पुस्तकालयभाग १२

१० भाद्रों २०१९ बिक्रमी सोहण सिँघ दे गृह मुंडी जुमाल ज़िला फिरोज़पुर

सुत शब्द तेरा सच दुआरा, धुर दरबारी आप बणाइंदा। सचखण्ड अंदर खोल्ह किवाड़ा, थिर घर तेरा दर उपाइंदा। जोती नूर कर उज्यारा, नूरो नूर नूर धराइंदा। साचे मन्दिर खेल अपारा, पुरख अबिनाशी आप वखाइंदा। सच संदेसा एका वारा, नर निरँकारा आप सुणाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर बेपरवाह बेऐब आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत तेरा घर गृह मन्दिर आप सुहाइंदा। साचा मन्दिर सुहाए आप, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण वेखे वड प्रताप, बेअन्त कन्त दए वड्याईआ। एकँकारा निष्अक्खर अक्खर कराए आपणा जाप, एकँकारा आप पढ़ाईआ। आदि निरँजण खोल्ह ताक, दीवा बाती कमलापाती दर घर साचे आप वखाईआ। अबिनाशी करता लहिणा देणा चुकाए बाकी आदि जुगादि, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। श्री भगवान सति सरूपी सति सतिवादी एका बणे सज्जण साक, सगला संग आप रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ बणे माई बाप, पिता पूत एका गोद सुहाईआ। एका बस्त्र एका खाट, एका सेजा दए वखाईआ। एका वस्त एका हाट, एका घर दए वड्याईआ। इक्क बंधाए साचा नात, नाता बिधाता जोड़ जोड़ाईआ। शब्दी शब्द तेरी साची ज़ात, निरगुण निरगुण आपणे हथ्थ रखाईआ। वेखणहारा खेल तमाश, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश गगन गगनंतर तेरी रास रचाईआ । लख चुरासी कर प्रकाश घर घर वेखे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। पंज तत्त तेरा दासी दास, त्रै त्रै लेखा लेखे लाईआ। हुक्मे अंदर पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशां आप फिराईआ। करे खेल शहिनशाह शाहो शाबाश, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। सदा सुहेला इक्क इकेला प्रगट होए साख्यात, दर घर साचे आपणा वेस वटाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी थिर घर वेखे मार झात, घर घर विच पर्दा दए उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत दुलारे एका वस्त वस्तू हरि वरताईआ। साची वस्त साची दात, हरि साचा सच वरताइंदा। आदि जुगादि बन्न्हे नात, नाता बिधाता ना कोए तुड़ाइंदा। ख़ालक ख़लक मख़लूक वेखे खेल तमाश, बेऐब आपणा भेव चुकाइंदा। परवरदिगार बणे सज्जण साक, साहिब सुल्तान आपणी दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण वखाए एका घाट, साचे पत्तण डेरा लाइंदा । आत्म पारमातम ब्रह्म पारब्रह्म वेखे वाट, ईश जीव पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत शब्दी आप जणाइंदा। शब्द सुत वेख उठ बल धार, बलधारी आप जणाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, निरगुण सरगुण देवे माण वड्याईआ। तेरा लेखा विच संसार, वड संसारी आप चुकाईआ। तेरा लेखा शब्द दुलार, थिर दरबारे दए वड्याईआ। घर घर अंदर कर

त्यार, साचा मन्दिर आप सुहाईआ। आत्म सेजा बैठ निरँकार, निरगुण आपणा रंग रंगाईआ। सारंग सारंगा बिन तन्द सतार, अनहद नादी नाद सुणाईआ । ब्रह्म ब्रह्मादी भेव न्यार, सति सतिवादी करे पढ़ाईआ। बोध अगाधी नाद धुन्कार, धुंन आत्मक एका राग अल्हाईआ। शब्दी शब्द शब्द वणजार, शब्द वणजारा एका हट्ट खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी धार आप समझाईआ। शब्दी धार हरि हरि आसा, आसा आसा विच मिलाइंदा। शब्दी धार खेल प्रकाशा, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। शब्दी धार साचे मन्दिर करे वासा, थिर घर साचे डेरा लाइंदा। शब्दी प्यार पृथ्मी आकाशा, गगन मंडल मण्डप आपणा रंग वखाइंदा। शब्दी प्यार पवण स्वासा, लख चुरासी विच रखाइंदा । शब्दी आधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत अबिनाशी अचुत्त आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। खोल्हे भेव हरि करतारा, कुदरत कादर दए जणाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए मुकाईआ। आदि अन्त मेरा विहारा, मध खेल गुरू अवतार गुर गुर आपणी सेव लगाईआ। शब्दी शब्द सच भण्डारा, ब्रह्म ब्रह्मांड आप वरताईआ। शास्त्र सिमरत वेद दए आधारा, अञ्जील कुरान सिफ्त सालाहीआ। खाणी बाणी बोल जैकारा, ढोला सोहला इक्क सुणाईआ। आपे वसे सब तों बाहरा, बेऐब नाम ख़ुदाईआ। एका नाउँ वणज वपारा, चौदां लोक हट्ट चलाईआ। चौदां तबक तबक अखाड़ा, साचा सबक इक्क पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत वसाए तेरा घर घर मन्दिर देवे वड्याईआ। शब्द सुत तेरा साचा मन्दिर, हरि साचा सच वसाइंदा। लख चुरासी डेरा अंदर, घर घर सेज सुहाइंदा । वेखणहारा अन्धेरी डूँग्घी कंदर, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाइंदा। तोड़नहारा कूड़ा जंदर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी सुत आप सालाहइंदा। शब्द सुत सिफ्त सलाह, सलाहगीर आप जणाईआ। आदि जुगादि जुग जुग मलाह, गुर अवतार पीर पैग़म्बर बण बण सेव कमाईआ। भगत भगवन्त ध्यान लगा, ध्यान ध्यान विच रखाईआ। नाम निधान ज्ञान दृढ़ा, इष्ट दृष्ट इक्क खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी काल विहा, कोटन कोटि चरनां हेठ दबाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेस वटा, वेखे चाँईं चाँईंआ। नौ नौ चार पन्ध मुका, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा फेरा पाईआ। दो जहानां डेरा ढाह, साचा घर इक्क वसाईआ। सच संदेसा नर नरेशा अगम्म अथाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दुलारे देवे वर, वर दाता सच्चा माहीआ। देवे वर पुरख समरथ, शब्द दुलारा ख़ुशी मनाइंदा। दो जहान चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। लख चुरासी पाए नथ्थ, तन्दी तन्द ना कोए बंधाइंदा। पंज तत्त अंदर निरगुण वस, सरगुण आपणा रंग रंगाइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, गुर गुर आपणा वेस वटाइंदा। साचे मंडल पावे रास,

निरगुण गोपी काहन नचाइंदा। तख्त निवासी शाहो शाबाश, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। शब्द सुत तेरे वसे पास, परम पुरख विछड़ कदे ना जाइंदा। सदा सुहेला इक्क इकेला आदि जुगादि तेरी पूरी करे आस, निरासा रूप ना कोए वखाइंदा। सच संदेसा देवे ख़ास, नाउँ निरँकार आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दुलारे तेरा माण आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा माण रखे हथ्थ निरँकार, निरगुण निरगुण दया कमाईआ। जुग चौकड़ी कर कर पार, गुर अवतार सेव लगाईआ। पीर पैग़म्बर मंगण धूढ़ी छार, मस्तक टिक्का एका लाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। त्रैगुण रोवे ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। पंज तत्त होए ख़ुआर, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश ना कोए वड्याआ। कागद कलम ना कोए विचार, लिख लिख लेख शाही ना कोए मुकाईआ। गुर अवतार करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पीर पैग़म्बर कहिण मददगार, सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। मुकामे हक़ वसे सांझा यार, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। जल्वा नूर नूर ज़हूर खेल करे अपर अपार, महबूब मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मिहबान बीदो बी खैर या अल्ला, अज़मतो अज़मत खेल करे बेपरवाहीआ। बेनज़ीर शाह हकीर, तेरी तकदीर तेरी तकसीर तेरी तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दुलारे वखाए तेरा घर, दर मन्दिर कर आप जणाईआ। दर दुआर कीता साचा चाओ, हरि शब्दी सीस झुकाइंदा। पुरख अबिनाशी फड़ फड़ बांहों, सचखण्ड दवारे आप फिराइंदा। ना कोई पिता ना कोई माउँ, बालक गोद ना कोए सुहाइंदा। करे खेल अगम्म अथाहो, अलख अलखना आपणी अलख लगाइंदा। आदि जुगादि करनहारा सच न्याउँ, नौबत आपणे नाम वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी एका घर वड्याइंदा। शब्द सुत छोटा बाला, घर साचा वेख वखाईआ। एका दिसे हरि गोपाला, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती दीपक एका बाला, तेल बाती ना कोए टिकाईआ। एका मार्ग दस्से सुखाला, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। नज़र ना आए काल महांकाला, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाला, धर्म दुआरा इक्क बणाईआ। आदि जुगादि करे प्रितपाला, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। आपे फल आपे डाल्हा, पत्त टहिणी आप महकाईआ। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी निहकर्मी चले अवल्लड़ी चाला, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द शब्द प्रगटाईआ। शब्द गुर शब्द अवतार, हरि शब्दी शब्द जणाइंदा। शब्द नाद शब्द धुन्कार, हरि शब्द राग अल्हाइंदा। शब्द मेला सच दरबार, शब्द गुर चेला रूप वटाइंदा। शब्द सज्जण सुहेला पावे सार, समरथ महिमा अकथ आप दृढ़ाइंदा। गुर शब्द वसे धाम न्यार, धाम आपणा आप प्रगटाइंदा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत आप सालाहइंदा। शब्द सुत हरि साची सेव, एका एक लगाईआ। आदि जुगादी अलख अभेव, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। दाता दानी वड देवी देव, देवत सुर होए सहाईआ। महल अटल वसे निहकेव, निहचल आपणा धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी तेरा रंग रंग लए प्रगटाईआ। शब्द सुत तेरा साचा रंग, निरगुण आपणा रंग जणाइंदा। सति सरूप सूरा सरबंग, सैभं ना रूप वटाइंदा। अन्तर अन्तर इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाइंदा। कर प्रकाश बिन सूरज चन्द, नूरो नूर डगमगाइंदा। सति सुगंधी दए सुगंध, वासना विश्व आप रखाइंदा। सचखण्ड निवासी थिर दुआर मुकाए पन्ध, बण पाँधी फेरा पाइंदा। पिता पूत देवे एका गंढ्ढ, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। गीत सुहागी साचा छन्द, हरि निरँकारा आप जणाइंदा। साहिब दयाल ठाकर स्वामी हो बख्शंद, बख्शश आपणी आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे तेरा रूप धराइंदा। सुत शब्द तेरा साचा रूप, रेख नज़र कोए ना आईआ। तेरा वासा चारे कूट, दहि दिशा तेरी वड्याईआ। गुर अवतार तेरा ताणा पेटा सूत, सूत्र धारी आप बणाईआ। पंज तत्त तेरा कलबूत, काया बंक बंक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए जणाईआ। साचा लेखा श्री भगवन्त, आदि पुरख आप जणाइंदा। शब्द सुत तेरी साची बणत, सो पुरख निरँजण आप बणाइंदा। निरगुण निरगुण खेल नार कन्त, कन्त कन्तूहल संग रखाइंदा। लख चुरासी जीव जंत, जीवण जुगत इक्क दृढ़ाइंदा। सदा सुहेला साचा मंत, मन्त्र आपणा नाम दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा नाउँ आप रखाइंदा। सो पुरख निरँजण नाउँ रख, रख्या आपणी आप कराईआ। हं हं कर प्रतख, पारब्रह्म दए समझाईआ। एका नेत्र एका अक्ख, एका इष्ट गुरदेव मनाईआ। एका नूर इक्क प्रकाश, एका घर करे रुशनाईआ। एका खेल इक्क तमाश, एका वेखे चाँईं चाँईंआ। एका मंडल एका रास, एका गोपी काहन नचाईआ। एका आदि पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता इक्क अख्वाईआ। एका खेले खेल पृथ्मी आकाश, प्रिथम आपणा नाउँ प्रगटाईआ। एका लख चुरासी देवे पवण स्वास, स्वास स्वासां विच समाईआ। एका गुर अवतार पीर पैग़म्बर पंज तत्त देवे धरवास, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाईआ। एका एक शब्द गुर तेरी पूरी करे आस, तृष्ना अवर ना कोए वधाईआ। एथे ओथे दो जहान त्रैभवण देवे साथ, सगला संग निभाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पूजा पाठ, पूरन ब्रह्म करे पढ़ाईआ। वेखणहारा तीर्थ ताट, सर सरोवर डेरा लाईआ। तेरी रचना मन्दिर मस्जिद माठ, शिवदुआले बंक वड्याईआ। शास्त्र सिमरत तेरी गाथ, पुराण अठारां पुराणी करे पढ़ाईआ। गीता ज्ञान तेरा घाट, घर घर दए समझाईआ। अञ्जील

कुरान तेरा साक, तीस बतीसा बन्धन पाईआ। खाणी बाणी खेल तमाश, धुर संदेसा शब्द अल्हाईआ। आदि जुगादि तेरा निवास, निज घर निज आत्म निज मन्दिर दए समझाईआ। भगत भगवन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत तेरा साचा घर, थिर दरबारा आप बणाईआ। थिर दरबारा तेरा गृह, गृह मन्दिर आप समझाइंदा। पुरख अबिनाशी एका रहे, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। सचखण्ड निवासी साचे तख्त बहे, सीस जगदीस आपणे ताज टिकाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भाणे अंदर करे खै, थिर कोए नज़र ना आइंदा। रसना जिह्वा गीत गोबिन्द निरगुण सरगुण अकथ कहाणी आपे कहे, कह कह आपणी धार आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा आपणा आप वखाइंदा। सुत दुलारा कर निमस्कारा, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। आदि पुरख तेरा खेल अपार, हउँ बालक जाणां ना राईआ। दर दरवेश बण भिखार, अग्गे झोली डाहीआ। लेखा लिख धुर दरबार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरे हुक्मे अंदर करां कार, करनी किरत इक्क कमाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड महल्ल लवां उसार, लोआं पुरीआं बणत बणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर उज्यार, त्रै त्रै मेला सहिज सुभाईआ। पंज तत्त कर अखाड़, लख चुरासी नाच नचाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेखणहार, वेख वेख आपणी ख़ुशी मनाईआ। परा पसन्ती मद्धम बैखरी बोल जैकार, जै जैकारा एका लाईआ। ब्रह्म वेता कर उज्यार, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। विष्नूं विश्व दे भण्डार, वास्तक आपणा रंग रंगाईआ। शंकर देवे इक्क हुलार, शरअ सब दी आप मिटाईआ। लख चुरासी कर त्यार, त्रैगुण एका बन्धन पाईआ। पंचम पंच पंच अखाड़, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। प्रगट कर गुर अवतार, गुर गुर शब्द नाम वड्याईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। पीर पैग़म्बर दे सहार, अल्फ़ ये करे पढ़ाईआ। मुख नक़ाब पड़दा दए उतार, महबूब सति सबूत आपणा आप वखाईआ। तेरा कलमा सच्ची गुफ़तार, गुफ़त शुनीद करे पढ़ाईआ। रहिमत कर आप निरँकार, रहिमान तेरी वड्याईआ । तेरे हुक्मे अंदर खेल करां संसार, जग सागर वेख वखाईआ। तेई अवतारां दे आधार, तरह तरह आप समझाईआ। भगत अठारां आप उठाल, नित नवित वेस वटाईआ। ईसा मूसा बण दलाल, जगत दलाली इक्क कमाईआ। मुहम्मद आपणा रंग वखाल, हक़ीक़त आपणे रंग रंगाईआ। पर्दानसीं बेमिसाल, पर्दा आपणा आप उठाईआ। नानक निरगुण वखाए सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, हरि शब्द शब्द समझाईआ। एका दीपक जोती बाल, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। सुरती सुरत सुरत संभाल, मूर्त अकाल कर कुड़माईआ। दीना बंधप दीन दयाल, दया रूप रूप समझाईआ। नाता तोड़ जगत जंजाल, जीवण जुगत दए वड्याईआ। चरनां हेठ दबाए काल महांकाल, महांकाल आप वखाईआ। गोबिन्द

सूरा साचा लाल, पूत सपूता आपे जाईआ। शब्द सुत तेरा खेल कमाल, आदि जुगादि सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप वखाईआ। अन्त प्रीती निभे नाल, मध विच ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सुत दुलारा सुण सुण गीत, घर आपणे ख़ुशी मनाइंदा। पारब्रह्म प्रभ मिल्या मीत, मित्र प्यारा इक्क अख्वाइंदा। जुग जौकड़ी चले रीत, दो जहान आप चलाइंदा। करे खेल साहिब अनडीठ, नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। बैठा रहे सदा अतीत, त्रैगुण फंद ना कोए वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर इक्क सुणाए सुहागी गीत, साचा ढोला इक्क अल्हाइंदा। जगत विहारा मन्दिर मसीत, शिवदुआला मट्ठ बणाइंदा। जन भगतां वसे सदा चीत, चित वित ठगौरी कोए ना पाइंदा। निरगुण सरगुण वेखणहारा नीत, नीतीवान दया कमाइंदा। लेखा जाण हस्त कीट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर तेरा माण रखाइंदा। शब्द गुर गुर साचे उठ, हरि सतिगुर आख सुणाया। सो पुरख निरँजण रिहा तुट्ठ, तुट्ठ आपणी दया कमाया। हरि पुरख निरँजण जाम प्याए एका घुट्ट, अतोट अतुट वरताया। एकँकारा तेरा नूर वखाए निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर ना कोए प्रगटाया। आदि निरँजण निर्मल जोत, नूर नुराना नूर रुशनाया। अबिनाशी करता तेरा घर वखाए साचा किला कोट, छप्पर छन्न ना कोए छुहाया। श्री भगवान तेरा साहिब इक्को बहुत, जुग जुग सच निशान दए झुलाया। पारब्रह्म प्रभ वेखे ओत पोत, शब्द सुत पूत सपूता गले लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा माण दो जहान आप रखाया। सुत शब्द चरनी लाग, लागत आपणी ख़ुशी मनाया। मेरा होया वड वड भाग, वड भागी मिल्या सच्चा माहीआ। घर मन्दिर जगाया चिराग़, दीवा बाती ना कोए टिकाईआ। थिर घर बणया सज्जण साक, बन्धन बंधप ना कोए रखाईआ। पत्तत पुनीत पाकी पाक, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। आप सुणाए आपणी गाथ, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दीनन आपणी दया कमाईआ। दीनन होए दयाल आप, बाला बाली बुध जणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी तेरा वड प्रताप, पुत्त पोतर रूप वटाइंदा। गुर अवतार करन तेरा जाप, रसना जिह्वा नाल हिलाइंदा। बत्ती दन्द दन्द अलाप, भेव अभेदा आप सुणाइंदा। अक्खर अक्खर पूजा पाठ, वक्खर वक्खर धार बनाइंदा। आत्म परमात्म साचा नात, नाता बिधाता जोड़ जोड़ाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म वेखे खेल तमाश, लख चुरासी डेरा लाइंदा। ईश जीव जगदीस पूरी करे आस, निरासा रूप ना कोए वटाइंदा। गुर शब्द तेरा इक्को ताक, हरि सतिगुर आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि जणाया भविख्त वाक्, अन्त पूरा आप कराइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर विष्न ब्रह्मा शिव कोई ना सके लिख कलम दवात, शाही लेख ना कोए जणाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त

सारे कह कह जोड़न हाथ, हरि की हाथ किसे ना आईआ। रसना जिह्वा कर कर जस, जस वेद पुराण सुणाईआ। सत्त समुंदर रोवे मस, सत्त सागर देण दुहाईआ। नेत्र रोवण तत्त अठ, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। हरि का शब्द हर घट रिहा वस, बिन सतिगुर नज़र किसे ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग निरगुण सरगुण कर प्रगट, सरगुण देवे माण वड्याईआ। अन्तिम सारे गल विच पल्लू पा पा वास्ता गए घत्त, तेरे अग्गे ना कोए चतुराईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, तेरी इक्को ओट तकाईआ। खाली हथ्थ दिसण सक्ख, बिन हरि नामे संग ना कोए जाईआ। पुरख अबिनाशी अग्गे हो के वेखे आप समरथ, सहिज सहिज आपणा गुण जणाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर प्रभ सरनाई जायण ढट्ठ, ढह ढह आपणा सीस झुकाईआ। तेरा नूर तेरी रत्त, बिन रक्त बूंद वड्याईआ। तेरा ज्ञान तेरी मति, तेरे मन्दिर इक्क पढ़ाईआ। लख चुरासी खेड़ा भट्ठ, पंज तत्त रहिण ना पाईआ। निरगुण दुआरे निरगुण हो के आए नट्ठ, सरगुण नाता मात तुड़ाईआ। अगला मार्ग साचा दस्स, कवण बिध मिले वड्याईआ। इकवन्जा बवन्जा आपणे चरना हेठां दए झस्स, सिर सके ना कोए उठाईआ। बहत्तरां होए आपे वस, बहत्तर नाड़ करे कुड़माईआ। सत्तरां मार्ग आपे दस्स, सति सतिवादी सिफ़रा रूप वटाईआ। चुहत्तरां पूरी करे आस, चौथे युग सत्त दीप दए वड्याईआ। गुर अवतारां चरन दुआरे सद्द, सद्दा एका नाम दिवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखो आपणी हद्द, दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। अकाल पुरख दी इक्को यद्द, दूजा बंस ना कोए बणाईआ। अन्तिम सारे गए छड्ड, शरअ संग ना किसे रखाईआ। खाली दिसण हड्ड, हदूद अरबा वंड ना कोए वंडाईआ। यामबीन मुबीन मिले जीव जंत सच्चा रब्ब, रबी उलसानी जमादउलसानी आपणा जल्वा ना कोए दरसाईआ। नानक निरगुण वसे सचखण्ड, सच दुआरे सोभा पाईआ। गोबिन्द फड़ तेज़ चण्ड प्रचण्ड, चण्डका एका रूप वखाईआ। शब्द गुर विच वरभण्ड, साची भंडी रिहा पाईआ। प्रभ मेटणहारा भेख पखण्ड, दोए दोए आपणा खेल कराईआ। लख चुरासी होई रंड, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। साध सन्त घर घर रहे मंग, खाली झोली रहे वखाईआ। किसे ना मिल्या परमानंद, परम पुरख ना कोए मिलाईआ। काया कूड़ कुड़यारा जूठ झूठ खाधा गंद, सच सुच्च ना कोए वखाईआ। माणस जन्म ना मुक्या पन्ध, मनुश देवे ना कोए वड्याईआ। गा गा थक्के बत्ती दन्द, रसना जिह्वा होई हल्काईआ। गुर शब्द ना मिल्या सूरा सरबंग, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। सच सरोवर नहा पाए ना कोई ठंड, अठसठ अग्नी अग्न तपाईआ। टुट्टी देवे ना कोई गंढ्ढ, नाम गंढ्ढ ना कोए रखाईआ। कलयुग मेटे ना कोई झूठी कंध, दूई द्वैत ना कोए हटाईआ। आत्म परमात्म ना गाए सुहागी छन्द, ब्रह्म पारब्रह्म ना कोए सरनाईआ। शब्द सुत तेरी पूरी मंग, सो पुरख निरँजण अन्त कराईआ।

लख चुरासी तोड़ घमंड, घुंमण घेरी एका पाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कोई ना दिसे संग, बैठे संग तजाईआ। जीव जंत भागांमंद, काग बुद्धि काग कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर तेरा खेड़ा दए वसाईआ। शब्द गुर तेरा वसे खेड़ा, हरि कलयुग अन्त वसाइंदा। चार वरन दा चुक्के झेड़ा, चारों कुण्ट रंग रंगाइंदा। चार युग दा बन्न्हे बेड़ा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाइंदा। चार वेद दा चुक्के झेड़ा, चार युग ना वंड वंडाइंदा। चार खाणी चार बाणी लहिणा देण मुकाए हेरा फेरा, फेरा एका वार पाइंदा। आत्म परमात्म कहे तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा एका घर सुहाइंदा। सो पुरख निरँजण नेरन नेरा, हँ ब्रह्म डेरा आपे ढाहइंदा। सोहँ शब्द एका रंग रंगाए सञ्झ सवेरा, दिवस रात ना रूप वटाइंदा। भगत भगवन्त करे हक़ नबेड़ा, हक़ो हक़ वेख वखाइंदा। आपणी करनी बध्धा बेड़ा, हरि जू आपणे कंध उठाइंदा। गुर शब्दी चाओ घनेरा, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। पुरख अबिनाशी शेर दलेरा, शहिनशाह आपणी सेव कमाइंदा। लख चुरासी भुलाए कर कर हेरा फेरा, हरि के पौड़े ना किसे चढ़ाइंदा। जन भगतां उपर करे आपणी मेहरा, मेहर नज़र बेनज़ीर आप उठाइंदा। कूड़ी क्रिया भरमां ढाए ढेरा, ढाह ढाह माटी ख़ाक मिलाइंदा। आत्म परमात्म देवे गेड़ा, मन मनुआ मुख भुवाइंदा। गुर शब्द तेरा सच घर वसेरा, हरि साचा आप वसाइंदा। कलयुग अन्तिम मुक्के झेड़ा, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान दो जहान पावे घेरा, ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग निरगुण सरगुण खेल वेखदा रिहा कर कर वड्डा जेरा, ज़ेर ज़बर बेसबर ना कोए जणाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट हो के करे आप नबेड़ा, निज घर आपणा डेरा लाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल सर्ब जीआं घट वसे नेरन नेरा, गुरमुख विरले निज नेत्र नज़री आइंदा। सोहँ रूप तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा भेव मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर वेखे साचे घर, घर बंक दुआर एकँकार गुरमुख मन्दिर आप सुहाइंदा।

११ भाद्रों २०१९ बिक्रमी बाग़ीचा सिँघ दे गृह मुंडी जुम्माल ज़िला फिरोज़पुर

आदि जुगादि जुग जुग मार्ग मग, हरि पन्थी पन्थी जणाइंदा। सुत शब्द घर साचे सद्द, सद्दा एका वार समझाइंदा। थिर घर तेरी वंडी हद्द, सचखण्ड आपणा आसण लाइंदा। आपणी कुक्खों आपे कढ्ढ, साचे मन्दिर आप बहाइंदा। निरवैर पुरख बणाई यद्द, बंस आपणा आप वड्याइंदा। ना कोई जाणे निक्का वड्डा कद्द, लेखा गणत ना कोए गणाइंदा। बोध अगाध आपणा नद, नाउँ निरँकार आप सुणाइंदा। वस्त अमोलक एका वंड, ख़ाली झोली आप भराइंदा। कर खेल पुरख

समरथ, समरथ आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत माण रखाइंदा। शब्दी सुत तेरा राह, हरि रैहबर आप जणाईआ। ठाकर स्वामी दया कमा, दर घर साचे दए वड्याईआ। कागद कलम ना कोए शाह, शहिनशाह आपणा लेख लिखाईआ। बिन चप्पू बेड़े बणे मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। थिर घर दुआरे दए वसा, आप आपणा बन्धन पाईआ। तेरा डंका आपणा नाउँ दए वजा, वाह वाह आपणा गीत अल्हाईआ। साचा खेल दए खला, खेलणहारा इक्क हो जाईआ। निरगुण सरगुण वेस वटा, वास्ता आपणे नाल मिलाईआ। करे खेल बेपरवाह, परदे अंदर मुख छुपाईआ। बरदा बणे आप ख़ुदा, ख़ुद साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर समरथ हथ्थ टिकाईआ। मार्ग पन्थ हरि जू दस्स, शब्दी सुत सुत वड्याइंदा । जोती नूर मेरा प्रकाश, प्रकाश तेरी धार वखाइंदा। बिन इच्छया रखणी आस, बिन आसा आसा पूर कराइंदा। बिन सुआसां रखणा याद, स्वास स्वासी आपणा खेल वखाइंदा। सदा सुहेला इक्क इकेला साहिब सतिगुर वसे पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। एका पत्तण एका घाट, तट किनारा इक्क वखाइंदा। इक्क सरोवर मारे ठाठ, लहर लहर नाल टकराइंदा। एका दीवा बाती करे प्रकाश, कमलापात कँवल नैण नैण खुल्हाइंदा। आदि जणाए आपणी गाथ, अन्त आपे वेख वखाइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, मंडल मण्डप रास रचाइंदा। सुत शब्द तेरी साची शाख़, शरअ आपणी आप बणाइंदा। जिउँ भावे तिउँ लए राख, रखणहारा नज़र किसे ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर घाड़न घड़ त्रिलोकी नाथ, अनाथ अनाथां दया कमाइंदा। शब्द सालाही बेपरवाही इक्क सुणाए आपणी गाथ, सच संदेसा सद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक्क लगाईआ। शब्द सुत मार्ग सच्च, आदि पुरख पुरख जणाइंदा। लख चुरासी खेल काया माटी कच्च, गगरी समग्री आप टिकाइंदा। त्रैगुण माया रखे आंच, अग्नी तत्त तत्त तपाइंदा। सरगुण अंदर निरगुण रच, रच रच आपणा मुख छुपाइंदा। अगम्म अथाह बेपरवाह सच महल्ले आपे नच्च, बण नटुआ रास वखाइंदा। बोध अगाधी शब्द अनादी नाउँ निरँकारा गाए जस, जस आपणा आप सुणाइंदा। पुरख पुरखोतम आपणे अन्तर हो के वस, वस आपणा ना कोए जणाइंदा। सच संदेसा देवे हस्स हस्स, नर नरेशा आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत तेरा साचा राह, हरि रैहबर आप जणाइंदा। कवण राह दस्स भगवान, दर बैठा सीस झुकाईआ। शब्द सुत बाल अञ्याण, तेरी सार कोए ना आईआ। नेत्र नैण नैण शरमाण, शरअ शरअ ना कोए वड्याईआ। चरन कँवल कँवल ध्यान, कँवल नैण नैण मिलाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान एका मंगां साचा दान, खाली झोली अग्गे डाहीआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी

आदि जुगादी तेरा वेखां इक्क निशान, दूजी वस्त नज़र कोए ना आईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरा दरस दरस महान, दीद दीद दीद कराईआ। मेरी हरस ना कोए पीण खाण, तृष्ना होर ना कोए जणाईआ। आदि जुगादि सद मन्नां तेरी आण, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। कर किरपा साहिब भगवान, रहिमत आपणी आप जणाईआ। परवरदिगार तेरा नूर महान, जल्वा नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ ढह प्या सरनाईआ। सरन सरनाई आपे ढट्ठ, शब्द सुत सीस झुकाइंदा। तूं साहिब सुल्तान पुरख समरथ, तेरा अन्त कोए ना आइंदा। तेरे मन्दिर बह बह गावां तेरा जस, तेरा जस आपणे विच समाइंदा। तूं मार्ग देणा हस्स हस्स, हँस मुख तेरा नाउँ वड्याइंदा। तेरे नाम दुहाई दरोही दर तेरे आया नस्स, अवर पन्ध ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर एका मंग मंगाइंदा। दर मंगां मंग दोए जोड़, जोड़ जोड़ वास्ता पाईआ। पुरख अबिनाशी तेरी लोड़, तुध बिन तेरा सुत कम्म किसे ना आईआ। एका देणा साचा घोड़, रास आपणे हथ्थ रखाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर निरगुण निरगुण जाणा बौहड़, सरगुण सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दे मति आप समझाईआ। देवे मति सच असीस, हरि जू हरि हरि दया कमाइंदा। करे खेल साहिब जगदीस, जगदीसर आपणी धार चलाइंदा। एका छत्र झुल्ले साचे सीस, पुरख अकाल आप टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह शहिनशाह शाहो शाबाश, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। सुत शब्द उठ मार ध्यान, हरि साचा सच जणाइंदा। सचखण्ड दा सच निशान, पुरख अबिनाशी चरनां हेठ रखाइंदा। थिर घर मन्दिर कर परवान, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दे दे दान, त्रै पंज तेरी झोली पाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज खोल्ह दुकान, वस्त अमोलक एका हट्ट वरताइंदा। लख चुरासी बण बण वेखे साचा काहन, घर घर आपणा डेरा लाइंदा। नाद शब्द धुंन धुन्कान, राग अनादी नाद वजाइंदा। अनहद सेवा करे महान, बण सेवक सेव कमाइंदा। सच संदेसा देवे आण, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। निरगुण निरगुण सरगुण सरगुण करे पहचान, बेपहचान आपणे उपर पड़दा पाइंदा। करे खेल विच जहान, दो जहानां वाली आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत तेरी सुहाए रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप सुहाइंदा। साची रुत्तड़ी सोहे बसन्त, हरि साचा सच सुहाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, भगवन आपणा राह चलाईआ। एका नाउँ मणीआ मंत, मन्त्र आपणा नाउँ समझाईआ। आदि जुगादि रहे जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणा खेल कराईआ। करे खेल खेल बेअन्त,

बेअन्त वड वड्याईआ। आप बणा तेरी बणत, घड़न भन्नणहार वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह एका वार समझाईआ। साचा राह गुरू गुर अवतार, गुर गुर भेव चुकाइंदा । पंज तत्त काया हो उज्यार, जागरत जोत डगमगाइंदा। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, बिन तन्दी तार सुणाइंदा। बन्द कवाड़ी खोल्ह ताक, ताकी आपणी आप जणाइंदा। बोध अगाध भविख्त वाक्, भाख्या आपणी आप सुणाइंदा। आत्म परमात्म बणे सज्जण साक, ब्रह्म पारब्रह्म नाता जोड़ जुड़ाइंदा। त्रैभवन चौदां लोक खोल्हे हाट, अवण गवण वेख वखाइंदा। नव नौ वेखे घाट, सत्त सत्त फेरा पाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड रच रच रास, मंडल आपणा डेरा लाइंदा। वेद पुराण शास्त्र सिमरत गा गा जस, जस आपणा आप जणाइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, जुग जुग आपणी खेल कराइंदा । शब्दी सुत तेरा कर प्रकाश, प्रकाश पंज तत्त जणाइंदा। गुर अवतार कर कर दासी दास, सेवक सेवा इक्क समझाइंदा। पीर पैग़म्बर पूरी कर कर आस, मुर्शद मुरीद रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत शब्द तेरा साचा दर, दो जहानां आप वखाइंदा। मार्ग पन्थ दस्से मीत, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। शब्द सुत तेरी साची रीत, हरि पुरख निरँजण आप चलाईआ। एकँकारा खेल करे अनडीठ, नेत्र नैण नज़र ना आईआ। आदि निरँजण इक्क अतीत, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाईआ। अबिनाशी करता लेखा जाणे मन्दिर मस्जिद मसीत, शिवदुआले मट्ठ फेरा पाईआ। श्री भगवान ठांडा सीत, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। पारब्रह्म प्रभ गाए गीत, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म वसे चीत, चेतन आपणा भेव खुल्हाईआ। पंज तत्त नेतन नेत, नित नवित वेख वखाईआ। पावे सार काया खेत, बंक दुआरा वड वड्याईआ। निरगुण सरगुण कर कर हेत, आप आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। निरगुण सरगुण बन्न्हे नाता, नाता आपणा जोड़ जोड़ाइंदा। करे खेल पुरख बिधाता, बिध आपणे हथ्थ रखाइंदा। मेल मिलाए सज्जण साका, सैण आपणा रंग रंगाइंदा। बन्द किवाड़ी खोल्हे ताका, बण वणजारा हट्ट चलाइंदा। साची सेज सुहाए खाटा, सच सिँघासण आसण लाइंदा। एका रस प्याए जाम बाटा, अमृत चरन कँवल झिराइंदा। बोध अगाधी अनाद अनादी निरगुण सरगुण सुणाए गाथा, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा । पंज तत्त अंदर कर कर वासा, विश्व आपणा आप समझाइंदा। आपे जाणे भोग बलासा, सेज सुहञ्जणी डेरा लाइंदा। आपे वेखे खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत तेरा राह, सिफ्त सालाही दए चला, चाल निराली इक्क चलाइंदा । चाल निराली रखे इक्क, एकँकार वडी वड्याईआ। आदि पुरख तेरा लेखा दिता लिख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरी सिख्या पंज

तत्त काया गुर अवतार पीर पैग़म्बर लैणी सिख, साख्यात करे पढ़ाईआ। निक्का निक्का छोटा छोटा लोकमात वंडणा हिस, किणका किणका आप वरताईआ। आप सुत्ता रहिणा दे कर पिट्ठ, करवट आपणी ना मूल बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लख चुरासी हिस्सा सवा गिट्ठ, मानुख माणस बूझ बुझाईआ। सुत शब्द नेत्र रो, नैणां नीर वहाइंदा। पुरख अबिनाशी तेरी सो, तुध बिन होर ना कोए जणाइंदा। तेरा नाता सच्चा मोह, मुहब्बत होर ना कोए वधाइंदा। सचखण्ड दिसे ना दूसर को, थिर घर डेरा ना कोए वखाइंदा। तूं साहिब साचा ढोआ दिता ढो, खाली झोली अग्गे डाहइंदा। आपणा अमृत रस चो, तृष्ना तृखा भुख गवाइंदा। आपणे जिहा आपे हो, आप आपणा रूप प्रगटाइंदा। तेरे चरना जावां छोह, दूसर संग ना कोए निभाइंदा। तेरी जोत साची लो, जोती जाता इक्को नज़री आइंदा। मेरे अन्तर बीज आपणा बो, रंग तेरा मोहे भाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे भिक्खक मंग मंगाइंदा। पुरख अबिनाशी प्या हस्स, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। सुत शब्द उठ उठ नट्ठ, प्रभ ठोकर नाम लगाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर चरन दुआरे तेरा इकट्ठ, दूजा घर ना कोए बणाईआ। एका जोत नूर कर प्रकाश, प्रकाश नाल वखाईआ। साचा मार्ग देवां दस्स, दहि दिशा तेरी वड्याईआ। पंज तत्त अंदर आपे फस, पर्दा रक्त बूंद टिकाईआ। अंदर वड़ वड़ गावां जस, जस तेरा सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा मार्ग लोकमात आप लगाईआ। शब्दी मार्ग गुर अवतार, हरि हरि खेल कराइंदा। भगत भगवन्त कर उज्यार, भावी भउ सर्ब समझाइंदा। सन्त कन्त दे आधार, उदर अधर दया कमाइंदा। गुरमुख गुर गुर पावे सार, निरगुण सरगुण गोद बहाइंदा। गुरसिख गुर गुर कर विचार, दर घर साचे मेल मिलाइंदा। जुगा जुगन्तर जै जैकार, सोहला ढोला आप दृढ़ाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वारो वार, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी आपणा काल बिताइंदा। अन्तिम बोला एका वार, एकँकारा आप सुणाइंदा। जिस रचना रची सर्ब संसार, सो साहिब वेख वखाइंदा। तेरा मेरा इक्क विहार, बिवहारी आप समझाइंदा। छोटे बाले कर त्यार, गुर अवतार मात घलाइंदा। हुक्मे अंदर कर कर कार, करता हुक्मे आप फिराइंदा। अन्तिम सद्दे दर दुआर, चरनां हेठ रखाइंदा। लहिणा देणा मंगे वारो वार, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। सुत शब्द सद पहरेदार, पहर घड़ी पल ना वंड वंडाइंदा। पीर पैग़म्बर आवण जावण वारो वार, पंज तत्त काया चोला सर्ब तजाइंदा। खाणी बाणी अञ्जील कुरानी वेद पुराणी शास्त्र सिमरत रसना जिह्वा कर त्यार, त्रै वेला गुर अवतारां बन्धन डोरी नाम बंधाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपणे हथ्थ रखे आपणा वेला, थित वार ना किसे

समझाइंदा। शब्दी शब्द सज्जण सुहेला, सगला संग संग वखाइंदा। निरगुण वसे इक्क इकेला, निरँकार निराकार निज घर आपणे डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत अबिनाशी अचुत्त, चात्रक कर चरितर तेरी चिता ना कोए बणाइंदा। सुत शब्द गया झुक, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। तेरा मेरा पैंडा ना जाए मुक्क, जुग चौकड़ी खेल कराईआ। चिता उपर रखे ना कोई चुक्क, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। तेरी करनी प्या उठ, तेरी सरन सच्ची सरनाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां एका नाम देवां निक्की निक्की मुट्ठ, लोकमात सेव लगाईआ। अन्तिम फड़ फड़ रखां सचखण्ड दी निक्की गुट्ठ, आपणे चरनां हेठ दबाईआ। इक्क दूजे नूं लैण पुच्छ, हरि का भेव कोए ना पाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात वरन गोत अग्गे दिसे ना कुछ, खाली हथ्थ देण दुहाईआ। हरि का नाउँ सच सुच्च, माणक मोती नैण शरमाईआ। काया माटी भाण्डा पोच, पाच तन ख़ाकी ख़ुशी मनाईआ। हरि का शब्द गुर सतिगुर किसे ना आवे सोच, सोच सोच थक्की सर्ब लोकाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार भगत सन्त गुरमुख गुरसिख प्रभ दरसन दर रहे लोच, नेत्र लोचण नैण ध्यान लगाईआ। किसे हथ्थ ना आवे बंक दुआरे किले कोट, चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड रही कुरलाईआ। साचा मार्ग मग अनडिठ, पन्थ गुरमुखां हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा इक्को वर, एका सिख्या सुत शब्द जणाईआ।

११ भाद्रों २०१९ बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह पिण्ड मुंडी जुम्माल ज़िला फिरोज़पुर

गुर अवतार तेरा नाद, जुगा जुगन्तर मात वजाईआ। गुर अवतार तेरा राग, बण बण रागी राग सुणाईआ। गुर अवतार तेरा स्वाद, बिन रसना जिह्वा खाईआ। गुर अवतार तेरा खेल तमाश, लोकमात वेखण चाँईं चाँईंआ। गुर अवतार तेरा साथ, सरगुण बण बण सेव कमाईआ। गुर अवतार तेरा घाट, पत्तण एका एक समझाईआ। गुर अवतार तेरी ज़ात, ज़र्रा ज़र्रा नूर रुशनाईआ। गुर अवतार तेरी करामात, साची करनी दए जणाईआ। गुर अवतार तेरी दात, जुगा जुगन्तर मात वरताईआ। गुर अवतार तेरी शाख़, डाल्ही डाल्ही आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे एका घर वड्याईआ। गुर अवतार तेरा संग, निरगुण सरगुण जोड़ जोड़ाइंदा। गुर अवतार तेरा अनन्द, अनन्द मंगल इक्क समझाइंदा। गुर अवतार तेरा छन्द, साचा ढोला एका गाइंदा। गुर अवतार तेरा चन्द, नूर नुराना डगमगाइंदा । गुर अवतार तेरा जगत पन्ध, बण पाँधी फेरा पाइंदा। गुर अवतार तेरा सितार तन्द, बिन तन्दी राग अल्हाइंदा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। गुर अवतार तेरी वंड, वंडणहारा आप वंडाईआ। गुर अवतार तेरी हद्द, हद्द हद्द नाल मिलाईआ। गुर अवतार तेरी यद्द, यद्द एका एक बणाईआ। गुर अवतार तेरी मध, मध रसना नाम वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार तेरी कल, अकल कलधारी आप जणाइंदा। गुर अवतार खेल अछल, अछल अछल आप जणाइंदा। गुर अवतार साचा फल, पंज तत्त बूटा मात महकाइंदा। गुर अवतार वखाए धाम अबचल, अबचल आपणा डेरा लाइंदा। गुर अवतार अन्तर अन्तर जाए रल, जोती जोत जोत मिलाइंदा। गुर अवतार सच संदेसा घल्ल, जुगा जुगन्तर आप जणाइंदा। गुर अवतार आत्म सेजा बहे मल्ल, घर सुहञ्जणा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा खेड़ा आप वसाइंदा। गुर अवतार तेरा खेड़ा, खिड़की आपणी आप खुल्हाईआ। गुर अवतार तेरा वेहड़ा, पंज तत्त दीवार बणाईआ। गुर अवतार तेरा डेरा, घर मन्दिर सोभा पाईआ। गुर अवतार भेव चुकाए सञ्झ सवेरा, दिवस रैण ना कोए वखाईआ। गुर अवतार देवे गेड़ा, जुग जुग गेड़ा आप वखाईआ। गुर अवतार करे नबेड़ा, हक़ हक़ हक़ समझाईआ । गुर अवतार पाएं घेरा, चारों कुण्ट कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ । गुर अवतार तेरा संग, सगला संग निभाइंदा। गुर अवतार तेरा मृदंग, मर्द मर्दाना आप जणाइंदा। गुर अवतार खेल वरभण्ड, वरभण्डी कार कमाइंदा। गुर अवतार दूई द्वैती ढाए कंध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बंक आप सुहाइंदा। गुर अवतार सच संदेसा, हरि सच सच जणाईआ। गुर अवतार एका पेशा, बण पेशवा आप समझाईआ। गुर अवतार वखाए साचा देसा, देस दसन्तर आप फिराईआ। गुर अवतार सेव लगाए हमेशा, जुग जुग हुक्म चलाईआ। गुर अवतार अन्तिम मेटे आपे रेखा, रेखा आपणी आपणे विच समाईआ। गुर अवतार निउँ निउँ सजदा सीस करन आदेसा, आदेस आदेस अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार तेरा नाउँ सालाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा कृपानिध किरपन करे कुड़माईआ।