पुस्तकालयभाग १२

१६ भाद्रों २०१९ बिक्रमी कर्म सिँघ दे गृह पिपली ज़िला फिरोज़पुर

सो पुरख निरँजण सति सुल्तान, सति सतिवादी हरि अख्वाइंदा। हरि पुरख निरँजण वड बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। एकँकारा वड मेहरवान, दीन दयाल नाउँ रखाइंदा। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। श्री भगवान सच निशान, सति पुरख निरँजण आप झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। शाहो भूप बण राज राजान, शहिनशाह आपणा नाउँ रखाइंदा। आपणी इच्छया कर परवान, भिच्छया साची झोली पाइंदा। करे खेल इक्क महान, अकल कल आपणी धार चलाइंदा। साचा मन्दिर हरि महान, मेहरवान आप उपाइंदा। छप्पर छन्न ना कोए निशान, चार दीवार ना कोए बणाइंदा। दीआ बाती इक्क भगवान, निर्मल जोती जोत टिकाइंदा। सच सिँघासण खेल महान, परवरदिगार आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। सो पुरख निरँजण साचा सूरा, सूरबीर इक्क अख्वाईआ। हरि पुरख निरँजण सर्ब कला भरपूरा, बेअन्त वड वड्याईआ। एकँकारा हाज़र हज़ूरा, हज़रत आपणा नाउँ रखाईआ। आदि निरँजण जोती नूरन नूरो नूरा, नूर नूर नूर रुशनाईआ। श्री भगवान वसणहारा नेर दूरा, दूर नेर आपणा पन्ध रखाईआ। अबिनाशी करता रंग वखाए एका गूढ़ा, उतर कदे ना जाईआ। पारब्रह्म आपणा खेल करे ज़रूरा, ज़रूरत आपणी ना किसे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, निरगुण निरगुण आप कराइंदा। सचखण्ड सुहाए सच दुआरा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। निरगुण दीआ कर उज्यारा, कमलापाती वेख वखाइंदा। वेखे विगसे पावे सारा, वेखणहारा नज़र ना आइंदा। रूप रंग ते वसे बाहरा, रेख भेख ना कोए वखाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, साचे तख्त आसण लाइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतारा, हुक्म हाकम आप जणाइंदा। दर दरवेश बण दरबारा,

दर आपणी अलख जगाइंदा। देवणहार आप करतारा, वस्त अमोलक आप वखाइंदा। साची वस्त एका थारा, थिर घर साचे आप टिकाइंदा। देवणहारा एकँकारा, अकल कल आपणी खेल कराइंदा। आपे वणज आप वणजारा, हरि जू आपणा हट्ट चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल पुरख समरथ, आदि आदि आप कराईआ। निरगुण रूप हो प्रगट, पुरख अकाल नूर धराईआ। अजूनी रहित सदा समरथ, समरथ आपणा नाउँ धराईआ। आपणी महिमा जाणे अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दवार चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। आपणे अन्तर आपे वस, आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। आपे नूर आप प्रकाश, निरगुण आपे डगमगाईआ। आपे दासी आपे दास, बण सेवक सेव कमाईआ। आपे मंडल आपे रास, हरि जू आपे वेख वखाईआ। आपे खेल आप तमाश, खेलणहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। सचखण्ड वसे हरि निरँकारा, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अपारा, बेपरवाह आपणी धार आप प्रगटाइंदा। महल अटल उच्च मनारा, सोभावन्त आप सुहाइंदा। तख्त निवासी कर पसारा, पुरख अबिनाशी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, साचा मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग पुरख सुल्ताना, पारब्रह्म प्रभ आप जणाईआ। सचखण्ड सोहे सच मकाना, दरगाह साची मिले वड्याईआ। धुरदरगाही धुर फ़रमाणा, धुर संदेसा आप सुणाईआ। धुर दरबारी धुर राज राजाना, धुर दरगाही सच्चा शहिनशाहीआ। खेले खेल नौजवाना, मर्द मर्दानगी आप रखाईआ। निरगुण निरगुण खेल महाना, निराकार निराकार वडी वड्याईआ। अजूनी रहित हो प्रधाना, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। अनभउ प्रकाश करे महाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख साचा हरि, आपणी बणत आप बणाईआ। आपणी बणत बणाए आप, बेपरवाह वडी वड्याईआ। आपे जाणे वड प्रताप, दूसर संग ना कोए रखाईआ। खेले खेल बहु बिध भांत, भेव अभेद आप जणाईआ। आपे देवणहारा दात, दाता दानी नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साची खेल खलाईआ। सचखण्ड साचा सच महल्ला, हरि साचा सच वसाइंदा। पुरख अकाल इक्क इकल्ला, आदि जुगादी डेरा लाइंदा। एका फड़ाए आपणा पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ पुवाइंदा। जोती धार आपे रल्ला, धार धार विच मिलाइंदा । सच संदेस एका घल्ला, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, महल अटल आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवार आप वड्याइंदा। सचखण्ड दवार वड्डा वड, हरि वड्डा आप वड्याईआ। निरगुण अंदर निरगुण लडाए लड, करे

खेल बेपरवाहीआ। आर पार किनारा ना कोई हद्द, महिदूद रखे ना कोए थाईंआ। करे खेल सूरा सरबग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दुआरे धरे पग, तिस देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा आप सुहाईआ। सचखण्ड साचा सच सुहञ्जणा, हरि साचा सच जणाइंदा। जोत जगा आदि निरँजणा, आदि पुरख खेल कराइंदा। पुरख अबिनाशी दर्द दुःख भय भञ्जणा, दु:ख दर्द ना कोए रखाइंदा। नेत्र आपणा आप पाए अंञणा, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाइंदा। निरगुण निरगुण सज्जणा, सगला संग आप अख्वाइंदा। निरगुण निरगुण मजणा, सर सरोवर इक्क नुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा आप सालाहइंदा । सचखण्ड दवारा महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। करे खेल श्री भगवन्त, भगवन आपणा आसण लाईआ। आपे नार आपे कन्त, सेज सुहञ्जणी आप हंढाईआ। आपे नाउँ आपे मंत, मन्त्र आपणा आपे गाईआ। आपे आदि आपे अन्त, मध आपणा खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा इक्क सुहाईआ। सचखण्ड साचा सोभनीक, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। दूसर ना कोई दिसे शरीक, शिरक्त विच ना कोए जणाइंदा। आदि जुगादि आपणी रखे आप उडीक, आपणा मेला आप मिलाइंदा। निरगुण निरगुण सच प्रीत, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाइंदा। पारब्रह्म दी इक्को रीत, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। एकँकारा इक्को गीत, गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा। आदि जुगादि रहे अतीत, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। सदा सुहेला ठांडा सीत, अग्नी तत्त ना कोए रखाइंदा। सचखण्ड निवासी साहिब अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आसण लाइंदा। सचखण्ड दवारे साचा आसण, नर हरि नरायण आप लगाईआ। खेले खेल पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करता धार चलाईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाशण, प्रकाशवान सच्चा माहीआ। सेवक सेवक दासी दासण, राजन राज आप अख्वाईआ। निज गृह कर कर आपणा वासण, निज धाम दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड बैठा सोभा पाईआ। सचखण्ड वसे हरि निरँकारा, इक्क इकल्ला आसण लाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा करे आप पसारा, पसर पसारी आप अख्वाइंदा। आपे इच्छया आप भण्डारा, दाता दानी आप वरताइंदा। आपे दर दरवेश निउँ निउँ करे निमस्कारा, सीस आपणा हथ्थ आप टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा माण रखाइंदा। सचखण्ड दवारे साचा माण, हरि जू हरि हरि आप रखाईआ । वसणहारा श्री भगवान, वास्तक आपणा रूप धराईआ। सति सतिवादी सच निशान, सति पुरख निरँजण इक्क उठाईआ। इक्क इकल्ला राज राजान, शहिनशाह आपणा हुक्म चलाईआ। देवणहारा

धुर फ़रमाण, सच संदेसा लए सुणाईआ। आपणी मन्ने आपे आण, आपणे भाणे आप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे देवे माण वड्याईआ। वड़याई माण देवणहारा, एका एक अख्वाइंदा। आदि पुरख हरि कर पसारा, पसर पसारी वेख वखाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची सोभा पाइंदा। एका नूर नूर उज्यारा, अन्ध अन्धेर ना कोए वखाइंदा। करे कराए साची कारा, करता पुरख आपणी करनी आप कमाइंदा। लेखा जाण पुरख नारा, नार कन्त सेज हंढाइंदा। जननी जन बण बण सिरजणहारा, पूत सपूता एका जाइंदा। नाउँ धराय सुत दुलारा, शब्दी शब्द वंड वंडाइंदा। महल अटल इक्क मीनारा, घर घर विच आप प्रगटाइंदा। सचखण्ड अंदर खोल्ह किवाड़ा, थिर घर नाउँ धराइंदा। साचा दीआ कर उज्यारा, आपणा बीआ बीज बीजाइंदा। पूत सपूता करे प्यारा, हरि साची गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साची कार कराइंदा। करे कार हरि करने जोग, जुगती आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा जाणे धुर संजोग, धुर धुर मेला मेल मिलाईआ। वसणहारा साचे कोट, सचखण्ड देवे माण वड्याईआ। रूप धराय निर्मल जोत, रेख नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, अपरम्पर खेल कराइंदा। थिर घर साचा खोल्ह किवाड़ा, शब्दी सुत बहाइंदा। सच संदेसा एका वारा, एक ओंकारा आप सुणाइंदा। तेरा मेरा सच विहारा, हरि साचा बंधण पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी, थिर घर साचा राह जणाइंदा। थिर घर साचे शब्दी सुत, हरि हरि जू आप उठाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत्त, बेअन्त बेपरवाहीआ। सच दुआरे मौली रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ । आपणी शाख़ आपे फुट, पत्त डाल्ही आप महकाईआ। आपणे अन्तर आपे उठ, नर हरि आपे वेख वखाईआ। ठाकर स्वामी आपे तुट्ठ, आपे दया कमाईआ। आपे जनणी जन आपे पुत्त, पूत सपूता आपणी गोद बहाईआ। आपे थिर घर सार लए पुच्छ, सचखण्ड वसे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छोटे बाले दए वड्याईआ। छोटा बाला शब्दी लाल, सो पुरख निरँजण आप उठाइंदा। साचा मार्ग इक्क सिखाल, साची सिख्या इक्क पढ़ाइंदा। तेरा मन्दिर सच्ची धर्मसाल, थिर घर नाता जोड़ जुड़ाइंदा। निरगुण निरगुण अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाइंदा। आदि जुगादि तेरा प्रितपाल, पुरख अबिनाशी आपणा प्रण निभाइंदा। निरगुण निरगुण बणे दलाल, सच दलाली आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा एक ओंकारा, हरि निरँकारा एका वार सुणाइंदा। सुण संदेसा श्री भगवान, शब्दी सुत लए अंगड़ाईआ। तेरी किरपा इक्क महान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। वसणहारा सचखण्ड मकान, शाह

पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। देवणहारा धुर फ़रमाण, धुर संदेसा इक्क अल्हाईआ। हउँ बालक बाल अंञाण, तेरा भेव ना जाणा राईआ। चरन कँवल मंगां इक्क ध्यान, ढह ढह पवां सरनाईआ। साचा दे दे आपणा दान, नाम निधाना झोली पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तुध बिन मेरा ना कोए निशान, निशाना नज़र कोए ना आईआ। सदा सद रखी आप पहचान, बेपहचान तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, थिर घर वासी सुत दुलारा, आपणी मंग मंगाईआ। मंगे मंग कर पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। तूं दाता दानी परवरदिगार, बेअन्त तेरा भेव कोई ना आइंदा। हउँ चाकर सेवक सेवादार, चरन धूढ़ी टिक्का मस्तक लाइंदा। आदि जुगादि रहिणा मददगार, इक्को तेरी आस तकाइंदा । बणया रहिणा सच्चा यार, यारी ला ना तोड़ वखाइंदा। तेरे उत्ते इक्क इतबार, दूसर ओट ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आदि आदि तेरे अग्गे झोली डाहइंदा। तेरे अग्गे झोली दिती अड्ड, शब्द सुत मंग मंगाईआ। सचखण्ड दवारयों कीता अड्ड, थिर घर डेरा लाईआ। नित नवित सुणा तेरा छन्द, शहिनशाह सच्चे माहीआ। तेरा प्रेम इक्क अनन्द, अनन्द तेरे विच समाईआ। तेरी मेहर सदा बख्शंद, बख्शश तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आदि जुगादि होणा आप सहाईआ। पुरख अबिनाशी दाता दातार, दयावान दया कमाइंदा। सुत शब्द दए अधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। तेरा मेरा खेल अपार, भेव कोए ना पाइंदा। एका सीस तेरे धरां दस्तार, दस्त आपणे नाल बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत आप वड्याइंदा। शब्दी सुत सच्चा राजा, सो पुरख निरँजण आप बणाईआ। तेरे अंदर मेरा काजा, तुध बिन मिले ना कोए वड्याईआ। तेरा खेल मेरा जहाजा, साचा रैहबर राह समझाईआ। तेरी मेरी इक्को लाजा, लाजावन्त होए सहाईआ। मेरा नाउँ तेरी अवाज़ा, तेरी आवाज़ मेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण रिहा समझाईआ। साचे सुत शब्द बलकार, हरि जू बल आप जणाइंदा। तेरा मेरा इक्क विहार, बिवहारी खेल कराइंदा। तेरा मेरा नाता अगम्म अपार, नेत्र नैण नज़र किसे ना आइंदा। तेरा मेरा मन्दिर इक्क दुआर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। साची सिख्या खोल्हे जाग, हरि जागरत नूर दरसाईआ। तेरा मेरा इक्क वैराग, वैरागी आप जणाईआ। तेरे मन्दिर मेरा भाग, भगवान आप समझाईआ। करे खेल ग़रीब निवाज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी सुत बूझ बुझाईआ। साची बूझ श्री भगवान, आदि पुरख आप जणाइंदा। सुत दुलारे हो प्रधान, सच

प्रधानगी आप कमाइंदा। तेरा खेल करे महान, निरगुण नूर नूर प्रगटाइंदा। तेरा नाउँ सच निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। पुरख अकाला देवे दान, दयावान झोली पाइंदा। बंस सरबंस खेल महान, अंस अंस अंग लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि आदि धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाणा एका एक, हरि जू हरि हरि आप सुणाईआ। पुरख अकाल साची टेक, दूजी अवर ना कोए सरनाईआ। बिन नेत्र नैणां लैणा पेख, हरि साचा आप वखाईआ। ना कोई रूप रंग ना रेख, तत्तव तत्त ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। माण वड़याई दए सहारा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। शब्द सुत कर वणजारा, साचा हट्ट चलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर पसारा, त्रै त्रै मेल मेल मिलाइंदा। पंचम पंच पंच अखाड़ा, पंचम आपणा नाद वजाइंदा। लख चुरासी भर भण्डारा, चारे खाणी वंड वंडाइंदा। चारे बाणी बोल जैकारा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलारा, साची सिख्या इक्क जणाइंदा। लेखा लिख्या धुर दरबारा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। निरगुण सरगुण पावे सारा, सरगुण निरगुण रंग चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी हट्ट खुल्हाइंदा। शब्दी हट्ट हरि जू खोल्ह, खेल करनेहार अख्वाईआ। एका कंडे तोलया तोल, तोलणहारा नज़र ना आईआ। लख चुरासी अंदर मौल, रूप अनूप आप धराईआ। शब्दी सुत तेरे नाल करे कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। आदि जुगादि रहिणा अडोल, ना सके कोए डुलाईआ । जुग चौकड़ी तेरा घोल, हरि करता वेख वखाईआ। दर दरवाज़ा आपे खोल्ह, पंज तत्त सौदा हट्ट विकाईआ। आत्म परमात्म वसे कोल, घर घर विच आसण लाईआ। राग अनादि सुणाए साचा सोहला सोहल, बिन तन्दी तन्द सितार हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत दए वड्याईआ। शब्द सुत कर ध्यान, हरि साचा सच जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा ज्ञान, ज्ञान नेत्र इक्क वखाइंदा। तेरी धूढ़ सर्ब अशनान, लख चुरासी आप कराइंदा। तेरा मन्त्र दो जहान, निरंतर आप सुणाइंदा। तेरा खेल वेखे भगवान, भगवन आपणा वेस वटाइंदा। तेरा निशाना दो जहान, लोआं पुरीआं आप वखाइंदा। तेरा खेल खेल महान, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज नाल मिलाइंदा। वस्त अमोलक देवे दान, काया गोलक आप टिकाइंदा। अनबोलत आपणा देवे नाम निशान, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। घर घर खोल्हे तेरी दुकान, गृह गृह तेरा हट्ट चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क जणाइंदा। साची सिख्या सुण लै मीत, हरि मित्र प्यारा आप जणाईआ। जुग जुग चले तेरी रीत, रीतीवान आप समझाईआ। तेरा खेड़ा इक्क अनडीठ, घर घर विच लए बणाईआ। निर्मल निर्मल तेरी प्रीत,

प्रीतीवान आप समझाईआ। तेरी धारा ठंडी सीत, सांतक सति सति रखाईआ। तेरा ढोला साचा गीत, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ाईआ । तेरा मन्दिर सदा अतीत, ढेरी ढाह ख़ाक ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे रिहा जणाईआ। सुत दुलारे उठ बलधार, हरि सतिगुर आप सुणाया। तेरा खेल अपर अपार, पुरख अबिनाशी आप रचाया। लख चुरासी कर त्यार, त्रैगुण माया बन्धन पाया। पंज तत्त तत्त वेख अखाड़, निरगुण सरगुण नाच नचाया। लेखा जाण बहत्तर नाड़, हाडी हाडी मेल मिलाया। गाडी बणया एक ओंकार, बण रथवाही रथ चलाया। साथी होया अंदर बाहर, गुपत ज़ाहर भेव ना राया। साकी बणया आप करतार, अमृत जाम हथ्थ उठाया। ताकी खोल्ह बन्द किवाड़, बजर कपाटी कुण्डा लाहया। साची हाटी कर त्यार, दस्म दुआरी भेव चुकाया। निर्मल बाती कर उज्यार, अन्ध अन्धेरा दए गुआया। साची घाटी देवे चाड़्ह, फड़ बांहों आप उठाया। तेरा नाउँ बोल जैकार, जै जैकार दए सुणाया। तेरी सेवा अपर अपार, अनहद रागी राग अल्हाया। ब्रह्म ब्रह्मादी हो त्यार, ब्रह्मांड तेरी वंड वंडाया। कर्म कांड ते रखे बाहर, परकिरती रंग ना कोए चढ़ाया। सूरा सरबंग तेरा नाउँ करे उज्यार, उजरत कीमत ना कोए लगाया। नौ खण्ड पृथ्मी देवे अधार, सत्तां दीपां आप समझाया। विष्न ब्रह्मा शिव पाणी हार, करोड़ तेतीसा सीस झुकाया। सुरपति मंगे चरन धूढ़ी छार, निउँ निउँ मस्तक टिका लाया। तेरा नाता विच संसार, पुरख बिधाता दए जुड़ाया। सरगुण सरगुण करे प्यार, निरगुण निरगुण वेख वखाया। कागद कलम जाए हार, तेरा अन्त किसे ना पाया। महल अटल तेरा मीनार, पुरख अबिनाशी आप वसाया। सुत शब्द उठ हो त्यार, निरगुण साची सेव लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा धन्दा आप जणाया। साचे धन्दे लाए भगवान, धूआँधार ना कोए रखाईआ। लख चुरासी देणा ज्ञान, गुर इक्को इक्क जणाईआ। तेरा नाउँ नाद प्रधान, दो जहानां देणा सुणाईआ। लख चुरासी कर परवान, धुर परवाना हथ्थ फड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तत्त रिहा दृढ़ाईआ। सुणया संदेसा धुर दरबारी, शब्द शब्दी सीस झुकाइंदा। तेरी महिमा अपर अपारी, भेव अभेद ना कोए रखाइंदा। तेरे हुक्मे करां कारी, साची करनी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला मेल मिलाइंदा। कवण वेला मेले मेल, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। कवण दुआरे बणे सज्जण सुहेल, लोकमात फेरा पाईआ। कवण घर वखाए नवेल, नज़र किसे ना आईआ। कवण रूप खेले खेल, भेव अभेदा भेव जणाईआ। कवण धार गुरू गुर चेल, गुर चेला नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी इच्छया पूर कराईआ। साची इच्छया करनी

पूर, प्रभ तेरे अग्गे अरज़ोईआ। कवण रूप हाज़र हज़ूर, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। कवण खेल खेले लख चुरासी चतुर सुघड़ मूर्ख मूढ़, ज्ञान ध्यान नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पड़दा दए उठाईआ। पुरख अबिनाशी प्या हस्स, घर साचे ख़ुशी मनाइंदा। सुत दुलारे मार्ग दस्स, साचा राह जणाइंदा। नित नवित आवां नट्ठ, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। सरगुण अंदर जावां वस, गुर गुर नाउँ रखाइंदा। तेरा नाउँ कर प्रकाश, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहइंदा। चाकर बण बण दासी दास, लख चुरासी सेव कमाइंदा। पूरी करां पंज तत्त आस, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। बिन नेत्र वेखां पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर चरनां हेठ दबाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म देवे साथ, ईश जीव जोड़ जुड़ाइंदा। गोपी काहन पावे रास, नटुआ आपणा स्वांग वखाइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप प्रगटाइंदा। सर्ब गुणां गुण आपे तास, गुणवन्ता नाउँ धराइंदा। नाउँ जणाए बोध अगाध, बोध अगाधा खेल वखाइंदा। निष्अक्खर आपणी दाद बिन हथ्थां आप वरताइंदा। बिन पढ़यां देवे याद, याददाशत आपणे हथ्थ रखाइंदा। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द लगाए आवाज़, धुर नादी नाद सुणाइंदा। बिन खादयां पीतिआं दे स्वाद, अमृत रस इक्क चखाइंदा। लख चुरासी डूँग्घी कंदर विच्चों लए लाद, घर साचे फेरा पाइंदा। भगत भगवान बणाए सच्चे साक, नाता होर ना कोए जुड़ाइंदा। सन्तां देवे आपणी दात, नाम ख़ज़ाना हथ्थ उठाइंदा। गुरमुखां पुच्छे आपे वात, गुर गुर आपणी गोद बहाइंदा। गुरसिख रखे आपणी ज़ात, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। आत्म सेज सुहाए खाट, पावा चूल ना कोए जणाइंदा। मेट मिटाए अन्धेरी रात, साचा नूर चन्द चमकाइंदा। आदि जुगादि साची गाथ, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। जुग चौकड़ी चलाए राथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा । लेखा जाण त्रिलोकी नाथ, कोटन कोटि त्रिलोकी नाथ हुक्मे विच फिराइंदा। शब्द स्नेहुड़ा दे दे पात, गुर अवतार सेव कमाइंदा। पीर पैग़म्बरां खोल्ह ताक, झाकी आपणी इक्क कराइंदा। लेखे लाए माटी ख़ाक, पाकी पाक रंग चढ़ाइंदा। शब्द सुत तेरा इक्को वाक्, दो जहानां आप अल्हाइंदा। त्रैभवन धनी खेलणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। चौदां लोक तेरी ज़ात, तेरी वंड ना कोए वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक्क रखाइंदा। साचा मार्ग इक्को इक्क, एक ओंकारा आप जणाईआ। आदि पुरख बिन कलम शाही दिता लिख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। शब्द सुत तेरी झोली पाई भिख, भण्डार अतोट अतुट जणाईआ। साची सिख्या लैणी सिख, सिख्या सके ना कोए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह शाह हरि निरँकारा, करता आपणी कार कमाइंदा। लख चुरासी भर भण्डारा, भरपूरी वेख

वखाइंदा। जुग चौकड़ी कर पसारा, नित नवित धार चलाइंदा। हुक्मे अंदर खेल न्यारा, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रैहबर आपणा नाउँ वड्याइंदा। रैहबर बणे आप मलाह, बेड़ा हरि जू आप चलाईआ। निरगुण सरगुण दए सलाह, गुर अवतार करे पढ़ाईआ। बोध अगाधा भेव खुल्हा, भेव अभेदा दए जणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद वड़या, पुराण प्राणी ढोला गाईआ। गीता ज्ञान इक्क दृढ़ा, दृढ़ विश्वास दए समझाईआ। अञ्जील कुराना आप सुणा, तीस बतीसा माण रखाईआ। सच हदीसा आप पढ़ा, नबी रसूलां नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत तेरा राह चलाईआ। शब्दी सुत तेरी वंड, सो पुरख निरँजण आप वंडाइंदा। तेरा खेल विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्माद तेरा नाद वजाइंदा। तेरा लेखा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज तेरा रंग चढ़ाइंदा। तेरा नाउँ गीत सुहागी छन्द, गुर अवतार गुर गुर गाइंदा। तेरा प्रेम सच्चा अनन्द, अनन्द अवर ना किसे भाइंदा। तेरा कोए ना मेटे पन्ध, पाँधी नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे देवे वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। मिल्या वर धुर दरबार, शब्दी सुत ख़ुशी मनाईआ। प्रभ मिल्या सच्चा यार, विछड़ कदे ना जाईआ। लख चुरासी दए भण्डार, वस्त अमोलक इक्क वखाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म कर त्यार, काया माटी हट्ट चलाईआ। डूँग्घी भँवरी खेल न्यार, निरगुण दाता आप कराईआ। नौ दर खोल्ह आप किवाड़, आपणी खिड़की बन्द कराईआ। डूँग्घी रखे एका गार, सुखमण टेढी नाउँ धराईआ। ईड़ा पिंगल पहरेदार, फड़ बांहों आप रखाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना माया ममता गृह मन्दिर आप वसाईआ। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, अनहद रागी राग अल्हाईआ। अमृत आत्म ठंडा ठार, निझर बैठा बन्द कराईआ। जोती नूर नूर उज्यार, आदि निरँजण सेव कमाईआ। बजर कपाटी खोल्ह किवाड़, साचा मन्दिर दए सुहाईआ। आत्म सेजा इक्क न्यार, सेज सुहञ्जणी दए वड्याईआ। शब्दी मीता ठांडा सीता गाए आपणी वार, सोहला ढोला इक्क सुणाईआ। साचा मेला धुर दरबार, धुर दरबारी आप कराईआ। साची सख़ीआं मंगलचार, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। आत्म परमात्म करे प्यार, गलवकड़ी एका पाईआ। साची सेजा सोयण पैर पासार, दूसर सके ना कोए उठाईआ। नाता बणे कन्त भतार, कन्त कन्तूहल ख़ुशी मनाईआ। शब्द सुत तेरा महल्ल मुनार, पुरख अबिनाशी आप वसाईआ। आपणी किरपा आपे धार, निरगुण निरगुण नाल मिलाईआ। नाउँ रख गुर अवतार, गुर सिख्या सिख समझाईआ। खेले खेल चौकड़ी जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाईआ। सेवा ला तेई अवतार, त्रै त्रै वेखे थाउँ थाईंआ। भगत भगवन्त दे आधार, लोकमात होए सहाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद हक़, हक़ीक़त सुणाए सच जैकार, मुकामे हक़ इक्क ख़ुदाईआ। मिहबान

बीदो बी खैर या अल्ला परवरदिगार, मुकामे हक़ वसे शहिनशाहीआ। सतिगुर रूप निराकार, निरँकार इक्क हो आईआ। पंज तत्त देवणहार अधार, तत्तव तत्त नाल मिलाईआ। सरगुण नानक कर प्यार, निरगुण नानक लए पढ़ाईआ। इक्क बहाए सच दुआर, सचखण्ड दवारा इक्क वखाईआ। रसना बोल जै जैकार, बिन रसना जिह्वा गाईआ। साचा वणज वणज वापार, साचा हट्ट इक्क चलाईआ। सति सति करे प्यार, सति सतिवादी दए समझाईआ। सृष्ट सबाई एका धार, शब्दी रूप वखाईआ। शब्द गुरू शब्द अवतार, शब्द चेला नाउँ धराईआ। शब्द मन्दिर शब्द दुआर, शब्द मसीत मट्ठ बैठा रूप वटाईआ। शब्द काया वड़ करे प्यार, शब्द लख चुरासी ठीकर भन्न वखाईआ। शब्द अमृत ठंडा ठार, शब्द अंमिउँ रस रस आप प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निरगुण देवे माण वड्याईआ । शब्द रंग सदा रंग राता, रंग इक्को इक्क जणाइंदा। शब्द गुरदेव सदा पित माता, पिता पूत गोद सुहाइंदा। शब्द गुरू जुग जुग नाता, पंज तत्त काया जोड़ जुड़ाइंदा। शब्द गुरू गुर डूँग्घा खाता, हथ्थ किसे ना आइंदा। शब्द गुरू गुर गा गा गाथा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान, अञ्जील कुरान खाणी बाणी मात पढ़ाइंदा। शब्द गुरू गुर साचा साथा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आदि जुगादि जुगा जुगन्तर दो जहानां संग निभाइंदा। नानक निरगुण पारब्रह्म प्रभ वेख तमाशा, बलि बलि आपणा आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ शब्द प्रगटाइंदा। नाम शब्द साची दात, गुर सतिगुर झोली पाईआ। जुग चौकड़ी मेट अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेर गुआईआ। एथे ओथे दो जहान देवे साथ, सगला संग अख्वाईआ। लख चुरासी तोड़े नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर दए वड्याईआ। शब्द गुरू गुर वड बलवाना, गुरदेव इष्ट अख्वाइंदा। आदि जुगादी पहरे बाणा, जुग जुग वेस वटाइंदा। बोध अगाध नाद तराना, तुरीआ राग सुणाइंदा। जागरत सोवत खेल महाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप जणाइंदा। साची धार एकओंकार, एका वार जणाईआ। जुग चौकड़ी बीते चार, चार चार खेल कराईआ। पंचम पंच पंच सिक्दार, पंचम देवे माण वड्याईआ। ऊँचो ऊँच अगम्म अपार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। नीचो नीच नीच विच संसार, सतिगुर नानक गया समझाईआ। पारब्रह्म दा इक्क दरबार, दूजा घर ना कोए वखाईआ। जिस घर विच्चों प्रगट होवण गुर अवतार, पंज तत्त माटी हाटी बण बण लोकमात सेव कमाईआ। सो साहिब सब दा सांझा यार, आखर इक्को इक्क अख्वाईआ। सच तौफीक मददगार, दस्तगीर दस्त मिलाईआ। वेखणहारा शाह हकीर विच संसार, ऊँच नीच दए वड्याईआ। वरन बरनां वसे बाहर, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हद्द ना कोए रखाईआ।

आदि जुगादी जुग जुग कार, करनी करता आप कमाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग विहार, गुर अवतारां करे पढ़ाईआ। सच संदेसा देवे अन्तिम धार, हुक्मी हुक्म हुक्म सुणाईआ। पीर पैग़म्बर करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी देवे माण वड्याईआ । सुत शब्द चढ़या चा, हरि सतिगुर दया कमाईआ। आदि अन्त बणे मल्लाह, मेरा बेड़ा लए बन्हाईआ। जुग जुग देवे सच सलाह, गुर अवतार नाल रलाईआ। आपणा नाउँ लए प्रगटा, प्रगट आपणी कल वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लए पढ़ा, साची विद्या इक्क वड्याईआ। निष्अक्खरों अक्खर लए बणा, निरगुण सरगुण कर रुशनाईआ। बिन बूंद रक्त कुदरत कादर लए वसा, वस वस आपणी ख़ुशी मनाईआ। लख चुरासी धन्दे दए लग्गा, नार कन्त जोड़ जुड़ाईआ। जिउँ भावे तिउँ लए चला, हरि का भेव कोए ना समझाईआ। जुग जुग खेले खेल सहिज सुभा, चाल निराली इक्क रखाईआ। कागद कलम शाही बणे गवाह, गुरू गुर गुर दए समझाईआ। नव नौ चार पन्ध दए मुका, थिर कोए रहिण ना पाईआ। नानक निरगुण सरगुण नानक गया समझा, सृष्ट सबाई करे पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम फेरा पाए आ, महांबली आपणा बल धराईआ। निहकलंक नाउँ लए रखा, डंका एका शब्द वजाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लख चुरासी मन का मणका दए भुवा, मन वासना आप मिटाईआ। जन जन का रूप दए बणा, हरिजन साची सिख्या इक्क समझाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्क दुआरे दए वखा, दूई द्वैती पड़दा लाहीआ। सोहँ ढोला साचा गा, काया चोला दए बदलाईआ। हौली हौली मुखड़ा दए वखा, लुकया रिहा जो सच्चा माहीआ। जन भगतां भुख दए मिटा, तृष्ना नेड़ ना लागे राईआ। कलयुग अन्तिम आपणा नाउँ धरा, निहकलंक आप अख्वाईआ। गोबिन्द मेला सहिज सुभा, गुर चेला वेस वटाईआ। सम्बल डेरा आपणा ला, साढे तिन्न हथ्थ बंक सुहाईआ। कल कल्की फेरा पा, जगत जगदीस होए सहाईआ। साची शरअ दए समझा, शरीअत विच कदे ना आईआ। असलीयत सब दे अग्गे दए वखा, कूड़ी क्रिया मेटे सारी छाहीआ। दीन मज़्हब ज़ात पात झूठा नाता दए तुड़ा, सच सुच्च करे पढ़ाईआ। इक्को नूर जल्वा ख़ुदा, राम रहीम इक्क अख्वाईआ। एका कृष्ना रूप ल्या वटा, मुकंद मनोहर लखमी नरायण इक्क जणाईआ। एका कोहतूर जल्वा रिहा वखा, मूसे मुहब्बत इक्क वखाईआ। एका ईसा नूरी नूर कीता जुदा, ख़ुदा एका रंग रंगाईआ। एका मुहम्मद डंका दिता वज्जा, डौरू एका हथ्थ फड़ाईआ। चौदां तबका फेरा पा, शब्द इक्को इक्क सिखाईआ। अल्फ़ ये करे नकाह, नुकता नून ना कोए समझाईआ। सिफ्ती सिफ्त सिफ्त ख़ुदा, बेनज़ीर बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम आपणा सौदा मुफ़तो मुफ़त दए वरता, कीमत करता ना कोए लगाईआ। जिस नूं सृष्ट कहिन्दी रही जुदा, सो प्रगट नज़री आईआ।

जिस उत्तों पीर पैग़म्बर हुंदा रिहा फिदा, सो फितरत आपणी आप वखाईआ। जिस पिच्छे ज़िकरीए ज़िकर ल्या चला, सो ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। एका नाम दए वड़या, वड वडा आप प्रगटाईआ। छोटा निक्का आपणे राहे दए पा, रैहबर बणे बेपरवाहीआ। सबर प्याला दए प्या, बेसबर दए रुढ़ाईआ। मन जोर जबर जाबर दए गुवा, निवण सो अक्खर इक्क समझाईआ। साची पट्टी दए पढ़ा, आत्म परमात्म कर कुड़माईआ। हरि का रूप निज नेत्र सच अक्खीं दए वखा, घर विच घर मिले बेपरवाहीआ। गुरसिख काया कुली कक्ख भाग दए लगा, साढे तिन्न हथ्थ महल अटल कर रुशनाईआ। गुर गोबिन्द मेला सहिज सुभा, सुरत शब्द करे कुड़माईआ। कलयुग अन्तिम फेरा पा, लख चुरासी वरोले थाउँ थाईंआ। पर्दा ओहला दए उठा, दूई धार रहिण ना पाईआ। साचा मार्ग दए लग्गा, चार वरन इक्क कुड़माईआ। साचा मन्त्र दए दृढ़ा, अन्तर आत्म कर रुशनाईआ। अग्नी बसन्तर दए बुझा, तत्ती वा ना लागे राईआ। साचे गगन दीपक जोत दए जगा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को पिता इक्को मां, पुरख अकाल अख्वाईआ। दूसर होए ना कोए सहा, वेले अन्त ना कोए छुडाईआ। राए धर्म दए सजा, फड़ फाँसी गल विच पाईआ। लाड़ी मौत करे नकाह, रंडी कूके दए दुहाईआ। चित्रगुप्त लेखा दए वखा, लेखा लेख ना कोए मिटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी नेत्र रोवे मारे धाह, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। बिन हरि नामे कोई ना सके पार लँघा, मँझधार डुब्बे सर्ब लोकाईआ। साची सरन ना देवे कोई पनाह, गुनाह सके ना कोए बख्शाईआ। मनमुख जीव गुर का भुल्ले राह, मनमति करे लड़ाईआ। नानक गोबिन्द किसे ना मिल्या आ, सुंञी सेज बिन हरि कन्त ना कोए सुहाईआ। जूठे झूठे ढोले रहे गा, सोहला सच ना कोए दृढ़ाईआ। विभचार रहे कमा, गुरुदुआरा वेसवा घर बणाईआ। पुरख अबिनाशी देवणहार सज़ा, सचखण्ड बैठा वेखे थाउँ थाईंआ। मक्के काअबे ना कोए रज़ा, हक़ हक़ ना कोए जणाईआ। बिन नकाहों होए नकाह, धीआं भैणां रहे तकाईआ। अल्ला राणी नैण रही शरमा, कुँवारी कन्या अक्ख ना सके उठाईआ। मिल्या मीआं ना बेपरवाह, मेरी रंगली मैंहदी कम्म किसे ना आईआ। सदी चौधवीं रही विता, चौदस चन्द ना कोए रुशनाईआ । चार यार ना बणन गवाह, वेले अन्त ना कोए सहाईआ। मुहम्मद बैठा मुख भुवा, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। पुरख अबिनाशी करे खेल महां, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। तेरी कोई ना पकड़े बांह, तेरा संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, रहिमत आपणे हथ्थ रखाईआ। अल्ला राणी रही कूक, कूक कूक सुणाया। मेरी अन्त ना चुक्की चूक, मेरा पन्ध ना किसे मुकाया । बिन तुध सति ना लाए कोई फूक, फ़िकरा नाम ना कोए सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाया।

परवरदिगार साचा मीआ, मेहरवान दया कमाईआ। अल्ला राणी तेरा तुट्टा हीआ, धीरज धीर ना कोए धराईआ। तेरी जड़्ह उखाड़ी गोबिन्द नीहा, ना सके कोए लगाईआ। उम्मत दस्सदे वंड मिले साढे तिन्न हथ्थ सीआ, पुरख अबिनाशी हिस्सा पाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे विच्चों जीआ, जीवण जुगत इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द तेरा खेल आप कराईआ। शब्दी खेल अपर अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। निरगुण निरगुण हो उज्यारा, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। वेखणहारा मन्दिर मट्ठ शिवदुआल गुरुदुआरा, मसीत आपणा फेरा पाइंदा। अठसठ जाणे तट किनारा, गंगा जमना सुरस्ती गोदावरी पर्दा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, शब्द सुत देवे वर, आदि अन्त जुगा जुगन्त, तेरा नाम आप वड्याइंदा। तेरा नाउँ शब्द अकथ, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। कलयुग अन्तिम तेरी वथ, सतिगुर पूरा आप वरताईआ। जन भगतां अंदर देवे रख, कर किरपा आप टिकाईआ। कर प्रकाश कोटन रवि ससि, अन्ध अन्धेरा दए गुआईआ। हिरदे अंदर आपे वस, हरि आपणी बूझ बुझाईआ। अमृत देवे साचा रस, कँवल नाभ उलटाईआ। पंच विकारा सत्थर लाहे सथ्थ, सके ना सिर उठाईआ। साचा मन्त्र इक्को दस्स, सोहँ करे पढ़ाईआ। आदि जुगादि पुरख समरथ, शहिनशाह इक्क हो जाईआ। निरगुण दर्शन सगल विसूरे जायण लथ्थ, सरगुण शात सति कराईआ। लहिणा चुक्के तत्त अठ्ठ, नौ दर पैंडा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। कूड़ी क्रिया देवे कट, एका खण्डा नाम चमकाईआ। सच सुच्च चलाए साचा हट्ट, बण वणजारा सेव कमाईआ। सृष्ट सबाई इक्को मत्त, गुर ज्ञान इक्क दृढ़ाईआ। सृष्ट सबाई इक्को रस, अमृत आत्म दए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर इक्क समझाईआ। शब्द गुरू गुर आदि अन्त, मध आपणा खेल कराइंदा। जुग जुग बणावणहारा बणत, घड़ण भन्नण भन्नण घड़ण आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलयुग करे हरि जू अन्त, अन्त लेखा आप मुकाइंदा। गुरमुख वेखे साचे सन्त, सति सतिवादी दया कमाइंदा। हउमे गढ़्ह तोड़े हंगत, हँ ब्रह्म इक्क समझाइंदा। आत्म परमात्म एक मंत, मन्त्र आपणा नाम समझाइंदा। मिले वड़याई विच जीव जंत, जो जन हरि चरनी चित लाइंदा। सुरती शब्दी मेला साचे कन्त, हरि सतिगुर आप वखाइंदा। सति सतिवादी सति पुरख निरँजण सच सुच्च बणाए आप बणत, साची सिख्या साख्यात समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल करे आदि अन्त, जुगा जुगन्त जुग जुग वेस अनेक रूप वटाइंदा।