१४ भाद्रों २०१९ बिक्रमी राम सिँघ दे गृह ग्वाल टोली फिरोज़पुर छाउणी
आदि जुगादि हरि करतारा, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा। आदि पुरख बण वणजारा, हरि पुरख निरँजण सेव कमाइंदा। एकँकारा खोल्ह किवाड़ा, दर साचा इक्क वड्याइंदा। आदि निरँजण कर उज्यारा, दीपक दीआ इक्क टिकाइंदा। अबिनाशी करता हो त्यारा, सति सरूपी वेख वखाइंदा। श्री भगवान पावे सारा, निरगुण निरगुण दया कमाइंदा। पारब्रह्म प्रभ करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणी कल वरताइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, तख्त निवासी साचा तख्त इक्क सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल श्री भगवान, इक्क इकल्ला आप कराईआ। निरगुण निरगुण हो प्रधान, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। आपणी इच्छया कर परवान, आप आपणी झोली पाईआ। साचा मन्दिर इक्क महान, महांबली लए प्रगटाईआ। सचखण्ड दवार कर परवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वेखे विगसे श्री भगवान, दूसर संग ना कोए रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण वसणहारा ठांडे दरबारा, एकँकारा रंग रंगाइंदा। आदि निरँजण कर उज्यारा, अबिनाशी करता पड़दा लाहइंदा। श्री भगवान दे हुलारा, पारब्रह्म प्रभ भेव अभेद खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरे सोभा पाइंदा। सच दुआरा सोभावन्त, हरि जू आप सुहाईआ। निरगुण निराकार निरवैर बणाए बणत, पुरख अकाल वडी वड्याईआ। अजूनी रहित महिमा जाणे आप अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे साचा आसण लाईआ। साचा आसण पुरख अबिनाशन, इक्क इकल्ला आपे लाइंदा। करे खेल शाहो शाबाशन, शहिनशाह आपणा नाउँ रखाइंदा। सेवक बण बण दासी दासन, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। आपे जाणे खेल तमाशन, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आपे धार, करे खेल आप करतार, आपणा भेव आप जणाइंदा। एका इच्छया आपे रख, हरि करता खेल कराइंदा। आपणे अन्तर हो प्रतख, एका रूप धराइंदा। आपणी बोल अलख, अलख अलखना आपणी अलख जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल एकँकार, आदि आदि जणाईआ। सचखण्ड दवार खोल्ह किवाड़, घर साचे सोभा पाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, तख्त निवासी दया कमाईआ। हुक्मी हुक्म इक्क निरँकार, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। आपणी इच्छया कर विचार, विचार विचार विच प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। निरगुण फड़े निरगुण पल्ला, निरगुण आपणा बन्धन आप रखाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण रल्ला, रल मिल आपणा रंग रंगाइंदा। निरगुण दीपक निरगुण बल्ला, जोती जाता डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। साचा खेल करे करतार, सचखण्ड वज्जे सच वधाईआ। निरगुण निरगुण कर प्यार, परम पुरख वेस वटाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। मुकामे हक़ हो उज्यार, नूर नुराना नूर इलाहीआ। करे मेला कन्त भतार, गृह मन्दिर सेज सुहाईआ। जननी जन बण एकँकार, आपणी कल लए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपा लए प्रगटाईआ। आप आपा करनेहारा, हरि करता आप अख्वाइंदा। आपे पुरख आपे नारा, नर नरायण ख़ुशी मनाइंदा। आपे मन्दिर आप दुआरा, गृह आपे सोभा पाइंदा। आपे पिता मात आपे जणे सुत दुलारा, सत्त आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। साचा नाम इक्क आधारा, अपरम्पर आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आपणा अंग रखाइंदा। आपे नाउँ आपणा अंग, आदि आदि बणाईआ। आपे सूरबीर सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आपे जाणे सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ इक्क दृढ़ाईआ। साचा नाउँ हरि निरँकार, निरगुण आपणा आप जणाइंदा। आपे वेखे वेखणहार, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। एका मन्दिर कर त्यार, घर साचे आप बहाइंदा। सचखण्ड दवार खोल्ह किवाड़, थिर घर आपणा डेरा लाइंदा। परम पुरख प्रभ पाए सार, पारब्रह्म प्रभ वेख वखाइंदा। सो पुरख निरँजण जाणे जानणहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ आप उपाइंदा। साचा नाउँ उपमा योग, हरि जू आपणा आप जणाईआ। आपे कर कर धुर संजोग, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। आपे देवणहारा चोग, रस रसीआ रस चखाईआ। आपे रखे आपणी ओट, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आप वसाए साचे कोट, थिर घर देवे माण वड्याईआ। आपे रखे सदा अतोट, निखुट कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम आप दृढ़ाईआ। एका नाम श्री भगवाना, हरि जू हरि हरि आप उपाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका गृह आप वसाइंदा। एका राग इक्क तराना, एका नादी नाद अल्हाइंदा। एका खेले खेल महाना, खेलणहारा भेव छुपाइंदा। नर निरँकारा कर प्रधाना, निराकार निराकार निराकार वेस वटाइंदा। अनभउ प्रकाश खेल महाना, भेव अभेद ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ हरि समझाइंदा। एका नाउँ आदि आदि, हरि जू हरि हरि
आप उपाया। एका नाउँ जुगा जुगादि, जुग जुग आप धराया। एका नाउँ सदा विस्माद, बिस्मिल आपणा रंग वखाया। एका नाउँ देवे दाद, वस्त अमोलक आप वरताया। एका नाउँ कराए लाड, गोदी गोद आप सुहाया। एका नाउँ आपणे विच्चों आपे काढ, आप आपणे दर बहाया। एका नाउँ रखे याद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ इक्क रखाया। साचा नाउँ एका एक, आदि आदि प्रगटाईआ। साचा नाउँ सदा सद टेक, आदि अन्त होए सहाईआ। साचा नाउँ सदा बबेक, ववेकी रूप वखाईआ। साचा नाउँ धुर दी मेख, पुरख अबिनाशी आपे लाईआ। साचा नाउँ रूप रंग ना कोए रेख, लिखण पढ़न विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे नाम देवे वड्याईआ। साचा नाम वड प्रधान, सच प्रधानगी इक्क कमाइंदा। साचा नाम इक्क ज्ञान, गुर ज्ञान नाम धराइंदा। साचा नाम एका दान, हरि जू हरि हरि आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्त्र इक्क दृढ़ाइंदा। साचा मन्त्र नाम इक्क, एकँकारा आप प्रगटाईआ। बिन कलम दवात शाही दए लिख, लिखणहारा शहिनशाहीआ। आपणी सिख्या आपे सिख, साची करे पढ़ाईआ। नेत्र नैण ना आए दिस, लोचण वेख कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे नाउँ दी साची बिध आप जणाईआ। साची बिध करता पुरख, हरि करनी आप कराइंदा। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिंता चिखा ना कोए जलाइंदा। सचखण्ड दवारे आपणी कर कर आपे परख, थिर घर डेरा आप वखाइंदा। आदि जुगादि रहे निधड़क, भय भउ ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक्क वखाइंदा। साचा नाउँ श्री भगवन्त, आदि आदि उपाईआ। थिर घर दुआर बणाए बणत, घड़ भन्नण वेख वखाईआ। पूत सपूता खेले खेल महिमा जाणे बेअन्त, बेअन्त बेअन्त वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम लए प्रगटाईआ। एका नाम हरि वणजारा, सच साचा हट्ट चलाइंदा। एका नाम विष्न ब्रह्मा शिव भण्डारा, वड भण्डारी आप वरताइंदा। एका नाम त्रैुगुण पसारा, रजो तमो सतो जोड़ जोड़ाइंदा। एका नाम पंज तत्त अखाड़ा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश गंढ्ढ पाइंदा। एका नाम लख चुरासी कर पसारा, चारे खाणी रंग रंगाइंदा। एका नाम चारे बाणी बोल जैकारा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाइंदा। एका नाम निरगुण सरगुण पावे सारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप रखाइंदा। एका नाउँ वणज वपार, हरि हरि जू आप जणाईआ। एका नाउँ दो जहानां करे ख़बरदार, बेख़बर आप उठाईआ। एका नाउँ सांझा यार, आदि जुगादि रिहा समाईआ। एका नाउँ सिफ्ती सिफ्त ते वसे बाहर, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहीआ। एका नाउँ
देवणहार, दाता दानी दया कमाईआ। एका नाउँ कर पसार, घट घट आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ इक्क रखाईआ। साचा नाउँ इक्क वरतारा, मेहरवान आप जणाइंदा। आदि जुगादी खेल न्यारा, जुग जुग वेख वखाइंदा। गुर अवतारां दए सहारा, पीर पैग़म्बरां आप पढ़ाइंदा। नेत्र नैण इक्क उग्घाड़ा, अक्ख अक्ख नाल मिलाइंदा। घर विच घर पावे सारा, मन्दिर अंदर अंदर मन्दिर मेल मिलाइंदा। दीआ बाती कर उज्यारा, कमलापाती सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक्क वखाइंदा। साचा नाम श्री भगवान, आदि पुरख प्रगटाईआ। गुर अवतारां देवे दान, दाता दानी बेपरवाहीआ। पीर पैग़म्बर बाल अञ्याण, छोटे बाले लए उठाईआ। अल्फ़ ये कर ब्यान, साची सिख्या इक्क पढ़ाईआ। तिन्न पंज कर प्रधान, पैंतीस अक्खर वंड वंडाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान सिफ्ती नाम सिफ्त सालाहीआ। दिस ना आए विच जहान, नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। अक्खर अक्खर करन ब्यान, जगत ब्याना इक्क जणाईआ। रसना जिह्वा गाए गान, बत्ती दन्द नाल सालाहीआ। मन मति बुध करे वख्यान, व्यिक्ति बणन कोए ना पाईआ। करे खेल श्री भगवान, साचा नाम इक्क रखाईआ। जिस दा लभ्भ लभ्भ थक्के सर्ब निशान, निशाना हथ्थ किसे ना आईआ। कोटन कोटि कर के गए ध्यान, ध्यान ध्यान ना कोए मिलाईआ । कोटन कोटि होए हैरान, हरि का नाउँ हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। सिफ्ती सिफ्त करन ब्यान, बेवा रूप सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम दए समझाईआ। एका नाम पुरख अकाला, अकल कला कल आप जणाइंदा। एका नाम दीन दयाला, दीनन आपणे रंग रंगाइंदा। एका नाम सदा प्रितपाला, प्रितपालक सेव कमाइंदा। एका नाम वसे सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, थिर घर आपणा डेरा लाइंदा। एका नाम लहिणा देणा चुकाए काल महांकाला, महांकाल आपणा भय वखाइंदा। एका नाम आदि जुगादि वेखणहारा त्रैगुण माया जगत जंजाला, जागरत जोत डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम सिफ्त सिफ्त सालाह, निरगुण सरगुण बण मलाह, गुर अवतार लए पढ़ा, पीर पैग़म्बर आप उठा, साचा मार्ग इक्क जणाइंदा। हरि का नाम ना कोए अल्फ़, आरफ़ करे ना कोए पढ़ाईआ। हरि का नाम दिसे ना किसे तरफ़, वंडण वंड विच ना आईआ। हरि का नाम कोई ना सके परख, गुर अवतार पीर पैग़म्बर बैठे ध्यान लगाईआ। हरि का नाम आदि जुगादि जुगा जुगन्तर दो जहान अद्धविचकार ना जाए अटक, राह विच ना कोए अटकाईआ। हरि का नाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक समझाईआ। हरि का नाउँ इक्को अल्फ़, अल्फ़ी तन ना कोए रखाइंदा। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिंता वंड ना कोए वंडाइंदा। आदि जुगादि जुग
जुग आवे जावे परत, परतीनिध आप अख्वाइंदा। सरगुण देवे वड़याई उपर धरत, धरनी धवल सुहाइंदा। पीर पैग़म्बरां लावे किरत, करनी आपणी किरत जणाइंदा। कर किरपा सब दी मेटे आपे हिरस, हवस आपणी नाल वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक्क रखाइंदा। साचा नाम वड बलवान, हरि जू हरि हरि आप उपाईआ। साचा नाम जुगो जुग गान, गायत्री मन्त्र करे पढ़ाईआ। साचा नाम श्री श्रीराम, राम रमइया वेख वखाईआ। साचा नाम साचा काहन, एका बंसरी नाम सुणाईआ । साचा नाम घनईया शाम, मुकंद मनोहर लखमी नरायण आप अख्वाईआ। साचा नाम दए पैग़ाम, पीर पैग़म्बर करे पढ़ाईआ। साचा नाम इक्क इस्लाम, इस्म आज़म दए जणाईआ। साचा नाम एका एक करे इंतजाम, दो जहानां वेख वखाईआ। साचा नाम आदि जुगादि, जुग जुग लख चुरासी करे ग़ुलाम, आपणा बन्धन आपे पाईआ। साचा नाम एका मारे निराला बाण, अणयाला तीर आप चलाईआ। साचा नाम कोए ना सके पहचान, पहचान विच किसे ना आईआ। जिस जन कर किरपा देवे दान, तिस आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम सदा सदा छुपाईआ। साचा नाम छुपे सचखण्ड, थिर घर आपणा मुख छुपाईआ। जुगा जुगन्तर हरि जू वंड, अक्खरी नाम वड्याईआ। अक्खर अक्खर दे दे गंढ्ढ, गंढ्ढण आप गंढ्ढाईआ। आदि जुगादि कदे ना होए खण्ड, खण्डा एका हथ्थ उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कोटन रहे मंग, चरन सरन ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर इक्को मंगण साची मंग, अनन्द अनन्द अनन्द विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्त्र आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा मन्त्र आदि नमो सति, सति सतिवादी आपणे हथ्थ रखाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म देवे मति, ब्रह्म विद्या इक्क जणाइंदा। लेखा जाण पंज तत्त, तत्तव तत्त अग्ग बुझाइंदा। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत्त, रत्ती रत्त रत्त छुपाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल इक्क इकल्ला कर किरपा बीजे नाम वत, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। लख चुरासी सत्थर बैठी घत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक्क वड्याइंदा। साचा नाम सतिगुर धार, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। साचा नाम खेल अपार, अपरम्पर करे बेपरवाहीआ। साचा नाम रहे सदा जुग चार, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। साचा नाम लख चुरासी दए भण्डार, वड भण्डारी आप वरताईआ। साचा नाम सतिजुग त्रेता द्वापर करे पार, कलयुग वेखे चाँईं चाँईंआ। साचा नाम नौ सौ चुरानवे चौकड़ी गेड़ा दए निवार, गेड़ा गेड़े विच रखाईआ। साचा नाम तेई अवतारां लहिणा देणा दए नवार, लेखा लेखे विच पाईआ। साचा नाम वेखणहारा भगत दुआर, भगत अठारां लए जगाईआ। साचा नाम खोलणहार किवाड़, ईसा मूसा पड़दा दए चुकाईआ। साचा नाम साचा यार, यारी मुहम्मद नाल
निभाईआ। साचा नाम वसे सचखण्ड सच्चे दरबार, निरगुण सरगुण लए प्रगटाईआ। किरपा कर आप करतार, नानक निरगुण लए मिलाईआ। सरगुण चोला विच संसार, पर्दा ओहला दए मिटाईआ। एका ढोला बोल जैकार, साचा सोहला आप सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा इक्क प्यार, दूजा बन्धन ना कोए रखाईआ। पिता पूत इक्क अधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक्क उपाईआ। साचा नाउँ आदि जुगादी अपर अपारा, अपरम्पर धार जणाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर कर पसारा, निराधार निरवैर पुरख अजूनी रहित अकल कल धारी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा वणज आप कराइंदा। साचा वणज सति नाम, हरि नामे करे पढ़ाईआ। साचा वणज धुर कलाम, कलमा नबी आप जणाईआ। साचा वणज इक्क पैग़ाम, परम पुरख दए वड्याईआ। साचा वणज साचा काम, करनी करता आप समझाईआ। साचा वणज चार वरनां देवे दान, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ना वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। साचा नाम वस्त अमोलक, अमुलड़ी दात हरि वरताया। नानक निरगुण भरी गोलक, सच ख़ज़ाना हथ्थ फड़ाया। कलयुग पंज तत्त काया वेखे ढोलक, घर मन्दिर राग अल्हाया। हरि का नाउँ सदा अणबोलत, अणडिठड़ा राग सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाया। सच संदेसा देवे सद्दा हरि जू नानक निरगुण करे पढ़ाईआ। हुक्मे अंदर सब कोई बध्धा, हुक्मे अंदर सर्ब लोकाईआ। हुक्मे अंदर सतिगुर नानक इक्को लध्धा, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। गृह अमृत वेखे जाम मदा, भर प्याला साकी हथ्थ फड़ाईआ । सरगुण दुआरे निरगुण फिरे नट्ठा, बण बण पाँधी राहीआ। भाग लगाए तत्त अठ्ठा, मन मति बुध ना चले कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। नानक कहे सतिगुर मेरा, पुरख अकाल वडी वड्याईआ। कर किरपा वसे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। कोझी कमली चुक्या झेड़ा, गेड़ा होर ना कोए वखाईआ। सुल्तान साहिब बन्ने बेड़ा, आपणे कंध उठाईआ। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड खुल्ल्हा वखाए वेहड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका नाम लए वरताईआ। नानक नाम मिल्या सति, सति सतिवादी आप वरताइंदा। नानक नाम मिल्या रथ, जीवां जंतां आप चढ़ाइंदा। नानक नाम मिल्या अकथ, कथनी कथ ना कोए गाइंदा। नानक नाम मिल्या वथ, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। नानक नाम दिता दस्स, दहि दिशा पर्दा लाहइंदा। नानक नाम होया वस, वस आपणा आप कराइंदा। नानक नाम गाए जस, जस नाम नानक नानक गाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणा रूप वटाइंदा। कोटन कोटि त्रिलोकी चरनां
हेठां मथ, नाम मधाना इक्क जणाइंदा। अक्खर अक्खर होया वक्ख, वक्खर वक्खर रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क उपजाइंदा। साची सिख्या श्री भगवाना, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। सतिगुर सूरा कर बलवाना, बल आपणा दए वड्याईआ। लोकमात दा राज राजाना, राज जोग दए समझाईआ। काया मन्दिर सच मकाना, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाईआ। घर विच घर सोहे महाना, गृह गृह नाल मिलाईआ। दीपक दीआ इक्क टिकाना, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। बन्द किवाड़ी इक्क वखाना, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। सर सरोवर अमृत रस महाना, निझर झिरना रिहा झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक्क प्रगटाईआ । साचा नाउँ सतिगुर पूरा, हरि नानक आप दृढ़ाइंदा। आदि जुगादि सदा हज़ूरा, विछड़ कदे ना जाइंदा। अज्ञान अन्धेर मिटा देवे नूरा, नूरो नूर जोत जगाइंदा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़ा, कूड़ी क्रिया आप खपाइंदा। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़ा, सो नाम नानक आप वड्याइंदा। आदि जुगादी होए पूरा, पूरी इच्छया आप कराइंदा। सर्ब कल सद भरपूरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक्क सलाहइंदा । साचा नाम सतिगुर प्यार, गुर शब्द वडी वड्याईआ। नानक कूके कूक पुकार, बोल बोल सुणाईआ। बोवो बोवो बोवो जीव गुआर, वेला गया हथ्थ ना आईआ। नेत्र रोवो ज़ारो ज़ार, अन्तर रो रो दयो दुहाईआ। प्रभ मिलण दी इक्को वार, माणस मिली जगत वड्याईआ। नेत्र खोल्हो बन्द किवाड़, घर मिले सच्चा माहीआ। नाता तोड़े पंचम धाड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। आसा तृष्ना देवे मार, हउमे हंगता दए खपाईआ। मनमति देवे मार, गुरमति करे पढ़ाईआ। सुरती शब्द इक्क प्यार, प्यार प्यार नाल मिलाईआ। नज़री आए सांझा यार, घर साची सेज हंढाईआ। साचा फल लग्गे विच संसार, अमृत रस इक्क ख़ुआईआ। नानक अंदर बीजया आप करतार, नानक गुरमुखां अंदर बिजाईआ। इक्क दूजे दी बणो नारी कन्त भतार, बण नारी सेव कमाईआ। सतिगुर चरन धूढ़ी मंगो छार, मस्तक टिक्का ख़ाक लगाईआ। पत्त डाल्ही मौले खिड़े सच्ची गुलज़ार, गुलशन वेखे हरि रघुराईआ। महक महक महक आवे अंदर बाहर, जिस नानक मिल मिल हरि का नाम सिंच क्यारी आपणा हल्ल चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बीज इक्क दृढ़ाईआ। साचा बीज बिन बीजे बीजा, कर किरपा हरि रघुराईआ । भेव चुकाए एका दूजा, दोए दोए रूप रहिण ना पाईआ। नेत्र खोल्हे निज घर तीजा, नैण नैण नाल मिलाईआ। चौथे घर आप पतीजा, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। पंचम करे साची रीझा, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। छेवें घर पार कराए दलीजा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। सति सतिवादी ठांडा सीता, सतिगुर सच्चा इक्को माहीआ। अठ्ठां तत्तां
करे पतित पुनीता, पतित पापी लए तराईआ। नौ दुआरे करे खाली खीसा, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। दस्म दुआरी गुरमुख तेरा बीज बीजा, कर किरपा आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक्क बुझाईआ। बीजो नाम सतिगुर मीत, मित्र प्यारा आप जणाइंदा। कलयुग कूड़ी चुक्के रीत, साचा राह आप वखाइंदा। काया अंदर मन्दिर मसीत, गरूदुआर आप जणाइंदा। वेखो साहिब इक्क अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाइंदा। जिस दे छत्ती राग गौंदा गीत, सो सतिगुर अंदर नज़री आइंदा। सद बैठा रहे अतीत, त्रैगुण पन्ध ना कोए पुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन जन हरि आप समझाइंदा। हरिजन उठ वेख जाग, गुर गुर जाग जगाईआ। त्रैगुण माया लग्गा दाग़, कलयुग रूप वटाईआ। अग्न ना बुझे तत्ती आग, तृष्ना भुख ना कोए गंवाईआ। माया बन्धन झूठा साक, मोह मुहब्बत दए दुहाईआ। परवरदिगार ना मिल्या पाकी पाक, माटी ख़ाक ना लेखे लाईआ। उत्तम होए ना जगत ज़ात, जुगत जाणे ना कोए वड्याईआ। जिस जन सतिगुर पूरा देवे आपणी दात, सो नाम बीजे सहिज सुभाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल कल रिहा जणाईआ। कल आयो रे आयो कल, कल काती खेल कराइंदा। चौथा युग रिहा छल, चारे वरन वरन डराइंदा। धर्म अधर्म रिहा लड़, सति असति ना कोए वखाइंदा। नाता तुट्टा नारी नर, विभचार रूप नज़री आइंदा। सिंमल रुक्ख ख़ाली पत्त डाल्ही रिहा झड़, मानुख बिन हरि नामे कम्म किसे ना आइंदा। सतिगुर का शब्द लैणा पढ़, गुर सतिगुर आप समझाइंदा । दीन दयाल ठाकर स्वामी डूँग्घी कंदर काया मन्दिर जाए चढ़, सच सिँघासण डेरा लाइंदा। आपणी हथ्थीं फड़ फड़ लावे जड़, गुरमुख बूटा बूटा आप महकाइंदा। जो नाम सतिगुर जुग जुग देवे मात धर, सो नाम फल लगाइंदा। साचे नाम दी मारे छल, हरिजन साचे आप तराइंदा। खाणी बाणी अञ्जील कुरान वेद पुराण शास्त्र सिमरत कलम शाही, बेपरवाही आपणी सेव लगाइंदा। बोवो बोवो बीज जन भाई, भाउ भय इक्क रखाईआ। कलयुग अन्त दए दुहाई, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी नैण रिहा शरमाई, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। बिन भगतां मिले ना किसे गोसाँईं, घर आए ना फेरा पाईआ। एका नाम वसे हर घट थाईं, घट घट रिहा समाईआ। एका नाउँ सतिगुर देवे चाँईं चाँईं, गुरमुखां मेल मिलाईआ। एका नाउँ उठाए फड़ फड़ बांहीं, एका गूढ़ी नींद सुवाईआ। एका नाउँ मेटे दुरमति लग्गी शाही, एका नाउँ डूँग्घी भँवरी दए सुटाईआ। साहिब सतिगुर दा सच्चा नाउँ, बीज मातर इक्क अख्वाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर काग़ज़, कलम नाल लिख लिख गए पात्र पट्टी जगत जुगत पढ़ाईआ। किसे हथ्थ ना आया वेद शास्त्र, शरअ रही कुरलाईआ। सिफ्ती कर कर थक्के लग मातर, कंनां मुक्ता नाल रलाईआ।
सिहारी बिहारी होड़ा औंकड़, हरि का अन्त कहिण ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर हुक्मे अंदर करके गए यातर, लोकमात फेरा पाईआ। कोई सुणावे दीद शुनीद कोई कहे बातन, कोई लुकया काया अंदर रिहा वखाईआ। नानक निरगुण कहे सतिगर पूरा सब दे साथन, घर घर मुख छुपाईआ। रल मिल गुरमुख गावो गाथन, गा गा शुकर मनाईआ। आपे होए पड़दे ढाकण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बीज बोवो फल वेखो डाल्ही पातन, पत्त डाल्ही आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक्क वड्याईआ। साचा नाम सतिगुर सेवा, सेवा सतिगुर सच जणाइंदा। अमृत आत्म रस इक्को मेवा, रस रसीआ आप खुवाइंदा। देवे वड़याई वड देवी देवा, देवत सुर सीस झुकाइंदा। धाम वखाए इक्क निहचल निहकेवा, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर साचा बीज वखाइंदा। बीज बीजे गुर गुर आप, सतिगुर दया कमाईआ। पहलों कोट जन्म दे लाहे पाप, दुरमति मैल धुवाईआ। फेर निरगुण निरगुण जपाए जाप, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म बंधाए साचा नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। दरस दिखाए साख्यात, सख़ी काहन रूप मिलाईआ। तन पहनाए इक्क पोशाक, बस्त्र भूशन दए रंगाईआ। बीज बिजाए पाकी पाक, पत्तत पुनीत आप उगाईआ। उपर पड़दा देवे ढाक, साढे तिन्न हथ्थ अंदर दए छुपाईआ। अंदर वड़ वड़ करे राख, बण राखा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन बीजों बीज वखाईआ। हरि का बीज ना कोए रूप, रंग नज़र किसे ना आइंदा। आदि जुगादी सति सरूप, सति सति आप कराइंदा। अंदर वड़ वड़ कढ्ढे जूठ झूठ, सच सुच्च बूटा आपे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो बीज सतिगुर नानक गुरमुखां अंदर आप बिजाइंदा। बीज बीजो अमृत रस, रस रसीआ आप वखाइंदा। सतिगुर मेला हस्स हस्स, गृह मन्दिर आप कराइंदा। अन्ध अन्धेर करे प्रकाश, जोती जोत जोत जगाइंदा। करे खेल शाहो शाबाश, शहिनशाह एका घर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बीज आप जणाइंदा। साचा बीज हरि का बूटा, तुलसी पुज्ज ना सके राईआ। अठ्ठे पहर पवण झूटा, बिन पवणां आप झुलाईआ। वेखणहारा चारे कूटां, दहि दिशा फेरा पाईआ। सतिगुर साजन जिस जन उपर तुट्ठा, कर किरपा बीज दए बिजाईआ। हरि का नाम किसे ना बिजाया हथ्थ मुठां, बिन हथ्थां दए दबाईआ। जुग जन्म दा वेखे रुट्ठा, गुर पूरा आपणे अंग लगाईआ। आपणी शाख़ों आपे फुट्टा, गुरमुख आपणी शाख़ लए प्रगटाईआ। नाम बीज नेत्र वेख उँगलां नाल किसे ना सुट्टा, हथ्थां नाल मिटी कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या सिख विचार, गुर सतिगुर
आप जणाइंदा। कर्म कुकर्मां देवे मार, गुर सतिगुर वेख वखाइंदा। लख चुरासी धूआँधार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। नानक आया कलयुग धार, सतिजुग साचा राह वखाइंदा। चार वरन करे प्यार, धर्म बूटा इक्को लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बीज इक्क बिजाइंदा। साचा बीज गुरमुखां अंदर, नानक सतिगुर आप बिजाईआ। भाग लगाए डूँग्घी कंदर, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। मन वासना दब्बे बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। बजर कपाटी तोड़े जंदर, चन्द चांदनी करे रुशनाईआ। वेखणहारा डूँग्घा खण्डर, पड़दा ओहला दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बूटा इक्क वखाईआ। साचा बूटा वेखो मार ध्यान, सतिगुर नाम नाल लगाइंदा। नानक हुक्म करया परवान, हुक्म नानक आप सुणाइंदा। नानक हुक्म गुण निधान, गुणवन्ता आप प्रगटाइंदा। गुरमुख साचा करे परवान, कर परवान सोभा पाइंदा। अंगद दिता इक्को माण, अंगत नाल वटाइंदा। कर किरपा अंदर बीज दिता आण, बीज बीज नाल मिलाइंदा। बाहरों सके ना कोए पहचान, नेत्र नैण सर्ब शरमाइंदा। जो सतिगुर पूरे नाल आपणा बन्धन पाए आण, बन्दीख़ाना सर्ब तुड़ाइंदा। बीज बीजो विच जहान, हरि जू बूटे नाम लगाइंदा। गुर का मन्त्र सच निशान, गुरदेव आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बीज सतिगुर प्यार, साचा सच गुर शब्द आधार, गुर सतिगुर गुर गुर किरपा आप बिजाइंदा। साची बिधी सतिगुर हथ्थ, आदि जुगादि दया कमाइंदा। जिस जन कर किरपा देवे वथ्थ, दूजे दर ना मंगण जाइंदा। जिस बीज बीजया काया सीआं साढे तिन्न हथ्थ, सो अन्तर नाम आपणा बीज बिजाइंदा। दिवस रैण पहर अठ्ठ, अठ्ठ तत्त तत्त वखाइंदा । दर दुआरे आपणे सद्द, गुरमुख गुर गुर बीज बिजाइंदा। पार किनारा करे नौ दुआरे हद्द, हद्द आपणी फेर वखाइंदा। अमृत जाम प्याए मदि, मदि एका रस वखाइंदा। पंच विकार जाए छड्ड, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा। ईड़ा पिंगल लडाए लड, सुखमन टेढी मुख शरमाइंदा। बजर कपाटी पार कराए डूँग्घी खड्ड, साची हाटी हट्ट जणाइंदा। नाद अनादी मारे सट्ट, अनहद आपणा राग अल्हाइंदा। पंचम मेला झट्ट पट, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। साची बिधी रखे आपणे हथ्थ, जुग जुग आपणयां भगतां आप जणाइंदा। अंदर वड़ वड़ जाए दस्स, रसना बोल ना किसे सुणाइंदा। जिन्ना चिर गुरसिख कहे ना बस्स बस्स, ओन्हां चिर ना मुख छुपाइंदा। जो जन सतिगुर प्यार अंदर गया फस, तिस पड़दा आप उठाइंदा। मेल मिलाए हस्स हस्स, जोग अभ्यास ना कोए कराइंदा। डूँग्घी कंदर ना देवे सट्ट, उच्चे टिल्ले पर्बत चोटी ना कोए चढ़ाइंदा। तीर्थ फिराय ना अठसठ, मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर मट्ठ राह ना कोए जणाइंदा। कर किरपा अंदरे अंदर जोत जगाए लट लट, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। बीज बीजे साचे वत, वतर आपणा
वेख वखाइंदा। कोटन कोटि जीव जंत नौ खण्ड पृथ्मी रहे नट्ठ, नट्ठ नट्ठ पन्ध ना कोए मुकाइंदा। जो सतिगुर पूरे चरनी जाए ढट्ठ, तिस बिधी आप पढ़ाइंदा। अंदरे अंदर अंदर जाए वस, वस वस आपणी ख़ुशी वखाइंदा। जो बाणी बाहर गाए जस, तिस बाणी आपणा राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिधी विद्दत बिन विद्या विद्यार्थी आप पढ़ाइंदा। हरि सतिगुर सच्चा मेहरवान, आदि जुगादि जुग जुग दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण कर परवान, सति सतिवादी राह चलाइंदा। शब्द अगम्मी धुर फ़रमाण, सच संदेसा आप अल्हाइंदा। दो जहानां पावे आण, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां हुक्म मनाइंदा। खाणी बाणी इक्क निशान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कराइंदा। साची कार श्री भगवाना, सतिगुर पूरा आप कराईआ। जोत सरूपी पहरया बाणा, रूप अनूप आप वटाईआ। बोध अगाधी इक्क तराना, शब्द अगम्मी आपे गाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर एका शब्द दे दाना, दाता दानी ख़ुशी मनाईआ। भगत भगवान कर परवाना, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। साचे सन्तां देवे इक्क ज्ञाना, निष्अक्खर अक्खर कर पढ़ाईआ। गुरमुख होवे चतुर सुजाना, गुर गुर वज्जे वधाईआ। गुरसिख दे इक्क निधाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी साचा हरि, हरिजन साचे आप तराईआ। हरिजन तारे आप प्रभ, आपणी दया कमाइंदा। लख चुरासी विच्चों लभ्भ, आपणे नाल मिलाइंदा। अमृत झिरना झिराय नभ, नाभी कँवल आप उलटाइंदा। जगत विकारा देवे दब्ब, उपर आपणा भार रखाइंदा। सन्त सुहेले साचे सद्द, सद्दा एका नाम जणाइंदा। साची अमृत प्याए मदि, रस इक्को इक्क वखाइंदा। कूड़ी क्रिया बाहर देवे कढ्ढ, कूड़ा नाता तोड़ तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग हरिजन आप तराइंदा। जुग जुग तारे हरिजन आप, हरि आपणी दया कमाईआ। सृष्ट सबाई माई बाप, पिता पूत वेस वटाईआ। मेटणहारा तीनो ताप, त्रैगुण नाता आप तुड़ाईआ। देवणहारा साचा जाप, साची सिख्या आप सिखाईआ। आत्म परमात्म साचा पाठ, ब्रह्म पारब्रह्म समझाईआ। सच सरोवर मारे ठाठ, अमृत एका रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख देवे माण वड्याईआ। गुरसिख तेरा गृह महल्ला, हरि जू एका एक वसाइंदा। आदि जुगादी जुग जुग फड़ाए इक्क पल्ला, पल्लू आपणा आप बनाइंदा। सच संदेस नर नरेश एका घल्ला, खाणी बाणी राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप वड्याइंदा। हरिजन तेरा दासी दास, खाणी बाणी सेव कमाईआ। तेरे अन्तर कर कर वास, घर साचा वेखे चाँईं चाँईंआ। लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। पवण स्वास पावे सार, स्वास स्वासां विच समाईआ। महल अटल साची रास, गोपी काहन आप नचाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुगन्तर गुरमुख साचे आप तराईआ। गुरसिख तेरा सच दुआरा, हरि जू हरि हरि आप प्रगटाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतारा, जुग जुग चरन छुहाइंदा। कलयुग अन्तिम पावे सारा, भेव अभेद खुल्हाइंदा। रागी नादी वसे बाहरा, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। थित वार ना कोए विचारा, घड़ी पल ना कोए जणाइंदा। सूरज चन्द ना कोए उज्यारा, दिवस रैण ना वंड वंडाइंदा। जंगल जूह उजाड़ ना कोए पहाड़ा, समुंद सागर ना कोए वखाइंदा। आदि जुगादी खेल न्यारा, निराकार आप कराइंदा। गुर पीर पैग़म्बर पारब्रह्म दा तक्कदे रहे सहारा, नानक निरगुण ओट रखाइंदा। महांबली उतरे अवतारा, बल आपणा आप जणाइंदा। जन भगतां धुर मेले विच संसारा, संसार सागर पार कराइंदा। सतिजुग दा साचा नाअरा, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। हँ ब्रह्म दए आधारा, सो पुरख निरँजण वेख वखाइंदा। सोहँ रूप आप निरँकारा, गुर अवतार सदा सदा सद जस गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। सतिजुग साचा चले राह, हरि हरि आप चलाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पुरख अबिनाशी कोलों मंगण पनाह, सिर सके ना कोई उठाईआ। चौथे जुग चारों कुण्ट अन्धेरा रहया छा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी भरी गुनाह, ख़ुदी भरी सर्ब लोकाईआ । जिन्हां भुलया घनकपुर वासी बेपरवाह, मददगार ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वरताईआ। गुरमुख वेखे खेल घनेरा, हरि ख़ालस ख़लक वखाइंदा। चौदां तबकां पाए फेरा, चौदस चन्द मुख शरमाइंदा। चौदां लोक चौदां विद्या वेखा डेरा, गुर अवतार पीर पैग़म्बर वेख वखाइंदा। मन्दिर मसीत चुक्के झेड़ा, साचा राह इक्क जणाइंदा। आत्म परमात्म देवे गेड़ा, एका मार्ग लाइंदा। कलयुग अन्तिम उजड़े खेड़ा, अग्गे हो ना कोई बचाइंदा। गुरसिख गुरमुख रसना कहिण तूं मेरा मैं तेरा, सोहँ ढोला इक्क सुणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बैठा रहया करके वड्डा जेरा, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज वेख वखाइंदा। हरि का भेव दस्से केहड़ा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त सर्ब गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम गुरमुख मेला मेल मिलाइंदा। गुरसिख मेला मिल्या हरि, कर किरपा दया कमाईआ। दरस दिखाए दर दर बण दर्दी दर्द वंडाईआ। शब्द अगम्मी घोड़े आपे चढ़, दो जहानां रहया भवाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले लए फड़, भगत भगवान लए उठाईआ। सन्त साजण लाए लड़, लख चुरासी नालों कन्नी रिहा कतराईआ। हरिजन तोड़े हँकारी गढ़्ह, सो अक्खर करे पढ़ाईआ। त्रैगुण माया उखेड़े जड़, लोकमात रहिण ना पाईआ। गुरसिख नुहाए साचे सर, दुरमति मैल आप धुआईआ। करता पुरख आपणी करनी कर, हरि जू कीमत रहे पाईआ। जिस ने घाड़न ल्या
घड़, सो अन्त लए भनाईआ। गुरसिख गुरमुख हरि सरनाई डिगण दड़, दूसर ओट ना कोई रखाईआ। सतिगुर सच्चा पंचम तन वेखे कच्चा, आत्म परमात्म होए सहाईआ। मन वासना नौ दर नच्चा, बुद्धी होई हल्काईआ । हरि का भेव ना जाणे सच्चा, सच मिले ना कोई सरनाईआ। कलयुग जीव अन्तिम खेड़ा ढट्ठा, ढह ढह ख़ाक कराईआ। चौदां तबक फिरे नट्ठा, ज़िमी असमान रिहा कुरलाईआ। जिध्धर वेखे सत्थर लथ्था, गोबिन्द सत्थर इक्क वखाईआ। पुरख अकाल आप समरथा, समरथ धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख सज्जण आप तराईआ। गुरसिख सज्जण तेरा जन्म अमोला, जुग चौकड़ी पार कराइंदा। पारब्रह्म प्रभ बणया तोला, एका कंडा हथ्थ उठाइंदा। शब्द सरूपी बण विचोला, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। इक्क दूजे दा रल मिल गाओ ढोला, सोहँ सो आप सुणाइंदा । बरदा बण बण आपे गोला, गुर गुर घर घर सेव कमाइंदा। राती सुत्तयां चुकाए ओहला, मुख नक़ाब पड़दा लाहइंदा। बाहरों दिसे भोला भाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाइंदा। हरिजन साचे जाणा जाग, जागरत जोत हरि जगाईआ। कलयुग अन्तिम लग्गा भाग, भागी भरया मिल्या माहीआ। घर मन्दिर जगाए चिराग़, नूरो नूर करे रुशनाईआ। एथे ओथे दो जहानां रखे लाज, लोकलाज बैठे मुख शरमाईआ। सुरत सवाणी कर कर काज, शब्द दुआरे दए कराईआ। कोझी कमली दोहागण मारे वाज, नाद अनाद इक्क वजाईआ। कूड़ मुलम्मा लाहे पाज, कंचन रूप वटाईआ। सच चढ़ाए इक्क जहाज़, नईया नाम इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप उठाईआ। हरिजन उठ नेत्र खोल्ह, हरि ख़ालक ख़लक उठाइंदा। घर अंदर डूँग्घी कंदर उच्चे मन्दिर चढ़ चढ़ रिहा बोल, बोलणहारा नज़र ना आइंदा। पूरब जन्म दे कीते कर्म रिहा फोल, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। जिस नूं लभ्भदे अनभोल, अन सुरती आप उठाइंदा। सदा सुहेला इक्क अकेला कर कर हित नित नवित अबिनाशी अचुत वसे कोल, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट होया उपर धौल, धरत धवल धौल हौला पार कराइंदा। आदि जुगादि रहे अडोल, डुल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साजण साचे आप उठाइंदा। हरिजन उठया वेखी रुत्त, रुत्तड़ी आप सुहाईआ। प्रगट होया अबिनाशी अचुत्त, चेतन रिहा कराईआ। गुरसिख वेखे साचे सुत, सति गोद सहाईआ। करे प्यार जिउँ मावां पुत्त, पिता पूत सहिज सुखदाईआ। आपे रातीं जावे उठ, गुरसिख गूढ़ी नींद सुआईआ। आत्म देवे अमृत घुट्ट, घुट्ट घुट्ट लेखे लगाईआ। लोकमात दा बूटा पुट्ट, सचखण्ड दवार लगाईआ। लहिणा देणा चुकाए मन मति बुध, बिबेकी एका वखाईआ। प्रभ मिलण दी साची सुध, सति सतिगुर
आप कराईआ। गुरमुख झोली बहे कुद, इक्को वार आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। हरिजन जागया खुली अक्ख, नेत्र नैण खुल्हाईआ। प्रभ नज़री आए प्रतख, पारखू सच्चा माहीआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैग़म्बर मार्ग रिहा दस्स, सो मार्ग दस्सण आया सच्चा माहीआ। जिस दे अंदर खाणी बाणी रही वस, आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस कोलों मंगण रवि ससि, कोटन कोटि झोली डाहीआ। सो गुरमुखां अंदर करे प्रकाश, आपणा नूर वखाईआ । चिंता दुःख ना रहे कोई उदास, उदासी सब दी दए मिटाईआ। तिन्नां फड़ फड़ कटे जम ना फास, राए धर्म दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे लए मिलाईआ। गुरमुख मिल्या निर्मल जोत, हरि जोती जोत मिलाया। ना कोई वरन ना कोई गोत, ज़ात पात ना कोई रखाया। ना कोई मन्दिर ना कोई कोट, छप्पर छन्न ना कोई छुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपणे अंग लगाया। गुरसिख करया अंगीकार, घर साचे वज्जे वधाईआ। साची सख़ीआं मंगलाचार, हरि हरि ख़ुशी मनाईआ। प्रभ मिल्या एकँकार, एका घर दए वड्याईआ। नित नित उठ उठ करां दीदार, दीद ईद चन्द शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तेरा लहिणा आप मुकाईआ। गुरसिख लहिणा जाए मुक, अन्त रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी गोदी लए चुक्क, सदा सुहेला होए सहाईआ। हरिजन बूटा ना जाए सुक्क, अन्तर आत्म हरा कराईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जो बैठा रिहा लुक्क, गुर अवतार पीर पैग़म्बर मात घलाईआ। कलयुग अन्तिम सिँघ हो के रिहा बुक्क, दो जहानां भबक सुणाईआ। कर किरपा जन भगतां मेटे तृष्ना भुक्ख, तृखा होर रहे ना राईआ। आपणी रखे साची कुक्ख, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। उज्जल करे मात मुख, मुख मुखड़ा आप महकाईआ। अबिनाशी करता गया तुट्ठ, रहिमत रहिम रहिमान आप जणाईआ। परवरदिगार बेपरवाह आपे उठ, दोए दोए वखाए थाउँ थाईंआ। राती सुत्तयां दिने जागदयां अंदर वड़ के लए पुच्छ, लभ्भण घर किसे ना जाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जो गुरमुख गया रुस्स, कलयुग अन्तिम ल्या मिलाईआ। एका नाम निधान श्री भगवान साची सुच्च, गुरमुख सच्चा एक कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे विच लुकाईआ । सतिगुर अंदर गुरसिख लुकणा, हरि हरि जू आप जणाइंदा। इक्को मार्ग सब ने पुच्छणा, दूजे राह ना कोई चलाइंदा। कलयुग वेला अन्तिम ढुकणा, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। कूड़ कुड़यारी जड़ आपे पुट्टणा, थिर कोई रहिण ना पाइंदा। मनमुख बूटा मात सुक्कणा, गुरमुख गुर गुर आप उठाइंदा। शब्द निशाना कदे ना उकणा, अणयाला तीर मुख चलाइंदा। गोबिन्द गुर गुर गुरसिखां कोलों पुच्छणा, कवण दुआरे हरि
हरि दरस दिखाइंदा। फिरदा रहे चुप चुपना, ऊँची कूक ना कोई अल्हाइंदा। सद वसे अन्धेरे घुपना, अन्ध अन्धेर कोठड़ी आसण लाइंदा। जुगा जुगन्त सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी देदां रहे सची सूचना, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। अन्तिम सब ने करना कूचना, फड़ फड़ पाँधी आपणे राहे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे आप तराइंदा। हरिजन तारे सतिगुर मीत, मित्र प्यारे हथ्थ वड्याईआ। भगत भगवन्त गाए गीत, गा गा शुकर मनाईआ। वेखे धाम इक्क अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। काया चोली चाढ़े रंग मजीठ, उतर कदे ना जाईआ। शब्द पढ़ाए इक्क हदीस, चौदां विद्या मुख सरमाईआ। लहिणा मुक्के राग छतीस, तीस बतीस ना कोई वड्याईआ। साहिब सुल्तान श्री भगवान एका छत्र झुल्ले सीस, राज राजाना ख़ाक मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे साचे मन्दिर दए बहाईआ। साचा मन्दिर उच्च मुनारा, अगम्म अथाह आप रखाइंदा। साचा मन्दिर हरि दुआरा, हरि जू हरि हरि आप सुहाइंदा। साचा मन्दिर निरगुण उज्यारा, नूरो नूर डगमगाइंदा। साचा मन्दिर एकँकारा, एका आसण लाइंदा। साचा मन्दिर सच दरबारा, राज राजाना सोभा पाइंदा। साचे मन्दिर सच भिखारा, बण भिखारी झोली अग्गे डाहइंदा। साचे मन्दिर वस्त हरि थारा, धुर दरबारी आप वरताइंदा। साचे मन्दिर सच प्यारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। साचे मन्दिर हँ ब्रह्म दए अधारा, ब्रह्म आपणा अंग रखाइंदा। सोहँ शब्द सच जैकारा, जै जैकार आप सुणाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव तिन्ने निउँ निउँ करन निमस्कारा, गुर अवतार पीर पैग़म्बर सीस झुकाइंदा। तेरी कुदरत साचे यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि मुर्शद मुरीद आप मिलाइंदा। मुर्शद मुरीद आप मलाह, बेड़ा कायनात चलाईआ। परवरदिगार सुणाए सिफ्त सलाह, सलाहगीर आप हो जाईआ। हरि रहिमान बण ख़ुदा, ख़ुद तकबीर दए पढ़ाईआ। शरअ साची आप बणा, शरीअत नाल करे कुड़माईआ। मुकामे हक़ मुख छुपा, नक़ाब पड़दा रिहा पाईआ। आफताब रिहा शरमा, शमस अग्नी ना कोई तपाईआ। इक्क अहिबाब रबाब रिहा वजा, सच सतार हिलाईआ। पड़दा ओहला पीर पैग़म्बर पाक रसूल आप बणा, पाकी पाक नूर दरसाईआ। अन्तिम सब ते फतवा देवे ला, फातया सब दा देवे पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण नाल करदा रिहा नक़ाह, लोकमात वड वड्याईआ। अन्तिम नाता दए तुड़ा, तुट्टी गंढ्ढ ना कोई पुवाईआ। कलम कलमा गए पढ़ा, कलाम इक्क अवाज़ सुणाईआ। अन्तिम लेखा सभदा दए मुका, लुक लुक मुखबरी आप कराईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे हस्ती जुदा, सो हस्ती सब दी दए मिटाईआ। जिस नूं कहिन्दे कदे ना होवे फिदा, सो फितरत सब दी गया गंवाईआ। चार जुग गुर अवतार पीर पैग़म्बर जो अक्खर वक्खर रिहा पढ़ा, लोकमात
हक़ीक़त हक़ जणाईआ। सो अन्तिम दीन मज़्हब ज़ात पात सब नूं करे सफा, सफ़ा सब दी दए उठाईआ। लिख लिख लेखा घलदा रिहा रफा, रफ़ लेखा आपणी झोली पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग कदे ना होया फना, आपणा गुस्सा ना कोई प्रगटाईआ। जिस ने मुहम्मद लबां दिती कटा, सो लब ना कोए वखाईआ। जिस नूं नानक निरगुण रिहा ध्या, सो साहिब सच्चा माहीआ। जिस नूं मूसा कहे होया रुशना, कोहतूर डेरा ढाहीआ। जिस दी मंगदे रहे रज़ा, सद राजक राजक रहीम फेरा पाईआ। जिस नूं गोबिन्द गया ध्या, कल कल्की फेरा पाईआ। जिस दा दो जहान डंका रिहा वजा, नौबत नाम दए वजाईआ। जिस दी अञ्जील कुरान सिफ्त रहे गा, सही सलामत फेरा पाईआ। जिस दर तों मंगदे रहे आबे हयात, आबे हयात रिहा पिलाईआ। जेहड़ा गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां मिलदा रहे विच खुवाब, मन तन खैर खाह बणाईआ। सो गुरमुखां रिहा मिला, रल मिल सारे दर्शन लओ पा, वेला गया हथ्थ ना आईआ। जन्म जन्म दा गेड़ा लओ चुका, गेड़ा फेर ना कोई भवाईआ। धर्म राए नूं धक्का देवे ला, चित्रगुप्त ना कलम उठाईआ। लाड़ी मौत जाए शरमा, गुरसिख दर ना फेरा पाईआ। गुरसिख ब्रह्मा विष्नूं शिव सीस देण झुका, निउँ निउँ लागण पाईंआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर फूलन बरखा ला, सचखण्ड वज्जे सच वधाईआ। कलयुग अन्तिम पुरख अबिनाशी जन भगतां कटे सर्ब गुनाह, गुनाह इक्को इक्क जणाईआ। जुग जुग सब दा लेखा लेखे रिहा पा, परदे अंदर लेख लिखाईआ। कबीर जुलाहे ढोला रिहा गा, कूक कूक सुणाईआ। मुहम्मद चार यारी गया हंढा, यार साचा ना संग निभाईआ । ईसा तक्कदा रिहा राह, इक्को ओट तकाईआ। मूसा कहे मेरा बेपरवाह, मुर्शद सच्चा नूर अलाहीआ। भगत अठारां गए गा, पुरख अबिनाशी होए सहाईआ। तेई अवतार रूप वटा, पंज तत्त चोला गए हंढाईआ। सब नूं देंदा रिहा स्नेहा, चरनां हेठ मिले सरनाईआ। राम राम आप ध्या, कृष्न कृष्न ध्याईआ। तोबा तोबा आप सुणा, ऐली ऐली वज्जे वधाईआ। मौला मौला रहे गा, मलकल मौत करे कुड़माईआ। नानक निरगुण राहे पा, एका अक्खर दए समझाईआ। गोबिन्द पूत सपूता आप बणा, सिर छत्र दए झुलाईआ। अन्तिम सब दा लहिणा दए मुका, लुकया कोई रहिण ना पाईआ। निहकलंक नरायण निरगुण दाता इक्क अकाला जाए आ, दूजा संग ना कोई रखाईआ। सम्बल महल्ला लए वसा, संभल संभल चरन टिकाईआ। सृष्ट सबाई दए भुला, अभल्ल भेव खुल्हाईआ। गुरमुख रुल्ला लए मिला, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। अन्तिम सब दी सुलाह दए करा, गुर अवतार पीर पैग़म्बर दीन मज़्हब करे ना कोई पढ़ाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी दए पढ़ा, एका अक्खर दए जणाईआ। धरनी धरत धवल हौला भार दए करा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप एका
नज़री आए ख़ुदा, एका राम राम वड्याईआ। एका इष्ट गुरदेव पुरख अकाल लए वटा, अकाल अकाल एका डंका लाईआ। साची धर्मसाल दए वखा, धर्म दुआरे कर रुशनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे इक्क ज्ञान, आत्म परमात्म सच परवान, दूसर करे ना कोई पढ़ाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जुग चार, चार वेद देण दुहाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव संसार, जीवण जुगत ना कोई वड्याईआ। पढ़ पढ़ थक्के वड बलकार, बल आपणा ना कोई रखाईआ। पढ़ पढ़ थक्के लोभ हँकार, हक़ हक़ीक़त ना कोई जणाईआ। बिन सतिगुर कोए ना पाए सार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां साचे सन्तां गुरमुखां गुरसिखां गुर घर घर होवे सहाईआ।