१२ भाद्रों २०१९ बिक्रमी सदा सिँघ वाला गुरबचन सिँघ दे गृह ज़िला फिरोज़पर
सो पुरख तेरा भरवासा, सुत दुलारा शब्द जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण तेरी आसा, इक्को ओट तकाइंदा। एकँकार तेरा दिलासा, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। आदि निरँजण तेरा नूर प्रकाशा, प्रकाश प्रकाश विच रखाइंदा। श्री भगवान तेरा तमाशा, पेख पेख ख़ुशी मनाइंदा। अबिनाशी करता तेरा दासा, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ दासी दासा, हउँ सेवक सेव कमाइंदा। सचखण्ड दवारे साची रासा, गोपी काहन रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ बाला मंग मंगाइंदा। छोटा बाला शब्दी धार, निरगुण अग्गे करे अरज़ोईआ। सो पुरख निरँजण खेल न्यार, बेपरवाह बेपरवाहीआ। अलख अगोचर अगम्म अपार, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण किरपा धार, एकँकारा हो सहाईआ। आदि निरँजण खोल्ह किवाड़, अबिनाशी करता पर्दा लाहीआ। श्री भगवान दे दीदार, अबिनाशी करता तृसन बुझाईआ। पारब्रह्म ख़बरदार, बेख़बर आपणी आस दए मिटाईआ। सालस बण सच दरबार, थिर घर बेड़ा आप चलाईआ। दूसर कोए ना मददगार, चरन सरन इक्क सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल दे वर, हउँ ढह प्या सरनाईआ। श्री भगवान वड मेहरवान, दीनन आपणी दया कमाइंदा। सुत दुलारे कर परवान, सीस जगदीस झुकाइंदा। आदि जुगादी देवे दान, दाता दानी आप वरताइंदा। सचखण्ड वखाए सच मकान, सच सिँघासण आसण लाइंदा। थिर घर तेरी खोल्ह दुकान, वस्त अमोलक विच टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त झोली पाइंदा। साची वस्त हरि करतारा, एका एक जणाईआ। आदि पुरख बण दाता एकँकारा, आपे रिहा लुटाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, अक्खर अक्खर ना कोए सालाहीआ। खेले खेल अपर अपारा, अपरम्पर धार चलाईआ। इक्क इकल्ला कर पसारा, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। मात पिता गोद सुहाए सुत दुलारा, जन जननी दे वड्याईआ। जै जै जै बोल जैकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर आपणा भेव चुकाईआ। थिर घर खोल्ह हरि दरवाज़ा, सचखण्ड निवासी खेल कराइंदा। सीस जगदीस सुहाए ताजा, भूपत भूप आपणा रंग वखाइंदा। घर विच घर रच रच काजा, करनी करता आप कमाइंदा। बोध अगाधी निरगुण निरवैर पुरख अकाल अगम्मी अगम्म मारे वाजां, तार सितार ना कोए हिलाइंदा। सति सतिवादी आपणा साजण आपे साजा, आपे पेख पेख ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत दुलारे आप समझाइंदा। सुत दुलारे तेरा मनारा, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। थिर घर खोल्ह ठांडा दरबारा, हरि पुरख निरँजण होए सहाईआ। आदि जुगादि रहे रखवारा,
एकँकारा दया कमाईआ। निरगुण दीआ बाती कर उज्यारा, आदि निरँजण करे रुशनाईआ। श्री भगवान दे सहारा, सदा सुहेला संग निभाईआ। अबिनाशी करता बण वणजारा, श्री भगवान साची वस्त वंड वंडाईआ। पारब्रह्म प्रभ कर पसारा, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। थिर घर देवे माण निरँकारा, निरगुण आपणा भेव चुकाईआ। महल अटल उच्च दुआरा, निहचल धाम इक्क सुहाईआ। छप्पर छन्न ना कोए दीवारा, बाढी बणत ना कोए बणाईआ। सूरज चन्द ना कोए सितारा, प्रकाश प्रकाश ना कोए वखाईआ। करे खेल करनेहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि पुरख आदि आदि सुत दुलारे देवे दाद, थिर घर आपणा रंग वखाईआ। थिर घर वखाए साचा रंग, रंग रंगीला दया कमाइंदा। सो पुरख निरँजण सुहाए सेज पलँग, पावा चूल ना कोए बणाइंदा। हरि पुरख निरँजण सूरा सरबंग, बल आपणा आप धराइंदा। एकँकारा इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाइंदा। आदि निरजंण करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, जोती जाता डगमगाइंदा। श्री भगवान साची वस्त आपे वंड, वंड वंड आपणी ख़ुशी मनाइंदा। अबिनाशी करता ठाकर स्वामी दयाल बख्शंद, बख्शश आपणी आप कराइंदा। पारब्रह्म करे खेल श्री भगवन, भगवन आपणी धार चलाइंदा। सुत दुलारे देवे माण, थिर घर आपणा खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। सुत दुलारे कर विचार, हरि हरि जू आप जणाइंदा। वसदा रहे तेरा दुआर, बण दर्दी दर्द वंडाइंदा। आदि आदि तेरी बन्न्ही धार, मध कोए वेख ना पाइंदा। अन्त आपे पावे सार, निरगुण निरगुण वेस वटाइंदा। अगम्म अगम्मड़ी दस्से कार, करनी करता इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा भेव अभेद जणाइंदा। छोटा सुत शब्द धार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। एका दस्स सच प्यार, दूजा आपणा बन्धन पाईआ। तीजा नैण दरस दीदार, चौथे आपणा घर वसाईआ। पंचम मेला अपर अपार, छेवें छपर छन्न ना कोए वड्याईआ। सत्तवें सति सतिवादी तेरी कार, हउँ बालक जाणां ना राईआ। अठ्ठवें अठ्ठ अठ्ठ खेलें करें प्यार, पारब्रह्म नावें नव नौ देवें इक्क आधार, बिन उदर बिन जननी बणें पिता माईआ। दहि दिश इक्क आकार, निराकार करे रुशनाईआ। सचखण्ड तेरा पसार, परम पुरख तेरी शहिनशाहीआ। थिर घर खोल्ह इक्क किवाड़, मेरा आसण दिता लाईआ। फड़ बांहों दिता वाड़, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा तार, तारनहार सच्चे माहीआ। आदि जुगादि सदा सद नित नवित करां दीदार, दीद दीद नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आदि पुरख आदि तेरे अग्गे झोली डाहीआ। तेरे अग्गे इक्को आस, आसा पूर ना कोए रखाइंदा। पारब्रह्म तेरे मिलण दी बुझे प्यास, तृष्ना रोग ना कोए जणाइंदा। निरगुण
निरगुण वसणा साथ, सगला संग इक्क मंगाइंदा। हउँ बालक अनाथां अनाथ, तूं दयावान दया कमाइंदा। तेरी सरन ना कोए घाट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, साची दात मंग मंगाइंदा। साची वस्त दे एक, मेरे प्रभ सच्चे गुसाईआ। थिर घर रखी तेरी टेक, सचखण्ड वसें बेपरवाहीआ। जिउँ भावें तिउँ लैणा वेख, बिन नेत्र नैण नैण उठाईआ। मेरा रूप रंग ना कोए रेख, ना कोई पिता ना कोई माईआ। निरगुण निरगुण तेरे संग सच्चा हेत, दूसर प्रीत ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, जिस बिध तेरा मेल विछड़ ना जाईआ। सो पुरख निरँजण दयानिध स्वामी, हरि जू हरि हरि दया कमाइंदा। सचखण्ड निवासी निहकर्मी निहकामी, कर्म कांड ना कोए जणाइंदा। आदि जुगादि अन्तरजामी, अन्तरगत आप समझाइंदा। शब्द सुत तेरा पद निरबाणी, निरबाण पद आप वखाइंदा। शहिनशाह शाहो इक्क सुल्तानी, राज राजान इक्क हो आइंदा। सति सतिवादी सति कहाणी, सति पुरख निरँजण आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। आपणा पर्दा चुक्क भगवान, शब्दी सुत जणाईआ। उठ दुलारे मार ध्यान, मेहरवान दए वड्याईआ। सचखण्ड दवारा सच मकान, दूसर नज़र कोए ना आईआ। एका दीपक जगे महान, नूर नूर रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी साचा काहन, घर मन्दिर डेरा लाईआ। निरवैर पुरख बेपहचान, नज़र विच ना आईआ। देवणहारा धुर फ़रमान, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। हुक्मी हुक्म करना परवान, सति परवाना इक्क फड़ाईआ। करे खेल वड बलवान, बल आपणा आप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। सुण बाले बाली बुध, नर हरि नरायण आप जणाइंदा। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दवारे बैठा कुद्द, महल अटल सोभा पाइंदा। कर किरपा देवे तैनूं सुध, भेव अभेद खुल्हाइंदा। तेरा मेरा भेव कोई ना सके बुझ, अलख अगोचर आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपे खड़, थिर घर शब्दी सुत जणाइंदा। शब्द सुत चरनी ढट्ठ, नेत्र नैण नीर वहाईआ। श्री भगवान मार्ग साचा दस्स, दर तेरे मंग मंगाईआ। कवण बिध कवण धार कवण घर दर आवां नस्स, दरसन पेखां चाँईं चाँईंआ। कवण वेला मिलें हस्स हस्स, पारब्रह्म आपणी आप दस्स वड्याईआ। कवण हुक्म गावां तेरा जस, ढोला सोहला नाउँ धराईआ। कर किरपा करनी पूरी आस, आसा आसा विच रखाईआ। तेरा नूर मेरा प्रकाश, थिर घर तेरे नाउँ वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आपणा भेव जणाईआ। आपणा भेव दस्सां खोल्ह, हरि हरि जू आख सुणाइंदा। मेरा नाउँ सदा अनमोल, अनमुलड़ी वस्त आप वरताइंदा। सचखण्ड दवारे तोलां तोल, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। आदि
जुगादि रहां अडोल, अडुल आपणी धार वखाइंदा। एका वस्त रखां कोल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाइंदा। साचा हुक्म हरि करतार, करता पुरख आप जणाईआ। सचखण्ड निवासी खेल अपार, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। तख्त निवासी एकँकार, राजन राज आप हो जाईआ। दासन दासी सेवादार, बण सेवक सेव कमाईआ। सुत दुलारे कर प्यार, परम पुरख दए वड्याईआ। आपणा दस्से पिछला हाल, तेरा अहिवाल आप जणाईआ। थिर दर वसे नाल नाल, घर घर वेखे चाँईं चाँईंआ। सति सतिवादी धर्मसाल, धर्म दुआरा आप सुहाईआ। अगम्म अगम्मड़ा दीपक बाल, दीआ बाती करे रुशनाईआ। कमलापाती हो त्यार, साचा साकी जाम प्याईआ। खोल्हे ताकी बन्द किवाड़, आपणा पर्दा दए उठाईआ। किरपा कर दीन दयाल, दर लेखा दए चुकाईआ। एथे ओथे दो जहानां सच मुकामा बण दलाल, दरगाह साची होए सहाईआ। मुकामे हक़ जल्वा जलाल, नूरो नूर करे रुशनाईआ। इक्क इकेला करे सदा प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप चुकाईआ। साचा भेव खोल्ह करतार, करता पुरख दया कमाइंदा। उठ सुत सुत कर दीदार, दरसी आपणा दरस वखाइंदा। तेरा मेरा मेरा तेरा इक्क प्यार, नाता बिधाता जोड़ जोड़ाइंदा। रूप रंग रेख तों वसे बाहर, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहइंदा। आपे जाणे आपणी कार, कर कर आपे वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, घर मन्दिर आप वड्याइंदा। घर मन्दिर वेख बाला, बाली बुध ख़ुशी मनाईआ। प्रभ मिल्या दीन दयाला, विछड़ कदे ना जाईआ। थिर घर मिली सच्ची धर्मसाला, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दिसे इक्क रखवाला, रक्षक बणया सच्चा माहीआ। एका मार्ग दस्से सुखाला, औझड़ राह ना कोए चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि दर्दी दर्द वंडाईआ। दर्दी दरवेश, दयावान खेल कराइंदा। आदि जुगादी रहे हमेश, सचखण्ड साचे डेरा लाइंदा। सुत दुलारे करे हेत, थिर घर आपणा मेल मिलाइंदा। नज़री आए नेतन नेत, नेरन नेर फेरा पाइंदा। करे कराए साची खेड, खेलणहारा आपणा राह जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि पुरख अबिनाशी करता आपणी करनी आप समझाइंदा। साची करनी करने योग, जुगती आपणे हथ्थ रखाईआ। निरगुण निरगुण सच संजोग, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। नारी कन्त भोगे भोग, भस्मड़ आपणी धार चलाईआ। अगम्म अगम्मड़ी चुगे चोग, तृष्ना भुख ना कोए रखाईआ। सचखण्ड दवार साचा कोट, किला बंक दए वड्याईआ। सच नगारे एका चोट, पुरख अबिनाशी आप लगाईआ। करे प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। आपे लेखा
जाणे ओत पोत, पिता पूत सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपे खड़, थिर घर आपणा दर खुल्हाईआ। थिर घर खोल्ह श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा । सो पुरख निरँजण हो मेहरवान, मिहबान बीदो आपणा पड़दा आप चुकाइंदा। हरि पुरख निरँजण वेखे आण, इक्क इकल्ला फेरी पाइंदा। एकँकारा वड बलवान, बल आपणा आप जणाइंदा। आदि निरँजण दे दे दान, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। अबिनाशी करता बण बण काहन, साची सख़ीआं रास रचाइंदा। श्री भगवान सति निशान, निरगुण निरगुण आप उठाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कर ध्यान, बिन नेत्र वेख वखाइंदा। शब्दी सुत बाल अञ्याण, फड़ बांहों गले लगाइंदा। किरपा निध देवे वस्त इक्क निधान, निज घर आपणा डेरा लाइंदा। बोध अगाधा इक्क ज्ञान, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। आपणी दस्से सच पहचान, सो आपणा रूप धराइंदा। हं हं तेरा मकान, मकबरा होर ना कोए जणाइंदा। सोहँ रूप श्री भगवान, सचखण्ड साचा सोभा पाइंदा। थिर घर देवणहारा माण, माण आपणे हथ्थ जणाइंदा। बण विचोला गुण निधान, पिता पूत जोड़ जोड़ाइंदा। तागा सूत इक्क दुकान, बण वणजारा हट्ट चलाइंदा। तन्दी तन्द बन्न्हे गान, हथ्थ गानां सगन मनाइंदा। सच संदेसा धुर फ़रमाण, धुर दरबारी आप जणाइंदा। अग्गे करे खेल महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी आपणा भेव चुकाइंदा। सोहँ धार हरि निरँकार, आदि पुरख जणाईआ । जोती शब्द प्यार अगम्म आधार, उदर उधारी आप हो जाईआ। वेखे विगसे वेखणहार, पेखत ख़ुशी मनाईआ। करे खेल सचखण्ड सच्चे दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी जोत जोत जोत शब्द विच समाईआ। शब्दी जोती इक्को नाता, थिर घर साची वंड वंडाईआ। सचखण्ड बैठ पुरख बिधाता, आपणी खेल रिहा समझाईआ। दोहां विचोला इक्को जाता, जुग जुग ना अंग कटाईआ । इक्को मन्दिर इक्को हाता, एका घर वसाईआ। एका वस्त इक्को खाता, एका हट्ट चलाईआ। इक्को पिता एका माता, एका बालक रूप सखाईआ। इक्को चरन इक्को नाता, एका जोड़ जोड़ाईआ। एका करे सचखण्ड निवासा, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। एका देवे थिर घर भरवासा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एका देवे साची दाता, बण दानी दया कमाईआ। इक्क सुणाए साची गाथा, सोहँ करे पढ़ाईआ। एका पुच्छणहारा बाता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा पर्दा दए चुकाईआ। पर्दा पर्दा चुक्या ओहला, थिर घर साचे वज्जी वधाईआ। सुत दुलारा बणया गोला, गोला बण बण सेव कमाईआ। सचखण्ड निवासी तेरा ढोला, ढोआ मिले मेरी वड्याईआ। बोध अगाधी साचा सोहला, सो पुरख निरँजण रिहा गाईआ। घर ठाकर मिल्या मौला, मोह मुहब्बत इक्क रखाईआ। सच दुआरे कर कौला, कीता
कौल भुल्ल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, थिर घर तेरी मंग मंगाईआ। थिर घर तेरी रखी ओट, मेरे साहिब सच्चे सुल्ताना। कर किरपा भरदे पोट, तूं आदि जुगादी बीना दाना। दे वस्त इक्क अतोट, शाह पातशाह श्री भगवाना। तेरा वसे साचा कोट, सचखण्ड सच्चा मकाना। तेरी निर्मल इक्को जोत, नूरो नूर नूर महाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार सदा मेहरवाना। मेहरवान हरि सच्चा ठाकर, एका गुण जणाईआ। एका नाउँ रतन रतनागर, पुरख अबिनाशी आप प्रगटाईआ। अगम्म अथाह डूँग्घा सागर, गहर गम्भीर रिहा वखाईआ। पूत सपूते देवे आदर, आदरश आपणा आप जणाईआ। किरपा करे करीम कादर, करता पुरख होए सहाईआ। लेखा जाणे पिदर मादर, पिसर आपणा रंग रंगाईआ। बलधारी होए आप बहादर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाईआ। साचा भेव दस्से दहि दिश धार, कुण्ट कुण्ट ना वंड वंडाईआ। सुत शब्द तेरा बलकार, बल आपणा आप जणाईआ। हुक्मे अंदर कर त्यार, हरि साची कार समझाईआ। लोअ पुरी ब्रह्मण्ड खण्ड महल अटल लए उसार, रवि ससि किरन किरन रुशनाईआ। मंडल मण्डप दे आधार, ज़िमी असमानां दो जहानां बन्धन पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर पसार, रजो तमो सतो गंढ्ढ पुवाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश अखाड़, गगन गगनंतर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त दए वरताईआ। साची वस्त इक्को इक्क, एकँकार आप वरताइंदा। सचखण्ड दवारे लेखा दए लिख, थिर दुआरे हथ्थ फड़ाइंदा। साची सिख्या लैणी सिख, बिन अक्खर अक्खर आप जणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग दा वाक् भविख्त, हरि जू आपणा आप जणाइंदा। आदि जुगादि जुग जुग शब्दी गुर वखाए इष्ट, इष्ट देव आप मनाइंदा। लख चुरासी वेख सृष्ट, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाइंदा। खोलणहारा ख़ालक दृष्ट, मख़लूक आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल खेल जुग चार, चौकड़ी एका बन्धन पाईआ। साचा हुक्म अपर अपार, ब्रह्मा वेता करे पढ़ाईआ। साचा लेखा विच संसार, निरगुण सरगुण दए जणाईआ। बणे विचोला एकँकार, गुर गुर आपणा नाउँ धराईआ। लेखा जाणे सच दुआर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकार, जै जैकार करे लोकाईआ। लेखा जाणे आप निरँकार, निरगुण आपणा पड़दा दए चुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आदि जुगादी वेखे वारो वार, नित नवित वेस वटाईआ। हुक्मे अंदर पंज तत्त कर ख़बरदार, ब्रह्म मति करे पढ़ाईआ। अनाद धुंन शब्द जैकार, अनहद रागी राग सुणाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी दे आधार, पारब्रह्म पड़दा दए चुकाईआ। दीआ बाती कर उज्यार, बन्द ताकी दए खुल्हाईआ।
अमृत देवे ठंडा ठार, बण साकी जाम प्याईआ। शब्द सुणाए अगम्मी धार, तन्द सतार ना कोए हिलाईआ। निरगुण सरगुण दए आधार, सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। प्रगट कर गुर अवतार, गुर गुर साचा हट्ट चलाईआ। शब्दी शब्द तेरा वपार, लोकमात आप जणाईआ। कागद कलम कर त्यार, लेखा शाही नाल रलाईआ। अक्खर अक्खर दए आधार, वक्खर वक्खर कर पढ़ाईआ। गुर अवतारां सुण पुकार, पूरी आसा दए कराईआ। लिख लिख वेद चार, शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान आपणा गुण जणाईआ। अञ्जील कुराना पावे सार, हक़ हक़ीक़त फोल फोलाईआ। लाशरीक परवरदिगार, बेपरवाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सच आवाज़ बोल जैकार, अनादी नाद नाद सुणाईआ। कलमा कायनात कर त्यार, नबी रसूल देण गवाहीआ। अल्फ़ ये पावे सार, नुकता नून ना कोए समझाईआ। एका अक्खर एकँकार, ओंकार रिहा जणाईआ। नानक निरगुण दे आधार, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। तिन्न पंज पंज तिन्न जोड़ा जोड़ विच संसार, पैंती अक्खर वंड वंडाईआ। बावन अक्खर खेल अपार, एका साता रिहा जणाईआ। गुर गुर लेखा धुर दरबार, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। बोध अगाधा नाद अनादा अगम्म अगम्मड़ा खेले खेल अपर अपार, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत तेरा घर, घर सुहञ्जणा इक्क वसाईआ। घर सुहञ्जणा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। लख चुरासी मेल मिलावा हरि जू कन्त, कन्त कन्तूहल आपणा पर्दा पाइंदा। लख चुरासी जीव जंत काया चोली रंगे बसन्त, बसन बनवारी आपणा रंग रंगाइंदा। नमो सति चलाए मंत, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म महिमा सुणाए अगणत, ईश जीव भेव चुकाइंदा। करे खेल भगत भगवन्त, भगवन आपणा पड़दा लाहइंदा। लहिणा देणा चुका साचे सन्त, सति असति वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर तेरा एका रंग जणाइंदा। शब्द सुत तेरा रंग गूढ़, हरि निरँकारा आप चढ़ाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, माया ममता मोह चुकाईआ। अज्ञान अन्धेरा करे दूर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। एका बख्शे साचा नूर, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अनहद वज्जे साची तूर, रागी राग ना कोए अल्हाईआ। सर्ब कल हो भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। सदा सुहेला हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा नाउँ धराईआ। आदि जुगादी आसा पूर, मनसा मनसा विच धराईआ। तेरा लेखा लेखे पाए ज़रूर, ज़रूरत तेरी पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे सुत सुत सुहेला, आदि जुगादी इक्क इकेला, अकल कल धारी होए सहाईआ। अकल कल धारी खेल अवल्ला, आलमीन कराइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। सच सिँघासण एका मल्ला, महिफल आपणी आप लगाइंदा। जुगा जुगन्तर
अछल अछला, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत फिरे हो हो झल्ला, आपणी झलक ना किसे वखाइंदा। सच संदेसा इक्को घल्ला, गुर अवतार पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। जन भगत फड़ाए आपणा पल्ला, फड़या पल्लू छुट्ट ना जाइंदा। सन्तां अन्तर आपे रला, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाइंदा गुरमुख पार कराए डूँग्घी डल्ला, काया कवरी फोल फोलाइंदा। गुरसिखां अंदर निरगुण हो हो आपे बला, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी करदा रहे वल छल्ला, अछल छल आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त कन्त भगवन्त तेरा नाउँ इक्क प्रगटाइंदा। तेरा नाउँ अपर अपार, सति सति वड्याईआ। गा गा थक्कण तेई अवतार, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। भगत अठारां बोल जैकार, जै जैकार अल्हाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद मंगण बण बण भिखार, दर दरवेश झोली डाहीआ। दस गुरू गा गा तेरी वार, वारता सके ना कोए मुकाईआ। अन्तिम उच्ची कूक कूक गए पुकार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त तेरी महिमा कथन ना जाईआ । आदि रचया जिस पसार, जुग जुग शब्दी धार चलाईआ। सो पुरख निरँजण वसे धाम न्यार, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। लख चुरासी सांझा यार, एका कलमा नबी पढ़ाईआ। मुकामे हक़ परवरदिगार, प्रभ बैठा डेरा लाईआ। कलयुग आए अन्तिम वार, पीर पैग़म्बर गुर अवतार बैठे ध्यान लगाईआ। निहकलंक नाउँ रखे अगम्म अपार, मात पित ना कोए बणाईआ। साचे वसे धाम न्यार, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। शब्द गुरू इक्क बलकार, बल आपणा लए धराईआ। लख चुरासी जीव जंत राउ रंक राज राजान वेख संसार, संसा सब दा दए मुकाईआ। चार वरन करे ख़ुआर, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश मेट मिटाईआ। अठारां बरन मारे मार, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दर दुआरे मंगणहार, निउँ निउँ बैठण सीस झुकाईआ। तेरा अन्त ना पारावार, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी हाहाकार, जीव जंत रहे कुरलाईआ। सत्त दीप ना पाए कोई सार, सति सतिवादी नज़र कोए ना आईआ। सृष्ट सबाई होई नार विभचार, हरि जू कन्त ना कोए हंढाईआ। जगत अन्धेरा धूआँधार, निरगुण चन्द ना कोए चढ़ाईआ। कलयुग कूड़ होया बलकार, बल आपणा रिहा वखाईआ। उच्ची कूक कूक करे पुकार, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ तीर्थ अठसठ आपणा फेरा पाईआ। कागद कलम शाही लिख लिख गई हार, सत्त समुंदर रोवण ज़ारो ज़ार, बनास्पत दए दुहाईआ। बौहड़ी बौहड़ी बौहड़ी सब तों विछड़या एकँकार, आत्मा परमात्मा गई भुलाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म ना करे प्यार, ख़ुशी ग़म ना रूप वटाईआ। जीव ईश ना दए आधार, ईश्र ईश्वर बैठा मुख छुपाईआ। सुरत सुवाणी शब्द हाणी मिले ना सच दुआर, दर दरवाज़ा ना कोए खुल्हाईआ। अमृत मिले ना ठंडा ठार, निझर झिरना ना कोए
झिराईआ। घर विच घर ना मिले गुरुदुआर, सतिगुर पूरा नज़र ना आईआ। फड़ बांहों बेड़ा करदे पार, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर प्रभ अबिनाशी अग्गे करन निमस्कार, सजदा सीस जगदीस झुकाईआ। कलयुग अन्तिम आई तेरी वार, साडा बल रिहा ना राईआ। कर किरपा एकँकार, इक्क तेरी ओट तकाईआ। राह दस्स के आए सर्ब संसार, सृष्ट सबाई गई भुलाईआ। धरनी धरत धवल रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। खुलड़े केस फिरे दुआर, मींढी सीस ना कोए गुंदाईआ। मैथों चुक्कया ना जाए भार, भावी तेरी बेपरवाहीआ। कर किरपा मेरी सरकार, शहिनशाह सच्ची तेरी शहिनशाहीआ। मेरा दुखड़ा दे निवार, दुखी होई सर्ब लोकाईआ। तेरे भगत मेरी छाती उत्ते बह बह करन पुकार, अंदर वड़ वड़ ध्यान लगाईआ। बाहर लुट्टण ठग्ग चोर यार, अंदर वड़या काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आपणा बल वखाईआ। जिस दर जावां चारों कुण्ट धक्के रहे मार, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मक्के फिर फिर आई वारो वार, सारे मकबरा रहे बणाईआ। तबस्सरा करे सर्ब जहान, ग़फ्लत सुत्ती सर्ब लोकाईआ। तेरा नाउँ ना वणज वपार, कूड़ी क्रिया हट्ट चलाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधे होए ठग्गणहार, जगत ठगौरी रिहा पाईआ। काग़ज़ कलम शाही कर कर थक्के निमस्कार, निमख निमख दुःख ना कोए कटाईआ। हरख सोग दी भरी आई तेरे दुआर, दर्दी देणा दर्द वंडाईआ। चौदां लोक हाहाकार, त्रैकाल दरसी तेरी सार किसे ना पाईआ। चौदां तबक झूठी कार, कलमा नबी ना कोए पढ़ाईआ। अल्ला राणी होई खुआर, मुख घूँगट ना सके उठाईआ। किसे हथ्थ ना आया परवरदिगार, पुरख अबिनाशी बैठा मुख छुपाईआ। कर किरपा दे दीदार, मुख नक़ाब दे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। सुण धरनी उठ नेत्र नैण खोल्ह, ख़ालक ख़लक आप जणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ तोलणहारा तोल, जुग जुग कंडा हथ्थ उठाइंदा। कलयुग अन्त सुत्ती रहीं ना अनभोल, भुल्ली भटकी राहे पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ वसे भगतां कोल, दूजे दर ना फेरा पाइंदा। अंदर वड़ के हौली हौली रिहा बोल, जगत नेत्र नज़र ना आइंदा। उठ सुवाणी आपणा कुण्डा खोल्ह, ख़ालक ख़लक फेरा पाइंदा। देवे दरस इक्क अनमोल, अमुल मुल कोए ना लाइंदा। तेरा बदल देवे चोला चोल, चोली आपणे रंग रंगाइंदा। फड़ बांहों उठाए अडोल, आपणी गोद बहाइंदा। जा के दुखड़ा आपणा फोल, दीनां नाथ दुखियां दर्द वंडाइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत पांधा रोल, मुल्ला शेख़ मुसायक सिफ्त ना कोए सालाहइंदा। लख चुरासी कोलों कर के बैठा पर्दा ओहल, गुरसिखां कोलों पर्दा आप उठाइंदा। दर घर वजाए सच्चा ढोल, ढोलक छैणा ना कोए रखाइंदा। रातीं सुत्तयां करे चोल्ह, गुरमुख बाल अञ्याणे गोद बहाइंदा। आदि पुरख शब्द दुलारे संग करया कौल, कलयुग
अन्तिम कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। देवे वड़याई साची धौल, धरनी धरत दया कमाइंदा। भगत दुआरे जा के कर सेवा घोली घोल, कीती सेवा घाल लेखे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सच संदेस श्री भगवान, तेरा मोहे इक्को भाइंदा। कवण दुआरे मिले गुण निधान, कवण वेला वक्त सुहाइंदा। कवण झुलाए सच निशान, कवण दुआरे हथ्थ उठाइंदा। कवण गुण जणाए विच जहान, गुणवन्ता फेरा पाइंदा। मैं कमली कोझी चरनी डिगी आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी इच्छया पूर कराइंदा। इच्छया पूर करे करतारा, धरनी धरत धवल जणाइंदा। प्रगट होया हरि निरँकारा, निहकलंक नाउँ रखाइंदा। जिस रचया आदि पसारा, सो अन्तिम वेख वखाइंदा। जिस घल्ले गुर अवतारा, सो पुरख वेस वटाइंदा। जिस दर मंगदे बण भिखारा, विष्न ब्रह्मा शिव झोली डाहिंदा। सो साहिब बणया वरतारा, साची वस्त झोली पाइंदा। जा के कर चरन निमस्कारा, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। हरि जू वसे भगत दुआरा, बिन भगतां हथ्थ किसे ना आइंदा। जिस गृह सुणाए सच जैकारा, जै जैकार आप अल्हाइंदा। सोहँ शब्द आदि जुगादि सति वरतारा, सति सतिवादी आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा दुखड़ा दुःख मिटाइंदा। तेरा दुःख मिटाए दुखड़ा, दीनां अनाथां होए सहाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी युग दा प्रभ जो भुखड़ा, भुख्यां भुख दए गंवाईआ। लहिणा देणा चुकाए मात गर्भ उलटा रुखड़ा, लेखा लेखे लए पाईआ। उज्जल कराए तेरा मुखड़ा, दुरमति मैल धुवाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुतड़ा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। लख चुरासी जीव जंत घुथड़ा, पाँधी राह ना कोए वखाईआ। गुरमुख रखे इक्को मुठड़ा, मुट्ठी आपणी विच बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा जणाईआ। सच संदेसा मेरे दयाल, तेरा मोहे भाइंदा। चारों कुण्ट कूके काल, महांकाल मोहे डराइंदा। गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले थक्की भाल, गुरमुख पूरा नज़र कोए ना आइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मैं चल चल थक्की आपणी चाल, तेरा पन्ध ना कोए मुकाइंदा । खाली दिसे दीपक गगन थाल, जोती नूर ना कोए जगाइंदा। दरोही खुदाए होई बेहाल, ख़ुदी तकब्बर ना कोए गवाइंदा। वेख वेख थक्की शाह कंगाल, तेरे नाम कंगाली झोली कोए ना पाइंदा। लख चुरासी फल ना दिसे किसे पत डाल, सिम्मल रुक्ख सर्ब लहराइंदा। त्रैगुण माया नज़र आए जंजाल, जागरत जोत ना कोए जगाइंदा। साध सन्त होए बेहाल, बेवा रूप सब ही नज़री आइंदा। तेरा खेड़ा वसे इक्क गोपाल, गोबिन्द तेरा रंग रंगाइंदा। बणना विचोला अन्त दलाल, सच दलाली इक्क वखाइंदा। लहिणा देणा चुकाउणा हक़ हलाल, हक़ीक़त तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। गुरमुख तेरे गुरसिख लाल, लाल अनमुलड़े हट्ट विकाइंदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप जणाइंदा। साचा लेखा अन्तिम वार, हरि जू हरि हरि आप चुकाईआ। भगत भगवन्त कर त्यार, भावी दए मिटाईआ। बहत्तरां लेखा अन्त संसार, वड संसारी आप चुकाईआ। सत्तरां खोल्हे आप किवाड़, घर मेला सहिज सुभाईआ। चुहत्तरां लेखा आर पार, दो जहान इक्क सरनाईआ। हरिसंगत मेला धुर दरबार, गुर चेला लए मिलाईआ। सज्जण सुहेला एकँकार, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। कलयुग अन्तिम वेला प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतार, नारी पुरष लए तराईआ। जिस नेत्र देवे आप दीदार, निज नेत्र दए खुल्हाईआ। धरनी तेरा हौला करे भार, हौली हौली सब दी सफा दए उठाईआ। बीस बीसा खेल करे करतार, जगत जगदीसा सच्चा शहिनशाहीआ। हुक्मे अंदर करे कार, खण्डा खड़ग ना कोए चमकाईआ। निधड़क फिरे आप निरँकार, निरभउ भय ना कोए रखाईआ। अजूनी रहित हो त्यार, अनभउ प्रकाश इक्क कराईआ। साकत निन्दक दुष्ट कर ख़ुआर, गुरमुख साचे लए उठाईआ। आत्म परमात्म इक्क जैकार, सोहँ ढोला दए जणाईआ। शब्द सुरत नाता जोड़ करतार, कुदरत कादर लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे दरस दीदार, जन्म मरन मरन जन्म लख चुरासी जम की फाँसी आवण जावण पत्तत पावण गेड़ा दए चुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर एका जोत नूर प्रकाश, प्रकाशवान बेऐब नूर ख़ुदाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत सन्त गुरमुख गुरसिख गुरदेव सेवक कर कर दासन दास, दहि दिशा वेख वखाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी एकँकार इक्क अबिनाशी, दूसर कोए थिर रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सोहँ रूप पवण स्वास, पवण पवणा अवण गवणा त्रैभवना लोक परलोक सच सलोक विष्न ब्रह्मा शिव दे दे मोख, गुर अवतार पीर पैग़म्बर मिटा मिटा हरख़ सोग, लहिणा देणा चुका चौदां लोक, जुग जुग सुणा सच सलोक, सोहला ढोला साहिब सतिगुर सदा सद एका एक जणाईआ।