पुस्तकालयभाग १२

१५ भाद्रों २०१९ बिक्रमी कृपाल सिँघ दे गृह पिण्ड गोले वाला ज़िला फिरोज़पुर

सतिगुर पूरा सदा दयाल, हरि जुग जुग दया कमाइंदा। गुरमुख गुर गुर वेखे लाल, लाल अनमुलड़े आप प्रगटाइंदा। दो जहानां बण दलाल, जगत विछोड़ा पन्ध कटाइंदा। जीवण जुगती घाले घाल, कीती घाल वेख वखाइंदा। सच वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्क जणाइंदा। दिवस रैण करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाइंदा। गुरसिख लेखा विच जहान, दो जहानां वाली आप चुकाइंदा। अन्तर आत्म देवणहारा दान, परमात्म खेल वखाइंदा। सृष्ट सबाई झूठ दुकान, जगत नाता मोह ना कोए वखाइंदा। सच संदेसा धुर फ़रमाण, निरगुण सरगुण आप सुणाइंदा। चरन कँवल इक्क ध्यान, सुरती शब्द शब्द मिलाइंदा। घर मेला सतिगुर सख़ी काहन, वाहवा बंसरी नाम वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा दया कमाइंदा। सतिगुर पूरा ठाकर स्वामी, घर ठांडा इक्क वखाईआ। लख चुरासी अन्तरजामी, घट घट रिहा समाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां बोध अगाध पढ़ाए बाणी, अनहद नादी नाद सुणाईआ। वेखणहारा चारे खाणी, चारों कुण्ट रिहा समाईआ। आपे जाणे आपणी अकथ कहाणी, कथनी कथ ना कोए मुकाईआ। देवणहारा पद निरबाणी, दर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा साहिब सुल्तान, शहिनशाह शाह आप अख्वाइंदा। वसणहारा सच मकान, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमाण, नाउँ निरँकारा आप पढ़ाइंदा। वेखणहार ज़िमी असमान, गगन मंडल फोल फोलाइंदा। रवि ससि सूरज चन्न जोत महान, किरन किरन चमकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्रधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। सतिगुर पूरा वड बलवाना, बल आपणे हथ्थ रखाईआ। जोधा सूरबीर मर्द मर्दाना, मर्दानगी इक्को इक्क जणाईआ।

आदि जुगादी सच तराना, राग अनादी नाद अल्हाईआ। पावे सार दो जहानां, रूप अनूप वटाईआ। निरगुण सरगुण पहरे बाणा, गुर गुर वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराईआ। सतिगुर पूरा उच्च अटल्ला, हरि एका एक अख्वाइंदा। वसणहारा सच महल्ला, दर घर साचा आप सुहाइंदा। आदि जुगादी इक्क इकल्ला, जुग जुग खेल कराइंदा। सच सिँघासण एका मल्ला, सोभावन्त सोभा पाइंदा। निर्मल जोती आपे बला, प्रकाश प्रकाश नाल प्रगटाइंदा। सति संदेसा एका घल्ला, जुग चौकड़ी आप पढ़ाइंदा। आप फड़ाए आपणा पल्ला, पल्लू एका गंढ्ढ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साची कार कमाइंदा। सतिगुर सच्चा सदा सदा प्रितपाल, प्रितपालक वड वड्याईआ। दीनां नाथा दीन दयाल, दीनन होए आप सहाईआ। जुग चौकड़ी चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करना, करनहार करतारा। लख चुरासी आपे वरना, वेखणहारा धुर दरबारा। गुरमुख गुर गुर आपे फड़ना, लख चुरासी विच्चों कर उज्यारा। साचे मन्दिर आपे चढ़ना, वेखणहार महल्ल मनारा। अक्खर वक्खर आपे पढ़ना, शब्द अगम्मी बोल जैकारा। साची तरनी आपे तरना, गुर सतिगुर तारनहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपारा। सतिगुर पूरा नौजवान, नौबत आपणे नाम वजाईआ। खेले खेल दो जहान, दो जहानां वाली फेरा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दान, दाता दानी आप वरताईआ। गुर अवतारां देवे ज्ञान, पीर पैग़म्बरां कलमा नबी पढ़ाईआ। वसणहारा सच मकान, मुकामे हक़ करे रुशनाईआ। आदि जुगादि सदा मेहरवान, मेहर नज़र इक्क रखाईआ। जुग चौकड़ी वेखे मार ध्यान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सतिगुर पूरा सूरा सरबंग, सूरबीर आप अख्वाइंदा। चाड़्हनहारा साचा रंग, रंग रंगीला रंग रंगाइंदा। वसणहारा सच पलँग, आत्म सेजा इक्क हंढाइंदा। करे प्रकाश निर्मल चन्द, नूरी जोत डगमगाइंदा। लख चुरासी टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार आप हो जाइंदा। जन्म जन्म दा मेटे पन्ध, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। आत्म परमात्म सुणाए छन्द, साचा ढोला इक्क गाइंदा। घर विच घर देवे इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाइंदा। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दीखाना तोड़ तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। सतिगुर पूरा मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सतिगुर पूरा देवणहारा दान, दाता दानी दया कमाईआ। सतिगुर पूरा लावणहार निशान, निशाना जगत मात झुलाईआ । सतिगुर पूरा साचा काहन, काहन एका रूप वटाईआ। सतिगुर पूरा देवणहारा माण, निमाणयां होए

सहाईआ। सतिगुर पूरा तोड़नहार अभिमान, अभिमानी कोए रहिण ना पाईआ। सतिगुर पूरा सर्ब जीआं दा जाणी जाण, जानणहारा इक्क अख्वाईआ। सतिगुर पूरा सदा बेपहचान, जगत नैण नज़र ना आईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, जुग करता आप कराईआ। लख चुरासी बाल अञ्याण, जीव जंत भेव ना राईआ। चारे खाणी होए हैरान, हरि का रंग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा आदि जुगादि, जुग जुग खेल कराइंदा। सति सतिवाद वजाए नाद, अनादी राग सुणाइंदा। निरगुण सरगुण सुणे फ़रयाद, नेरन नेरा हो हो फेरा पाइंदा। गुरमुख गुर गुर लख चुरासी विच्चों काढ, आप आपणे अंग लगाइंदा। पिता पूत लडाए लाड, माता आपणी गोद सुहाइंदा। वस्त देवे साची दाद, नाम निधाना झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतार, सतिगुर वड्डा वड वड्याईआ । गुरमुख साचा लए उभार, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। जन्म जन्म दा रोग निवार, दुरमति धोवे मैल छाहीआ। अमृत देवे ठंडा ठार, जगत तृष्ना भुख गंवाईआ। नेत्र खोल्हे बन्द किवाड़, बजर कपाटी दए तुड़ाईआ। आत्म सेजा कर प्यार, प्रीतम प्यारा लए मिलाईआ। साची सख़ीआं मंगलचार, गीत गोबिन्द सुणाईआ। अनहद धुन सच्ची धुन्कार, धुन आत्मक आप अल्हाईआ। जोती नूर कर उज्यार, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। गुरमुख साचे कर प्यार, प्रेम प्यार इक्क सिखाईआ। आप आपा देणा वार हउँ घोली घोल घुमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा यार, यारी यारां नाल निभाईआ। लख चुरासी होए ख़ुआर, जीव जंत जंत कुरलाईआ। मात पित धीआं पुत्तर भाई भैण साक, सज्जण रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गुरमुख सोहे सच दरबार, सतिगुर पूरा एका चरन दए सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे ख़ुआर, कूड़ा कूड़े धन्दे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा बेपरवाह, भेव अभेदा आप जणाइंदा। गुरमुख सज्जणा लए तरा, तारनहारा एका आइंदा। सति सतिवादी नाम पढ़ा, नईया नाम आप चढ़ाइंदा। साचा सईया इक्क अख्वा, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा । धुर दा लेखा दए चुका, लिख लिख लेखा आप मुकाइंदा। भरम भुलेखा दए कढा, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। नेतन नेता दरस दिखा, पिछला चेता आप जणाइंदा। जन्म जन्म दा भेता दए खुल्हा, अनभउ प्रकाश वखाइंदा। काया खेता हरा करा, पत्त डाल्ही आप महकाइंदा। कलयुग लेखा दए चुका, लेखा कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा दया कमाइंदा। सतिगुर सच्चा सूरबीर, नाम बीरता इक्क वखाईआ। शब्द निराला मारे तीर, अणयाला आप चलाईआ। चोटी चढ़े इक्क अख़ीर, आख़र आपणा चरन छुहाईआ। बदलणहारा आप तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ

रखाईआ। खिचणहारा सच तस्वीर, मुसव्वर दूजा नज़र कोए ना आईआ। देवणहारा ठांडा सीर, निझर झिरना दए झिराईआ। चिट्टे उत्ते खिच्च लकीर, पिछली लकीर दए मिटाईआ। कलयुग दिसे थोड़ी भीड़, भीड़ा पन्ध आप मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा सच्चा ज्ञाता, एकँकारा इक्क अख्वाइंदा। सतिगुर पूरा सच्चा दाता, दाता दानी दया कमाइंदा। सतिगुर पूरा सच्चा नाता, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। सतिगुर पूरा सुणाए साची गाथा, अन्तर मन्त्र आप सुणाइंदा। सतिगुर पूरा पुच्छे बाता, राती सुत्तयां आप उठाइंदा। सतिगुर पूरा मेटे अन्धेरी राता, निर्मल जोत डगमगाइंदा। सतिगुर पूरा जगत बंधाए साचा साथा, जग जीवण गंढ्ढ पुवाइंदा। सतिगुर पूरा पूरा करे घाटा, घाटा कोए रहिण ना पाइंदा। सतिगुर पूरा खाली भरे बाटा, अमृत रस विच चुआइंदा। सतिगुर पूरा लहिणा देणा देवे हथ्थो हाथा, हथ्थो हथ्थ आप फड़ाइंदा। सतिगुर पूरा सर्ब कला समराथा, समरथ आपणा राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। सतिगुर पूरा हरि भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। हरिभगत बणाए साची बणत, सन्त सतिगुर होए सहाईआ। गुरमुख लेखा लिख अगणत, अगणत दए समझाईआ। गुरसिख मेला साचे कन्त, घर साचे वज्जे वधाईआ । काया चोली रंग बसन्त, बसन बनवारी आप रंगाईआ। माणस जन्म ना होए भंगत, लख चुरासी ना कोए फिराईआ। जिस जन मेले आपणी संगत, सगला संग रखाईआ। नाता तोड़ भुख नंगत, साचा बस्त्र तन पहनाईआ। हरिजन होर ना जाए मंगत, दूजे दर ना कोए वड्याईआ। सतिगुर मेला आदि अन्त, गुर चेला होए सहाईआ। कूड़ी क्रिया जीव जंत, कूड़ा धन्दा सर्ब लोकाईआ। कलयुग माया पई बेअन्त, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। भरमे भुल्ले जीव जंत, जीवण जुगत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा इक्क अख्वाईआ । सतिगुर पूरा सच्चा ठाकर, धुर दा ठेकेदार अख्वाइंदा। लख चुरासी करे वणज बण सौदागर, सौदा हट्टो हट्ट विकाइंदा। बूंद रक्त मेला काया गागर, गगरीआ काची माटी सोभा पाइंदा। निरगुण सरगुण देवे आदर, आदरश आपणा इक्क वखाइंदा। मेहरवान करीम करता कादर, कुदरत आपणा रंग रंगाइंदा। वड बलवान सूरबीर बहादर, जोधा आपणा बल रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव खोल्हे करतारा, करनी आपणी आप जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग दा सच विहारा, कलयुग अन्तिम आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग जन्म दे विछड़े मेले यारा, पूरब लहिणा रिहा मुकाईआ। माणस जन्म ना होए खुआरा, खुआरी आपे रिहा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए समझाईआ। साचा लेखा लिखणहारा, लिख लिख आपणे हथ्थ

रखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वारो वारा, जुग जुग वेस वटाइंदा। कोटन कोटि नाम बोल जैकारा, जै जैकार सिफ्ती सिफ्त सालाहइंदा। गुर अवतार दे सहारा, गुर गुर आपणा इष्ट जणाइंदा। पीर पैग़म्बर कर उज्यारा, उज्जल मुख आप वखाइंदा। साचा सुख धुर दरबारा, दूजा दर ना कोए सुहाइंदा। लख चुरासी रोवे ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। मात पित ना कोए प्यारा, पूत सपूत गोद ना कोए सुहाइंदा। सृष्ट सबाई धुंआंधारा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। घर घर होए हाहाकारा, होका नाम ना कोए दिवाइंदा। एका भगत भगवन्त करे प्यारा, दूजा प्यार ना कोए जणाइंदा। माया बध्धा सर्ब संसारा, मोह मुहब्बत ज़ंजीर एका पाइंदा। लख चुरासी लग्गा अखाड़ा, नटुआ आपणा स्वांग वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सुख इक्क समझाइंदा। साचा सुख सतिगुर सहारा, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर, रोंदा गया विच संसारा, पुत्तर धीआं कम्म किसे ना आईआ। बिन साहिब सतिगुर ठांडा दिसे ना कोए दरबारा, सृष्ट सबाई अग्नी चिखा तपाईआ। गोबिन्द साचा दस्स के गया सहारा, बाले नीहां हेठ दबाईआ। धृग जीवण संसारा, जिस मिले ना सच्चा माहीआ। घर मिले ना आप निरँकारा, सो बंक ना कोए सुहाईआ। गुरसिख तेरा वसदा रहे चुबारा, चार युग होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। सतिगुर का माण सच संदेस, सति सतिवादी आप जणाइंदा। कोटन कोटि नर नरेश, राए धर्म हथ्थ फड़ाइंदा। अग्गे किसे ना चले कोई पेश, पिता पूत ना कोए छुडाइंदा। नानक निरगुण दे के गया सच संदेस, आपणी वस्त अंगद झोली पाइंदा। कूड़ी क्रिया कूड़ी खेड, कूड़ा रंग रहिण ना पाइंदा। जिस जन सतिगुर देवे आपणा भेत, पिता पूत रूप हो जाइंदा। बिन साहिब सुंञा खेत, पहरेदार ना कोए अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ा लेखा लेख मुकाइंदा। सतिगुर पूरा साहिब इक्क, अकल कला अख्वाईआ। आदि जुगादी लेखा लिख, भगतां दए वड्याईआ। साची सिख्या लैणी सिख, साख्यात समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल करे करतारा, करनी करता आप कमाइंदा। गुरमुख गुर गुर करे प्यारा, गुरसिख आपणे रंग रंगाइंदा । बीज बीजे अगम्म अपारा, पत्त डाल्ही इक्क महकाइंदा। फल लग्गे अमृत रस ठंडा ठारा, लोकमात ना कोए तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन दुक्खां गुरमुख गुर गुर इक्क वड्याइंदा। गुरसिख ना कोए दुःख, सतिगुर दुखड़ा आप चुकाईआ। गुरसिख ना कोए भुख, हरि भुक्ख्यां भुख गंवाईआ। गुरसिख लोकमात ना रहे लुक, लख चुरासी विच्चों मिले वड्याईआ। गुरसिख आंढ गुवांढ लए पुच्छ, पुत्तर

धीआं वाले रोवण मारन धाहींआ। अन्तिम खाली हथ्थ संग ना कुछ, कुछड़ बह संग कोए ना जाईआ। माणस सिंमल दीर्घ अतमुच, बिन हरि नामे ख़ाली रिहा लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख बूटा आप लगाईआ। गुरमुख बूटा लाए जन, ब्रह्मा महेष सेव कमाइंदा। सच दुआरे वेखे खड़, बिन नेत्र नैण उठाइंदा। पत्त डाल्ही आपे फड़, तन्दी तन्द डोर बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहारा आप जणाइंदा। सच विहारा दस्से आप, बिवहारी दया कमाईआ। पारब्रह्म प्रभ वड प्रताप, वड प्रतापी दए समझाईआ। सृष्ट सबाई खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रिहा वखाईआ। साढे तिन्न तिन्न हथ्थ सीआं सब दी दिती नाप, नाम पैमाना हथ्थ उठाईआ। नाता तुट्टणहारा माई बाप, पिता पूत ना गोद सुहाईआ। माणस मिटणहारी ज़ात, ज़ात नज़र कोए ना आईआ। प्रभ पुट्ट के आया डूँग्घा खात, खाता इक्को इक्क वखाईआ। आपे वेखे मार झात, झाकी आपणी हरि जू पाईआ। बीस बीसा खोल्हणहारा ताक, मगरों धक्का देवे लाईआ। मां पुत्त ना कोए नात, पुत्तर धी ना मिले जवाईआ। झूठा चुक्के जगत साक, साका आपणा हरि जू नवां बणाईआ। जन भगतां देवे सच्चा साथ, फड़ बांहों लए उठाईआ। लहिणा देण चुकाए मस्तक माथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। गुरसिख साचे कर ध्यान, हरि साचा सच जणाइंदा। कलयुग मिटण वाला निशान, निशाना कोए नज़र ना आइंदा। जीव जंत सर्ब कुरलाण, बौहड़ी बौहड़ी सर्ब सुणाइंदा। गुरू पीर पैग़म्बर कोए ना रिहा विच जहान, जो आया उठ उठ जाइंदा। किसे मिले ना पीण खाण, खाणा पीणा विष्नूं बन्द कराइंदा। ब्रह्मे देवे ना कोए माण, ब्रह्म आपणी झोली पाइंदा। शंकर त्रिसूल होई हैरान, हरि जू की की खेल वरताइंदा। एका चिल्ला इक्क कमान, बिन तन्दी तन्द चढ़ाइंदा। एका भूप सच्चा सुल्तान, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। नाता तोड़े ज़िमी असमान, ज़ामन नज़र कोए ना आइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड करे ग़ुलाम, फड़ बांहों अग्गे लाइंदा। अग्गे कोए ना दिसे अमाम, अमानत सब दी आप आपणे हथ्थ रखाइंदा। सारे निउँ निउँ करन सलाम, अलैकम रूप ना कोए वखाइंदा। सम्मत उँनी दे दे सुणाए पैग़ाम, पीर पैग़म्बर आप जणाइंदा। पुरख अबिनाशी करो पछाण, बेपहचान पहचान विच ना आइंदा। गुरसिख होए ना कोए हैरान, हरि जू आपणी खेल कराइंदा। बूटा लाए विच जहान, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कीता कौल पूर कराइंदा। पूरा करे कीता कौल, इकरार भुल्ल कदे ना जाईआ। पहलों साफ़ करे धरनी धौल, धौल हौला भार कराईआ। फेर गुरमुखां अंदर जाए मौल, मौला आपणा रूप वटाईआ। लिख्या लेख मिटण ना देवे रत्ती चौल, रत्ती रत्त आपणे लेखे पाईआ । नेत्र वेखो हुंदा घोल, गुर

अवतार पीर पैग़म्बर फड़ फड़ बांहों टक्करा रिहा लगाईआ। लख चुरासी अंदर वड़ वड़ लुकया रिहा पड़दे ओहले ओहल, आपणा मुख ना किसे वखाईआ। कलयुग अन्तिम सब दा लेखा ल्या फोल, दो जहानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक्क जणाईआ। सच संदेसा सच्ची याद, याददाशत आप बणाइंदा। वेखणहार ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म प्रभ खेल कराइंदा। जिस रचना रची आदि, सो अन्तिम वेख वखाइंदा। जिस लख चुरासी ब्रह्मे दिती दात, सो ब्रह्म आपणी झोली पाइंदा। जन भगतां पुच्छणहारा वात, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। कूड़ी क्रिया करे घात, घाउ आपणे नाउँ लगाइंदा। सतिजुग सच बंधाए नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। गुरमुख गुर वखाए इक्क जमात, अक्खर वक्खर इक्क पढ़ाइंदा। वीह सौ इक्की बिक्रमी पहली चेत सब नूं कट्ठी देवे दात, खाली कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। पहली चेत्र पहली इकी, इक्की इकी दए वड्याईआ। सतिजुग दी साची सिक्खी, बिन सिख्या लए प्रगटाईआ। चार वरन दी धार तिक्खी, चौथे युग पार वखाईआ। रसना जिह्वा होए ना फिकी, फिका रस ना कोए वखाईआ। गुरमुख प्रेम प्रीती निक्की निक्की, निक्का हो हो आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार बेपरवाहीआ। पहली चेत्र देवे दान, चेता भुल्ल कदे ना जाइंदा। सतिजुग दा सच निशान, गुरमुख गुरसिख आप प्रगटाइंदा। एथे ओथे देवे माण, दो जहानां दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे पार कराइंदा। गुरसिख बेड़ा करे पार, पार उतारी आप कराइंदा। जननी जन दए आधार, माता कुक्ख आप सुहाइंदा। कलयुग दुखड़ा आप नवार, सतिजुग साचा सुख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, रुत्त रुत्तड़ी आप सुहाइंदा। रुत्त रुत्तड़ी उज्जल मुख, हरि सतिगुर आप कराईआ। भाग लगाए साची कुक्ख, कुक्ख कुक्खड़ी आप महकाईआ। पिछला मेटे सारा दुःख, दुःख सुख विच बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग दा साचा बेटा, आपणा नाउँ वड्याईआ। सतिजुग देवे साची दात, हरि एकम्म एक एक दया कमाइंदा। कलयुग मेट अन्धेरी रात, गुरमुख साचा चन्द चढ़ाइंदा। जगत बन्धन बंधाए नात, पिता पूत संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थित वार आप जणाइंदा। पहली चेत साची थित, इक्की इकी करे कुड़माईआ। निहकर्मी लेखा दए लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। सतिजुग दा साचा सिख, गुरसिख बाला लए प्रगटाईआ। सिँघ कृपाल मंगे भिख, प्रभ साचा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खाली भाण्डे दए भराईआ। खाली भाण्डे कर भरपूर,

भरपूरी दया कमाइंदा। पूत सपूता साचा नूर, नूर नुराना आप धराइंदा। सतिजुग साचा बेड़ा बन्न्हे पूर, गुर शब्दी सुत उपजाइंदा। आसा मनसा पूरी करे ज़रूर, निरासा कोए रहिण ना पाइंदा। कलयुग तपे वांग तन्दूर, गुरसिख अग्न ना कोए तपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे माण दिवाइंदा। थित वार लैणी लिख, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। घर विच प्रगट होवे साचा सिख, हरि सतिगुर सिख्या इक्क समझाईआ। बण सवाली मंगी भिख, खाली हथ्थ रहिण ना पाईआ। प्रभ अग्गे बेनन्ती कीती जिस जिस, तिस दा लहिणा पहली चेत्र इक्क इक्क नाल लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मात सुलखणी गोद सुहाईआ। नारी कन्त रखे आस, आसा पूरी हरि कराइंदा। जगत तृष्ना बुझाए प्यास, काया तृप्त आप कराइंदा । सेवक घर सेवक आए बण बण दासी दास, दासी दास रूप वटाइंदा। अठ्ठे पहर ना होए उदास, उदर अंदर आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। घर मन्दिर गृह वज्जे वधाई, वाहवा हरि हरि खेल कराया। सतिजुग साचे होए कुड़माई, हरि एका बन्धन पाया। गुरसिख घर गुरसिख आए चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक्क जणाया। पारब्रह्म प्रभ मिले सच्चा माही, जिस माता अन्तर आपणा नाम छुपाया। फड़ फड़ बांहों लए तराई, साचे बेड़े आप चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचा पार कराया। सतिजुग सम्मत पहला साल, हरि जू पहली वंड वंडाईआ। गुरमुखां बख्शे साचे लाल, लालन आपणा रंग वखाईआ। सचखण्ड दवारिउँ आपे भाल, माणस जन्म दिवाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, महांबली होए सहाईआ। वेखणहारा दीन दयाल, दीनन आपणी दया कमाईआ। गुरसिख सिख सिख कृपाल, कृपानिध निध वड्याईआ। त्रैगुण तोड़ जगत जंजाल, जीवण जुगत दए जणाईआ । घर मापिआं वज्जे ताल, मुख बाले सगन लगाईआ। करे खेल आप गोपाल, गोपालन आपणा रूप धराईआ। हरिजन खेड़ा सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्क वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा दयाल सतिजुग बेमिसाल बेनज़ीर आपणा राह चलाईआ।