पुस्तकालयभाग १२

१५ भाद्रों २०१९ बिक्रमी राम सिँघ दे गृह फिरोज़पुर

वड संसारी खेल अपारा, हरि करता आप कराइंदा। आदि जुगादी बणे अवतारा, गुर गुर वेस वटाइंदा। शब्द अगम्मी इक्क जैकारा, जै जैकार आप सुणाइंदा। नाम वस्त अमोलक ठांडी ठारा, दो जहानां आप वरताइंदा। किरपा कर एकँकारा, अकल कल धारी खेल कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग आवे वारो वारा, निरगुण सरगुण रूप धराइंदा। बोध अगाधी बण लिखारा, लिख लिख सर्ब समझाइंदा। खाणी बाणी दए अधारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेख आप लिखाइंदा। वड संसारा हरि मेहरवान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। वसणहारा सच मकान, दरगाह साची आसण लाईआ। शाहो भूप राज राजान, शहिनशाह इक्को हुक्म वरताईआ। हुक्मे अंदर खेल महान, करता पुरख पुरख कराईआ। लख चुरासी वखाए सति निशान, धरत धवल दए वड्याईआ। आत्म परमात्म इक्क ज्ञान, सच संदेसा दए समझाईआ। सो पुरख अकाल गुण निधान, गुणवन्ता आपणा आप प्रगटाईआ। हरि पुरख निरँजण गुण निधान, एकँकारा खेले खेल बेपरवाहीआ । आदि निरँजण वड बलवान, बल आपणा आप जणाईआ। करता पुरख हो मेहरवान, अबिनाशी करता सच निशान झुलाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेखे मार ध्यान, लख चुरासी अंदर वड़ वड़ आपणा खेल कराईआ। सदा सुहेला इक्क अकेला, निरगुण सरगुण देवे दान, दर साची वस्त आप वरताईआ। खेले खेल श्री भगवान, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत लोकाई रिहा सुणाईआ। वेखणहारा संसार सागर, सहिसा होर ना कोए रखाइंदा। घट घट वसे काया गागर, काया गागर भाग लगाइंदा। जोधा सूरबीर वड बहादर, ज़ोर जोरू

ना कोई वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड संसारी खेल कराइंदा। वड संसारी खेल अपारा, जुग जुग आप कराईआ। सतिजुग वेखे साची धारा, त्रेता एका बन्धन पाईआ। द्वापर खेल भगवन कारा, कलयुग पर्दा दए उठाईआ। शब्द अनादी बोल जैकारा, निरगुण सरगुण दए समझाईआ। सेवा लाए गुर अवतारा, गुर गुर साची सेव कमाईआ। वस्त अमोलक बण वणजारा, दो जहानां आप वरताईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां दए सहारा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड संसारी भेव चुकाईआ। वड संसारी हरि निरँकार, निरगुण आपणा खेल खिलाइंदा। सरगुण देवे नाम अधार, नाम निधाना आप अख्वाइंदा। निर्मल दीआ जोती जाता कर उज्यार, कमलापाती वेख वखाइंदा। साचा मन्दिर इक्क दुआर, हरि मन्दिर इक्क वखाइंदा। बन्द ताकी खोल्ह किवाड़, दूई द्वैती पड़दा लाहइंदा। महल अटल उच्च मिनार, गृह गृह आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संसार अन्तिम संसारी आपणा रूप वखाइंदा। संसार अंदर हरि जू वड़, वड़ वड़ ख़ुशी मनाईआ। लख चुरासी अन्तर आत्म पौड़े गया चढ़, किसे नज़र ना आईआ। निरगुण सरगुण पल्लू लए फड़, फड़ पल्लू गंढ्ढ बन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेस वटाईआ। बण संसारी श्री भगवान, भगवन आपणी खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण देवे माणा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। बोध अगाध इक्क तराना, रागी राग इक्क अल्हाइंदा। घर मन्दिर सुहाए इक्क मकाना, काया बंक बंक वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा इक्क समझाइंदा। साचा लेखा हरि करतार, करता आप जणाईआ। प्रगट कर गुरू अवतार, गुरू गुर दए समझाईआ। हरि का नाउँ अगम्म अपार, सिफ्ती सिफ्त सलाहीआ। लख चुरासी होए उज्यार, जीव जंत होए सहाईआ। मानस मानुख होए पार, बेड़ा लोकमात तराईआ। रसना जिह्वा रखे आधार, बत्ती दन्द दन्द वड्याईआ। मनमति करे ख़ुआर, बुद्धि बुध बिबेक कराईआ। रत्ती रत्त ना दिसे कूड़ गंवार, सच सुच्च दए वड्याईआ। गुर का शब्द गुर गुर करे प्यार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। ब्रह्मा वेता लिख लिख लेखा वेद चार, शास्त्र नाल रलाईआ। वेद व्यासा पुराण अठारां गया जणा, प्राणी पुराण समझाईआ। कान्हा कृष्ना भेव चुका, गीता ज्ञान दृढ़ाईआ। अञ्जील कुरानां कर ख़बरदार, मसला हक़ीक़त हक़ करे पढ़ाईआ। लाशरीक परवरदिगार, तौफीक आपणे हथ्थ रखाईआ। पीर पैग़म्बर कर त्यार, हक़ रसूल दए जणाईआ। माकूल असूल कर त्यार, आयत शरायत आप सुणाईआ। अञ्जील कुराना पा पा सार, काया कुरा दए वड्याईआ। मुकामे हक़ बोल नाअर, हक़ हक़ीक़त खोज खोजाईआ। लाशरीक परवरदिगार, धुर दा लहिणा दए दरसाईआ। सृष्ट सबाई वखाए सच्चा घर बार, गृह मन्दिर कुण्डा

लाहीआ। जोती जल्वा नूर उज्यार, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। मक्का काअबा खेल अपार, दहि दिशा वेख वखाईआ। साची सिख्या एका वार, एकँकारा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत संसारा सेवा लाईआ। हरि संसारी सच्चा राह, जन हरि आप जणाईआ। गुर गुर रूप दए सलाह, शब्दी बेड़ा इक्क वखाईआ। साची नईया लए चढ़ा, मँझधार आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई आप जणाईआ। सृष्ट सबाई साचा नाता, आदि जुगादी रूप वखाइंदा। जुगा जुगन्तर वेखे खेल तमाशा, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। गोपी काहन बण बण पाए रासा, मंडल मण्डप रास रचाइंदा। करे खेल शाहो शबाशा, शहिनशाह आपणी कल वरताइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण करे भोग बलासा, घर घर विच सोभा पाइंदा। निज गृह कर कर वासा, सच मन्दिर इक्क सुहाइंदा। नूरो नूर जोत प्रकाशा, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। सति सतिवादी देवे साथा, सगला संग निभाइंदा। तेई अवतार गायन गाथा, भगत अठारां नांल मिलाइंदा। ईसा मूसा सिर टेके आपे माथा, निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, खाणी बाणी लिख लिख साका, ख़ालक ख़लक आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संसार सागर राह जणाइंदा। संसार सागर एका टेक, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। जुग जन्म दी मेटे रेख, पूरब लहिणा झोली पाईआ। डूँग्घी भँवरी काया अंदर लए वेख, निज घर आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग, जुग जुग अपणा भेव खुल्हाईआ। सतिजुग साचा उतरया पार, अजूनी रहित आप समझाइंदा। त्रेते वेखे वेखणहार, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। अलख अगोचर द्वापर लेखा इक्को वार, अठ दस पड़दा लाहइंदा। कलयुग खेल कर अपार, पंज तिन्न खोज खोजाइंदा। इकवन्जा बवन्जा खेल अपार, बावन अक्खर वक्खर आपणे विच छुपाइंदा। अल्फ़ ये रोवे वारो वार, धीरज धीर ना कोई धराइंदा। इक्को अक्खर करन पुकार, आखर नज़र किसे ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर जुग जुग मंगण वारो वार, प्रभ अग्गे सीस सर्ब झुकाइंदा। लेखा लिख लिख गए विच सर्ब संसार, लिख्या लेख सर्ब जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता आप अख्वाइंदा । जुग करता हरि करने योग, जुगती आपणे हथ्थ रखाईआ। लख चुरासी धुर संजोग, धुर दी धार आप बंधाईआ। वेखणहारा चौदां लोक, परलोक रिहा समझाईआ। सुणावणहारा सच सलोक, विष्न ब्रह्मा शिव करे पढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर देवे जोत, निर्मल नूर नूर रुशनाईआ। करे प्यार काया कोट, किला बंक आप सुहाईआ। माया ममता हउमे हंगता कढ्ढे खोट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। किरपा निध ठाकर स्वामी खोल्हणहारा सोत,

सुरत सवाणी आप उठाईआ। जाप जपाए बिन रसना होट, बत्ती दन्द ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप दरसाईआ। साचा खेल श्री भगवन्त, आदि जुगादी आप जणाइंदा। सर्ब जीआं दा एका कन्त, दूसर होर ना कोई वखाइंदा। सदा सुहेला महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। मेल मिलावा साचे सन्त, सति सतिवादी दया कमाइंदा। एथे ओथे दो जहान बणाए बणत, भगत भगवन्त आप उठाइंदा। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी एका मणीआ मंत, मन्त्र आपणा नाम दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत सागर वेख वखाइंदा। जगत सागर डूँग्घा ताल, हरि जू हरि हरि आप वखाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, चारों कुण्ट डोरू वाहीआ। सतिगुर दिसे ना किसे नाल, खाली फिरे सर्ब लोकाईआ। वरन बरन होए बेहाल, ज़ात पात दए दुहाईआ । त्रैगुण माया तोड़ सके ना कोई जंजाल, जागरत जोत ना करे कोई रुशनाईआ। अक्खरी लफज़ घाल थक्के घाल, घाली घाल ना लेखे पाईआ। पुरख अबिनाशी चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क चलाईआ। दो जहानां वजाए आपणा ताल, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाईआ। लख चुरासी वेखे पत डाल्ह, फल फुलवाड़ी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत सागर वेखे थाउँ थाईंआ। जगत सागर तेरी कलयुग लहर, लहर लहर नाल टकराइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी दिसे कहर, गहर गम्भीर नज़र किसे ना आइंदा। छत्ती राग गा गा थक्के आपणे तर्ज़ बहर, बहरापन ना कोए मिटाइंदा। सिफ्त सालाही कर कर थक्के शायर, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सलाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग सागर पड़दा आप उठाइंदा। जगत सागर वड संसार, वड संसारी वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम अन्त किनार, नव नौ चार हंढाइंदा। सचखण्ड निवासी हो त्यार, सच संदेसा आप सुणाइंदा। सीस जगदीस ताज सहार, हुक्मी हुक्म हुक्म वरतार, हुक्म हाकम आप अल्हाइंदा। एका खोल्ह बन्द किवाड़, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। प्रगट होए इक्क परवरदिगार, बेऐब मुख नक़ाब ना कोई रखाइंदा। कागद कलम ना लिखणहार, लिख लिख लेख ना कोई मुकाइंदा। लेखा मंगे जगत दुआर, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। दर दर लभ्भदे गुर अवतार, दर दरवेश आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संसार सागर साची धार चलाइंदा। गुर अवतार होए अकट्ठे, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। पीर पैग़म्बर आवण नट्ठे, दर दुआरे आप बहाइंदा। पुरख अबिनाशी चरन ढट्ठे, निउँ सजदा सीस झुकाईआ। इक्को वार सारे सत्थर लथ्थे, सत्थर बैठे इक्क वछाईआ। शरअ शरीअत दीन मज़्हब जो मार्ग दस्से, लोकमात मात जणाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार दिसे, अन्ध अन्धेर तेरा नूर ना कोई रुशनाईआ। चौदां तबक हक्क़े बक्के, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। नाता

तुट्टे भैण भाई सके, पिता पूत ना कोई मनाईआ। साधा सन्तां पैंदे धक्के, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पारब्रह्म तेरी सेव कर कर थक्के, आपणा बैठे बल गंवाईआ। जिउँ भावे तिउँ सब नूं रखे, सब चलण हुक्म रज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जगत सागर वेख वखाईआ। जगत सागर वेख किनारा, हरि हरि आपणा खेल कराइंदा। नेत्र वखाए गुर अवतारा, गुर गुर बूझ बुझाइंदा। मातलोक दा लोक विहारा, लुक लुक पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैग़म्बर आप जणाइंदा। पीर पैग़म्बर खोल्ह अक्ख, लोकमात तकाईआ। उम्मत नबी दिसे सख, रसूल मिले ना कोई वड्याईआ। कलयुग खेड़ा होवे भट्ठ, भट्ठ खेड़ा दए वसाईआ। कूड़ा बुरज जाए ढट्ठ, ढाह ढाह ख़ाक मिलाईआ। नाता तुट्टे अठसठ, सठअठ ना कोई सहाईआ। लेखा चुक्के तीर्थ मट्ठ, शिवदुआला ना कोई वड्याईआ। कोई दुआर ना रखे कोई पत्त, मन्दिर मस्जिद रही कुरलाईआ। लख चुरासी भुल्ली ब्रह्म मति, पारब्रह्म ना कोई मिलाईआ। साहिब सतिगुर तुट्टा नत्त, जगत नाता करी कुड़माईआ। अंदर बाहर अन्धेरी रात, साचा नूर ना कोई रुशनाईआ। मनमुख जीव नार कमज़ात, हरि जू कन्त ना कोई हंढाईआ। अन्तिम वहणा डूँग्घे खात, खाता अक्खर इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग जुग फेरा एका माहीआ। जुग जुग फेरा सरगुण धार, निरगुण खेल कराइंदा। जुग जुग वेस गुरू अवतार, गुर गुर नाउँ धराइंदा। जुग जुग भगत भगवन्त करे प्यार, भगतन मीता आप अख्वाइंदा। जुग जुग साचे सन्ता लए अधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जुग जुग साचे साजन पौड़े देवे चाड़्ह, नाम पौड़ा इक्क लगाइंदा। जुग जुग गुरसिख साजन साचे अंदर देवे वाड़, फड़ बांहों आप बहाइंदा। जुग जुग बोध अगाधा बण लिखार, लिख लिख लेखा आप जणाइंदा। अक्खर वक्खर वक्खर अक्खर भेव न्यार, भेव अभेदा आपणे विच छुपाइंदा। गुर अवतार करन पुकार, कूक कूक सर्ब सुणाइंदा। करे खेल आप करतार, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। गुरमुख विरले लाए पार, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। बांहों फड़ लए उठाल, आप आपणी गोद सुहाइंदा। एका अक्खर दए सिखाल, आत्म परमात्म सोहँ ढोला राग अल्हाइंदा। घर घर विच वखाए सच्ची धर्मसाल, दस्म दुआरी कुण्डा लाहइंदा। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। साहिब सतिगुर हो दयाल, मेहर नज़र उठाईआ। गुरसिख वेख साचे लाल, संसार सागर पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्क जणाईआ।

१५ भाद्रों २०१९ बिक्रमी गुरचरन कौर दे गृह फिरोज़पुर

आदि जुगादी सच भण्डार, हरि करता आप वरताइंदा। सो पुरख निरँजण सेवादार, बण सेवक सेव कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण वेखे विगसे वेखणहार, एकँकारा पड़दा लाहइंदा। आदि निरँजण कर पसार, नूर नुराना नूर धराइंदा। श्री भगवान हो त्यार, आप आपणा खेल कराइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा ठांडे दरबार, दर घर साचा आप सुहाइंदा। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, भेव अभेदा भेव छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दानी इक्क अख्वाइंदा। साचा दानी एकँकारा, आदि पुरख अख्वाईआ। निरगुण निरगुण बण वरतारा, साची वस्त आप वरताईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, अलख अलखणा आपणी अलख आप सुणाईआ। वसणहारा धाम न्यारा, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। खोलणहारा आप किवाड़ा, थिर घर देवे माण वड्याईआ। शब्द अगम्मी इक्को थारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान आपणे हथ्थ रखाईआ। दयावान पारब्रह्म, प्रभ एका एक अख्वाइंदा। आदि जुगादी जाणे आपणा कम्म, करनी किरत आप कमाइंदा । निरगुण निराकार अजूनी रहित बेड़ा बन्न्ह, पुरख अकाल आप चलाइंदा। करे खेल श्री भगवन, भगवन आपणी धार बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा दान रखे हथ्थ, हथ्थ नज़र किसे ना आइंदा। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणा पड़दा लाहइंदा। निरवैर निरवैर देवे साची वथ, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। साचे मन्दिर आपे रख, हरि जू आपे वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। साचा भेव एका एक, एकँकारा आप जणाईआ। आपे लिखणहारा लेख, लिख लिख लेखा आप समझाईआ। आदि जुगादि रहे हमेश, जन्म मरन विच ना आईआ। वसणहारा साचे देस, दरगाह साचा देस सुहाईआ। मुछ दाढ़ी ना कोए केस, सीस जगदीस ना मूंड मुंडाईआ। दर मंगण कोटन ब्रह्मा विष्न महेष, गणेश त्रै त्रै बैठे सीस झुकाईआ। तिन्न पंज करनहार हेत, नित नवित वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान इक्क समझाईआ। साचा दान आपणा रख, हरि जू आपणी खेल कराइंदा। निरगुण नालों निरगुण कर वक्ख, सरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाइंदा। पंज तत्त काया अंदर सति सरूपी वस्त रख, आत्म परमात्म बन्धन पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रतख, प्रतख प्रतख आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान आप वखाइंदा। साचा दान आत्म रंग, रंग रंगीला आप चढ़ाईआ। साचा नाम सूरा सरबंग, आपणी वस्त झोली पाईआ। सदा सुहेला रखाए आपणा संग, संगी विछड़ कदे ना जाईआ। निज आत्म देवे इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच

समाईआ। करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, जोती नूर नूर रुशनाईआ। नाम निधाना गाए बिन बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दात आपणी आप वरताईआ। साची दात दीनन दीन, एकँकारा आप वरताइंदा। लेखा जाणे लोक तीन, परलोक आपणा खेल जणाइंदा। जुग जुग सके ना कोए चीन, ज़ोर बल ना कोए धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त हथ्थो हथ्थ वखाइंदा। साची वस्त नाम भरपूर, भरपूरी आप रखाईआ। आदि जुगादि निरगुण सरगुण दए ज़रूर, ज़रूरत पंज तत्त पूरी आप कराईआ। दीआ बाती कमलापाती जगाए नूर, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। अनहद नादी आप वजाए साची तूर, तुरया राग राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दात आप वरताईआ। साची दात हरि का नाउँ, नाउँ निरँकारा आप वरताइंदा। देवणहारा थाईं थाउँ, थान थनंतर फोल फोलाइंदा। लेखा जाणे अगम्म अथाहो, अगम्म अथाह, बेपरवाह आपणी करनी आप कराइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर कर कर वेखे आप पसाउ, पसर पसारा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतारा, कुदरत कादर आप उपाईआ। लख चुरासी भर भण्डारा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आप वरताईआ। साचा नाम बोल जैकारा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी चारे बाणी आप सुणाईआ। साचा वणज इक्क वणजारा, सति सतिवादी सति सति दृढ़ाईआ। सच महल अटल मनारा, घर घर विच आप प्रगटाईआ। साचा दीआ बाती कर उज्यारा, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए मुकाईआ। रसना जिह्वा कूक कूक करे पुकारा, अन्तरगत ना किसे जणाईआ। पंज तत्त रोवे ज़ारो ज़ारा, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश दए दुहाईआ। त्रैगुण माया सुट्टे मूँह दे भारा, रजो तमो सतो नेत्र नैण ना सके उठाईआ। विष्न ब्रह्म शिव दोए जोड़ करे निमस्कारा, पुरख अबिनाशी अग्गे सीस झुकाईआ। आत्म परमात्म खेल अपारा, निरगुण निरगुण वंड वंडाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म कर उज्यारा, घर घर एका नूर वखाईआ। देवणहारा वस्त थारा, साची वस्त आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह अगम्म अथाह, एकँकार आप अख्वाइंदा। आदि जुगादी मार्ग ला, जुग जुग वेख वखाइंदा। गुर अवतार दे सलाह, पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। कलमा नबी इक्क जणा, कायनात फोल फोलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची वस्त हरि हरि नाम, आपणे हथ्थ रखाईआ। कोटन कोटि मंगण राम, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। कोटन कोटि बैठे शाम, घनईया रूप वटाईआ। कोटन कोटि सुणन पैग़ाम, पीर पैग़म्बर ध्यान लगाईआ। कोटन

कोटि गुरू गुर गुर करन ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। कोटन कोटि गायण गान, ब्रह्मा वेता करे पढ़ाईआ। कोटन कोटि शास्त्र सिमरत वेखे श्री भगवान, पुराण प्राणी माण रखाईआ। कोटन कोटि गीता ज्ञान, अठारां अध्याए वड्याईआ। कोटन कोटि अञ्जील कुरान, काया कुरा दए समझाईआ। कोटन कोटि नानक करन प्रणाम, सीस पुरख अकाल झुकाईआ। कोटन कोटि गोबिन्द ढह ढह चरन मंगे दान, दाता दानी इक्क अख्वाईआ। कोटन कोटि जोधे सूरबीर बली बलवान, बल आपणा गए जणाईआ। कोटन कोटि रवि ससि सूरज चन्द मंडल मण्डप शर्मसार होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। कोटन कोटि ज़िमीं असमान, ज़रा ज़रा ख़ाकी ख़ाक उडाईआ। कोटन कोटि पुरी लोअ आकाश प्रकाश सजदा सीस झुकाण, निमख निमख आपणा आप कटाईआ। कोटन कोटि भगत भगवन्त दर अग्गे ख़ाली झोली सर्ब भराण, आसा आसा पूर कराईआ। कोटन कोटि सन्त छड्ड के माण, अभिमान रूप ना कोए वखाईआ। कोटन कोटि ख़ाक रहे छाण, वरभण्डी भंडी पाईआ। कोटन कोटि बैठे काहन, गोपी मंडल रास रचाईआ। आदि जुगादी इक्क भगवान, जुग जुग आपणा खेल कराईआ। सर्ब जीआं देवणहारा दान, आत्म परमात्म झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी रचना रच, आपे वेखे सच्चो सच्च, सच सुच्च एका नाउँ दृढ़ाइंदा। देवणहारा इक्को दाता, दाता दानी दया कमाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ इक्को ज्ञाता, ज्ञान ज्ञान ध्यान समझाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ इक्क पिता माता, पुरख अकाल अख्वाइंदा। सर्ब जीआं जग इक्को नाता, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ इक्को गाथा, अन्तर मन्त्र आप पढ़ाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ इक्को साथा, सगला संग निभाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ देवे दाता, बण दानी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तत्त तत्त नाल मिलाइंदा। सर्ब जीआं एका तत्त, तत्त तत्त जणाईआ। सर्ब जीआं एका रत्त, रत्त रत्त नाल मिलाईआ। सर्ब जीआं एका सथ्थ, सत्थर यारड़ा इक्क हंढाईआ । सर्ब जीआं एका वथ्थ, वस्त अमोलक रिहा वरताईआ। सर्ब जीआं पाए नथ्थ, लख चुरासी आपणे गेड़े विच रखाईआ। सर्ब जीआं नाता बंधाए तत्त अठ्ठ, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मनमति करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक इक्क वखाईआ। वस्त अमोलक इक्क अनडिठ, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां देवे कर के हित, कर किरपा झोली पाईआ। साहिब सतिगुर सज्जण मित, मित्र प्यारा इक्क अख्वाईआ। बिन कलम शाही लेखा दए लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। बिन नेत्र नैण आए दिस, निज नेत्र इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त हथ्थ रखाईआ। साची वस्त डूँग्घे सागर, हरि सतिगुर आप रखाइंदा। जन भगतां निर्मल कर्म

कर उजागर, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। वणज वपारी इक्क सौदागर, गृह साचा हट्ट चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप वखाइंदा। काया अंदर वस्त अपार, हरि जू हरि हरि आप टिकाईआ। बिन दमां कराए वणज वपार, करता कीमत ना कोए लाईआ। हट्ट हटवाणा खोल्हे किवाड़, दर दरवेश सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वस्त इक्क दरसाईआ। सच वस्त इक्क आदरश, आदरशी आप जणाइंदा। मेटणहार जगत हरस, हवस होर ना कोए वधाइंदा। वखावणहारा ज़िमी असमान कुर्श, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप प्रगटाइंदा। साची वस्त कर प्रगट, प्रगट आपणी धार चलाईआ। जुग जुग चलाए हट्ट, गुर अवतार मात खुल्हाईआ। हरिजन लाहा लए खट, गुरमुख मिले माण वड्याईआ। सति देवे इक्को सति, असति रूप ना कोए वखाईआ। गृह गृह देवे ब्रह्म मति, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत्त, रत्ती रत्त ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप वखाईआ। साची वस्त साचे घर, हरि सतिगुर आप रखाइंदा। कर किरपा देवे जिस जन वर, वर इक्को इक्क जणाइंदा। फड़ पल्लू बन्न्हे लड़, बध्धा लड़ ना कोए छुडाइंदा। साचे मन्दिर जाए चढ़, काया गुरुदुआर आप वरताइंदा। निष्अक्खर अक्खर आख़र आपे पढ़, अक्खर अक्खर रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विद्या मोह वधाइंदा। साची वस्त आत्म नूर, नूर नुराना आप जणाईआ। साची वस्त शब्दी तूर, तुरीआ राग अल्हाईआ। साची वस्त वखाए नेड़े दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त देवे घर, घर घर विच सोभा पाईआ। घर सोभा होए सोभावन्त, सोभनीक आप सुहाइंदा। घर मेला श्री भगवन्त, भगवन आपणा मेल कराइंदा। घर सेजा नारी कन्त, कन्त कन्तूहल आप सुहाइंदा। घर महिमा नाद अगणत, अनरागी राग सुणाइंदा। घर आत्म परमात्म बणे बणत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त एका दर वखाइंदा। एका वस्त जगत वणजारा, चार युग हट्ट चलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार किनारा, कलयुग अन्तिम वेखे चाँईं चाँईंआ। नौ खण्ड पृथ्मी पावे सारा, सत्तां दीपां वेख वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड दए हुलारा, लोआं पुरीआं आपणा हुक्म जणाईआ। लहिणा देणा चुकाए गुरू अवतारा, पीर पैग़म्बरां बाकी कोए रहिण ना पाईआ। नाता तोड़े कूड़ कुड़यारा, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। नार दिसे ना कोए विभचारा, साची सिख्या सिख समझाईआ। इष्ट देव गुरदेव आत्म परमात्म इक्क सहारा, परम पुरख सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त घर घर दए वखाईआ। साची वस्त घर घर पेख, पेख पेख ख़ुशी वखाइंदा। नज़री आए बिन रूप रंग रेख,

रेखा सब दी आप मिटाइंदा। लेखा जाणे आदि जुगादि, जुगा जुगन्तर गुर अवतार पीर पैग़म्बर आप जणाइंदा। शब्दी नाद ब्रह्म ब्रह्माद, आदि जुगादि जुग करता आप वजाइंदा। भगत भगवन्त देवे दाद, सति सतिवादी आपे लाध, सुरती सुरत शब्द रखाइंदा। एथे ओथे दो जहान श्री भगवान रखे लाज, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। ग़रीब निवाज साजण साज, निरगुण सरगुण रच रच काज, करता पुरख आपणी करनी आप कराइंदा। हरि का जाणे ना कोए समाज, कोटन कोटि समाजी हरि का भेव कोए ना पाइंदा। रसना जिह्वा खा खा खाज, बत्ती दन्द पीसण पीस सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त चार युग आप वरताइंदा। चार युग इक्को हट्ट, हरि हरि आप खुल्हाईआ। साची वस्त अंदर घत्त, अतोट अतुट वरताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। जन भगतां मार्ग साचा दस्स, रैहबर आपणा नाउँ वड्याईआ। मेल मिलावा हस्स हस्स, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त एका एक वखाईआ। गुरमुख वस्त पाई एक, मिल्या एकँकारा। दो जहानां मिली टेक, जगत जुगती पार किनारा। त्रैगण माया ना लग्गे सेक, पंज तत्त ना कोए अखाड़ा। निज नेत्र निज आत्म लए वेख, करे कराए सच प्यारा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हरि सदा सदा बिबेक, बुद्धी पावे ना कोए सारा। निरगुण सरगुण धर धर भेख, लोकमात लए अवतारा। जीव जंत साध सन्त भगत भगवन्त लख चुरासी आपे वेख, चार कुण्ट दहि दिशा देवे इक्क हुलारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी देवे दान, लख चुरासी देवणहारा।

१५ भाद्रों २०१९ बिक्रमी सुलखण सिँघ दे गृह रुकना मुंगला ज़िला फिरोज़पुर

सो पुरख निरँजण खेल महाना, गहर गम्भीर हरि आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण वड मर्दाना, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। एकँकारा नौजवाना, सति सरूप समाइंदा। आदि निरँजण खेल महाना, नूरो नूर डगमगाइंदा। अबिनाशी करता वसे सच मकाना, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। श्री भगवान झुलाए सच निशाना, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। पारब्रह्म प्रभ राज राजाना, शाह पातशाह आप अख्वाइंदा। तख्त निवासी वड मेहरवाना, मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। दर दरवेश बण दरबाना, दर आपणे अलख जगाइंदा। देवणहारा आपणा दाना, दाता दानी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतार, आदि जुगादि वडी वड्याईआ। जुग

चौकड़ी खेल अपार, जुग करता आप कराईआ। निरगुण सरगुण पावे सार, सरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती वेख वखाईआ। साचा ढोला बोल जैकार, सोहला एका नाम सुणाईआ। शब्द अगम्म करे गुफ़तार, हरफ़ बहरफ़ ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी धार चलाईआ। जुग जुग धार बोध अगाध, हरि शब्दी शब्द जणाइंदा। खेले खेल ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणा रंग रंगाइंदा। अनाद अनादी इक्क नाद, गृह मन्दिर आप सुणाइंदा। पकड़ उठाए साचे सन्त साध, सतिगुर आपणा भेव चुकाइंदा। आत्म परमात्म देवे दाद, नाता बिधाता इक्क बंधाइंदा। सति सतिवादी दस्से साची गाथ, अन्तर मन्त्र आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कल आप धराइंदा। साची कल आपे रख, हरि करता खेल कराईआ। निरगुण निरगुण हो प्रतख, सरगुण सरगुण लए जगाईआ। एका नूर कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। सेवा करे बण बण दासी दास, बण सेवक सेव कमाईआ। घट अन्तर पावे रास, मंडल मण्डप आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हरि मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। हरि मन्त्र नाम आदि अन्त, एकँकारा आप प्रगटाइंदा। लेखा जाणे जुगा जुगन्त, जुग जुग खेल कराइंदा। गुर अवतार बणाए बणत, पीर पैग़म्बर घाड़त, घड़त आप घड़ाइंदा। एका नाम देवे साचा मंत, मन्त्र आपणा आप समझाइंदा। लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारा आप चलाइंदा। साची धारा निरगुण सरगुण रंग, रंग रंगीला आप जणाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाए सूरा सरबंग, ब्रह्म पारब्रह्म कुड़माईआ। गीत सुहाग सुणाए छन्द, अनहद सेवा सेव कमाईआ। देवणहारा सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। जुग जुग कटणहारा पन्ध, बण पाँधी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। भेव अभेदा रखे हथ्थ, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलाए रथ, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। खाणी बाणी बोध अगाधी सुणाए गाथ, नाम निधाना आप दृढ़ाइंदा। पीर पैग़म्बर देवे साथ, गुर अवतार एका संग निभाइंदा। लेखा जाणे त्रिलोकी नाथ, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाइंदा। उत्तम रखे आपणी ज़ात, ज़ात पात विच कदे ना आइंदा। डूँग्घा रखे आपणा खात, खाता नज़र किसे ना आइंदा। जुग जुग देवणहारा साची दात, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आप वरताइंदा। बैठा रहे सदा इकांत, अडोल अडुल कदे ना जाइंदा। लख चुरासी बन्न्हे नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। दस्सणहारा भविख्त वाक्, गुर अवतार आप पढ़ाइंदा। लेखा जाणे लोकमात, परलोक आपणा भेव चुकाइंदा। चौदां लोक वेखे खाट, अंदर वड़ वड़ सेज हंढाइंदा।

चौदां तबकां मेटणहार अन्धेरी रात, चौदस चन्द आप चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी साचा हरि, जुग करता आपणी कार कराइंदा। साची करनी करे कार, करता पुरख वडी वड्याईआ। निरगुण सरगुण लै अवतार, सरगुण निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकार, धुर दी बाणी राग अल्हाईआ। कागद कलम कर त्यार, लेखा लिखे नाल शाहीआ। सिफ्त सालाही सिफ्त करे विच संसार, आपणा नाउँ आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा खेल रचाईआ। जुग जुग खेल करे अवल्ला, भेव कोए ना पाइंदा। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, लख चुरासी गेड़ा आप दिवाइंदा। निरगुण सरगुण फड़ाए पल्ला, आप आपणी गंढ्ढ पुवाइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच महल्ला, महल अटल डेरा लाइंदा। सच संदेस नर नरेश एका घल्ला, नाम नामा आप समझाइंदा। जोती जोत आपे बल्ला, दीआ बाती कमलापाती इक्क टिकाइंदा। सच सिँघासण साचा मल्ला, सचखण्ड दवारे डेरा लाइंदा। नूरी नूर नूरी अल्ला, आलमीन वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग करता जुग करनी करनेहारा आप कराइंदा। करनेहारा आप करतार, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। प्रगट हो विच संसार, लख चुरासी वेखे थाउँ थाईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करदा आया पार, कलयुग वेस एक वटाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी सुट्टी डूँग्घी गार, सिर आपणा भार वखाईआ। लेखा जाण तेई अवतार, पीर पैग़म्बर मुर्शद करे पढ़ाईआ। गुर गुर देवे इक्क आधार, बोध अगाधी सच निशाना इक्क समझाईआ। सर्ब जीआं दा इक्क आधार, आत्म परमात्म करे विचार, परम पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी साचा राह चलाईआ। सति सतिवादी साचा राह, सो पुरख निरँजण आप चलाइंदा। जुगा जुगन्तर बण मलाह, लख चुरासी बेड़ा कंध उठाइंदा। भगत भगवन्त लए जगा, जीवण जुगत जगत जणाइंदा। सन्त साजण लए मिला, मेल विछोड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुरमुख रंग लए रंगा, रंग मजीठी इक्क चढ़ाइंदा। गुरमुख कबीला लए बणा, बंस सरबंस आप सुहाइंदा। लख चुरासी दए रुढ़ा, मँझधार ना कोए बचाइंदा। राए धर्म दए सज़ा, कुम्भी नरक निवास रखाइंदा। करे खेल बेपरवाह, बेपरवाह भेव ना आइंदा। गुर अवतार लए प्रगटा, प्रगट आपणी कल वखाइंदा। साची सिख्या इक्क समझा, साख्यात रूप दरसाइंदा। धुर दा लेखा दए पढ़ा, रसना जिह्वा आप सुणाइंदा। काग़ज़ कलम दए लिखा, लिख लिख आप बणाइंदा। निरगुण सरगुण नाउँ धरा, सरगुण आपणा पर्दा लाहइंदा। करे खेल सहिज सुभा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप वखाइंदा। साची धार आदि जुगादि, जुग करता आप जणाईआ। सतिजुग

त्रेता द्वापर कलयुग सुणे अन्त फ़रयाद, निरगुण निरगुण फेरा पाईआ। देवणहारा साची दाद, वस्त वेखे हरि हरि थाईंआ। लेखा जणाए ब्रह्म ब्रह्माद, दो जहानां फेरा पाईआ। सृष्ट सबाई सज्जण साक, नाता बिधाता इक्क जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा लेखा हरि भगवान, एका एक जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देंदा आया दान, दाता दानी बण वरताइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग कर परवान, नाम परवाना गुर अवतार पीर पैग़म्बर हथ्थ फड़ाइंदा। चौदां विद्या कर प्रधान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाइंदा। नाम निधाना सच ज्ञान, ज्ञान हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। नेत्र दिसे ना कोए निशान, नैण नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क वखाइंदा। साची सिख्या साख्यात, आदि जुगादि जणाईआ। हरिजन बणाए पारजात, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। सति सरूपी देवे दात, दात आपणा नाम वरताईआ। इक्क जणाए वड करामात, करामात घर साचे कर रुशनाईआ। पंच विकारा करे घात, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। आपे मेट अन्धेरी रात, चन्द चांदनी आप चमकाईआ। गुरमुखां पुच्छे आपे वात, गृह मन्दिर फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम आई वाट, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। लिख लिख गए भविख्त वाक्, वातावरन जगत सुणाईआ। अन्तिम खोल्हे हरि जू ताक, दो जहानां कुण्डां लाहीआ। हरिभगत उतारे साचे घाट, घाटा कोए रहिण ना पाईआ। लख चुरासी सुट्टे डूँग्घे खात, ना सके कोए बचाईआ। सतिजुग जणाए साची गाथ, कलयुग लेखा दए मुकाईआ। दिवस रैण रहे प्रभात, एका रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल करन दा चाउ, हरि हरि जू आप कराइंदा। कलयुग अन्तिम करे सच न्याउँ, साचा अदल आप कमाइंदा। हरिजन वेखे थाईं थाउँ, थान थनंतर वेख वखाइंदा। लख चुरासी विच्चों पकड़े बांहों, फड़ बांहों गले लगाइंदा। करे प्यार जिउँ पुत्रां माउँ, पिता पूत गोद सुहाइंदा। इक्क सुणाए साचा नाउँ, ढोला सोहला आप सुणाइंदा। हँस बणाए फड़ फड़ काउँ, कागों हँस आप उडाइंदा। सदा सुहेला सद देवे ठंडी छाउँ, एथे ओथे दया कमाइंदा। इक्क वसाए नगर खेड़ा सच ग्राउँ, साढे तिन्न हथ्थ बंक वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारा आप चलाइंदा। साची धारा सन्त सुहेला, सति सतिवादी आप जणाईआ। कलयुग आया अन्तिम वेला, वेला गया हथ्थ ना आईआ। पारब्रह्म प्रभ सज्जण सुहेला, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। लेखा जाणे गुरू गुर चेला, गुर चेला आपणा बन्धन पाईआ। वसणहारा धाम नवेला, जोती जोत करे रुशनाईआ। कटणहारा राए धर्म दी जेला, लख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले साचे दर,

दर मन्दिर वज्जे वधाईआ। दर मन्दिर हरि सुहावणा, सोभावन्त करतार। सतिजुग साचा मार्ग लावणा, आप लगाए एकँकार। चार वरन आप उठावणा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश कर प्यार। साचा मन्त्र इक्क दृढ़ावणा, आत्म परमात्म दए आधार। सोहँ ढोला साचा गावणा, रसना गाए सर्ब संसार। अमरापद इक्क वखावणा, अमर रूप आप निरँकार। साचा नाद इक्क वजावणा, धुन नाद अगम्म अपार। मिल सख़ीआं मंगल गावणा, गीत गोबिन्द जैकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमावणा। साची करनी लए कमा, हरि वड्डा वड वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दए मिटा, मिटे जगत अन्धेरा छाहीआ। जूठा झूठा भाण्डा दए भन्ना, खाली ठूठा सर्ब वखाईआ। जन भगतां रस अनडिठा दए चुआ, अनडिठड़ी धार वहाईआ। कँवल नाभी पुट्ठा आप करा, मुख कँवल कँवल खुल्हाईआ। निर्मल बाती आप टिका, अज्ञान, अन्धेर मिटाईआ। बूंद स्वांती आप प्या, तृष्ना भुख मिटाईआ। बन्द ताकी आप खुल्हा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। साची सेजा डेरा ला, आत्म सेजा दए वड्याईआ। सुरत सुवाणी लए जगा, शब्द हलूणा एका लाईआ। फड़ बांहों गले लगा, गलवकड़ी एका पाईआ। जन्म जन्म दा विछोड़ा दए मिटा, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। साचा ढोला दए सुणा, सोहँ एका गाईआ। बण विचोला बेपरवाह, काया चोला दए बदलाईआ। मौला रूप आप ख़ुदा, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। आपे बंस आपे होए जुदा, आपे काया बस्ती दए वखाईआ । आपे सहँस नूर रुशना, जल्वा नूर नूर धराईआ। आपे मुकामे हक़ डेरा ला, हक़ हक़ीक़त वेखे थाउँ थाईंआ। लाशरीक आप अख्वा, सिरक्त सब दी दए मिटाईआ। कलयुग अन्तिम ईसा मूसा मुहम्मद रखे गवाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच रखाईआ। कलयुग लेखा लेखे लाए, भेव कोए ना आइंदा। पूरब लहिणा सर्ब चुकाए, बाकी होर ना कोए वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर चरन कँवल कँवल चरन सद रखाए, सरनगति इक्क जणाइंदा। दोए दोए जोड़ लागण पाए, सजदा सीस झुकाइंदा। जिउँ भावे तिउँ लए चलाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वरताइंदा। साचा खेल करे अगम्म, अगम्मड़ी कार कराईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर हुक्मे अंदर बन्न्ह, बन्धन एका नाम पाईआ। देवणहारा नाम धन, धन ख़ज़ीना इक्क जणाईआ। वसणहारा बिन छप्परी छन्न, साचे मन्दिर डेरा लाईआ। सुणनहारा बिन राग कन्न, बिन रसना रिहा गाईआ। करे खेल श्री भगवन, भगवन आपणी कार कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया देवे डंन, डंका एका नाम वजाईआ। काया माटी भाण्डा काचा देवे भन्न, घड़न भन्नणहार वेख वखाईआ। सतिजुग सति सतिवादी चाढ़े चन्न, बिन चन्द करे रुशनाईआ। सतिगुर पूरा बणे जननी जन, गुरमुख साचे गोद सुहाईआ। एका राग सुणाए कन्न, सोहँ ढोला साचा गाईआ। दहि दिशा

उडे ना मन, मन वासना दए खपाईआ। भाग लगाए काया तन, तन तन्दूर ना कोए तपाईआ। गढ़्ह हँकारी देवे भन्न, भय भयानक होए सहाईआ। दरस दिखाए नेत्र अन्न्ह, नैण नैण नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा नाम समझाईआ। सतिजुग साचा नाउँ, हरि साचा सच जणाइंदा। सृष्ट सबाई देवे थाउँ, चरन सरन सरन चरन इक्क जणाइंदा। जुग जुग विछड़े मेले फड़ फड़ बांहों, सेवक सेवादार आप हो जाइंदा। कलयुग अन्त करे न्याउँ, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी देवणहारा दान, दाता दानी दयावान इक्क अख्वाइंदा।