पुस्तकालयभाग १२

१३ भाद्रों २०१९ बिक्रमी ज़ोरा सिँघ दे गृह सद्दे वाला

अकल कल धारी कल करे घात, घाउ आपणा नाम लगाईआ। जगत अन्धेरी मेटे रात, नाम निधाना चन्द रुशनाईआ। लहिणा चुकाए ज़ात पात, आत्म ब्रह्म करे पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई देवे दात, लख चुरासी झोली पाईआ। बोध अगाध सुणाए गाथ, अक्खर वक्खर इक्क जणाईआ। हरिजन मेल मिलाए कमलापात, कँवल नैण सच्चा शहिनशाहीआ। इक्क वखाए

डूँग्घा खात, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। सच जुड़ाए हरि जू नात, गुर अवतार पीर पैग़म्बर देण गवाहीआ। लेखा जाणे कायनात, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। अकल कल धाम खेल अवल्ला, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। लेखा जाणे राणी अल्ला, इलाही नूर पड़दा लाहइंदा। बिस्मिल हो हो आपे रला, आप आपणा भेव छुपाइंदा। वसणहारा जला थला, घट घट आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारा आप जणाइंदा। साची धारा कलयुग कल, हरि करता आप चलाईआ। करे खेल अछल अछल, वल छल भेव ना जाणे राईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन बैठा मल्ल, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाईआ। जोती शब्दी निरगुण निरगुण रल, सरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ । सति प्रकाश दीपक जोत आपे बल, बल आपणा आप प्रगटाईआ। सति संदेसा श्री भगवान एका घल्ल, ब्रह्म पारब्रह्म समझाईआ। लख चुरासी वेखणहारा खाणी बाणी फल, पत्त डाल्ही फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। कलयुग लेखा रखे हथ्थ, कुलवन्ता आपणी दया कमाईआ। सदा सुहेला चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। आदि जुगादि महिमा अकथ, कथनी कथ आप समझाईआ। सति सतिवादी साचा मार्ग दस्स, हरिजन साचे लए जगाईआ। तीर अणयाला मारे कस, बिरहों रोग मिटाईआ। कर प्रकाश कोटन रवि ससि, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। अनहद शब्द गाए साचा जस, जस वेद पुराण ना कोए सुणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हरिभगत प्यार जाए फस, दूजा फांदी नज़र कोए ना आईआ। लहिणा देण चुकाए हथ्थो हथ्थ, पूरब लेखा आप मुकाईआ। वेखणहारा अठसठ, सठ अठ आपणा बन्धन पाईआ। भेव जणाए मन्दिर मट्ठ, मस्जिद पड़दा एका लाहीआ। सति दुआरे सति इकट्ठ, जन भगतां आप कराईआ। निर्मल नूर जोत कर प्रकाश, प्रकाशवान बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल करनी दए मिटाईआ। कल करनी अन्धेरा चौथे युग, कूक कूक कूक सुणाईआ। अन्तिम औध गई पुग, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कूड़ी चोग जीव जंत रहे चुग, सच सुच्च रस ना कोए रखाईआ। आपणा आप ना सके बुझ, गुर मन्त्र ना कोए दृढ़ाईआ। काया कवरी डूँग्घी भँवरी बैठे लुक, पार किनारा ना कोए वखाईआ। साहिब सतिगुर सीस गया ना किसे झुक, सजदा मुर्शद मुरीद ना कोए जणाईआ। अंदर वड़ वड़ गृह मन्दिर हाल मुरीदां कोए ना सके पुच्छ, बेहबल होई सर्ब लोकाईआ । साधां सन्तां हथ्थ ना वस्तू कुछ, खाली हथ्थ देण दुहाईआ। रसना जिह्वा रहे बुक्क, आत्म रो रो आपणा नीर वहाईआ। बिन अमृत बूटे गए सुक्क, हरे सिंच ना कोए कराईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैग़म्बर आए गए

उठ, लोकमात फेरा पाईआ। पुरख अबिनाशी चरनां हेठां रखे एका गुठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ना कोई रखे काया बुत्त, पंज तत्त ना कोए वड्याईआ। इक्क इकल्ला सच दुलारा शब्दी पुत, पूत सपूता इक्क सुहाईआ। सुहावणहारा साची रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। नाम ख़ज़ाना गुण निधाना आदि जुगादी आपे लुट्ट, जन भगतां झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग क्रिया वेख वखाईआ। कलयुग क्रिया करे पुकार, नाअरा एका एक सुणाया। चार वरन होए बेज़ार, बेदार रही कराया। मात पित ना कोए प्यार, भैण भाई ना संग रखाया। नाता तुट्टा पुरख नार, कन्त कन्तूहल ना कोए हंढाया। हरि जू मिल्या ना सच्चा यार, सतिगुर संग ना कोए निभाया। रसना जिह्वा ना कोए आधार, आत्म रस ना कोए चखाया। कागद कलम गई हार, हरि का लेख ना किसे मुकाया। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह गए गुरू अवतार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाया। वाहवा कुदरत तेरी परवरदिगार, कादर तेरा अन्त किसे ना आया। तेरी महिमा लिख ना सके वेद चार, ब्रह्मा वेता आपणा बल रखाया। सतिजुग त्रेता द्वापर जुग जुग उतरया पार, आप आपणा पन्ध मुकाया। कलयुग आई अन्तिम वार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाया। संगी सगली साथी गए हार, साचा संग ना कोए निभाया। गल्लीं बातीं मेल मिलावा दस्सण हरि करतार, बांहों फड़ ना कोए मिलाया। रातीं सुत्तयां करन पुकार, आलस निंद्रा ना कोए मिटाया। रसना जिह्वा पढ़ पढ़ थक्की विच संसार, पढ़ पढ़ पन्ध ना किसे मुकाया। अक्खर अक्खर सरगुण धार, निरगुण बिन अक्खर आपणा राह चलाया। पट्टी लिखे ना अक्खर मेटे कर प्यार, कर किरपा आपणा नाउँ आप समझाया। रत्ती रत्त लए उभार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणा वेस धराया। कल कलवन्ता काला मुख, कारन आपणा रिहा छुपाईआ। नव नौ चार इक्को दुःख, घर घर पई लड़ाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर आत्म परमात्म देवे ना कोए सुख, सुख शांत ना कोए कराईआ। प्रभ अबिनाशी कोलों सारे बैठे लुक, आपणा आपणा पड़दा पाईआ। लोकमात नाता तुट्टा गए रुट्ठ, रुठड़ा यार ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरा भेव जणाईआ। कलयुग तेरा अन्त किनारा, अन्त अन्त जणाइंदा। नेत्र रोवे गुर अवतारा, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। वली गौंस ना कोए प्यारा, पीर पैग़म्बर नैण शरमाइंदा। शास्त्र सिमरत ना पावे कोई सारा, वेद पुराण राह ना कोए जणाइंदा। गीता ज्ञान ना कोए आधारा, अञ्जील कुरान डेरा ढाहइंदा। खाणी बाणी सुत्ती पैर पसारा, बिन सतिगुर पूरे अक्ख ना कोए खुल्हाइंदा। लेखा चुक्का गुर अवतारा, पीर पैग़म्बर पन्ध मुकाइंदा। एका हुक्म वरते हरि करतारा, हुक्मी हुक्म आप जणाइंदा। मेटणहारा धूआँधारा, निरगुण साचा चन्द चढ़ाइंदा। भगत भगवन्त दए हुलारा, आत्म

सेजा सोभा पाइंदा। सति सतिवादी करे साची कारा, करता पुरख करनी आप कराइंदा। एका सुत शब्द दुलारा, सिर सभना हथ्थ टिकाइंदा। जुग चौकड़ी मेटे वारो वारा, जुग जुग आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। सतिजुग साचा धरे संसारा, संसार सागर वेख वखाइंदा। नाम सति इक्क जैकारा, नौ खण्ड पृथ्मी आप जणाइंदा। काया मन्दिर सच गुरुदुआरा, गुर सतिगुर आप खुल्हाइंदा। नित नवित दए दीदारा, हरि दरसी दरस जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग क्रिया मेट मिटाइंदा। कूड़ी क्रिया कूड़ी खाण, हरि ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, दीन दयाल दया कमाईआ। सन्त सुहेले आप पहचान, गुर चेले अंग लगाईआ। एका देवे नाम दान, नाम निधाना झोली पाईआ। सोहँ अक्खर सति निशान, सति सतिवादी दए समझाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सारे गाण, नानक गोबिन्द गया सुणाईआ। तीर चिल्ला इक्क महान, साचा भथ्था वंड वंडाईआ। नाम सति सति प्रधान, सति सतिवादी हुक्म जणाईआ। निरगुण निरगुण कर परवान, सरगुण सरगुण लेखे लाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे दुकान, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। सच संदेसा देवे आण, परम पुरख वडी वड्याईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार वरन अठारां बरन एको गान, एका नाम वज्जे वधाईआ। सर्ब जीआं दा इक्क भगवान, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ। पीर पैग़म्बर सीस झुकाण, सिर सके ना कोए उठाईआ। नाता तुट्टे शरअ ईमान, उम्मत नबी ना कोए वड्याईआ। लेखा चुक्के अञ्जील कुरान, बिन लेखिउँ लेखा दए समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लोअ पुरी ब्रह्मण्ड खण्ड विष्न ब्रह्मा शिव गावण गाण, एका राग अल्हाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्तिम खेल महान, दो जहानां देवे दान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आत्म परमात्म परमात्म आत्म आण, ब्रह्म पारब्रह्म ब्रह्म करे आप कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचा मात धर, धरनी धरत धवल दए सुहाईआ।

१३ भाद्रों २०१९ बिक्रमी सीतल सिँघ दे गृह
पिण्ड डगरू ज़िला फिरोज़पुर

सो पुरख निरँजण हरि निरँकारा, हरि जू हरि हरि आपणा खेल जणाइंदा। सचखण्ड निवासी हो उज्यारा, तख्त निवासी वेस वटाइंदा। सच संदेसा एका वारा, एकँकारा आप सुणाइंदा। निरगुण निरगुण कर पसारा, दरगाह साची धाम वड्याइंदा।

सच सपूता इक्क दुलारा, धुर दरबारी आप उपाइंदा। जोधा सूरबीर वड बलकारा, बल आपणा आप जणाइंदा। करनी करता किरत करे कराए करनेहारा, करता पुरख सेव लगाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल हरि सुल्ताना, हरि जू हरि हरि आप कराईआ। आदि पुरख पुरख प्रधाना, अन्त वेखे चाँईं चाँईंआ। मध लेखा दो जहानां, लोआं पुरीआं ब्रह्मंडां खण्डां नाच नचाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दाना, पंज तत्त मेला सहिज सुभाईआ। लख चुरासी बन्न्हे गाना, निरगुण सरगुण सगन मनाईआ। सति सरूपी हो प्रधाना, शाहो भूपी नाउँ धराईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर आत्म अन्तर दे ज्ञाना, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। सति संदेसा नर नरेशा एका देवे दो जहानां, दोए दोए आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। जुग चौकड़ी वंड संसारा, वंडण आपणे हथ्थ रखाइंदा। खाणी बाणी बोल जैकारा, जै जै आपणे नाउँ कराइंदा। कागद कलम शाही सेवादारा, साची सेवा सेव लगाइंदा। गुर अवतार दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। लोकमात कर उज्यारा, साची सेवा इक्क लगाइंदा। शास्त्र सिमरत वसे बाहरा, हथ्थ किसे ना आइंदा। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, निरगुण सरगुण नाच नचाइंदा। अनहद अनादी साची धारा, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। साची सिख्या एका वारा, एकँकारा आप सुणाइंदा। शब्दी सुत सुत दुलारा, घर साचे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव आदि अन्त, आदि पुरख आप जणाईआ। लेखा जाणे जुगा जुगन्त, जुग जुग वेख वखाईआ। निरगुण बणाए सरगुण बणत, घड़न भन्नणहार घड़ भाण्डे डेरा लाईआ। एका नाउँ प्रगट कर कर मणीआ मंत, गुर अवतार करे पढ़ाईआ। सच संदेसा साचे सन्त, हरि सतिगुर आप सुणाईआ। चरन सहारा पूरन भगवन्त, जन भगत माण वड्याईआ। गुरमुख गढ़्ह तोड़्हे हउमे हंगत, निवण सो अक्खर इक्क समझाईआ। गुरसिख साचे महिमा सुणाए अगणत, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाईआ। साचा मार्ग शब्दी धार, निरगुण निरगुण आप जणाइंदा। लेखा जाण गुरू अवतार, गुर गुर वेस वटाइंदा। चाकर ख़ाक सेवादार, सेवक सेवा सच लगाइंदा। नव नौ उतरे अन्तिम पार, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। करे खेल आप करतार, कुदरत कादर नाच नचाइंदा। कलमा नबी इक्क जैकार, रसूल रसूलां आप पढ़ाइंदा। तसबी मणका तोड़ हँकार, शरअ शरीअत मेट मिटाइंदा। लाशरीक परवरदिगार, सच परवाना इक्क फड़ाइंदा। अनाद अनादी तराना गाए एका घर बार, मन्दिर मस्जिद आप सुहाइंदा। गुर गुर खोल्हे आप किवाड़, बन्द ताकी कुण्डा लाहइंदा। भगवन देवे भगतन वस्त

थार, थिर घर साचे आप वरताइंदा। जुग चौकड़ी बीते चार चार, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। चारे खाणी चारे बाणी चारे वरन रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर सर्ब वहाइंदा। पुरख अबिनाशी खेल अपार, हरि ख़ालक ख़लक कराइंदा। धुर दरबारी बोल जैकार, धुर दी बाणी आप अल्हाइंदा। सुत दुलारे कर प्यार, हरि शब्दी आप उठाइंदा। नेत्र खोल्ह कर दीदार, दरसी आपणा दरस कराइंदा। कलयुग अन्तिम एथे ओथे दो जहान आई हार, सगला संग ना कोए निभाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड रोवण ज़ारो ज़ार, धरनी धरत धवल बेड़ा पार ना कोए कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव होए बेज़ार, सीस जगदीस हथ्थ ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान आपणी दया आप कमाइंदा। वेख नेत्र खोल्ह अक्ख, हरि आख़र आप जणाईआ। चार कुण्ट नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप हरि का बुरज रिहा ढट्ठ, मन्दिर नज़र कोए ना आईआ। जगत अखाड़ा होया कट्ठ, कलयुग आपणा नाच नचाईआ। ना कोई धीरज ना कोई सति, सति सन्तोख ना कोए वड्याईआ। गुर का शब्द ना कोए मत्त, मनमति रही कुरलाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सत्थर बैठे घत्त, आपणा बल ना कोए जणाईआ। लख चुरासी उब्बले रत्त, अग्नी तत्त रही तपाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अबिनाशी कोई ना बन्न्हे नत्त, नाता तुट्टा सर्ब लोकाईआ। वरन बरन ज़ात पात दीन मज़्हब नज़र ना आए कोई घाट, डूँग्घी भँवरी पार ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा एका वार, हरि शब्दी आप जणाईआ। शब्द सुत उठ वेख विचार, हरि हरि हरि आख सुणाइंदा। लहिणा चुक्के जुग चार, चार यारी ना कोए निभाइंदा। सदी चौधवीं होए ख़ुआर, चौदां लोकां ख़ाक मिलाइंदा। चौदां तबकां हाहाकार, सही सलामत नज़र कोए ना आइंदा। चारों कुण्ट धूआँधार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। पीर पैग़म्बर होए शर्मसार, नेत्र नैण ना कोए उठाइंदा। अल्ला राणी होए खुआर, मीआं मुहब्बत मोह ना कोए वधाइंदा। ख़ुली मींढी फिरे विच संसार, सीस जगदीस ना कोए गुंदाइंदा। मैंहदी रंग ना कोए गुलाल, कज्जल धार ना कोए वखाइंदा। नाता छड्ड गए चार यार, मुहम्मद नेत्र रो रो नैणां नीर वहाइंदा। ईसा मूसा कर पुकार, इस्म आज़म इक्क तकाइंदा। तेरी ओट परवरदिगार, तुध बिन पार ना कोए कराइंदा। कलयुग खेल तेरा करतार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। शरअ शरीअत गई हार, शरअ रूप ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण साचे चढ़, आपणा ध्यान आप लगाइंदा। गुर पीर अवतार पैग़म्बर रहे कुरला, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बणया करबला, काअबा नज़र कोए ना आईआ। अग्गे दिसे ना कोई आरजू अरबला, सारे बैठे पन्ध मुकाईआ। इक्को ओट तेरी तका, तकवा होर ना कोए जणाईआ। परवरदिगार सच ख़ुदा, ख़ुदी

माण ना कोए रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैग़म्बर लेखा करदे रहे जुदा, जुदा जुज़ आपणा आप बणाईआ। अन्तिम तेरे चरनां उत्ते होए फिदा, फितरत आपणी सर्ब मिटाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी लख चुरासी मार्ग दस्स सिध्धा, साबत सूरत आपणी आप जणाईआ। आपणे मिलण दी इक्को बिध्धा, एका वार दे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसे वेखे चाँईं चाँईंआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, वेला गया हथ्थ ना आईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग उतरे पार, कलयुग कूक कूक सुणाईआ। साडी सिख्या किसे कम्म ना आई विच संसार, सृष्ट सबाई भुल्ली अन्त लोकाईआ। कागद कलम शाही नाल लिख लिख थक्के तेरी महिमा परवरदिगार, बिन तोहे किसे ना भाईआ। पढ़ पढ़ सारे होए ख़ुआर, खर का रूप वटाईआ। नर मिल्या ना एकँकार, नरायण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। साकत निन्दक दुष्ट दुराचार होए विभचार, विभचारी कर्म कमाईआ। कन्त सुहागी पीआ प्रीतम ना करे प्यार, गलवकड़ी ना कोए पाईआ। रातीं सुत्तयां ना दए दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। माया कुठयां करे खुआर, एका धक्का लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर तेरे वज्जदी रहे वधाईआ। वज्जे वधाई सच घर, हरि नौबत नाम वजाइंदा। पीर पैग़म्बर लए फड़, गुर अवतार दर मंगाइंदा। साचे तख्त आपे चढ़, सचखण्ड दवारे आसण लाइंदा। निष्अक्खर अक्खर आपे पढ़, साचा ढोला आपे गाइंदा। लख चुरासी अंदर वड़, गृह गृह डेरा लाइंदा। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख कार कमाइंदा। ना जन्मे ना जाए मर, जन्म मरन विच ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर धरनी धरत धवल उपर धर, धुर संदेसा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी करे आखर, अख़ीर आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी रिहा शाकर, शुकरीआ सब दे कोलों कराईआ। निरगुण सरगुण करदा आया ख़ातर, ख़तरा एका एक समझाईआ। निक्के बाले छोटे पुत्त गुर अवतार, दे दे घल्लदा रिहा पात्र, पाती आपणा नाम पढ़ाईआ। लोकमात दी करके गए यातर, यात्रा पंज तत्त हंढाईआ। अन्तिम निशान रिहा ना कोए मातर, प्रभ आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। करनी करे करता कादर, करीम वड्डा वड वड्याईआ। सदा सुहेला इक्क सौदागर, वणज वपार इक्क अख्वाईआ। बाल अञ्याणयां देवे आदर, गुर अवतारां सीस हथ्थ टिकाईआ। मेहर नज़र करे करीम कादर, सच दुशाला देवे चादर, धार चिट्टी चिट्टी नाल बंधाईआ। काया भाग लगाए साची गागर, काची गगरीआ आपणे लेखे लाईआ। निर्मल जोत करे उजागर, दीआ बाती इक्क टिकाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि मन्दिर बैठा आसण लाईआ। हरि मन्दिर लाए हरि जू आसण, सोभावन्त सोभा पाइंदा। पारब्रह्म पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करता कार कमाइंदा। लेखा जाणे पृथ्मी आकाशन, आकाश आकाशां फोल फोलाइंदा। शहिनशाह शाहो शाबाशन, हुक्मी हुक्म आप जणाइंदा। खेले खेल आप गुणताशन, गुणवन्ता आप हो आइंदा। लहिणा देणा चुकाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि जू आपणा खेल आप जणाइंदा। हरि हरि खेल अवल्लड़ा, आदि जुगादी कार । वसणहारा निहचल धाम अटल्लड़ा, महल अटल उच्च मनार। गुर अवतार फड़ाए पलड़ा, पीर पैग़म्बर दे सहार। सच संदेसा एका घलड़ा, जुगा जुगन्तर दे आधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबार। धुर दरबारी आप हरि, वड्डा वड वड्याईआ। आपणी करनी आपे कर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रथ चलाईआ। गुर अवतार धरनी धर, धवल दए सुहाईआ। अक्खर वक्खर आपे पढ़, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान लाए जड़्ह, खाणी बाणी नाल मिलाईआ। अठसठ सरोवर तीर्थ तट सर, अमृत इक्क वखाईआ। घड़न भन्नणहार खेल कर, घड़ वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दा लहिणा आप चुकाईआ। सब दा लहिणा हरि करतार, आदि अन्त चुकाइंदा। जुग चौकड़ी बीते चार, चार चार वंड वंडाइंदा। गुर अवतार करन पुकार, पीर पैग़म्बर मंग मंगाइंदा। प्रगट होए हरि निरँकार, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकार, आत्म परमात्म आप सुणाइंदा। जगत विचोला एकँकार, साचा सोहला आप पढ़ाइंदा। तोला बणया तोलणहार, नाम कंडा हथ्थ उठाइंदा। पड़दा ओहला खोल्ह किवाड़, घर मन्दिर वेख वखाइंदा। कूड़ी क्रिया करे पार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत शब्द वड वड्याइंदा । सुत शब्द तेरा बल अपार, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम खेल अपार, करता पुरख पुरख कराईआ। निरगुण निरगुण लै अवतार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शब्दी डंक अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ा इक्क सुणाईआ। दो जहानां करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलार, सुरपति इन्द नाल मिलाईआ। गुर अवतार लए उठाल, पीर पैग़म्बर नाल रलाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, पंज तत्त करे रुशनाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, राज राजानां पड़दा लाहीआ। सति सरूपी वज्जे ताल, सति पुरख निरँजण आप वजाईआ। लहिणा देणा चुकाए काल महांकाल, महिमा आपणी सिफ्त सालाहीआ। साचा मार्ग दए वखाल, नौ खण्ड पृथ्मी नैण खुल्हाईआ। शब्दी शब्द बणे दलाल, गुर शब्दी रूप वटाईआ। लहिणा जाणे हक़ हलाल, हक़ीक़त

वेखे थाउँ थाईंआ। लख चुरासी इक्को धर्मसाल, घर मन्दिर दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर तेरा साचा घर, दो जहानां आप वसाईआ।

१३ भाद्रों २०१९ बिक्रमी धन्ना सिँघ दे गृह पिण्ड डगरू ज़िला फिरोज़पुर

साहिब सतिगुर तेरा नाउँ, कलयुग अन्त इक्क वड्याईआ। नज़री आए हर घट थाउँ, थान थनंतर बूझ बुझाईआ। हरिजन पकड़े साचे बांहों, फड़ बांहों गले लगाईआ। करे प्यार जिउँ पुत्रां माउँ, पिता पूत सहिज सुखदाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काउँ, कागों हँस बणाईआ। सदा सुहेला सिर देवे ठंडी छाउँ, अग्नी तत्त बुझाईआ। एथे ओथे दो जहान निरगुण सरगुण करे न्याउँ, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ दए वड्याईआ। हरि का नाउँ हरि का जस, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। भगतन अन्तर आपे वस, वस्त आपणी आप वखाइंदा। आत्म परमात्म सच्चा रस, रस रसीआ रस चखाइंदा। तीर अणयाला मारे कस, बिरहों रोग मिटाइंदा । मेटे रैण अन्धेरी मस, जोत निरँजण डगमगाइंदा। कर प्रकाश कोटन रवि ससि, नूर नुराना डगमगाइंदा। मेल मिलाए हस्स हस्स, संसा रोग सर्ब चुकाइंदा। पन्ध मुकाए नस्स नस्स, निरगुण सरगुण घर घर फेरा पाइंदा। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, पूरब लहिणा झोली पाइंदा। जगत जुग बुझाए तृष्ना प्यास, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाइंदा। लेखे लाए पवण स्वास, पवण पवणां रंग रंगाइंदा। नाता तुट्टे दस दस मास, मात गर्भ ना फेर लटकाइंदा। सदा सुहेला वसे पास, हरि सतिगुर विछड़ कदे ना जाइंदा। दरस दिखाए साख्यात, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा। चरन कँवल बंधाए नात, साचा नाता जोड़ जुड़ाइंदा। नाम अनमुल्ली देवे दात, राम नाम आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम हरि वरताइंदा। हरि का नाउँ एका राम, रमत रमत आपणा भेव चुकाईआ। हरि का नाम इक्को शाम, साची बंसरी नाद सुणाईआ। हरि का नाम इक्को गान, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। हरि का नाम बेपहचान, नज़र विच ना आईआ। हरि का नाम गुरू गुर ध्यान, गुर अन्तर मेल मिलाईआ। हरि का नाम अमृत पीण खाण, तृष्ना भुख दए मिटाईआ। हरि का नाम सच ज्ञान, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। हरि का नाम सच निशान, दरगाह साची धाम वखाईआ। हरि का नाम साचा काहन, सुरत सवाणी लए प्रनाईआ। हरि का नाम वसे सच मकान, थिर घर आपणा डेरा लाईआ। हरि का नाम मेल मिलाए श्री भगवान, भगवन आपणा पड़दा आप उठाईआ। हरि का नाम चतुर सुघड़ सुजान, मूर्ख मूढ़े लए तराईआ। हरि का नाम काग़ज़ कलम दए

ब्यान, गुर अवतार देण गवाहीआ। हरि का नाम पीर पैग़म्बर करन सलाम, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। हरि का नाम सच पैग़ाम, साची सिख्या दए समझाईआ। हरि का नाम दामनगीर पकड़े दाम, दामन आपणा हथ्थ फड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि का नाउँ करे सच नज़ाम, मेट मिटाए झूठी शाहीआ। हरि का नाउँ सच नयामत, अमृत रस इक्क वखाइंदा। हरि का नाउँ सही सलामत, आदि जुगादि एका रंग रंगाइंदा। हरि का नाउँ हरि अमानत, जन भगतां हथ्थ फड़ाइंदा। हरि का नाउँ देवे सद ज़मानत, एथे ओथे पल्लू आप छुडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि नामा नाम दृढ़ाइंदा। हरि नामा नाम अगम्म अपार, अपरम्पर आप जणाइंदा। कलयुग अन्तिम बोल जैकार, जै जैकारा आप अल्हाइंदा। वरन बरन कर ख़ुआर, ख़बर साची आप सुणाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार जुग चौकड़ी गए हार, हरि का अन्त कोए ना पाइंदा। भिक्खक बण बण मंगदे गए भिखार, पुरख अबिनाशी देवणहारा इक्क अख्वाइंदा। दीद ईद नेत्र नैण मंगदे गए दीदार, चरन कँवल कँवल चरन सरन सरन सरन तकाइंदा। पारब्रह्म तेरा ठांडा दरबार, दूजा दर नज़र ना आइंदा। लख चुरासी तेरी गुलज़ार, गुलशन एका एक महकाइंदा। फुल फलवाड़ी विच संसार, पत्त डाल्ही नाल रलाइंदा। बण माली एकँकार, हरि जू साची सेव कमाइंदा। कली कली कर त्यार, कल आपणी आप जणाइंदा। वल छल एकँकार, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। महांबली वड बलकार, बल आपणा आप जणाइंदा। जोधा सूर कर त्यार, बीरता आपणा नाउँ भराइंदा। खड़ग खण्डा तेज कटार, नाम प्रचण्ड हथ्थ वखाइंदा। तिक्खी रखे दोवें धार, निरगुण सरगुण धार जणाइंदा। लेखा जाणे आर पार, मध आपणी खेल कराइंदा । पंज तत्त तत्त प्यार, परम पुरख मोह वधाइंदा। नाम सति सति जैकार, सति सतिवादी आप कराइंदा। सिफ्ती सिफ्त सिफ्त भण्डार, सालाहन सलाहकार सहिज सहिज आपणा गुण जणाइंदा। हरि का नाम सच्चा सिक्दार, सिर सिर आपणा हुक्म मनाइंदा। एका अक्खर कर त्यार, निष्अक्खर भेव चुकाइंदा। आदि रचन रच संसार, अन्तिम नर हरि वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक्क समझाइंदा। साचा नाउँ सोहँ सो, आदि पुरख बीज बजाया। आपणे जिहा आपे हो, आपणा मन्त्र आप पढ़ाया। कर प्रकाश पुरी लोअ, ब्रह्मण्ड खण्ड वसाया। गुर अवतारां ढोआं ढो, साची वस्त झोली पाया। अन्त आपणे ख़ज़ाने रखे खोह, बल आपणा आप वखाया। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर बिन हरि नामे बणया रहे निर्मोह, मोह मुहब्बत ना कोए वड्याआ। बिन भगतां किसे अंग ना सके छोह, लख चुरासी काया चोली दए दुरकाया। एकँकारा सन्त प्यारा नेत्र नैणां लवे रो, नीर नीर नीर बरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा

हरि, एका नाम रिहा प्रगटाया। एका नाम प्रगट सो, हँ ब्रह्म जणाइंदा। हँ ब्रह्म प्रभ आपे हो, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। दुरमति मैल देवे धो, धूआँधार गवाइंदा। अमृत रस निझर चो, कँवल मुख खलाइंदा। राम नाम प्रभ आपे हो, एका दे दे सर्ब सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त जुगा जुगन्त, लख चुरासी काया पंज तत्त माटी देवे कोह, नाम खण्डा विच ब्रह्मण्डां आप फिराइंदा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सुहेला इक्क मेहरवान, महिव आपणा हुक्म एका नाउँ वखाइंदा।