पुस्तकालयभाग १२

१६ भाद्रों २०१९ बिक्रमी गुरदेव कौर दे गृह गोले वाला ज़िला फिरोज़पुर

हरि हरि खेल सचखण्ड, सचखण्ड निवासी आप कराइंदा। हरि हरि मेल विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड रंग रंगाइंदा। हरि हरि नाउँ साचा छन्द, सो पुरख निरँजण ढोला गाइंदा। हरि का प्रेम इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाइंदा। हरि का बल सूरा सरबंग, सूरबीर आप अख्वाइंदा। हरि का नूर साचा चन्द, जोती जोत डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा खेल कराइंदा। सचखण्ड दवार हरि जू चढ़या, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। निरगुण निराकार अंदर वड़या, रूप अनूप आप वटाईआ। साची विद्या बिन अक्खर पढ़या, पढ़ पढ़ ख़ुशी मनाईआ। अजूनी रहित आपणा घाड़न घड़या, अनभउ प्रकाश कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साची खेल रचाईआ। सचखण्ड दवार खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण करे कारा, करता करनी आप कमाइंदा। एकँकारा वेख पसारा, गृह मन्दिर ख़ुशी मनाइंदा। आदि निरँजण नूरी धारा, नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। अबिनाशी करता सच सहारा, समरथ दया कमाइंदा। श्री भगवान खोल्ह किवाड़ा, गृह मन्दिर डेरा लाइंदा। पारब्रह्म प्रभ सच अखाड़ा, दरगाह साची आप लगाइंदा। वेखे विगसे वेखणहारा, दूसर नज़र कोए ना आइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। ऊँचो ऊँच अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणा नाउँ धराइंदा। जोधा सूरबीर बली बलकारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड एका रंग रंगाइंदा। सचखण्ड दवार साचा रंग, हरि सतिगुर आप रंगाईआ। वेखणहारा सूरा सरबंग, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादि सति सति जाणे अनन्द, अनन्द मंगल एका एक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दी साची धार, आपे वेखे वेखणहार, पेखत पेखत ख़ुशी मनाईआ। साची धार जोत अकाल, जोती जाता आप प्रगटाइंदा। परम पुरख हो दयाल, दया आपणी आप कमाइंदा। वसावणहारा सच सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्क बणाइंदा। वजावणहारा साचा ताल, ताल आपणा नाउँ रखाइंदा। घालणहारा साची घाल, बण सेवक सेव कमाइंदा। चल्लणहारा नाल नाल, सद आपणा संग निभाइंदा। करनहार सदा प्रितपाल, प्रितपालक वेस वटाइंदा। बणनहारा सच दलाल, सति दलाली आप कमाइंदा। वेखणहारा हक़ हलाल, हक़ीक़त आपणे हथ्थ रखाइंदा। चलणहार अवल्लड़ी चाल, चाल निराली आप जणाइंदा। देवणहार सच्चा धन माल, नाम ख़ज़ाना आप प्रगटाइंदा। प्रगटावणहारा साचे लाल, पूत सपूते आप जणाइंदा। जन जननी जणे साचे लाल, सुत दुलारा नाउँ धराइंदा। वेस वटाए श्री महांकाल, महिमा गणत ना कोए गणाइंदा। करे खेल आप करतार, आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। दीआ बाती कर उज्यार, साचे मन्दिर आप टिकाइंदा। निरगुण ताकी खोल्ह किवाड़, नेत्र अक्ख अक्ख प्रगटाइंदा। महल अटल दे आधार, निहचल आपणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे साची कार कमाइंदा। सचखण्ड दवारे साची कार, हरि करता आप कमाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ा रूप वटाईआ। नूरी नूर नूर उज्यार, जल्वा जल्वा रूप वखाईआ। हक़ हक़ बेऐब परवरदिगार, मुकाम एका एक वड्याईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दी साची धार, हरि साचा आप जणाईआ। सचखण्ड निवासी साची धार, सति दुआरे आप प्रगटाइंदा। आपे अंदर आपे बाहर, गुपत ज़ाहर खेल कराइंदा। आपे थिर घर खोल्ह किवाड़, सुत दुलारे माण दिवाइंदा। आपे इच्छया भरे भण्डार, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। आपे करे सच प्यार, परम पुरख नाता जोड़ जुड़ाइंदा। आपे दस्से सच विहार, बिवहारी कार कराइंदा। आपे बन्धन पुरख नार, जोड़ी जोड़ा जोड़ जुड़ाइंदा। आपे लेखा जाणे लिखणहार, लिख लिख लेखा आप समझाइंदा। आपे रूप वटाए निरँकार, एकँकारा ओअं आपणी खेल कराइंदा। आपे सोहँ रूप सच्ची सरकार, विष्नूं आपणा रूप वटाइंदा। आपे खेल करे अपार, ब्रह्म वेता आपे जाइंदा। आपे शंकर दए आधार, धूआँधार आप समाइंदा। सुन्न अगम्मी आपे हो उज्यार, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। आपे त्रैगुण दे भण्डार, त्रै त्रै मेला आप कराइंदा। आपे पंज तत्त अखाड़, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश नाच नचाइंदा। आपे लख चुरासी लए उभार, घड़ भाण्डे वेख वखाइंदा। आपे खोल्हणहार दुआर, नौ दर आपणा बन्धन पाइंदा। आपे मन मति बुध कर पसार, जगत पसारी हट्ट चलाइंदा। आपे घर विच घर कर त्यार, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। आपे लहिणा देणा देवणहार विच संसार, वड संसारी नाउँ रखाइंदा। आपे बोध अगाधा बोल जैकार, जै जैकार आपणा नाउँ वखाइंदा। आपे नाद शब्द धुन्कार, धुंन आत्मक राग अल्हाइंदा। आपे सख़ीआं मंगलचार, बह बह गीत गोबिन्द अल्हाइंदा । आपे जोत निरँजण कर उज्यार, घट घट अंदर डेरा लाइंदा। आपे अमृत आत्म ठंडा ठार, निज आपणा रस चखाइंदा। आपे वसणहारा सचखण्ड सच्चे दुआर, निरगुण आपणा नाउँ रखाइंदा। आपे सरगुण कर पसार, पसर पसारी वेख वखाइंदा। आपे देवणहार आधार, मन्त्र आपणा नाउँ दृढ़ाइंदा। सोहँ रूप सच्ची सरकार, साचे तख्त सोभा पाइंदा। निरगुण सरगुण वणज वपार, दो जहानां हट्ट चलाइंदा। लोआं पुरीआं खोल्ह किवाड़, ब्रह्मण्ड खण्ड कुण्डा आपे लाहइंदा। सूरज चन्न कर उज्यार, नूर नुराना नूर वखाइंदा। कागद कलम कर त्यार, लिख लिख लेखा आप समझाइंदा । धरनी धरत धवल दे आधार, धुर दी धार आप समझाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतार, गुर गुर आपणा नाउँ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी साचा राह चलाइंदा। सच्चा राह सचखण्ड निवासी, पुरख अबिनाशी आप चलाईआ। मंडल मण्डप पावे रासी, गोपी काहन नचाईआ। खेले खेल शहिनशाह शाहो शाबाशी, दो जहानां वेखे चाँईं चाँईंआ। निरगुण सरगुण पूरी करे आसी, आसा आसा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड बैठा वेखे सच्चा माहीआ। सच्चा माही बेपरवाह, पर्दा आपणा आप उठाइंदा । जुग चौकड़ी मार्ग ला, साचे धन्दे आपे लाइंदा। शास्त्र सिमरत

वेद पुराण पढ़ा, प्राणी पुराण पुराण समझाइंदा। गुर अवतार सेवा ला, साची सेवा इक्क समझाइंदा। आत्म परमात्म लए मिला, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। ईश जीव जगदीस दए समझा, रमज़ रमज़ नाल मिलाइंदा । दूई द्वैती पड़दा दए उठा, साचा मन्दिर इक्क वखाइंदा। नौबत वज्जे नाम ख़ुदा, एका डंका नाम लगाइंदा। हस्ती नालों होए जुदा, जुदा हस्ती ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साची कार कमाइंदा। सचखण्ड निवासी साची कारा, हरि करता आप कमाईआ। आदि जुगादी इक्क अवतारा, जुग जुग वेस वटाईआ। लख चुरासी भर भण्डारा, वड भण्डारी सेव कमाईआ। लहिणा देणा आदि जुगादी देवणहारा, बाकी रहिण ना कोए पाईआ। पंज तत्त काया करे शंगारा, चोली काया रंगण इक्क रंगाईआ। वेखे विगसे वेखणहारा, कँवल नैण सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारे माण वड्याईआ। सचखण्ड दवारे देवे माण, प्रभ आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड दा सच फ़रमाण, हुक्मी हुक्म आप सुणाईआ। सचखण्ड दा साचा गाण, गावत गावत करे पढ़ाईआ। सचखण्ड दा सच ध्यान, ध्यान ध्यान विच समाईआ। सचखण्ड दा सच निशान, सति सतिवादी आप वखाईआ। सचखण्ड दा साचा काहन, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। लख चुरासी वेखे आण, घर घर गोपी आप प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। वज्जे वधाई सचखण्ड, हरि साचा सच वजाइंदा। आदि जुगादी इक्क अनन्द, जुग जुग एका रस वखाइंदा। सदा सुहेला गाए आपणा छन्द, सोहला ढोला आप अल्हाइंदा। दो जहानां रखे बन्द, बन्दीखाना इक्क वखाइंदा। निरगुण सरगुण पर्दा कंध, पर्दा द्वैत ना कोए हटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा सच विहारा, करे कराए करनेहारा, करता पुरख करने योग, लेखा जाणे धुर संजोग, जगत विजोग ना कोए रखाइंदा। धुर संजोगी साचा मेला, निरगुण सरगुण आप कराईआ। पुरख अबिनाशी सज्जण सुहेला, सगला संग रखाईआ। करे खेल गुरू गुर चेला, गुर गुर आपणा वेस वटाईआ। आदि निरँजण चाढ़े तेला, जोत निरँजण सगन मनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मिलण दा दस्से वेला, वार थित ना कोए जणाईआ। वसणहारा धाम नवेला, एकँकारा बेपरवाहीआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर अचरज खेल आपे खेला, हरि का भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दी साची करनी, बिन कीमत आप कमाईआ। करनी करे बिन हरि जू कीमत, कथनी कह ना सके राईआ। हरि का खेल वड ग़नीमत, गुणवान ना जाणे राईआ। आदि जुगादि अज़ीम उलशान अज़ीमत, अज़मत आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा साचा

काम, करे कराए श्री भगवान, दूसर संग ना कोए रखाईआ। साचा काम हरि निरँकारा, निहकर्मी आपणे हथ्थ रखाइंदा। एका हुक्म इक्क वरतारा, एका धन्दे आपे लाइंदा। एका जुगा जुगन्तर लै अवतारा, जुग जुग वेस वटाइंदा। एका नाम शब्द भण्डारा, हरि एका एक वरताइंदा। एका मन्दिर सच दुआरा, एका हरि जू आसण लाइंदा। एका सज्जण मीत मुरारा, एका मिल मिल ख़ुशी मनाइंदा। एका देवणहार सहारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एका नूर जोत उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। एका बणे सद्द पनहारा, बण सेवक सेव कमाइंदा। एका हट्ट इक्क वणजारा, हटवाणा इक्को इक्क चलाइंदा। एका एक श्री भगवाना, घर साचे सोभा पाइंदा। एका मर्द इक्क मर्दाना, सच मर्दानगी आप कमाइंदा। एका चिल्ला तीर कमाना, एका खण्डा खड़ग खड़काइंदा । एका सूरबीर बलवाना, बल आपणा आप रखाइंदा। एका खेले खेल दो जहानां, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। एका गोपी एका कान्हा, राम रमइया इक्क अख्वाइंदा। एका ईसा मूसा दए पैग़ामा, पीर पैग़म्बर इक्क पढ़ाइंदा। एका कराए सच सलामा, अलैकम एका नाम वड्याईआ। एका होए बीना दाना, बीना दाना शहिनशाहीआ। एका करे ठांडा सीना, आब हयात मुख चुआईआ। एका खेले खेल लोक तीनां, चौदां लोक आप प्रगटाईआ । एका बणया रहे नाबीना, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। एका होए सर्ब अधीना, घर घर आपणा आप छुपाईआ। एका होए सर्ब प्रबीना, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी पूरी आसा आपणी आपणे हथ्थ रखाईआ। सचखण्ड निवासी पूरी आसा, आदि जुगादी आप कराइंदा। जुग चौकड़ी खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। मंडल मण्डप ब्रह्मण्ड खण्ड पा पा रासा, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज नाच नचाइंदा। निरगुण सरगुण अंदर कर कर वासा, आत्म परमात्म दे भरवासा, धीरज धीर धीर धराइंदा। लेखा जाणे पवण स्वासा, पवण उणंजा आप समाइंदा। वेखणहारा पृथ्मी आकासा, आकाश आकाशां उपर डेरा लाइंदा। दस्सणहारा सच खुलासा, गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दी साची कार, करे कराए करनेहार, हरि जू हार कदे ना जाइंदा। ना कोई हार ना कोई जित, आदि जुगादि आपणे रंग समाईआ। ना कोई वार ना कोई थित, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। आदि जुगादी जुग जुग हित, निरगुण सरगुण करे कुड़माईआ। वेखणहारा नित नवित, रूप अनूप धराईआ। जन भगतां बणे मात पित, धन्न धन्न जणेंदी बणे माईआ। गृह मन्दिर साचे आए दिस, बिन नेत्र कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि जू आपणी दया कमाईआ। दया कमाए गहर गम्भीर, गुणवन्ता वड वड्याईआ। सचखण्ड निवासी वड वड पीर, पारब्रह्म

बेपरवाहीआ। वसणहारा चढ़ के चोटी अख़ीर, आख़र आपणा डेरा लाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां देवणहारा तौफ़ीक, तौफ़ीक इक्को नाम ख़ुदाईआ । साहिब दयाल ठाकर स्वामी लाशरीक, शिरक्त विच कदे ना आईआ। वसणहारा सद्द नज़दीक, नेरन नेरा डेरा लाईआ। पावे सार हस्त कीट, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। वसणहारा धाम अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। मिट्ठा करे कौड़ा रीठ, अमृत रस रस चखाईआ। चरन कँवल बंधाए प्रीत, प्रीतीवान इक्क हो आईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवन्त साचे सन्त सुणाए गीत, सोहँ ढोला इक्क अल्हाईआ। बणे विचोला आप अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। परखणहारा साची नीत, घट घट वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे साचे चढ़, साचा मता आप पकाईआ। साचा मता हरि निरँकार, बिन मतों आप पकाइंदा। आदि जुगादी खेल अपार, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। नव नौ चार दे आधार, दहि दिशा खोज खोजाइंदा। जुग चौकड़ी कर कर पार, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाइंदा। आपणी इच्छया दे भण्डार, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग जुग वेखे वेखणहार, कोटन कोटि रूप धराइंदा। सच संदेसा एकँकार, खाणी बाणी अञ्जील कुरानी गीता ज्ञानी वेद पुराणी शास्त्र सिमरत नाल रलाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर लोकमात मात निशानी, शब्द अगम्मी मारे कानी, बिरहों अणयाला तीर चलाइंदा। जगत सरोवर देवे पाणी, अठसठ खेले खेल महानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाइंदा। साची कार करे करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। जोधा सूरबीर बलकारा, बल आपणा दए जणाईआ। सचखण्ड निवासी हो त्यारा, त्रैभवन धनी हो उज्यारा, चौदां लोक दे हुलारा, विष्न ब्रह्मा शिव लए जगाईआ। गुर अवतारां नैण उग्घाड़ा, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। वेखणहारा जगत अखाड़ा, वरभण्डी आपणी भंडी पाईआ। फिरनहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत आसण लाईआ। वसणहारा डूँग्घी गारा, समुंद सागर फोल फोलाईआ। करनेहारा साची कारा, चारों कुण्ट आपणा पन्ध मुकाईआ। देवणहारा सच सहारा, जन भगतां होए सहाईआ। सतिजुग त्रेता पार उतारा, द्वापर वेखे चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्तिम खेल न्यारा, निराकारा आप कराईआ। सचखण्ड दा सच विहारा, लोकमात दए जणाईआ। महल अटल इक्क मनारा, निरगुण सरगुण करे रुशनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ दए आधारा, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, बनास्पत रही कुरलाईआ। समुंद सागर रोवे ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। धरनी कूक कूक करे पुकारा, खुली मींढी रही वखाईआ। पीर पैग़म्बर मारन नाअरा, दरोही दरोही ख़ुदाए दुहाईआ। गुर अवतार करन विचारा, पुरख अबिनाशी विचार विच किसे ना आईआ। भगत भगवान

अग्गे कढ्ढण हाढ़ा, हाए हाए कलयुग अग्नी अग्ग रही जलाईआ। चारों कुण्ट अन्ध अन्धयारा, साचा नूर ना कोए रुशनाईआ। गुर का शब्द ना किसे विचारा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। नार कन्त ना कोए प्यारा, विभचार सृष्ट सबाई रही कमाईआ। गुर दर मन्दिर मसजदि धूंआधारा, जगत अन्धेरा इक्क वखाईआ। कलमा नबी ना किसे उच्चारा, साचा हुजरा ना कोए सुहाईआ। सच महिराब ना कोए सतारा, तार सितार ना कोए हलाईआ। मक्के काअबे ना मिले परवरदिगारा, दो दो आबा मेल ना कोए मिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप बिन नेत्र रोवण ज़ारो ज़ारा, अक्ख सके ना कोए उठाईआ। कलयुग चार कुण्ट होया बलकारा, बल आपणा रिहा जणाईआ। साधां सन्तां मारे मारा, सिर सके ना कोए उठाईआ। धीआं भैणां करन वणज वपारा, साचा वणज ना कोए जणाईआ। सचखण्ड निवासी वेखणहारा, वेखे थाउँ थाईंआ। कलयुग अन्तिम हो उज्यारा, निरगुण आपणा नूर धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी साची करनी आप जणाईआ। सचखण्ड दी साची धारा, हरि लोकमात प्रगटाइंदा। सचखण्ड दा सच दुआरा, धरनी धरत धवल उपर सुहाइंदा। सचखण्ड दा सच प्यारा, जन भगतां नाल कराइंदा। सचखण्ड दा सच अखाड़ा, गुरमुख सखीआं नाच नचाइंदा। सचखण्ड दा सच जैकारा, सोहँ नाअरा आप सुणाइंदा । सर्ब जीआं दा बण प्यारा, प्यार प्यार नाल वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। सचखण्ड दी साची दात, हरि लोकमात प्रगटाईआ। जन भगतां पुच्छणहारा वात, घर घर फेरा पाईआ। नाता तोड़ ज़ात पात, शरअ मज़्हब ना कोए रखाईआ । चरन कँवल एका नात, ब्रह्म पारब्रह्म कुड़माईआ। साहिब सतिगुर दस्से एका घाट, प्रभ पत्तण डेरा लाईआ। कलयुग कूड़ी मिटे वाट, सतिजुग साचा राह चलाईआ। लेखा जाणे त्रिलोकी नाथ, त्रै त्रै आपणा बन्धन पाईआ। पंचम बणे सज्जण साक, बंधप आपणा नाउँ रखाईआ। करे खेल हरि पाकी पाक, रसूल असूल इक्क जणाईआ। दो जहानां वेखणहारा खात, चौदां तबकां कुण्डा लाहीआ। लख चुरासी करनहारा घात, खण्डा आपणा नाम चमकाईआ। जन भगतां पुच्छे वात, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। दरस दिखाए इक्क इकांत, इक्क इकल्ला फेरा पाईआ। नाम जणाए साची गाथ, गा गा आपणा रंग रंगाईआ। लहिणा देण चुकाए पूरब माथ, कर्म कांड ना कोए रखाईआ। घर सेजा आत्म भोग बलास, रस रसीआ रस रसाईआ। घर मेला पुरख अबिनाश, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। जन भगतां पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। लख चुरासी करे बन्द ख़ुलास, बन्दीखाना दए तुड़ाईआ। कूड़ी क्रिया फ़ाश फ़ाश, फ़ातया सब दा दए पढ़ाईआ। सतिजुग दी साची शाख़, गुरमुख साचे आप प्रगटाईआ। सतिगुर सच्चा पत्त लए राख, ढाकण कू पतहारा सच्चा माहीआ। मेट मिटाए अन्धेरी

रात, सतिजुग साचा नूर दरसाईआ। कर किरपा पुच्छे बात, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। सचखण्ड दी साची बात, गुरमुखां आप सुणाईआ। पारब्रह्म दी इक्को ज़ात, वरन गोत ना कोए रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी साचा खेल लोकमात आप दरसाईआ। लोकमात हरि खेल अकथ, अकथ अकथ जणाइंदा। प्रगट हो पुरख समरथ, समरथ धार चलाइंदा। नाम अमोलक साची वथ, काया गोलक आप टिकाइंदा। जगत विकारा पाए नथ्थ, मन मनुआ ना उठ उठ धाइंदा। सुरत सुवाणी करे वस, गुर शब्दी रंग चढ़ाइंदा। मेटे अन्ध अन्धेरी रैण मस, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। अनहद शब्द अनाद सुणाए जस, अनादी आपणा राग अल्हाइंदा। भगत भगवान इक्क दूजे नाल जायण फस, प्रेम प्यार गंढ्ढ रखाइंदा। तीर अणयाला मारे कस, दूई द्वैती पड़दा ढाहइंदा। सचखण्ड निवासी सति दुआरे करे कठ, जन भगतां आप जगाइंदा। देवणहारा सति सन्तोख धीरज हठ, ज्ञान ध्यान इक्क दृढ़ाइंदा। इक्क जैकारा बोल अलख, आत्म परमात्म आप सुणाइंदा। सृष्ट सबाई नालों कर कर वक्ख, गुरमुख आपणे रंग रंगाइंदा । जुग जुग जन भगतां करदा आया पख, लख चुरासी धक्का लाइंदा। हँकारी भाण्डे करे सख, ख़ाली भाण्डे निवण सो अक्खर नाल भराइंदा। लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, रविदास चुमारा वंड वंडाइंदा। नाता तोड़े तत्त अठ, नौ दर ख़ाली आप कराइंदा। सचखण्ड निवासी देवणहारा ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा सच विहारा, करे कराए करनेहारा, लोकमात मार झात, देवणहार सर्ब निजात, निज घर बैठा आसण लाईआ। निज घर वसे निज गृह मन्दिर, गृह गृह ख़ुशी मनाइंदा। भाग लगाए डूँग्घी कंदर, कंध द्वैती आपे ढाहइंदा। मन हँकारी बन्न्हे बन्दर, डोरी एका नाम पाइंदा। लख चुरासी माया ममता कीती अन्धड़, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाइंदा। रसना जिह्वा होई गंदड़, अमृत रस ना कोए चखाइंदा। बन्दीखाना वज्जा जंदर, बिन सतिगुर पूरे ना कोए तुड़ाइंदा। नव नौ दिसे खण्डर, महल अटल ना कोए वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि जुगा जुगन्त, मेल मिलाए भगत भगवन्त सेज सुहाए नार कन्त, रंग चढ़ाए इक्क बसन्त, महिमा सुणाए आप अगणत, लेखे लाए साचे सन्त, देवे वड़याई विच जीव जंत, गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, आत्म परमात्म देवे मंत, मंत सोहँ सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। सोहँ सो साचा मन्त्र, गुर पीर अवतार रहे जस गाईआ। वसणहारा सदा निरंतर, निरंतर ब्रह्म रिहा उठाईआ। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, घट घट रिहा समाईआ। जिस बणाई साची बणतर, सो वेखे चाँईं चाँईंआ। पावे सार गगन गगनंतर, मंडल आपणा फेरा पाईआ। वेखणहारा डूँग्घी कंदर, भँवरी भँवर रिहा फोलाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब ज्ञान ज्ञान देव आत्म परमात्म एका बूझ बुझाईआ। आत्म परमात्म बूझे बूझ, बूझणहार गोपाला । घर विच घर देवे सूझ, बन्द किवाड़ी खोल्हे ताला। लहिणा देणा चुक्के एक दूज, दूआ एका एका मार्ग लाए सुखाला। भेव चुकाए हरि जू गूझ, गहर गम्भीर काया मन्दिर अंदर सच्ची धर्मसाला। गुरसिख गुर गुर दोवें इक्क दूजे तों जायण झूझ, जन्म मरन मरन जन्म जन्म मरन तों दोहां करे निराला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा साचा दान, दो जहान चरन कँवल वखाए सच्ची धर्मसाला।