१३ भाद्रों २०१९ बिक्रमी सुरैण सिँघ दे गृह निधांवाली ज़िला फिरोज़पुर
साचे तख्त बैठ सुल्तान, आदि पुरख आसण लाईआ। निरगुण नूर नूर महान, जोती जाता जोत रुशनाईआ। शाहो भूप राज राजान, शहिनशाह आपणा नाउँ रखाईआ। इक्क इकेला हुक्मरान, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। सति सतिवादी सच निशान, सति पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सच सिँघासण सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आसण लाइंदा। हरि पुरख निरँजण महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोए जणाइंदा। एकँकार बणाए बणत, घड़न भन्नणहार आप अख्वाइंदा। आदि निरँजण नूर अनन्त, अनन्त कल आपणी आप धराइंदा। एकँकार महिमा बेअन्त, बेअन्त आपणी खेल वखाइंदा। श्री भगवान साचा कन्त, नर नरायण वेस वटाइंदा। अबिनाशी करता आपे आदि आपे अन्त, आपणा भेव आप छुपाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बण मंगत, दर निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। करे खेल श्री भगवन्त, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे डेरा लाइंदा। दर घर साचा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। खेले खेल आदि अन्त, अन्त आदि आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। निरगुण पुरख निरगुण नार निरगुण हरि जू बण बण कन्त, सेज सुहञ्जणी इक्क हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर दए वड्याईआ। साचा दर दर दरवाज़ा, धुरदरगाही आप खुल्हाइंदा। हक़ मुकाम ग़रीब निवाज़ा, भेव अभेद आप जणाइंदा। भूपत भूप राजन राजा, राउ रंक रूप ना कोए वखाइंदा। निरगुण निरगुण रच रच काजा, आपणी करनी आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त आपे चढ़, साचा दर आप सुहाइंदा। साचा दर श्री भगवान, आदि पुरख आप सुहाईआ। इक्क इकल्ला नौजवान, निरगुण आपणा रूप प्रगटाईआ। करे खेल वड मेहरवान, मिहबान आपणी रचना आप समझाईआ।
इक्क इकल्ला जाणी जाण, जानणहार नाम ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर वसे बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। आदि पुरख हो उज्यारा, निरगुण निरगुण नूर धराइंदा। भूपत भूप बण सिक्दारा, हुक्म हाकम आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाणा बोल जैकारा, जै जैकार आपणे नाउँ अल्हाइंदा। आप लगाए सच दरबारा, धुर दरबारा वेख वखाइंदा। दर दरवेश बण भिखारा, एका आपणी अलख जगाइंदा। अगम्म अगम्म करे खेल निराकारा, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि आपणी धार आप बंधाइंदा। आदि पुरख साची धार, इक्क इकल्ला आप बन्हाईआ। आपणी इच्छया कर विचार, आपे वेख वखाईआ। रूप रंग ते वसया बाहर, रेख नज़र कोए ना आईआ। करे खेल अगम्मड़ी कार, करता पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाईआ। साचा हुक्म हरि भगवाना, भगवन हरि जू आप जणाइंदा। सीस जगदीस इक्क सुहाना, सोभावन्त आप सुहाइंदा। आपणी इच्छया सच मकाना, बेमुकाम आप प्रगटाइंदा। छप्पर छन्न ना कोए छुहाना, चार दीवार ना कोए वखाइंदा। सूरज चन्द ना कोए रुशनाना, नूर नूर ना कोए समाइंदा। करे खेल वड बलवाना, बल आपणा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख साचा हरि, आपणा मन्दिर आपे आप उपाइंदा। एका मन्दिर सचखण्ड, सचखण्ड निवासी आप उपाईआ। आपे पाए आपणी वंड, वंडणहार आप अख्वाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। अगम्म अगम्मड़ा चाढ़े रंग, नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। सति सतिवादी इक्क वखाए सच पलँग, पावा चूल ना कोए बणाईआ। निरवैर पुरख इक्क अनन्द, मूर्त अकाल करे रुशनाईआ। सदा सुहेला ना होए सैभं, साहिब सुल्तान आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ । आपणी दात आपे मंग, आपे झोली रिहा भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारा कर पसारा, निरगुण धारा नूर रुशनाईआ। सचखण्ड दवारा सच महल्ला, हरि जू हरि हरि आप उपाइंदा। जोती दीपक आपे बला, नूरो नूर नूर धराइंदा। पुरख अकाल इक्क इकल्ला, सति सतिवादी आसण लाइंदा। निरगुण निरगुण फड़ फड़ पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण एका मल्ला, अबिनाशी करता आपणा आसण लाइंदा। सच सिँघासण एका एक, एकँकारा आप सुहाईआ। आदि पुरख एका टेक, दूसर ओट ना कोए जणाईआ। आपणा मन्दिर आपे वेख, हरि जू हरि हरि ख़ुशी मनाईआ। आपे लिखणहारा लेख, लेखा लिखे ना कलम शाहीआ। निरगुण निराकार अजूनी रहित अनभउ प्रकाश वटाया वेस, वेस अवल्लड़ा आप कराईआ। सति सतिवादी वसया साचे देस,
देस वसे सच्चा माहीआ। आदि जुगादि रहे हमेश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे घाड़त घड़, घड़ आपे वेख वखाईआ। सचखण्ड दवारा घाड़न घड़या, घड़नहार आप अख्वाइंदा। बिन पौड़ी डण्डे आपे चढ़या, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। सच सिँघासण आपे खड़या, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा। आदि अन्त कदे ना मरया, जन्म मरन विच ना आइंदा। आपणी तरनी आपे तरया, तारनहार आप अख्वाइंदा। आपणी करनी आपे करया, करता पुरख नाउँ प्रगटाइंदा। आपणा वर आपे वरया, नार कन्त अंग लगाइंदा। साची सेजा आपे चढ़या, सेज सुहञ्जणी आप हंढाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण वड़या, सच सिँघासण आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा घाड़न घड़, घड़ घड़ आपणा आप वेख वखाइंदा। सचखण्ड दवारा उच्च मनारा, ऊँचो ऊँच रखाईआ। करे खेल एकँकारा, अकल कल वड वड्याईआ। दीआ बाती इक्क उज्यारा, निर्मल जोत जोत रुशनाईआ। कमलापाती वसे वसणहारा, दूसर संग ना कोए रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर आप सुहाईआ। साचा मन्दिर सोभनीक, हरि साचा सच सुहाइंदा। इक्क इकल्ला लाशरीक, परवरदिगार डेरा लाइंदा। आप आपणी रख उडीक, मेल मिलावा आपणे हथ्थ जणाइंदा। निरगुण निरगुण कर प्रीत, प्रीतीवान बन्धन पाइंदा। सच दुआरा ठांडा सीत, अग्नी तत्त ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महल अटल आप वड्याइंदा। महल अटल सच दरबारा, हरि दरबारी आप सुहाइंदा। इक्क इकल्ला कर पसारा, पुरख अबिनाशी डेरा लाइंदा। घाड़न घड़े अगम्म अपारा, घड़ घड़ आपे वेख वखाइंदा। जोती जाता जोत उज्यारा, नूरो नूर डगमगाइंदा। वेखे विगसे पावे सारा, वेखणहारा पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा आप वड्याइंदा। सचखण्ड दवारा वड्डा वड, हरि जू हरि हरि आप वड्याईआ। आपणी इच्छया कर प्रगट, आपणे अन्तर आप छुपाईआ। आपे खोल्ह साचा हट्ट, निरगुण दाता आप चलाईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। आपे जाणे आपणा रस, रस रसया सच्चा माहीआ। निरगुण अंदर निरगुण होवे वस, दूजा बन्धन ना कोए रखाईआ। प्रेम प्यार अंदर पारब्रह्म प्रभ जाए फस, घर मन्दिर सोभा पाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी गाए जस, रागी आपणा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवार बणत बणाईआ। सचखण्ड दवार बणत, हरि सज्जण दया कमाइंदा। आपणी महिमा जाणे अगणत, बेअन्त रूप वटाइंदा। मेल मिलावा नार कन्त, कन्त कन्तूहल दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवन्त, भगवन आपणा राह चलाइंदा। भगवन चले आपणा
राह, रैहबर एका एक अख्वाईआ। सचखण्ड दवारा आप सुहा, सुहबत आपणे नाउँ वड्याईआ। सच सिँघासण डेरा ला, तख्त निवासी वेख वखाईआ। निरगुण निरगुण बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। सिफ्त सालाही दए सलाह, सलाहगीर इक्क रघुराईआ। आपणा मेला मेल मिला, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। नारी कन्त लए हंढा, घर साचे वज्जे वधाईआ। जननी जन बणे ख़ुदा, बेनज़ीर नज़र नैण इक्क उठाईआ। दाई दाया बण सेवा लए कमा, सेवक आपणा नाउँ रखाईआ। पूत सपूता लए जा, वार थित ना कोए रखाईआ। आपणी गोदी लए उठा, जोती जाता मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा वेखे चाँईं चाँईंआ। सचखण्ड दवारे चाउ घनेरा, सो पुरख निरँजण आप रखाइंदा। लहिणा जाणे तेरा मेरा, मेरा तेरा आपणा रूप वटाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण डेरा, पुरख अकाल आप लगाइंदा। सति पुरख निरँजण पा पा फेरा, पर्दानशी पर्दा आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच महल्ला आप वड्याइंदा। सच महल्ला हरि भगवाना, सचखण्ड दवार दए वड्याईआ। करे खेल इक्क महाना, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सुत दुलारा बाल अञ्याणा, शब्दी शब्द उपजाईआ। करे खेल गोपी कान्हा, घर मन्दिर रास रचाईआ। साची सख़ी कर परवाना, सति परवानगी इक्क जणाईआ। बोध अगाधी दे दे दाना, दाता दानी ख़ुशी मनाईआ। जोधा सूरबीर मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी आप वखाईआ। साचे तख्त बैठ श्री भगवाना, सचखण्ड दवारे आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया पाए भिच्छया, भिक्खक देवे माण वड्याईआ। राजन शाहो भूप आप, घर आपणे दया कमाइंदा। सचखण्ड निवासी वड प्रताप, परम पुरख आप प्रगटाइंदा। निरगुण निरगुण माई बाप, पिता पूत खेल कराइंदा। आप प्रगटाए आपणी ज़ात, अज़ाती रूप ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कल आप धराइंदा। साची कल अकल कल धार, पुरख अबिनाशी खेल कराईआ। सचखण्ड निवासी हो त्यार, निरगुण निरगुण लए उपाईआ। पूत सपूते दे हुलार, गोदी गोद गोद वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, सचखण्ड दवारे आप कराइंदा। शब्दी सुत कर प्यारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एका हट्ट खोल्ह वणजारा, नाम वस्त विच रखाइंदा। शब्द संदेसा एकँकारा, आदि जुगादी आप सुणाइंदा। हुक्मी हुक्म कर वरतारा, हुक्मी हुक्म आप भुवाइंदा। नेत्र नैण इक्क उग्घाड़ा, अक्ख अक्ख नाल मिलाइंदा। सचखण्ड वखाए सच दुआरा, जिस घर हरि जू डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क दृढ़ाइंदा। साची सिख्या एकँकार, एका वार जणाईआ। सुत शब्द रहिणा ख़बरदार, बेख़बर
आप उठाईआ। तेरी महिमा अगम्म अपार, अलख अगोचर करे पढ़ाईआ। तेरी सिफ्त करे आप करतार, आपणी सिफ्त तोहे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक्क जणाईआ। सच सुनेहड़ा इक्क इकल्ला, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। थिर घर तेरा वसे महल्ला, महिफ़ल तेरे नाम लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या साख्यात, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। साची सिख्या सुण लै बाल, हरि साचा सच जणाईआ। पुरख अबिनाशी उपज्या इक्को लाल, एकँकारा होए सहाईआ। सो पुरख निरँजण बण दलाल, हरि पुरख निरँजण करे कुड़माईआ। आदि निरँजण दीपक बाल, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। श्री भगवान तेरा हल्ल करे सवाल, दर तेरे फेरा पाईआ। अबिनाशी करता देवे सच्चा धन माल, अतोट अतुट इक्क वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ घाले तेरी घाल, बण सेवक सेव कमाईआ। हरि का नाउँ तेरा निशान, सच निशाना दए झुलाईआ। वस्त अमोलक देवे दान, अनडिठड़ी आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप चुकाईआ। साचा भेव हरि करतारा, आदि पुरख चुकाईआ। शब्दी सुत तेरा सच पसारा, हरि साचा सच वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ तेरा सहारा, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। मंडल मण्डप तेरा अखाड़ा, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ । रवि ससि सूरज चन्न चन्न सतारा, किरन किरन नूर रुशनाईआ। नाद धुंन शब्द जैकारा, अनरागी राग अल्हाईआ। विष्नूं विश्व तेरा पसारा, वास्तक एका गंढ्ढ रखाईआ। अमृत झिरना अगम्म अपारा, रिसक आपणा आप रिसाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म पारब्रह्म अधारा, ब्रह्म लेखा सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। सच संदेसा सुण लै सुत, सति पुरख निरँजण आप जणाइंदा। त्रै पंज मेला अबिनाशी अचुत्त, हरि जू हरि हरि आप मिलाइंदा। लख चुरासी काया बुत्त, घड़ भाण्डे वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण सुहाए रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाइंदा। तेरा हाल लए पुच्छ, दर दर घर घर फेरा पाइंदा। देवे वड़याई इक्को सुच्च, सुच्च आपणे नाउँ जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल हरि जू दस्स, एका गुण जणाईआ। पारब्रह्म पुरख समरथ रच, रचना वेख वखाईआ। निरवैर पुरख चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां विष्न ब्रह्मा शिव सुणाए आपणी गाथ, नाउँ निरँकारा आप पढ़ाईआ। अंदर बाहर गुपत ज़ाहर हरि जू वसे साथ, विछड़ कदे ना जाईआ। इक्क इकल्ला सुणे सर्ब फ़रयाद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क पढ़ाईआ। सच संदेसा एका पढ़ना, बसन बनवारी आप जणाइंदा। सचखण्ड दवारे साचे
वड़ना, राह विच ना कोए अटकाइंदा। निरभउ चुकाए भय डरना, भय भयानक ना कोए वखाइंदा। सरन मिले साची सरना, सरनाई इक्को इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि पुरख सच संदेसा, नर नरेशा इक्क जणाइंदा। नर नरेशा साचा गीत, नर हरि आप जणाईआ। सुत शब्द तेरी साची रीत, पुरख अबिनाशी रिहा वखाईआ । थिर घर वसणा धाम अनडीठ, अनडिठड़ी सेज हंढाईआ। आदि जुगादि सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क सिखाईआ। साची सिख्या लई सिख, सुत शब्दी सीस झुकाइंदा। पारब्रह्म प्रभ लेखा देणा लिख, तेरा लेख ना कोए मिटाइंदा। निज नेत्र पैणा दिस, नित नवित दरस तेरा मोहे भाइंदा। एका नाम दे दे हिस, दूसर वंड ना कोए वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा नाम वर, दर साचे मंग मंगाइंदा। नाम वर दे भगवान, हउँ भिखारी मंग मंगाइंदा। नज़री आए साचा काहन, दूसर रूप ना मोहे भाइंदा। सचखण्ड झुल्ले तेरा निशान, निशाना होर ना कोए झुलाइंदा। सति दुआरा तेरा मकान, मुकाम होर ना कोए वखाइंदा। धुर फ़रमाणा तेरा फ़रमाण, फ़रमांबरदार सेव कमाइंदा। एका दस्स सच्चा गान, गा गा तेरी ख़ुशी मनाइंदा। हउँ बाली बुध अञ्याण, तेरा अन्त कोए ना आइंदा। तेरे चरनी डिगा आण, दोए जोड़ सीस झुकाइंदा। कर किरपा वड मेहरवान, मेहरवान मेहरवान तुध बिन मेहर नज़र ना कोए टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या पहली वार, आपे दस्से हरि निरँकार, सचखण्ड बैठ सच्ची सरकार, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा साचा ढोला, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण लाहे ओहला, पर्दा पर्दा आप चुकाइंदा। एकँकारा एका बोला, अकल कल आपणी खेल जणाइंदा। आदि निरँजण हो अडोला, अडोल अडुल दया कमाइंदा। अबिनाशी करता बण बण तोला, साचा कंडा इक्क वखाइंदा। श्री भगवान दए झकोला, सच हुलारा इक्क लगाइंदा। पारब्रह्म प्रभ अन्तर अन्तर मौला, मवल मवल आपणी ख़ुशी मनाइंदा। सति सतिवादी आपणा करे साचा कौला, कीता कौल आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे तेरा भेव खुल्हाइंदा। सुत दुलारे लैणा जाण, जाणी जाण आप जणाईआ। जिस रचना रची तेरी आण, सो साहिब सुल्तान पुरख रिहा समझाईआ। आदि जुगादि जुगो जुग सच्चा गाण, गावणहारा आप सुणाईआ। निरगुण निरगुण वेख बबाण, बबाणा आप उडाईआ। निरगुण निरगुण इक्क मकान, सच मकान आसण लाईआ। निरगुण निरगुण इक्क ध्यान, ध्यान ध्यान विच मिलाईआ। निरगुण निरगुण एका माण, एका ओट रखाईआ। निरगुण निरगुण करे पछाण, घर साचे वज्जे वधाईआ। तूं मेरा छोटा पुत्त बाल निधान,
सिर तेरे हथ्थ रखाईआ। एका देवां सच निशान, दो जहान झुलाईआ। भुल्ल ना जाणा बण अञ्याण, हरि बालक दए वड्याईआ। एका रस पीण खाण, तृष्ना भुख ना कोए जणाईआ। एका गाउणा साचा गान, गा गा ख़ुशी मनाईआ। तेरा मेला श्री भगवान, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ दए समझाईआ। साचा नाउँ हरि जू रख, आपणा खेल कराइंदा। थिर घर दुआरे हो प्रतख, हरि शब्दी वंड वंडाइंदा। अगम्म अगम्मड़ा बोल अलख, अलख अलख आप सुणाइंदा। घर विच घर कर कर वक्ख, वक्खरी धार बंधाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, पारब्रह्म प्रभ अग्गा राह चलाइंदा। एकँकारा एका देवे वथ, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। अन्तर अन्तर आपे वस, वस वस आपणी ख़ुशी वखाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा गाउणा जस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। तेरा मेरा इक्को जस, हरि जू आख सुणाईआ। सच दुआरे जाणा वस, दूजा शरीक नज़र कोए ना आईआ। हरि पुरख मिलावा हस्स हस्स, घर मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत नूर प्रकाश, शब्दी शब्द धुंन शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वसावणहारा एका घर, घर मन्दिर डेरा लाईआ। घर मन्दिर वसे थिर घर, सचखण्ड निवासी आप वसाईआ। शब्द सुत लगाए तेरी जड़, आदि अन्त ना कोए उखड़ाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी सिर तेरे हथ्थ धर, देवे चरन सरन सरनाईआ। एका एक एक लैणा पढ़, बिन अक्खर कर पढ़ाईआ। साचा पल्लू लैणा फड़, पल्लू कोए छड्ड ना सके राईआ। तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा भेव ना राईआ। सुण संदेसा चढ़े चाउ घनेरा, चाउ एका एक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, साचा नाता लए जुड़ाईआ। साचा नाता पिता पूत, सचखण्ड निवासी आप जुड़ाइंदा। एका तागा एका सूत, एका गंढ्ढ वखाइंदा। एका दिशा एका कूट, एका मन्दिर आसण लाइंदा। इक्क सुहाए साची रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाइंदा। कर खेल अबिनाशी अचुत्त, आप आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ एका वार समझाइंदा। साचा नाउँ सोहँ रूप, हरि हरि आप जणाईआ। शाह सुल्ताना साचा भूप, निरगुण निरगुण लए समझाईआ। थिर घर वसे साची कूट, कुटीआ एका एक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देवे वर, सोहँ तेरी धार चलाईआ। सोहँ धार तेरी एक, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। तेरा मन्दिर आपे वेख, आपणा डेरा लाइंदा। आपे लिखणहारा लेख, लिख लिख लेखा आप जणाइंदा। आपे धरनहारा भेख, भेखी आपणा रूप वटाइंदा। आपे विष्नूं देवे टेक, विश्व आपणी कल जणाइंदा। सोहँ रूप सदा बबेक, ववेकी आपणे नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, सोहँ धार सच समझाइंदा। सोहँ धार पारब्रह्म, प्रभ एका एक जणाईआ। ब्रह्मा वेता लए जम्म, बण धन्न जणेंदी माईआ। एका राग सुणाए बिन कन्न, अनादी नाद सुणाईआ। निरगुण निरगुण बेड़ा बन्न्ह, साचे मार्ग लए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म ब्रह्म सोहँ रूप वखाईआ। सोहँ रूप धूआँधार, सुन्न अगम्म समाइंदा। सोहँ रूप शब्द धुन्कार, अनादी नाद वजाइंदा। सोहँ रूप आप करतार, करता पुरख खेल कराइंदा। सोहँ शंकर दए आधार, आप आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ एका घर वसाइंदा। सोहँ वसे साचे घर, सो पुरख निरँजण आप वसाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव घाड़न घड़, घड़ घड़ वेखे चाँईं चाँईंआ। घर घर सेजा आपे चढ़, बह बह आसण लाईआ। निरगुण अंदर निरगुण फड़, फड़ फड़ बन्धन पाईआ। आपणी विद्या आपे पढ़, पढ़ पढ़ आप सुणाईआ। आपे वेखे चोटी जड़, जड़ जड़ आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ एका राग सुणाईआ। सोहँ राग विष्न ब्रह्मा शिव धार, हरि साचा आप उपाइंदा। सोहँ मेला त्रैगुण प्यार, रजो तमो सतो गंढ्ढ पुवाइंदा। सोहँ लेखा पंज तत्त आधार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रूप वटाइंदा। सोहँ खेल लख चुरासी घाड़न घड़े अपर अपार, घड़ घड़ आपे वेख वखाइंदा । सोहँ रूप आत्म परमात्म दए आधार, ईश जीव गंढ्ढ पुवाइंदा। सोहँ रूप ब्रह्म पारब्रह्म कर पसार, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाइंदा। सोहँ रूप रवि ससि सूरज चन्न उज्यार, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां बणत बणाइंदा। सोहँ रूप मन मति बुध कर पसार, काया कंचन गढ़्ह बंक वड्याइंदा । सोहँ रूप पंज तत्त तत्त आकार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना मोह प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत सुत अबिनाशी, अबिनाशी करता आप जणाइंदा। सुण सुत हरि नाम संदेसा, हरि जू हरि हरि आख सुणाया। रसना गाए विष्न ब्रह्म महेषा, गहर गम्भीर गम्भीर अल्हाया। दो जहान इक्क हदीसा, हरि जू हरि हरि आप रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे सुत सुत उठाईआ। उठया सुत वड बलवान, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। वाह वा तेरा खेल श्री भगवान, तेरी महिमा गणत गणी ना जाईआ। हउँ बालक बाल अञ्याण, बण चाकर सेवक सेव कमाईआ। लख चुरासी कर प्रधान, चारे खाणी वंड वंडाईआ । चारे बाणी बोल बेज़बान, ज़ेर ज़बर ना कोए लगाईआ। हक़ मुकामे इक्क अमाम, ईमान इक्को इक्क जणाईआ। दरगाह साची सच निशान, धुर दरगाही हथ्थ झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद चला तोहे रज़ाईआ। सद चलां तेरी रज़ा, रहिमत रख मेरे गुसाईआ। आदि जुगादि देणी ना कोए सज़ा, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। साची
सेवा देणी समझा, समझ समझ नाल मिलाईआ। अल्फ़ ये ना नून पढ़ा, हमज़ा रूप ना कोए वटाईआ। नूरी जोत पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, आपणा पर्दा देणा चुकाईआ। तेरा ढोला लवां गा, सोहँ अक्खर इक्क सुणाईआ। लख चुरासी काया चोला लवां बदला, पंज तत्त मेला सहिज सुभाईआ। पड़दा ओहला दयां उठा, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। साचा ढोला एका गा, गावत गावत ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण दुआरे तेरा सति सरूप, कवण वखाए साची कूट, कवण दिशा फेरा पाईआ। पुरख अबिनाशी सतिगुर मीता, मित्र प्यारा दया कमाइंदा। लख चुरासी तेरी रीता, ब्रह्म पारब्रह्म रूप वटाइंदा। करे खेल अगम्म अनडीठा, अनडिठड़ी कार कमाइंदा। त्रैगुण माया तपे अंगीठा, पंज तत्त अग्नी हेठां डाहइंदा । प्रगट हो पत्तत पुनीता, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। त्रैभवन धनी इक्क अतीता, त्रैगुण पर्दा आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ साचा रूप वखाइंदा। सोहँ रूप हरि करतार, गुर शब्दी शब्द जणाईआ। प्रगट कर गुरू अवतार, एका रंग समाईआ। खेल खेल जुग चौकड़ी चार, चार चार वंड वंडाईआ। पीर पैग़म्बर कर त्यार, कलमा नबी इक्क पढ़ाईआ। कायनात कर बेदार, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। कोटन कोटि नाउँ रख विच संसार, पुरख अबिनाशी आपणी सिफ्त कराईआ। कोटन कोटि गुरू अवतार, छोटे बाले लए प्रगटाईआ। कोटन कोटि पीर पैग़म्बर कढ्ढण वगार, दस्तगीर देण दुहाईआ। कोटन कोटि राम कृष्न बण बण फ़रमांबरदार, दर दर घर घर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणी धार चलाईआ। सोहँ धार पीर पैग़म्बर, परवरदिगार आप जणाइंदा। निरगुण निरगुण सच अंडबर, सरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। आत्म परमात्म रच सुअम्बर, जोती जाता जोड़ जुड़ाइंदा। सर्ब कला आपे भरतम्बर, भरपूरी वेख वखाइंदा । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी रच अडम्बर, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क जणाइंदा। साची सिख्या सोहँ सो, सो पुरख निरँजण खेल कराईआ। गुर अवतारां बीज बो, ब्रह्म पारब्रह्म प्रगटाईआ। निझर झिरना अमृत चो, रस रसीआ इक्क वखाईआ। नेत्र लोचण साची लो, नैण नैण आप खुल्हाईआ। तेरा नाउँ ढोआ देवे ढो, वस्त अमोलक झोली पाईआ। हरि का भेव ना जाणे को, गुर अवतार नैण शरमाईआ। आपणे जेहा आपे हो, आपणी करवट लए बदलाईआ। आदि जुगादी बणया रहे सदा निर्मोह, मोह मुहब्बत ना किसे वखाईआ। बिन भगतां किसे नाल ना जाए छोह, अंग नाल अंग ना कोए मिलाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग रहे रो, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार सचखण्ड दवारे बिन नानक सके ना कोई छोह, चरन कँवल ना कोए सरनाईआ।
आपणा आपणा आपे आप रहे जोह, आपणा बल आप वड्याईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता कलयुग अन्तिम सब दी इच्छया सब दे कोलों लवे खोह, हथ्थां ख़ाली चारों कुण्ट फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सुत दुलारे पल्लू फड़, साची गंढ्ढ पुवाईआ। घर मन्दिर वज्जे साची नौबत, नईया एका नाम वखाईआ। आदि जुगादि जुग जुग जाणे आपणी सुहबत, सूरबीर सच्चा शहिनशाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे रिहा समझाईआ। सुत दुलारा कर अरदास, दोए जोड़ सीस झुकाइंदा। जुग चौकड़ी खेल तमाश, तोहे तेरा वेख वखाइंदा। मंडल मण्डप तेरी रास, गोपी काहन नाच नचाइंदा। तेई अवतार रसन स्वास, तेरा नाउँ ध्याइंदा। भगत अठारां नेत्र नैण नेरन नेर मंगण तेरा साथ, दोए जोड़ जोड़ मंग मंगाइंदा। ईसा मूसा संग मुहम्मद सजदा सीस जगदीस दए झुका, पुरख अबिनाशी नेत्र नैण नैण झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव देणा खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दर दरवेश, बैठे अलख जगाईआ। पुरख अबिनाशी नर नरेश, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। चार कुण्ट चार वरन चौथे युग चले ना कोई पेश, चार यारी रही कुरलाईआ। ख़ाली हथ्थ फिरे विष्न ब्रह्म महेष, सच भण्डार ना कोए वरताईआ। अल्ला राणी खुलड़े केस, मींढी सीस ना कोए गुंदाईआ। नेत्र लोचण रही वेख, मीआं नज़र किसे ना आईआ। सच्चा साहिब ना करे हेत, बैठा मुख भुवाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां कलयुग अन्तिम सुंञा होया खेत, पत्त डाल्ही ना कोए महकाईआ। पारब्रह्म दा नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग लभ्भदे रहे भेत, हरि जू भेत ना किसे जणाईआ। किसे दस्सया वसे काया खेत, किसे नूरो नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आप जणाए साचा मन्त्र, मन्त्र इक्को नाम दृढ़ाईआ। साचा मन्त्र इक्को आदि, आदि पुरख उपाया। जुगा जुगन्तर दे दे दाद, गुर पीर अवतार आप पढ़ाया। खेले खेल ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड हुक्म चलाया। दो जहान वजाए नाद, लोआं पुरीआं आप सुणाया। खाणी बाणी बोध अगाध, वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान लए प्रगटाया। लेखा जाणे जुग जुगादि, जीव जंत भेव ना राया। भगत भगवन्त उठाए साचे साध, सन्त सतिगुर वेख वखाया। लख चुरासी विच्चों काढ, एका ढोला गीत अल्हाया। तूं मेरा मैं तेरा तेरी मेरी इक्को याद, साची याद विसर ना जाया। नानक निरगुण सुण फ़रयाद, सरगुण नानक लेखे लाया। सचखण्ड निवासी देवे इक्को दाद, मन्त्र सति सति पढ़ाया। जीउ पिण्ड साची रास, मंडल मण्डप आप वखाया। हरि जू बैठा इक्क इकांत, सच सिँघासण सोभा पाया। लख चुरासी भरम भरांत, जो घड़या भन्न वखाया। पुरख अबिनाशी इक्को पिता मात, धन्न धन्न जणेंदी माया। आदि जुगादी देवणहारा दात,
गुर अवतारां आप वरताया। कर किरपा बन्न्हे नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाया। एका नाउँ सुणाए गाथ, साचा ढोला आप अल्हाया। नानक निरगुण कहे तूं मेरा सच्चा बाप, पिता पूत सहिज सुखदाया। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ तेरा सच्चा जाप, जपत जपत जपत सुख पाया। एका जोती खेल तमाश, दस दस आपणा रंग रंगाया। गोबिन्द दिता हरि जू साथ, पुरख अकाल वेस वटाया। पिता पूत माई बाप, बेटा बेटी गोद सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि मन्त्र एका एक दृढ़ाया। इक्क दृढ़ाए नर हरि, हरि जू आप पढ़ाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर लए वर, हरि कन्त आपणे अंग लगाइंदा। फड़ फड़ बांहों बिठाए दर, दर इक्को सोभा पाइंदा। रूप वखाए नारी नर, नर नरायण खेल कराइंदा। आत्म परमात्म सेजा चढ़, भोग बलास इक्क कराइंदा। बिन तन्दी तार लए फड़, शब्द डोरी बन्धन पाइंदा। अंदर वड़ वड़ डूँग्घी कंदर साचे मन्दिर निरगुण अक्खर रहे पढ़, निरगुण आपणा नाउँ बुझाइंदा। सोहँ रूप ना कोई सीस ना कोई धड़, आत्म परमात्म एका रंग वखाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग कलयुग अन्तिम गया हर, हरि का राह ना कोए वखाइंदा। अठसठ तीर्थ ना कोए सर, सरोवर मजन ना कोए कराइंदा। मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआले आवे डर, पुरख अबिनाशी नज़र किसे ना आइंदा। मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधे ग्रन्थी ज्ञान ध्यान पढ़ पढ़ थक्के मूँह दे भार डिगे डूँग्घी गार, फड़ फड़ बांहों पार ना कोए कराइंदा। चारों कुण्ट अन्धेरा नौ खण्ड पृथ्मी आवे डर, झूठा झेड़ा ना कोए मुकाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार पुरख अबिनाशी अग्गे अरदासे रहे कर, अरज़ोई हरि जू अग्गे सर्ब सुणाइंदा। तेरी कीती तूं हे जाणें तेरा सोहे साचा दर, दर तेरा तेरी वंड वंडाइंदा। तेरे हुक्मे अंदर तेरी बाणी आए पढ़, तेरा कलमा कायनात अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को तेरा साचा घर, दूसर नज़र कोए ना आइंदा। इक्को दर सच्चा दरबारा, गुर अवतार ध्यान लगाईआ। पीर पैग़म्बर कढ्ढण हाढ़ा, बौहड़ी बौहड़ी रहे कुरलाईआ। मुहम्मद रोवे ज़ारो ज़ारा, चार यार ना धीर धराईआ। सदी चौधवीं होए खुआरा, उम्मत संग ना कोए निभाईआ। चौदां लोक लग्गा अखाड़ा, चौदां तबक ना कोए वड्याईआ। तेरा नूर नज़र ना आए कोए उज्यारा, जगत अन्धेरा एका छाईआ। मक्के काअबे ना कोए पसारा, दो दो आबा ना मेल मिलाईआ। आबेहयात ना मिले ठंडा ठारा, रसना रस ना कोए चखाईआ। अहिबाब रबाब वजाए ना कोए सितारा, तन्दी तन्द ना कोए हिलाईआ। भुलया नाउँ तेरा परवरदिगारा, अञ्जील कुरान रहे कुरलाईआ। तीस बतीस कट के गए वगारा, तेरी सिफ्त ना किसे सालाहीआ। इक्को तेरा अन्त सहारा, गल पल्लू बैठे पाईआ। शरअ शरीअत पार किनारा, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त वखाउणा
साचा घर, जिस घर मिले सच्चा माहीआ। साचा माही एकँकारा, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। आदि रचया आप पसारा, अन्त आपे वेखण आइंदा। लहिणा देण चुकाए तेई अवतारा, भगत अठारां लेखा लेखे लाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद पाए सारा, धारा गुर गुर आप जणाइंदा। कलयुग अन्त हो उज्यारा, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। सम्बल वसे धाम न्यारा, महल अटल आप वड्याइंदा। चार युग दा अन्त किनारा, कलयुग अन्तिम आप वखाइंदा। खेले खेल अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाइंदा। पिछला मेटे सर्ब विहारा, अगला आपणा राह वखाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड बोले इक्क जैकारा, विष्न ब्रह्मा शिव आप सुणाइंदा। करोड़ तेतीसा लाए नाअरा, सुरपति इन्द सिफ्त सालाहइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार रसना बोलण सच जैकारा, तेरा मेरा मेरा तेरा एका घर वसाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, समुंद सागर नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। बनास्पत ना करे कोए प्यारा, पारब्रह्म आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। हरि का अन्त ना पारावारा, लिख लिख लेख ना कोए जणाइंदा। कलयुग अन्तिम हो त्यारा, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। भगतन करे सच प्यारा, भगवन आपणा भेव चुकाइंदा। भगत भगवान मार्ग दस्से विच संसारा, चार वरन आप समझाइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश पार किनारा, ऊँच नीच राउ रंक ना कोए वड्याइंदा। सर्ब जीआं दा इक्क दुआरा, इक्को घर वखाइंदा। आत्म परमात्म करे प्यारा, ब्रह्म पारब्रह्म समाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सचखण्ड दवारे हरि निरँकारे इक्क सुणाए सच जैकारा, जै जैकार आपणा नाउँ सुणाइंदा। सतिजुग चले सच विहारा, करे कराए करनेहारा, करता कीमत कुदरत कादर आपे पाइंदा। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दो जहानां इक्क जैकारा, सति सतिवादी आप समझाइंदा। सोहँ रूप सर्ब संसारा, संसार सागर रूप वटाइंदा। हँ ब्रह्म इक्क आधारा, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अन्त वेखे साचा दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। दर दरवाज़ा खोल्ह मात, हरि जू आपणी खेल कराईआ। भगत भगवान खोल्हे ताक, बन्द ताकी कुण्डा लाहीआ। निर्मल जोत जगाए ललाट, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। आत्म परमात्म सोए साची खाट, सेज सुहञ्जणी इक्क हंढाईआ। दूर दुराडी मेटे वाट, नेरन नेर नज़री आईआ। माणस जन्म पार घाट, फड़ बांहों पार कराईआ। निरगुण मिले निरगुण ज़ात, गुरमुख गुर गुर विच समाईआ । लेखा लिख्या बिन कलम दवात, कलमा नबी आप पढ़ाईआ। भगत भगवान पुच्छे वात, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। चार युग दा लहिणा सुट्टे डूँग्घे खात, कोई सके ना बाहर कढ्ढाईआ। अन्तिम मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। अठ्ठे पहर रहे प्रभात, एका रंग दए रंगाईआ। सोहँ शब्द साची दात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश आप वरताईआ। नाता तुट्टे ज़ात पात, ऊँच नीच ना कोए
जणाईआ। सर्ब जीआं प्रभ वसे साथ, घर घर बैठा डेरा लाईआ। उठो सिखो वेखो मार झात, बिन नैणां दरस दिखाईआ। रातीं सुत्तयां पुच्छे वात, फड़ बांहों गोद बहाईआ। लेखा जाणे बण बण पिता मात, पूत गोद सुहञ्जणी आप उठाईआ। चरन कँवल बंधाए नात, नाता तोड़ सर्ब लोकाईआ। सोहँ चोला साची गाथ, गुरमुख गुर गुर लए जणाईआ। लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, रविदास चुमारा दए गवाहीआ। मेल मिलावा त्रिलोकी नाथ, मुकंद मनोहर लखमी नरायण नज़री आईआ। राम रमइया वसे साथ, सगला संग आप हो जाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद पुच्छे वात, बीती कहाणी आप जणाईआ। नानक गोबिन्द चाढ़े राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। कलयुग लहिणा सुट्टे डूँग्घे खात, जूठ झूठ दए मिटाईआ। सतिजुग साचा लगाए विच मात, धरत मात गोद सुहाईआ। अंदर वड़ वड़ पुच्छे वात, निरगुण दाता दया कमाईआ। इक्क दूजे दा कोई ना करे घात, लख चुरासी नाता जोड़े भैण भाईआ। बिन नारी कोई किसे वल ना सके झाक, अक्ख अक्ख ना कोए उठाईआ। भाग लगाए तन माटी खाक, ख़ाकी ख़ाक दए वड्याईआ। बन्द ताक खोल्हे आप, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। अनहद शब्द अनादी आप जणाए आपणा जाप, छत्ती राग भेव ना आईआ । आत्म परमात्म साचा पाठ, बिन रसना जिह्वा गाईआ। सर सरोवर इक्को मारे ठाठ, अमृत आत्म दए जणाईआ। मेल मिलाए कमलापात, कँवल नैण होए सहाईआ। जन्म जन्म दा मेट संताप, दुक्खड़े दर्द दए गंवाईआ। दुरमति मैल देवे काट, मस्तक धोवे झूठी शाहीआ। करे प्यार जिउँ माई बाप, गुरमुख गुरसिख गोद बहाईआ। नेड़ ना आयण तीनों ताप, त्रैगुण अग्न ना कोए लगाईआ। निरगुण सरगुण बणे सज्जण साक, सगल कुटम्ब आप अख्वाईआ। गुरसिख तेरा कोए ना करे घात, छुरी ज़बाह ना कोए कराईआ। गऊ ना खाए कोई मास, सूर हड्ड ना कोए चबाईआ। हरि का नाउँ जपण स्वास स्वास, सतिजुग साचा ढोला गाईआ। इक्क दूजे दे वसण पास, घर घर ना पए लड़ाईआ। पिता पूत इक्को शाख़, पत्त डाल्ही इक्क महकाईआ। दरस दिखाए हरि जू बहु बिध भांत, अनभउ प्रकाश दृढ़ाईआ। ग़रीब निमाणयां पुच्छे वात, राजयां राणयां दए सज़ाईआ। अन्तिम मेट अन्धेरी रात, धूआँधार दए गुवाईआ। प्रभ नज़री आए पाकी पाक, नबी रसूल सीस झुकाईआ। गोबिन्द तेरा पूरा करन आया भविख्त वाक्, कल कल्की फेरा पाईआ। पत्तण आया चल के घाट, इक्की इक्की पार कराईआ। बहत्तरां पुच्छे आपे वात, वातावरन ना कोए दृढ़ाईआ। सत्तरां दिता साचा साथ, सरसा ढह प्या सरनाईआ। चुहत्तरां खोल्ह इक्को अक्ख, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। हरिसंगत हरि जू लए रख, जो चल आए सरनाईआ। सचखण्ड दवारे लए ढक, अन्तिम आपणा पड़दा पाईआ। करे नबेड़ा हक़ो हक़, हक़ीक़त वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। कलयुग फल गया पक्क,
अन्त हलूणा इक्को लाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा कोई ना सके नट्ठ, हरि सतिगुर घेरा इक्को पाईआ। मनमुखां खेड़ा होणा भट्ठ, वेले अन्त ना कोए बचाईआ। प्रभ गेड़नहारा लट्ठ, उलटा गेड़ा रिहा दिवाईआ। निरगुण दाता हो प्रगट, निहकलंका नाउँ रखाईआ। बाहरों दिसे गंवार जट्ट, अंदर गोबिन्द सच्चा माहीआ। दो जहान चलाए हट्ट, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां गगन पातालां चरनां हेठ दबाईआ। शब्द नगारे लाए सट्ट, अनहद नादी नाद वजाईआ। गुरसिखां नज़री आए घट घट, मनमुखां कोलों बैठा मुख छुपाईआ। शब्द दुशाला इक्को रखे पट्ट, तन्दी तन्द तन्द उठाईआ। जिस दे पिच्छे गुर गोबिन्द सत्थर बैठा घत, सो सतिगुर फेरा पाईआ। करे खेल पुरख समरथ, दूसर चले ना कोए चतुराईआ। सगल विसूरे जायण लथ्थ, जिस आपणा दरस दिखाईआ। एका महिमा सुणाए अकथ, लिखण पढ़न विच ना आईआ। जन्म जन्म दे कर्म देवे मथ्थ, निहकर्मी आपणी दया कमाईआ। फड़ के मेले आपणे हथ्थ, हथ्थो हथ्थी लहिणा रिहा चुकाईआ। पहलों गुरसिखां दे अंदर वड़ के आपे जाए ढट्ठ, फेर गुरमुख आपणे चरन लगाईआ। नाता तोड़ तत्त अठ्ठ, तत्तव तत्त इक्क समझाया । नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत्त, रत्ती रत्त लेखे लाईआ। सर्ब जीआं देवे ब्रह्म मति, पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आदि अन्त इक्को ढोला जुग जुग बदले आपणा चोला, चोली काया तन रंगाईआ। चोली तन रंग मजीठ, गुर गुर शब्दी शब्द रंगाइंदा। नाम सुहागी गा गा गीत, गोबिन्द आप अल्हाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लेखा जाणे हस्त कीट, कीट कीटां विच समाइंदा। जुग चौकड़ी गई बीत, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। पुरख अबिनाशी इक्क अतीत, त्रैगुण माया वेख वखाइंदा। प्रगट करे दर दरबार ठांडा सीत, भगत दुआर नाउँ प्रगटाइंदा। किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मसीत, गुरसिखां अंदर डेरा लाइंदा। जिस साहिब रख्या चीत, चितवित ठगौरी कोए ना पाइंदा। सतिजुग सच चलाए रीत, काया मन्दिर इक्क वड्याइंदा। आत्मा परमात्मा बन्न्हे सच प्रीत, प्रीती इक्को इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण ढोला सोहँ सो, आप सुणाए आपणे जेहा हो, पंज तत्त ना कोए रखाइंदा।