्छया हरि निरँकारा, एका एक जणाईआ। सचखण्ड खोले्ह सच दुआरा, दरगाह साची धाम सुहाईआ। मुकामे हक़ बेऐब परवरदिगारा, नूरी जल्वा नूर इलाहीआ। आपणी इच्छया पाए भिच्छया भरे सर्ब भण्डारा, सति सतिवादी आपणी झोली अग्गे डाहीआ। करे खेल अपर अपारा, अपरम्पर आपणी धार चलाईआ। निरगुण निरगुण वेखणहारा, नेत्र नैण ना कोए रखाईआ। बण विचोला सुणाए ढोला, साचा सोहला आप सुणाईआ। एका बोला कर उज्यारा, पड़दा ओहला दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरँजण साची इच्छा सचखण्ड दवारे आपणी आप प्रगटाईआ। साची इच्छया आदि पुरख, आपणी आपणी आप प्रगटाइंदा। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिंता रोग ना कोए जणाइंदा। गृह मन्दिर घर स्वामी देवे दरस, दरस अमोघ आपणा आप प्रगटाइंदा। बिन नेत्र मिटाए आपणी हरस, हवस होर ना कोए रखाइंदा। आपणी आपे करे परख, हरि पारखू आपणा भेव आप छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची इच्छया इक्क वखाइंदा। साची इच्छया एका एक, एक ओंकारा आप प्रगटाईआ। आपे लिखणहारा लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी वसणहारा साचे देस, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। निउँ निउँ करे निरँकारा आदेश, आदेस आदेस हरि सच्चे शहिनशाहीआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सो पुरख निरँजण निराकार कर कर वेस, वेस अवल्लड़ा आप वटाईआ। आदि जुगादि रहे हमेश, सो पुरख निरँजण आपणा खेल आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दए समझाईआ। साची सिख्या हरि भगवाना, एका एक रखाइंदा। सचखण्ड दवारा खोल्ह मकाना, दर घर साचा आप सुहाइंदा। निरगुण निरगुण कर परवाना, परम पुरख मेल मिलाइंदा। नारी कन्त देवे दाना, दाता दानी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया खेल कराइंदा। आपणी इच्छया हरि हरि खेल, इक्क इकल्ला आप कराईआ। निरगुण निरगुण कर कर मेल, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। कर कुड़माई चाढ़े तेल, दरगाह साची सगन मनाईआ। वसणहारा धाम नवेल,
महल अटल करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो इच्छया इक्क जणाईआ। सो इच्छया हरि भगवन्त, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। सचखण्ड दवारे मेल मिलावा नारी कन्त, नर हरि आपणा बन्धन पाइंदा। निरवैर पुरख अकाल एका रंग चढ़ाए बसन्त, बसन बनवारी आप रंगाइंदा। एका नाउँ एका मंत, मन्त्र नाउँ निरँकार इक्क दृढ़ाइंदा। एका महिमा जाणे अगणत, अगणत आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची इच्छया नाल नार कन्त, कन्त कन्तूहल एका सेज सुहाइंदा। एका सेज कन्त कन्तूहल, नर निरँकार आप सुहाईआ। एका देवे लहिणा देणा मूल, एका वस्त अमोलक झोली पाईआ। एका भूशन बस्त्र देवे साचे फूल, बण मालण सेव कमाईआ। एका सच पंघूड़ा लए झूल, झूला आपणा आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप धराईआ। आपणी इच्छया आपे रख, आदि पुरख खेल कराइंदा। निरगुण निरगुण होए वस, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाइंदा। निरगुण निरगुण देवे रस, रस रसीआ रस चखाइंदा। निरगुण निरगुण मार्ग देवे दस्स, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। निरगुण निरगुण महिमा सुणाए अकथ, कथनी कथ ना कोए जणाइंदा। निरगुण निरगुण चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। निरगुण निरगुण कहे पुरख समरथ, दूसर ओट ना कोए धराइंदा। निरगुण निरगुण गाए जस, जस आपणा नाउँ सुणाइंदा। निरगुण प्यार निरगुण धार अंदर निरगुण जाए फस, दूसरी फांधी ना कोए बणाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सो पुरख निरँजण आपणी इच्छया हो प्रगट, दर घर साचा आप सुहाइंदा। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दवारा खोल्ह हट्ट, बण वणजारा सेव कमाइंदा। वस्त अमोलक एका घत, अतोट अतुट आप वखाइंदा। नारी नर नरायण रखे आपणी पत, नार कन्त आपणी सेज सुहाइंदा। आपणे अन्तर आपा कर उतप्त, आपणा खेल आप सुहाइंदा। आपे मात आपे पित, पिता मात आप हो जाइंदा। आप सुहाए साची रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत्त, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। पंज तत्त ना कोए तत्त, त्रैगुण बन्धन ना कोए रखाइंदा। आपणी कुक्खों आपे फुट, जन जननी नाउँ धराइंदा। आपे लेखा जाणे साचे सुत, सुत आपणा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरँजण आपणी इच्छया आप समझाइंदा। साची इच्छया श्री भगवाना, आदि आदि जणाइंदा। सचखण्ड दवारे खेल महाना, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण हो मेहरवाना, मिहबान बीदो बी खैर या अल्ला इलाही नूर आप प्रगटाइंदा। एक ओंकारा वड बलवाना, बल आपणा आप जणाइंदा। आदि निरँजण नूर महाना, नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। अबिनाशी करता देवे दाना, वस्त अमोलक इक्क वरताइंदा। श्री भगवान झुलाए निशाना, सच दुआरे आप उठाइंदा। पारब्रह्म प्रभ वेखे मार ध्याना, नेत्र
नैण ना कोए रखाइंदा। सचखण्ड दवार सोहे सच मकाना, सति पुरख निरँजण आपणी धार जणाइंदा। खेले खेल श्री भगवाना, आप आपणी कल वरताइंदा। जनणी जन बण बण जणे बाला, जन जणेंदी माई आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणी इच्छया जणया सुत, हरि शब्दी नाउँ रखाईआ। सचखण्ड दवारे आपे उठ, उठ उठ आपणी ख़ुशी मनाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी निहकर्मी निहकामी आपे गया तुट्ठ, आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो इच्छया एका एक वखाईआ। सो इच्छया सचखण्ड दवार, हरि साचा सच जणाइंदा। शब्द दुलारा कर त्यार, सति सतिवादी साचा हुक्म सुणाइंदा। बिन नेत्र नैण नैण उग्घाड़, अक्ख प्रतख इक्क वखाइंदा। जोती जोत दीपक बाल, अज्ञान अज्ञान ना कोए रखाइंदा। निरगुण निरगुण वसे नाल, सगला संग आप समझाइंदा। सचखण्ड दवारे पुरख अकाल, सच सिँघासण आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची इच्छया साची धर्मसाल आप बणाइंदा। धर्मसाला साचा धर्म, हरि साचा सच जणाईआ। सुत दुलारे तेरा नाउँ निहकर्मी कर्म, कर्म कांड ना कोए वड्याईआ। ना कोई गोत ना कोई वरन, वंडण विच कदे ना आईआ। परम पुरख प्रभ एका सरन, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। सतिगुर साहिब तरनी तरन, तारनहार हथ्थ वड्याईआ। मस्तक धूढ़ी टिक्का चरन, चरन चरनोदक मुख छुहाईआ। आदि पुरख घाड़न घड़न, घड़नहार इक्क हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका इच्छया दए जणाईआ। एका इच्छया सुत दुलारे, हरि शब्दी शब्द जणाइंदा। तेरा मेल अगम्म अपारे, आदि जुगादि आप कराइंदा। घर विच घर कर त्यारे, तेरा मन्दिर आप सुहाइंदा। थिर घर खोल्हे इक्क किवाड़े, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाहइंदा। कर किरपा अंदर वाड़े, सिर एका हथ्थ टिकाइंदा। आदि जुगादि करे गुफ़तारे, भेव अभेद आप सुणाइंदा । सति सतिवादी आदि जुगादी इक्क इकल्ला बोध अगाधी वाजां मारे, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा । सदा सुहेला इक्क इकेला तेरी पैज स्वारे, सदा सद आपणा संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया साचे सुत जणाइंदा। शब्द सुत उठ कर ध्यान, सचखण्ड निवासी आप जणाईआ। थिर घर दुआरा तेरा मकान, बेमुकाम आप बणाईआ। जिस दा दिसे ना किसे निशान, निशाना तीर ना कोए लगाईआ। एका हुक्म एका हुक्मरान, एका शहिनशाह करे सच्ची शहिनशाहीआ। एका दाता दानी देवे दान, दीनन आपणी दया कमाईआ। जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा तेरी झोली पाईआ। एका इच्छया कर परवान, साची सिख्या दए समझाईआ। सो पुरख निरँजण नौजवान, निरगुण निरगुण आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा एकँकार एका वार सुणाईआ। सुण संदेसा हरि निरँकार, शब्दी सुत सीस झुकाइंदा। तेरी इच्छया मेरा भण्डार, भण्डार तुट कदे ना जाइंदा। तेरा नाउँ मेरा वपार, दर तेरे हट्ट खुल्हाइंदा। तेरी किरपा मेरा सुधार, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। नित नवित सद मंगां तेरा दीदार, तेरी दीद मेरा रंग रंग नाल मिलाइंदा। तूं साहिब सुल्तान सच्ची सरकार, तेरा हुक्म मोहे भाइंदा। हउँ बरदा ख़ाक छार, बण सेवक सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी इच्छया साची भिच्छया झोली एका आपणी पाइंदा। तेरी इच्छया झोली पा, पुरख अबिनाशी शुकर मनाया। सचखण्ड दस्से तेरा थाँ, जिस दुआरे आसण लाया। थिर घर बैठा तेरे गीत लवां गा, गा गा आपणी ख़ुशी मनाया। तेरे चरन कँवल बिन नेत्र दरस लवां पा, आपणी तृष्ना तृखा बुझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, छोटा बाला मंग मंगाया। सुत दुलारा छोटा बाला, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। श्री भगवान तेरा खेल निराला, हउँ भेव ना जाणां राईआ। तेरी किरपा होया उजाला, निरगुण मिली नूर रुशनाईआ। तूं साहिब सदा गोपाला, गोबिन्द आपणी धार चलाईआ। आदि जुगादि बणें रखवाला, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क दृढ़ाईआ। साची सिख्या दृढ़ विश्वाश, विश्व धारी आप जणाइंदा। सुत दुलारे ना होणा उदास, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। निरगुण वेखे तेरा खेल तमाश, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। सति सतिवादी वसे पास, सगला संग निभाइंदा। तेरे अन्तर साची रास, बण गोपी काहन आप नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो इच्छया आप वखाइंदा। सो इच्छया लैणी वेख, शब्दी सुत जणाईआ। तेरा लहिणा बिन लेख रेख, रेख रूप ना कोए वड्याईआ। तेरा अन्तर तेरा मन्त्र लए वेख, वेखणहारा बेपरवाहीआ। थिर घर वसे तेरा देस, देवे माण वड्याईआ। तूं रहिणा सदा हमेश, मरन जम्मण ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत सुत समझाईआ। छोटे बाले चढ़या चा, चाउ घनेरा इक्क रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ मिल्या मलाह, खेवट खेटा बेड़ा लए चलाईआ। सति सरूपी देवे सति सलाह, साचे मार्ग आपे लाईआ। समरथ पुरख महिमा अकथ दए जणा, कथनी कथ करे पढ़ाईआ। साचे रथ दए चढ़ा, महांसारथी सेव कमाईआ। थिर घर दुआरे जिस मेरी बणत लई बणा, सो साहिब नज़र किसे ना आईआ। आदि आदि एका निष्अक्खर रिहा पढ़ा, आपणा भेव आप चुकाईआ। साचा वक्खर झोली रिहा पा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची भिच्छया इक्क वखाईआ। सो इच्छया शब्द दुलारे, हरि हरि आप जणाइंदा। तेरे खेल अगम्म अपारे, अलख अगोचर
आप कराइंदा। तेरे अंदर निरगुण धारे, जोती जोत डगमगाइंदा। तेरे अंदर नर निरँकारे, साचे आसण सोभा पाइंदा। तेरे गुण अपर अपारे, बण हट्टवाणा हट्ट चलाइंदा। तेरा खेल करे आप करतारे, करता आपणी करनी आप कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे दुलारे, त्रै त्रै एका रंग वखाइंदा। त्रैगुण माया तत्त भण्डारे, पंचम एका जोड़ जोड़ाइंदा। रवि ससि कर उज्यारे, किरन किरन किरन टिकाइंदा। मंडल मण्डप तेरे अखाड़े, लोआं पुरीआं नाच नचाइंदा। दो जहान पावे सारे, लोक परलोक आपणा राह चलाइंदा। त्रैभवन धनी तेरा काज आप स्वारे, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप वखाइंदा। साची इच्छया रखणी याद, हरि साचा सच जणाईआ। आदि जुगादि सुणे फ़रयाद, सचखण्ड वासी सच्चा माहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दाद, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता एका वस्त नाम अमोलक झोली पाईआ। करे खेल पत्तत पुनीता, निरगुण चलाए साची रीता, पंज तत्त मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण धाम वखाए इक्क अनडीठा, सरगुण तपे इक्क अंगीठा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाईआ। सति सतिवादी आदि जुगादी नर निरँकारा ठांडा सीता, घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे पर्दा दए उठाईआ। सुत दुलारे पर्दा खोल्ह, हरि साचा आप जणाइंदा। थिर घर दुआरे पए बोल, राग अनादी इक्क अल्हाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ तोले तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाइंदा। लख चुरासी कुण्डा देणा खोल्ह, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। सति पुरख निरँजण एकँकारा खेल अपारा सदा सुहेला रहे अडोल, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी एका कंडा तोलणहारा तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाइंदा। लख चुरासी करे घोल, बल बावन आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया एका एक जणाइंदा। साची इच्छया पुरख अबिनाशा, एका एक जणाईआ। लख चुरासी खेल तमाशा, ब्रह्म पारब्रह्म वेख वखाईआ। ईश जीव जगदीस पाए रासा, आत्म परमात्म कर कुड़माईआ। नौ दर रखे जगत वासा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मन मति बुध दए चतुराईआ। काया कफ़नी जानणहारा भेव खुलासा, पड़दा पड़दा विच रखाईआ। डूँग्घी कंदर पावे रासा, निरगुण निरगुण आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची इच्छया इक्क एका एक रखाईआ। साची इच्छया पंज तत्त, तत्तव तत्त तत्त जणाइंदा। लेखा जाणे रक्त बूंद रत्त, रत्ती रत्त रंग रंगाइंदा। करे खेल दाता दानी देवणहारा ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म एका घर जाए वस, बंक दुआरी बंक सुहाइंदा। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, कोटन कोटि भान मुख शरमाइंदा। अनहद नादी गाए जस, जस वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान खाणी बाणी हुक्मी हुक्म फिराइंदा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत एका एक एक भिच्छया आप वरताइंदा। सुत दुलारा चरनी ढह, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पारब्रह्म पुरख अबिनाशी आदि जुगादी एका रहे, रैहबर बणे सर्ब लोकाईआ। सदा सुहेला सति सतिवादी भाणा आपणा आपे सहे, सद भाणे आप समाईआ। सचखण्ड दवारे साचे बहे, सच सिँघासण डेरा लाईआ। एकँकारा सच जैकारा, साचा नाम बोले जै, जै जै आपणे नाउँ वड्याईआ। हरि का मन्दिर ना जाए ढह, सचखण्ड दवारा महल अटल मुनारा एका एक एक रुशनाईआ। सच संदेसा नर नरेशा शब्दी सुत तेरी धार अंदर कहे, कह कह आपणा हुक्म सुणाईआ। लेखा जाणे तूं मैं, मैं तूं एका रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणी इच्छया झोली पाईआ । साची इच्छया हरि करतार, शब्दी शब्द शब्द वरताइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा सहार, प्यार एका एक जणाइंदा। त्रैगुण माया तेरी धार, धार धार नाल मिलाइंदा। पंज तत्त तेरा विहार, बिवहारी आप कराइंदा। निरगुण सरगुण खोल्ह किवाड़, अंग अंग नाल मिलाइंदा। घर विच घर कर त्यार, तेरा मन्दिर आप सुहाइंदा। नौ दुआर वेखे जगत किवाड़, बन्द ताकी आप जणाइंदा। डूँग्घी भँवरी खेल अपार, सुखमन टेढी बंक सुहाइंदा। ईड़ा पिंगल पहरेदार, सेवादार सेव लगाइंदा। बेसबर प्याला कर त्यार, मदि जाम इक्क वखाइंदा। निझर झिरना ठंडा ठार, आत्म रस रस वखाइंदा। निज नेत्र देवे खोल्ह दीदार, जगत लोचण बन्द कराइंदा। बजर कपाटी जड़्ह दए उखाड़, साची हाटी आप जणाइंदा। कमलापाती हो त्यार, बण साकी खेल कराइंदा। अन्धेर राती मिटे धूआँधार, साचा चन्द आप चढ़ाइंदा। शब्दी सुत तेरा प्यार, सुरती सुरत नाल कराइंदा। अकाल मूर्त वेखणहार, मूल आपणा ना किसे जणाइंदा। लख चुरासी घट घट अंदर गृह गृह निर्मल दीआ कर त्यार, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। जोत निरँजण कर शंगार, वेखणहारा सच दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे तेरा घर, लख चुरासी अंदर आप बणाइंदा। सुत दुलारे तेरा गृह, घट घट अंदर आप बणाईआ। निरगुण हो के निरगुण बहे, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। मनमति ना सके कहे, बुद्धि चले ना कोए वड्याईआ। गुर शब्द जो तेरी चरनी ढहे, तिस मेलां सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत रिहा जणाईआ। सुत दुलारा मंगे मंग, हरि अग्गे सीस झुकाइंदा। मेरा रूप ना कोए रंग, रेख भेख ना कोए जणाइंदा। कवण बिध वसां संग, सारंगधर तेरा भेव कोए ना आइंदा। तुध बिनां होया नंग, सिर पर्दा ना कोए रखाइंदा। लख चुरासी अंदर पंच विकारा तेरा रचया जंग, जंगजू एका हुक्म वरताइंदा। अंदर मन्दिर लाई कंध, द्वैत पड़दा ना कोए उठाइंदा। कवण बिध तेरा गावां छन्द, सोहला ढोला इक्क प्रगटाइंदा। तुध बिन नार दुहागण होई
रंड, हरि जू कन्त नज़र कोए ना आइंदा । मेरी विच संसार पवे ना गंढ्ढ, शब्दी सुत प्रभ अग्गे झोली डाहइंदा। तेरा नूर निर्मल चन्द, शीतल शीतल धार वखाइंदा। आदि जुगादि इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाइंदा। कवण धार कर प्यार, लख चुरासी आर पार मेटां पन्ध, बण पाँधी सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ठाकर स्वामी हो बख्शंद, शब्दी सुत सुत आप दृढ़ाइंदा। बख्शिश करे हरि मेहरवान, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। आदि रचना खेल महान, नज़र किसे ना आईआ। लिख लिख देवे ना कोए ब्यान, सिफ्त करे ना कलम शाहीआ। वसणहारा सच मकान, बेमुकाम डेरा लाईआ। सति सतिवादी करनहारा सच निज़ाम, हुक्मी हुक्म इक्क सुणाईआ। शब्दी सुत देवे दान, दाता दानी बेपरवाहीआ। पंज तत्त तेरा निशान, ब्रह्म पारब्रह्म वड्याईआ। जोती जोत जोत महान, दीपक दीप दीप रुशनाईआ। जीव जीव ईश मिले साचा काहन, जगदीस खेल कराईआ। करां खेल विच जहान, देवां मात मात वड्याईआ। चौदां लोक होण हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नैण शरमाण, नेत्र सके ना कोए उठाईआ। बण भिखारी मंगण दान, भिक्खक बैठण डेरा लाईआ। तेरा नाउँ प्रगट करां वड बलवान, बल आपणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत गुर गुर तेरा नाउँ रखाईआ। शब्द सुत तूं साचा गुर, श्री भगवान आदि सुणाया। तेरा लेखा लिख्या धुर, ना कोई मेटे मेट मिटाया। मेरा नाउँ तेरी सुर, सुर ताल सुरत मिलाया। पुरख अकाल चरनी जाणा जुड़, जुड़ जुड़ आपणा बन्धन पाया। पारब्रह्म नूं तेरी लोड़, तुध बिन पारब्रह्म कम्म किसे ना आया। अबिनाशी करता वसणहारा अन्ध घोर, चन्द चांदना आपणा नूर लए प्रगटाया। निरगुण निरगुण बन्न्हे डोर, तन्दी तन्द ना कोए रखाया। आप बैठा रहे बण के चोर, सचखण्ड साचे मुख छुपाया। तेरा नाउँ पावे शोर, लोकमात डंक वजाया। करे प्रकाश काया गोर, डूँग्घी कवरी फोल फोलाया। एका उपर लाए होड़, काया सस्सा किला दए वखाया। एका होड़ा निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जाए बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी दुःख दए मिटाया। हँ ब्रह्म तेरे अग्गे देवे तोर, तुरया राग इक्क सुणाया। आप वखाए आपणा ज़ोर, ज़ोर रहिण कोए ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया एका शब्द सो पुरख निरँजण आप धराया। साचा शब्द आपे धर, धर धर वेख वखाइंदा। देवणहारा आपे वर, वर देदे ख़ुशी मनाइंदा। चुकावणहारा भउ डर, निर्भय आपणा नाउँ धराइंदा। सचखण्ड दवारे आपे खड़, थिर घर आपणी खेल रचाइंदा। लख चुरासी अंदर वड़, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। सुत शब्द तेरा खेल चेतन जड़, चात्रक तेरी तृखा आप बुझाइंदा। पंज तत्त तत्त लए फड़, फड़ फड़ आपणा बन्धन पाइंदा। रजो तमो सतो तोड़ गढ़्ह, गढ़्ह हँकारी
मेट मिटाइंदा। आपणी अग्नी तेरे प्रेम जाए सड़, तेरा प्रेम आपणी अग्न वखाइंदा। सच महल्ले जाए चढ़, आउँदा जांदा नज़र ना आइंदा। लोकमात खोल्ह ताक, पंज तत्त, ब्रह्म मति आपणा रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका इच्छा साचे शब्द झोली पाइंदा। शब्द सुत सच तेरी धार, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। वंडां वंड अपर अपार, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाइंदा। लख चुरासी कर त्यार, त्रै त्रै मेला मेल मिलाइंदा। चार चार दा वणज वपार, चारे मुख मुख सालाहइंदा। चार चार कर त्यार, चारे खाणी भेव चुकाइंदा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वसे वसणहार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणा राग अल्हाइंदा। सच सुगंधी एकँकार कमलापाती कँवल कँवल कर त्यार, झिरना निझर आप झिराइंदा। बूंद स्वांती ठंडी ठार, शीतल शीतल एका धार, बख्शश आपणी आपणे हथ्थ रखाइंदा। तेरा नाउँ रख गुर अवतार, पंज तत्त करां शंगार आत्म दीपक एका बाल, जोती जोत नाल मिलाइंदा। काया चोटी चढ़ खोल्हां दुआर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाला दीन दयाला सुत शब्द बणे दलाला, सच दलाली आप कमाइंदा। सच दलाली करे अकाल, अकल कला वड्याईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, थिर घर देवे माण वड्याईआ। सुंन अगम्म करनहारा पार, पारब्रह्म बेपरवाहीआ । तोड़नहारा जगत जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सुत शब्द नौ खण्ड पृथ्मी वखाए इक्क सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्क बणाईआ। तेरी चरन सरन रखाए काल महांकाल, काल तेरे नाउँ वड्याईआ। तेरा रूप वेख दयाल, दयालता आपणी दए समझाईआ। जुग जुग वेखे तेरा कमाल, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। तेरी वाग डोर लए संभाल, संभल संभल आपणा राह जणाईआ। जुग चौकड़ी चले अवल्लड़ी चाल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाईआ। गुर अवतार तेरा नाउँ दए सिखाल, सृष्ट सबाई करे पढ़ाईआ। तेई अवतार कर कर भाल, त्रैगुण मेला दए मिलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण रसना जिह्वा गाए बेमिसाल, आपणा मसला आप जणाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यारी वेखे हक़ हलाल, हक़ीक़त आपणा पड़दा लाहीआ। नूरी जल्वा इक्क जलाल, ज़ाहर ज़हूर इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया साचे सुत जुगा जुगन्तर सुहाए तेरी रुत्त, तेरी रुत्त आपणे नाम महकाईआ। साचे सुत कर विचार, हरि विचार विच ना आइंदा । तेरा नाउँ गुर अवतार, गुर गुर तेरा खेल कराइंदा। कलमा कलाम कर त्यार, कायनात आप पढ़ाइंदा। शरअ शरीअत वसे बाहर, शरअ आपणा हुक्म जणाइंदा। पंज तत्त पंज आधार, पंचम पंचम मेला हरि करतार, पंचम आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची इच्छया आप रखाइंदा। साची इच्छया चार जुग, जुग चौकड़ी आप जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी औध जाए पुग, जुग
जुग गेड़ा आप भुवाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सेवा लाए लुक लुक, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। कलयुग अन्तिम वेला आए ढुक, वेखणहारा ख़लक ख़ुदाईआ । नानक निरगुण दस्सणहारा साची ओट, ओट एका एक जणाईआ। पंच तत्त काया किला कोट, कोट बंक सुहाईआ। कबीर जुलाहा कहे निर्मल जगे जोत, जोती जाता करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत शब्द तेरी धार, गुर अवतार विच टिकाईआ। गुर अवतार तेरा रंग, पीर पैग़म्बर सोभा पाइंदा। पंज तत्त काया तेरी सेज पलँग, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। बोध अगाधा शब्द अगम्मी तेरा मृदंग, अनहद नादी सेव कमाइंदा। आर पार दो धार हरि निरँकार खण्डा जाए लँघ, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। शब्दी तूरा जोती नूरा वसे संग, सगला संग आप निभाइंदा। मेटणहारा भेख पखण्ड, परम पुरख खेल कराइंदा। खिचणहारा तीर कमंद, साचा चिल्ला हथ्थ उठाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत शब्द दुलारे, दस्से खेल हरि करतारे, कुदरत कादर आप जणाइंदा। कुदरत कादर दस्से भेव, अभेद आप जणाईआ। शब्द सुत साची सेव, चाकर चाक लगाईआ। करे खेल निहकेवल निहकेव, निहकर्मी आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। गा ना थक्के रसना जिहव, बत्ती दन्द ना सिफ्त सालाहीआ। पारब्रह्म प्रभ आदि जुगादि जुगा जुगन्तर साचा देव, नमो नमो करे पढ़ाईआ। अलख अलख अलख अभेव, अगोचर अगोचर सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया एका एक कराईआ। एका इच्छया हरि करतारा, शब्दी शब्द जणाइंदा। नौ नौ चार होए पार किनारा, नव सत्त ना कोए वड्याइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, रूप अनूप, आप वटाइंदा। लेखा जाणे गुर अवतारा, गुर गुर आपणा पड़दा लाहइंदा। खाणी बाणी अञ्जील कुरान वेखणहारा, वेख वेख पेख पेख पेखत आपणा रंग जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे तेरी इच्छा तेरा तेरी झोली पाइंदा। तेरी इच्छा अन्तिम पूर, हरि सतिगुर पूर कराईआ। निरगुण सरगुण हाज़र हज़ूर, हरि हरि एका रंग रंगाईआ। नाता तोड़ कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। नानक गोबिन्द साची धूढ़, गुर शब्द शब्द रमाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, मोह ममता माण मिटाईआ। हउमे हंगता तोड़ ग़रूर, ग़ुरबत सब दी दए गंवाईआ। पीर पैग़म्बर कर कर थक्के कसूर, सब दे उत्ते फ़तवा लाईआ। कलयुग त्रैगुण तत्त तपे तन्दूर, सांतक सति ना कोए कराईआ । जिस ने जल्वा तक्कया कोहतूर, सो मूसा ध्यान लगाईआ। मुहम्मद हड्डीआं होण चूर चूर, सदी चौधवीं रही विहाईआ। अल्ला राणी ना दिसे हूर, मुख घूँगट ना कोए उठाईआ। तेई अवतार आसा कर ना सके पूर, आसा पूर ना कोए कराईआ। भगत अठारां होए दूर, कबीर जुलाहा दए दुहाईआ। वरन बरन ज़ात पात
रही झूर, झंजट देवे ना कोए मिटाईआ। ईसा मिले ना कोए नूर, इस्म आज़म ना कोए वखाईआ। सतिगुर नानक कहे प्रभ सब में रिहा भरपूर, सब थाईं होए सहाईआ। गोबिन्द कहे मेरा पिता पुरख अकाल ज़रूर, दूजी ज़रूरत ना कोए रखाईआ। अमृत प्याला दिता सरूर, अठसठ तीर्थ रहे शरमाईआ। गुरमुख आसा करी पूर, पंचम आपणा जोड़ जोड़ाईआ। आत्म परमात्म दिता नूर, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। साहिब तुट्ठा होया हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा फेरा पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पुरख अबिनाशी होया रिहा मफ़रूर, बिन भगतां हथ्थ किसे ना आईआ। जिस नूं कहिन्दे वसदा दूर, सो सतिगुर नेरन नेर दसाईआ। पंच विकारा काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे चूरो चूर, नाम खण्डा इक्क उठाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सुच्च दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर तेरा धरवासा आदि जुगादि खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक वेखे चाँईं चाँईंआ। सतिगुर कहे शब्द गुर मीता, गोबिन्द देवे माण वड्याईआ। हरि का शब्द सदा अनडीठा, नज़र किसे ना आईआ। गोबिन्द प्याला जिस ने पीता, पीर पैग़म्बर बैठे सीस झुकाईआ। नानक धाम ठांडा सीता, जिस घर मिले सच्चा माहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त चलाए साची रीता, रीतीवान फेरा पाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार वरन जणाए इक्क प्रीता, परम पुरख बेपरवाहीआ। एका घर बहाए हस्त कीटा, राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी एका राग सुणाए गीता, पुरख अकाल ढोला गाईआ। जिस बणाईआं मन्दिर मसीतां, शिवदुआले मट्ठ सुहाईआ। सो साहिब घर घर अंदर परखणहारा नीता, निज घर बैठा डेरा लाईआ। गुरसिख ना मरया ना जीता, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। शब्द गुर सदा सदा सद मीता, मित्र प्यारा इक्क हो जाईआ। मुर्शद मुरीद मुरीद मुर्शद एका धाम डीठा, जिस धाम वसया हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो इच्छा सुत दुलारे एका तेरे हथ्थ फड़ाईआ। हरि की इच्छया शब्द हथ्थ, हरि शब्दी खेल कराइंदा। हरि की इच्छया नाउँ वथ्थ, नाउँ निरँकारा आप जणाइंदा। हरि की इच्छया महिमा अकथ, वेद कतेब भेव ना आइंदा। हरि की इच्छया सगल विसूरे गए लथ्थ, हरि जू हरिजन मेल मिलाइंदा । हरि की इच्छया हरि सतिगुर गुर गुर सरनी जाए ढट्ठ, ढह ढह शुकर मनाइंदा। हरि की इच्छया पंज तत्त, मन मति बुध नाल रलाइंदा। हरि की इच्छया निरगुण सरगुण कर प्रगट, लख चुरासी वंड वंडाइंदा। हरि की इच्छया घर घर निर्मल जोत दए रख, जोत निरँजण डगमगाइंदा। हरि की इच्छया तन कंदर अंदर मारे अनहद सट्ट, ठोकर आपणे नाम लगाइंदा। हरि की इच्छया पंच विकारा सत्थर बैठे घत्त, सफ़ा मलेछ ना कोए चलाइंदा। हरि की इच्छया उपजे ब्रह्म मत्त, पारब्रह्म प्रभ दया कमाइंदा। हरि की इच्छया ना उब्बले रत्त, बहत्तर
नाड़ ना अग्न तपाइंदा। हरि की इच्छया सगल विसूरे जायण लथ्थ, जो जन सतिगुर पूरे दरसन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे शब्द तेरा नाउँ सतिगुर मात समझाइंदा। शब्दी नाउँ सतिगुर मात, गुर अवतार तत्त कुड़माईआ। करे खेल बहु बिध भांत, भेव अभेद ना किसे जणाईआ। गा गा थक्के सारे गाथ, आदि अन्त ना कोए जणाईआ। सिफ्त करे ना कलम दवात, सेवा करे ना कलम शाहीआ। बनास्पत खोल्ह ना सकी आपणा ताक, अठारां भार ना भार तुलाईआ। पारब्रह्म प्रभ इक्को ज़ात, गुर गुर आपणी ज़ात जणाईआ। चरन चरन बंधाए नात, सरन सरन सरनाईआ। शब्दी शब्द साचा हाट, हरि शब्द गुरू खुलवाईआ। सरगुण निरगुण देवे दात, निरगुण दानी आप वरताईआ। मनमति मेटे नार कमज़ात, कुलखणी गृह रहिण ना पाईआ। गुरू शब्द जिस वसया साथ, तिस नानक गोबिन्द होए सहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण माया पंज तत्त तेई अवतार भगत अठारां ईसा मूसा मुहम्मद चार यार नानक गोबिन्द मंगदे गए प्यार, पुरख अकाल अन्तिम फेरा पाईआ। निहकलंक महांबली उतरे आपणी धार, मात पित जननी जन ना कोए रखाईआ। गोबिन्द कहे सम्बल वसे धाम न्यार, महल अटल उच्च करे रुशनाईआ। कल कल्की पावे सार, वेद व्यासा बण लिखार, पूत सपूता ब्राह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले कूक कूक गया जणाईआ। ईसा नेत्र रोवे गिरयाज़ारी करे ज़ारो ज़ार, मेरा ख़ुदाए मेरे पिच्छे फेरा पाईआ। मुहम्मद कहे मेरा यार मुकामे हक़ वसे परवरदिगार, मुख नक़ाब पड़दा दए उठाईआ। सदी चौधवीं आए हार, चौदां सद खेल करतार, ख़ुदी ख़ुदाए दए मिटाईआ। गोबिन्द सूरा प्रगट होए इक्क बलकार, नौ खण्ड पावे सार, सत्तां दीपां दए माण वड्याईआ। एका शब्द इक्क जैकार, एका नाद इक्क धुन्कार, एका रागी राग सुणाईआ। एका इष्ट देव गुर करतार, करता पुरख इक्क सरनाईआ। सतिजुग साची बन्न्हे धार, सति पुरख निरँजण हरिजन साचे सुत लए प्रगटाईआ। राती सुत्तयां दए दीदार, सुफन सखोपत जागरत तुरीआ आपणा खेल वखाईआ। ग़फ्लत विच करे बेदार, उल्फ़त आपणी आप समझाईआ। एका कलमा कर त्यार, मुरीद मुर्शद करे पढ़ाईआ। बीस बीसा हरि जगदीसा करे खेल आप निरँकार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सो इच्छा हरिभगत भण्डार, साचे सन्तां आप वरताईआ। सन्त जन किहा रसना दयो उच्चार, सो इच्छा लेख लिखाईआ। हरिसंगत तेरा वड्डा दरबार, जिस दरबार गुर अवतार पीर पैग़म्बर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका रूप वखाईआ।