पुस्तकालयभाग १२

१७ भाद्रों २०१९ बिक्रमी तेजा सिँघ दे गृह पिण्ड सादिक ज़िला फिरोज़पुर

सचखण्ड निवासी सच दरबारा, सति पुरख निरँजण आप लगाइंदा। तख्त निवासी शाह सिक्दारा, साचे तख्त सोभा पाइंदा। शब्द अगम्मी धुर फ़रमाणा, नाद अनादी आप अल्हाइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्म हरि वरतारा, धुर संदेसा आप सुणाइंदा। खेले खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर भेव ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी श्री भगवान, हरि करता आप कराईआ । जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। लेखा जाणे दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेखे मार ध्यान, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। देवणहारा साचा दान, त्रैगुण मेला मेल मिलाईआ। पंचम पंच कर प्रधान, लेखा जाणे सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण सरगुण खेल महान, लख चुरासी वंड वंडाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज देवणहारा दान, दाता दानी आप हो जाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। सचखण्ड वसे हरि निरँकारा, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। शब्दी सुत सुत प्यारा, पुरख अबिनाशी आप उपाइंदा। देवणहारा वस्त थारा, थिर घर साचे आप वरताइंदा। एका नाम इक्क वणजारा, हरि जू आपणा हट्ट खुल्हाइंदा। एका वेखे विगसे वेखणहारा, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। आदि जुगादी साची कारा, जुग करता आप कराइंदा। सच संदेसा एका वारा, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। बोध अगाधी बोल जैकारा, पारब्रह्म ब्रह्मवेता इक्क पढ़ाइंदा। चारे वेदां दए अधारा, आदरश आपणा इक्क जणाइंदा। वंडण वंड वंडे संसारा, विष्नूं आपणी कुल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल पुरख समरथ, आदि जुगादी इक्क कराईआ। निरगुण सरगुण दे दे वथ, घर मेला सहिज सुभाईआ। सरगुण निरगुण महिमा अकथ, बिन अक्खर करे पढ़ाईआ। अंदर वड़ चलाए रथ, रथ रथवाही शहिनशाहीआ। साचा मार्ग एका दस्स, एक ओंकारा नाउँ सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे विहार, कुदरत कादर खेल खलाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दरबारी वेख वखाइंदा। लख चुरासी कर त्यार, त्रैगुण मेला मेल मिलाइंदा। पंचम तत्त तत्त अखाड़, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाइंदा। मन मति बुध दे आधार, आसा तृष्ना नाल मिलाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार कर शृंगार, हउमे हंगता गढ़्ह बणाइंदा। करे खेल अपर अपार, अपरम्पर आपणी धार चलाइंदा। घर विच घर कर त्यार, डूँग्घी भँवरी आसण लाइंदा। अमृत सरोवर ठंडा ठार, निझर झिरना आप रखाइंदा। निरगुण जोती कर उज्यार, कमलापाती वेख वखाइंदा। शब्द अगम्मी अनहद धार, धुंन अनादी

नाद वजाइंदा। ब्रह्म ब्रह्मादी पावे सार, पारब्रह्म प्रभ खेल खलाइंदा। साचा मार्ग विच संसार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आप लगाइंदा। चारे खाणी कर प्यार, चारे बाणी आप पढ़ाइंदा। परा पसन्ती मद्धम बैखरी निरगुण गाए सरगुण वार, साचा सोहला आप सुणाइंदा। आत्म परमात्म दे आधार, ईश जीव गंढ्ढ पुवाइंदा। सुरती शब्द कर जैकार, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दरबारी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल हरि निरँकारा, लख चुरासी बणत बणाईआ। निरगुण सरगुण दे आधारा, अधर उदर होए सहाईआ। माणस मानुख कर प्यारा, मानव देवे वड वड़याईआ। शब्द अगम्मी सच जैकारा, जै जैकार आपणे नाउँ सुणाईआ। काग़ज़ शाही कलम लिखारा, लिख लिख लेखा दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द शब्द सलाहीआ। हरि का शब्द हरि का नाउँ, हरि हरि आपणे रंग रंगाइंदा। हरि जू वसे हर घट थाउँ, घट घट आपणा आसण लाइंदा। करे कराए साचा न्याउँ, न्याँकारी आप हो जाइंदा। लख चुरासी पिता माउँ, पूत सपूते गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव निरगुण सरगुण धार, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। सेवा करे अगम्म अपार, बण सेवक सेव कमाईआ। प्रगट हो विच संसार, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। नाउँ धर गुरू अवतार, गुर गुर शब्दी नाद सुणाईआ। लख चुरासी करे बेदार, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। सच संदेसा देवे आण, पुरख अकाल अकाल पढ़ाईआ। राम रमइया सदा दयाल, दीनन आपणे रंग रंगाईआ। जुग चौकड़ी खेले खेल कमाल, खेलणहार सच्चा शहिनशाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर लोकमात बणाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप जणाईआ। साची सेवा गुर अवतार, हरि करता आप जणाइंदा। ब्रह्मा सुत कर प्यार, सन्त कुमार आप सुहाइंदा। बराह देवे इक्क आधार, यगै पुरष वेख वखाइंदा। हाव ग़रीव कर पसार, मोहणी आपणा रंग रंगाइंदा। नर नरायण खेल न्यार, कपल मुन वड वड्याइंदा। दत्ता त्रै दे आधार, रिखप आपणा भेव चुकाइंदा। पिरथू खोल्हणहार किवाड़, मत्तस आपणा नाम दृढ़ाइंदा। कछप देवे इक्क आधार, धनंतर एका राह जणाइंदा। मोहणी रूप आप निरँकार, निरगुण निराकार रूप वटाइंदा। हँस हँसा बोल जैकार, पंखी पंछी लेखे लाइंदा। नर सिँघ खेल अपर अपार, बल बावन पर्दा उठाइंदा। हरी हरि हो त्यार, गज बन्धन आप कटाइंदा। ध्रू देवे इक्क आधार, नर नरायण सोभा पाइंदा। सतिजुग साची करे कार, एका आठा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। जुग जुग

खेल पुरख समरथ, हरि जू हरि हरि आप कराईआ। निरगुण सरगुण चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। त्रेता त्रीया रूप कर प्रगट, त्रैगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। आप जणाए आपणा जस, पारब्रह्म ब्रह्म करे सच पढ़ाईआ। परसराम वखाए एका हट्ट, हट्ट हटवाणा कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस रमइया राम, हरि जू आपणा खेल कराइंदा। आपणा खेल सदा निशकाम, आसा होर ना कोए वखाइंदा। लेखा जाण दो जहान, श्री भगवान वेस वटाइंदा। तोड़नहारा वड अभिमान, अभिमानी कोए रहिण ना पाइंदा। ग़रीब निमाणयां देवणहारा माण, सच फ़रमाण इक्क सुणाइंदा। खेले खेल नौजवान, नौबत एका नाम वजाइंदा। त्रेता वेखणहारा मार ध्यान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दृष्ट इष्ट गुरदेव वशिष्ट विश्व आपणा राग जणाइंदा। त्रेता अन्तिम आया पार, पारब्रह्म प्रभ मेट मिटाईआ। करे खेल आप करतार, करनहार सच्चा शहिनशाहीआ। साचे सुत दए आधार, सति सतिवादी करे पढ़ाईआ। वेद व्यासा बण लिखार, पुराण अठारां गया समझाईआ। लेखा जाणे लख चार सतारां हज़ार, सति सति आपणा नाउँ दृढ़ाईआ। उच्ची कूक कूक पुकार, दरगाह साची गया सुणाईआ। लख चुरासी दए हुलार, एका नाम करे पढ़ाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी खेल करे अपार, खेलणहारा नज़र ना आईआ। वेद शास्त्र सिमरत सिफ्त सालाही भरे सच भण्डार, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त वड्याईआ। कागद कलम शाही अन्त ना पारावार, बुद्धि चले ना कोए चतुराईआ। कान्हा कृष्ना मीत मुरार, त्रिलोकी नंदन नाथ अनाथां दए वड्याईआ। साचा छन्दन कर त्यार, गीता ज्ञान ज्ञान दृढ़ाईआ। अठारां अध्याए कर परवान, परवाना आत्म परमात्म दए फड़ाईआ। करे खेल वड मेहरवान, साची सिख्या इक्क जणाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे दान, दाता दानी सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा राह चलाईआ। जुग जुग करे विहार, हरि करता आप कराइंदा। द्वापर अन्तिम उतरया पार, कलयुग आपणा फेरा पाइंदा। प्रभ चरनी डिगा आण, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। हउँ बाली बुध अञ्याण, तेरा भेव कोए ना आइंदा। कर किरपा श्री भगवान, तेरे अग्गे झोली डाहइंदा। एका देणा साचा दान, दाता दानी आप वरताइंदा। सर्ब जीआं दा साचा काहन, लख चुरासी गोपी नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बोध अगाधी एका मन्त्र, सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, अन्तर आत्म वेख वखाइंदा। अन्तर आत्म हरि हरि रंग, रंग रंगीला आप जणाईआ। घर घर सेज सुहञ्जणी पलँग, बिन पावा चूल टिकाईआ। घर घर नाम सच्चा मृदंग, अनहद नादी नाद वजाईआ। घर घर अमृत सरोवर पाए ठंड, निझर झिरना रिहा झिराईआ। घर घर ढाहे

द्वैती कंध, माया ममता पर्दा आप उठाईआ। घर घर गीत गोबिन्द छन्द, शास्त्र सिमरत भेव ना राईआ । घर घर दस्से इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। घर घर जोत निरँजण चन्द, सूरज चन्द मुख शरमाईआ। घर घर सूरबीर सूरा सरबंग, गृह मन्दिर आसण लाईआ। घर घर टेढी बंक रिहा लँघ, उच्च महल अटल फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। साचा खेल कलयुग धार, हरि साचा सच जणाइंदा। छोटे बाले तेरी अन्तिम वार, तेरा भेव चुकाइंदा। नूर इलाही मददगार, हक़ हक़ीक़त वेख वखाइंदा। लाशरीक सांझा यार, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। तेरा मेला विच संसार, ईसा मूसा जोड़ जुड़ाइंदा। मुहम्मद करे इक्क त्यार, तेरी आसा आसा नाल प्रनाइंदा। लेखा जाणे विच संसार, वड संसारी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी कायनात, हरि करता आप जणाईआ। नबी रसूलां देवे दात, आलम उल्मा करे पढ़ाईआ। एका अल्फ़ दए नज़ात, ये युकती दए समझाईआ। करे खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी कार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए जणाईआ। साचा लेखा परवरदिगार, बेपरवाह आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण खेल अपार, अपरम्पर आप कराइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा। लख चुरासी दे आधार, आत्म परमात्म मन्त्र इक्क पढ़ाइंदा। कोटन कोटि कोट बोल जैकार, तन चोट नगारे आप लगाइंदा। निर्मल जोत कर उज्यार, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। पीर पैग़म्बर पैज स्वार, दस्तगीर आपणा दस्त नाल मिलाइंदा। शरअ ज़ंजीर कर त्यार, अंग अंग नाल बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या साख्यात समझाइंदा। साची सिख्या श्री भगवान, आदि जुगादि जणाईआ। निरगुण सरगुण देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। आत्म परमात्म इक्क ज्ञान, ब्रह्म पारब्रह्म जणाईआ। गुर का नाउँ रसन वखाण, सतिगुर मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी लेखे पाईआ। जुग चौकड़ी उतरे घाट, हरि जू आपणा खेल कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर चोला गया पाट, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। कलयुग अन्त आए अन्धेरी रात, चौदस चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। लख चुरासी जीव जंत नार होए कमज़ात, कुलखणी रूप आप वटाइंदा। हरि कन्त ना बन्न्हे कोए नात, नाता बिधाता ना कोए जुड़ाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी धार वखाइंदा। नानक निरगुण कर प्रगट, प्रगट आपणा हुक्म जणाइंदा। सचखण्ड दवार वखाए साचा हट्ट, सचखण्ड निवासी कुण्डा लाहइंदा। पुरख अकाल निर्मल नूर जोत हड्ड मास नाड़ी ना कोए रत्त, तत्तव तत्त ना कोए रखाइंदा। ना कोई विद्या ना कोई मति, मन बुध ना गंढ्ढ पुवाइंदा। इक्क इकल्ला

रिहा वस, दूसर नज़र कोए ना आइंदा। नानक निरगुण मार्ग देवे दस्स, साची सिख्या आप समझाइंदा। सर्ब जीआं दा इक्को रस, रस रसीआ हथ्थ फड़ाइंदा। लोकमात देणा नस्स, नस्स, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। चार वरन मिलाउणा हस्स हस्स, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश एका घर बहाइंदा। सृष्ट सबाई कर इकट्ठ, पुरख अकाल दीन दयाल इष्ट देव गुर इक्क जणाइंदा। अमृत आत्म घर घर झट्ट, निझर झिरना इक्क झिराइंदा। शब्द अगम्मी मार सट्ट, नाम निधाना हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दात, वड करामात, निरगुण नानक सरगुण झोली पाइंदा। नानक मिल्या नाम निधाना, नाम सति दए वरताईआ। पारब्रह्म प्रभ पुरख सुल्ताना, सचखण्ड निवासी आप वरताईआ। सृष्ट सबाई देणा ब्रह्म ज्ञाना, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत होण हैराना, हरि का भेव ना कोए जणाईआ। मारना तीर इक्क निशाना, बिरहों अग्नी दए बुझाईआ। दरस दिखाए मर्द मर्दाना, वड मर्दानगी आप कमाईआ। बोध अगाधा खेल महाना, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। निष्अक्खर अक्खर करे परवाना, नाम परवाना दए फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या साख्यात निरगुण सरगुण आप जणाईआ। नानक निरगुण कर परवान, लोकमात वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई एका दात, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी कमलापात, निरगुण शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। लख चुरासी इक्क जमात, दूजी पट्टी ना कोए पढ़ाईआ। श्री भगवान साचा नात, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। आत्म परमात्म साची गाथ, साचा सोहला इक्क सुणाईआ। होए सहाई अनाथां अनाथ, दीनां नाथां दया कमाईआ। धुर दी बाणी गाए गाथ, एकँकारा मुख सालाहीआ। सति नाम मिली दात, करता पुरख दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा नाउँ आप दृढ़ाईआ। आपणा नाउँ शब्द गुर ज्ञान, निरगुण नानक नाम पढ़ाया। लेखा लिख लिख लेख महान, एका पांजा जोड़ जुड़ाया। त्रै त्रै मेला विच जहान, पंचम पंचम गंढ्ढ रखाया। नानक अंगद कर परवान, अमरू भेव चुकाया। अमर दास राम दास सच अशनान, सर सरोवर आप कराया। गुर अर्जन गुर गुर दे फ़रमाण, गुरू ग्रन्थ गुरदेव इक्क उपाया। सृष्ट सबाई देवे माण, अभिमान, कोए रहिण ना पाया। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश सारे गाण, दूसर वंड ना कोए रखाया। भगत भगवन्त कट्ठे कीते आण, तेई अवतार गुरू दस ईसा मूसा मुहम्मद एका गंढ्ढ पुवाया। इक्क ख़ुदाए इक्क रहिमान, तौफ़ीक इक्को इक्क बेपरवाहया। एका रमइया एका राम, एका कृष्ना नाउँ धराया। एका नानक दए पैग़ाम, पीर पैग़म्बर आप सुणाया। सृष्ट सबाई करो ध्यान, करवट हरि जू रिहा बदलाया। कलयुग वेखे अन्धेरी शाम, जगत अन्धेरा छाया। धुर दरगाही इक्क

कलाम, कलमा नबी रसूल पढ़ाया। शाह पातशाह सच्चा अमाम, सिर अमामां डेरा रिहा लगाया। एका जोती कर परवान, गोबिन्द आपणी गोद सुहाया। पुरख अकाल हो मेहरवान, पिता पूत लए उठाया । शब्द अगम्मी दे फ़रमाण, सति सतिवादी राह चलाया। नाम खण्डा तेज़ करपान, ब्रह्मण्डां पार कराया। गोबिन्द काया गात्रे पाया आण, लोहार तरखाण ना किसे घड़ाया। अमृत निधान दिता जाम, अंमिउँ रस आपणा रस चखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा मार्ग लाया। जुग जुग मार्ग हरि गोबिन्द, गोबिन्द धार चलाईआ। अमृत सरोवर सागर सिन्ध, सिन्ध आपणा रूप वटाईआ । पूत सपूता उपजी बिन्द, बिन्द एका एक प्रगटाईआ। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या गोबिन्द मीता, मित्र प्यारा आप जणाइंदा। कलयुग अन्तिम साची रीता, रीतीवान आप दरसाइंदा। हरि का नाउँ सदा अनडीठा, नज़र किसे ना आइंदा। हरि का अंर्मित अंमिउँ रस मीठा, रसना मुख ना कोए चुआइंदा। हरि का नाउँ साची गीता, गीता ज्ञान इक्क दृढ़ाइंदा। हरि का मन्दिर गुरदवार मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआल मसीता, मसला हक़ हक़ सुणाइंदा। हरि का नाउँ पत्तत पुनीता, पत्तत पापी पार कराइंदा। हरि का मेल हस्त कीटा, ऊँच नीच ना कोए रखाइंदा। हरि का नाउँ मिट्ठा करे कौड़ा रीठा, अमृत रस इक्क भराइंदा। हरि का नाउँ सदा जीता, जन्म मरन विच ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पुरख अकाला दीन दयाला गुर गोबिन्द एह समझाइंदा। गोबिन्द मिल्या हरि निरँकारा, निज घर साचे वज्जी वधाईआ। नानक करया इक्क प्यारा, प्यार प्यार विच प्रगटाईआ। दूसर ना कोई दिसे सहारा, ओट अवर ना कोए तकाईआ। किला कोट सच मनारा, सचखण्ड साचा नज़री आईआ। जोती जाता हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। पिता पूत करे प्यारा, पूत सपूता गोद उठाईआ। एका वणज इक्क अपारा, एका हट्ट दए खुल्हाईआ। लोकमात दा सच किनारा, गोबिन्द तेरा घाट बणाईआ। सर्ब जीआं दा सच प्यारा, साची सिख्या इक्क जणाईआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां देणा इक्क आधारा, दूई द्वैत ना कोए रखाईआ। साचा मग पन्थ पुरख अकाल चले न्यारा, अकाल अकाल अकाल जणाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां करना ख़बरदारा, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। कलयुग अन्तिम खेल न्यारा, निरगुण निरँकारा आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग आपे लाईआ। गुर गोबिन्द सुणया हरि संदेसा, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। साहिब सुल्तान तेरी सच आदेसा, दो जहान तेरी वड्याईआ। तेरा सति सरूप एका वेखा, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ।

तेरी सिख्या मुच्छ दाढ़ी केसा, अंग भंग ना कोए कराईआ। आदि जुगादि जुग जुग रहे हमेशा, हरि सज्जण सच्चे माहीआ। नानक निरगुण सेवा करी धर धर मोढे भूरी खेसा, चारों कुण्ट दर दरवेश फेरी पाईआ। अर्जन गुर गुर लिख लिख लेखा, अग्नी तत्त तत्त गया जलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर तेरा पैंदा रिहा भुलेखा, साचा नूर नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सिर मेरे हथ्थ रख स्वामी, सवाल इक्को इक्क रखाइंदा। आदि जुगादि सदा निहकामी, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, घर घर आसण लाइंदा। बोध अगाध अगम्मी बाणी, गुर गुर नाद वजाइंदा। अमृत आत्म ठंडा पाणी, सर सरोवर वखाइंदा। महिमा तेरी अकथ कहाणी, कथना कथ ना कोए जणाइंदा। तेरा लेखा चार खाणी, चारे खाणी मेल मिलाइंदा। तेरा नाउँ चारे बाणी, चारे बाणी सिफ्त सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मोहे इक्को आस तकाइंदा। इक्को रखी तेरी आस, पुरख अकाल वडी वड्याईआ। सदा सदा वसीं मेरे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। चार वरन बुझावां प्यास, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश तृखा ना कोए जणाईआ। साचे मन्दिर पावां रास, गोपी काहन आप नचाईआ। ग़रीब निमाणयां पुच्छां वात, इक्को तेरी ओट तकाईआ। ऊँचां नीचां दयां नज़ात, निज घर मेला सहिज सुभाईआ। सृष्ट सबाई इक्को दात, तेरा नाउँ वरताईआ। पुरख अबिनाशी कमलापात, साक सज्जण सैण इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा मार्ग तेरे दर तेरे घर वखाईआ। तेरा दर सच्चा दरवाज़ा, दरगाह तेरी सच वड्याईआ। तूं आदि जुगादि ग़रीब निवाज़ा, जुग जुग आपणी धार चलाईआ। कर किरपा मेरा साजण साजा, दुष्ट दमन ख़ुशी मनाईआ। तेरा नाम अगम्मी वाजा, दिवस रैण करे शनवाईआ। एथे ओथे दो जहान, रखे लाजा, साहिब सुल्तान वडी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम रचा काजा, पंज तत्त करां कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी सेवा सच कमाईआ। तेरी सेवा करां विच संसार, चाउ घनेरा इक्क रखाया। ऊँचां नीचां दे आधार, तेरा नाउँ इक्क समझाया। तेरा तत्त कर प्यार, पंचम मेला जोड़ जुड़ाया । पंचम मारनहार हँकार, पंचम नाद शब्द सुणाया। पंचम पंच कर सरदार, पंचम लेखा हथ्थ फड़ाया। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ बाहर, सच निशाना इक्क रखाया। खड़ग खण्डा तेज़ कटार, प्रेम प्यार नाल रंगाया। आपे अंदर आपे बाहर, गुपत ज़ाहर वेख वखाया। पंचम पंच कर त्यार, पंचम नाता मोह तुड़ाया। पंचम पंच बोल जैकार, तेरा नाउँ सुणाया। सब दा दाता पुरख अकाल, अकल कला वरताया। अमृत जाम इक्क प्याल, सबर प्याला हथ्थ फड़ाया। सेवा करे सदा महांकाल, काल नेड़ ना लागे राया। गुरमुखां त्रैगुण माया तोड़

जंजाल, जीवण जुगत दयां समझाया। तेरी किरपा वसां नाल नाल, विछड़ कदे ना जाया। झूठी माया जगत धन माल, गुरसिख पोह ना सके राया। रसना जिह्वा जपे अकाल अकाल, दूजा इष्ट ना कोए मनाया। गुरसिख किसे अग्गे ना करे सवाल, बिन तुध मंगण दर ना किसे जाया। हरिजन आए ना कदे ज्वाल, ज़ालम हथ्थ ना कोए उठाया। सदा सदा सद करे प्रितपाल, प्रितपालक नाउँ धराया। तेरी घालण दस्सां घाल, साची घालण इक्क समझाया। गुर गुर सतिगुर बण दलाल, जगत दिलासा इक्क रखाया। गुरसिख खाणा हक़ हलाल, दूसर वस्त ना नैण उठाया। सृष्ट सबाई धीआं भैणां जाण, मात पित रूप वखाया। गुर का शब्द सुघड़ सुजान, मूर्ख मूढ़ दए तराया। गोबिन्द मारया तीर निशान, अणयाला आप चलाया। सेवा करे मात महान, सेवादार आप हो जाया। आपणी बिन्द लेखे लाए तेरे भगवान, पुत्तर नीहां हेठ दबाया। चारे वरन करे परवान, चारे सुत भेंट चढ़ाया। चौथे युग देवे दान, चार वरन इक्क सरनाया। बरन अठारां होण हैरान, नौ अठारां मोह तुड़ाया। तू ही तू ही सारे गाण, तुध बिन नज़र कोए ना आया। गुरसिख होए ना कोए बेईमान, तेरा नाउँ हट्ट ना किसे विकाया। जिस तेरा अमृत कीता पान, सो तेरे रूप समाया। जो मेरी सिख्या भुल्ले विच जहान, एथे ओथे सके ना कोए बचाया। नानक निरगुण ज़ामनी ना देवे आण, गोबिन्द अन्त ना लए छुडाया। झूठी माया ना करे कोई पछाण, साचा नाम धन्न गुरसिखां झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द धारा सच सुणाया। गोबिन्द सिँघ सिँघ गुर बलकार, एका एक जणाईआ। अमृत प्याला ठंडा ठार, गुरमुखां रस चखाईआ। पंचम पंच कर त्यार, त्रैगुण अतीता वेखे चाँईं चाँईंआ। आपे निउँ निउँ करे निमस्कार, गुरसिखां दए वड्याईआ। गुरसिख सच्चा सरदार, लोकमात सर्ब जस गाईआ। भुल्ल ना जाए हरि अबिनाश, अबिनाशी आपणा हुक्म सुणाईआ। हरि का मन्दिर खेल तमाश, हरि की पौड़ी दए चढ़ाईआ। गुरू दुआरे साचे हट्ट कोई ना रहे बदमुआश, बदी करन कोए ना पाईआ। एका मन्त्र नाम सति जणा ख़ास, ख्वाहिश सब दी पूर कराईआ। वाहिगुरू वसे सदा पास, ख़ालस ख़ालसा दए जणाईआ। फ़तेह डंका वजाए शाहो शाबाश, शहिनशाह आपणे नाउँ दए वड्याईआ। हरिजन रसन जपण स्वास स्वास, आत्म रस इक्क चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सतिगुर साची धार आप समझाईआ। गोबिन्द धार इक्क अनडीठ, चार वरन समझाइंदा। कलयुग अन्तिम बदले रीत, रीतीवान इक्क अख्वाइंदा। सृष्ट सबाई साचा गीत, पुरख अकाल समझाइंदा। एकँकारा इक्क इकल्ला वसणहारा मन्दिर मसीत, ठाकर शिवदुआले फेरा पाइंदा। घट घट परखणहारा नीत, गृह गृह आपणा आसण लाइंदा। करनहारा पत्तत पुनीत, पत्तत पापी आप तराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची

सिख्या सिख वड्याइंदा। साची सिख्या जाणा ना भुल्ल, अभुल्ल आप जणाईआ। गुरसिख गुर गोबिन्द बणाई आपणी कुल, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। एका देवे नाम अनमुल्ल, कीमत करता ना कोए लगाईआ। लोकमात फुल फुलवाड़ी जाए फुल, पत्त टहिणी आप महकाईआ। गुर चरन प्रीती जाणा घुल, दूसर सेव ना कोए कमाईआ। चार वरन दुआरा गया खुल्ह, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। अमृत भण्डार ना जाए डुल्ह, भर प्याला हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क दृढ़ाईआ। साची सिख्या सतिगुर सज्जण, हरि हरि हरि आप जणाइंदा। गुरमुख तेरा इक्को मजन, गुर चरन अशनान कराइंदा। गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, निवण सो अक्खर इक्क पढ़ाइंदा। गोबिन्द सूरा पड़दे कज्जण, सिर सब दे हथ्थ टिकाइंदा। एथे ओथे रखे लज्जण, लाजावन्त आप हो जाइंदा। बेमुख हो के जो दर तों भज्जण, तिन्ह धक्का आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क रखाइंदा। साची सिख्या गुरू गुर धाम, हरि मन्दिर माण वड्याईआ। गुरू ग्रन्थ गुर मारे बाण, बाणी अणयाला तीर चलाईआ। बाणी करे गुरू पहचान, पहचान गुरू बाणी रूप वटाईआ। दोहां मेला विच जहान, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। गुरदवारा जूठ झूठ ना होवे पीण खाण, सच सुच्च इक्क समझाईआ। मदिरा करे ना कोए पान, रस अमृत इक्क चखाईआ। विभचार ना कोए कमाण, धी भैण ना कोए तकाईआ। जे कोई भुल्ल गया विच जहान, गोबिन्द देवणहार सज़ाईआ। माया ममता ना कोए अभिमान, लोभ हँकार ना कोए लड़ाईआ। गुर दर वड़े ना कोए शैतान, शहिनशाह साचा गया समझाईआ। गुरसिख हिरस ना रखणी पीण खाण, गुर सेवा सेव कमाईआ। गोबिन्द रखणा चरन ध्यान, चरन ध्यान मिले वड्याईआ। भुल्ल ना जाणा बण अञ्याण, कलयुग काला रिहा डराईआ। गोबिन्द खण्डा रखे विच म्यान, मुट्ठ आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। जुग जुग कार करे करतारा, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। कलयुग आए अन्तिम वारा, नौ खण्ड अन्धेरा छाइंदा। सृष्ट सबाई धूआँधारा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआले हाहाकारा, गुरुदुआर गुर गुर रूप ना कोए वखाइंदा। गुर का शब्द ना किसे विचारा, विचार नाल विचार ना कोए मिलाइंदा। जगत स्यासत लग्गा अखाड़ा, मन मति बुध नाच नचाइंदा। त्रैगुण अग्नी लग्गी हाढ़ा, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। ग्रन्थी पन्थी तपे तन अंग अंग्यारा, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाइंदा। नानक अर्जण शांत ठांडा दरबारा, गोबिन्द शीतल धार रखाइंदा। भरमे भुलया सर्ब संसारा, भरम गढ़्ह ना कोए तुड़ाइंदा। सिख नाल सिख ना करे प्यारा, सिख दा दुःख गुर कोलों झल्लया ना जाइंदा। सतिगुर पूरा सब दा वणजारा, दोहां एका

हट्ट विकाइंदा। कलयुग करे फड़ दो फाड़ा, दोही हथ्थीं चीर पुवाइंदा। सम्मत उन्नी इक्क नौ कढ्ढे हाढ़ा, नौ दर सर्ब हल्काइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वरताइंदा। साचा खेल वरते भगवान, भावी आपणे हथ्थ रखाईआ। देवणहारा सच्चा दान, गोबिन्द मीता सिफ्त सालाहीआ। कलयुग अन्त बणे नादान, गुरमुख बुध ना कोए वड्याईआ। हरि मन्दिर मदिरा होया पीण खाण, हरि जू हरि हरि गए भुलाईआ। कुँवारी कन्या तक्कण इक्क रकान, नैण नैण नैण उठाईआ। सतिगुर पूरा मारनहारा बाण, अंग अंग दए भनाईआ । गुर का सिख ना होए बेईमान, बेमुख गुर दर रहिण ना पाईआ। गुरसिख गुरू उत्तों होण कुरबान, गुरू कुरबान गुरसिखां उत्तों आपणा आप कराईआ । जिस ने अमृत भेंटा दिता दान, सो दाता दानी वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम सारे होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। सम्मत वीह सौ उन्नी बिक्रमी धक्के सारे खाण, धीरज धीर ना कोए धराईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी किरपा करे आप भगवान, मन मति दए गंवाईआ। गुरमति देवे इक्क ज्ञान, दूई द्वैती बाहर कढ्ढाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी पंदरां कत्तक गुरमुखां बणाए इक्क विधान, पंचम मेला मेले सहिज सुभाईआ । सभनां दस्से इक्क निशान, गोबिन्द निशाना इक्क झुलाईआ। राजे राणे मन्नण आण, ना कोई सके सीस उठाईआ। पुरख अकाल अकाल अकाल सारे गाण, रसना जिह्वा ढोला गाईआ। आत्म परमात्म मिले आण, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश बैठण इक्क मकान, सच दुआरा इक्क वखाईआ। गुरमुख कदे ना होए हैरान, चिंता सोग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेखे घर घर कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ।

१७ भाद्रों २०१९ बिक्रमी बूड़ सिँघ दे गृह
नाथेवाल ज़िला फिरोज़पुर

सचखण्ड दवारा साचा घर, महल अटल इक्क रुशनाईआ। सो पुरख निरँजण बैठा चढ़, तख्त निवासी साचे तख्त आसण लाईआ। हरि पुरख निरँजण इक्को दर, आदि जुगादि वड वड्याईआ। एकँकारा ना जन्मे ना जाए मर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आदि निरँजण जोत धर, दरगाह साची बैठा कर रुशनाईआ। श्री भगवान फड़ लड़, फड़या लड़ ना कोए छुडाईआ। अबिनाशी करता वखाए आपणा घर, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म प्रभ साचा नर, नर नरायण इक्क अख्वाईआ। आपणी करनी रिहा कर, करता पुरख सच्चा माहीआ। सच सुवाणी चुकाए डर, निरभउ भय ना कोए

रखाईआ। एका वार लए वर, जगत रंडेपा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर दए समझाईआ। साचा घर सच महल्ला, हरि पुरख निरँजण आप वसाइंदा। वसणहारा इक्क इकल्ला, एकँकारा आसण लाइंदा। आदि जुगादि जुग जुग फड़ाए आपणा पल्ला, एका गंढ्ढ रखाइंदा। नूरी जोत नूर रला, नूर नुराना डगमगाइंदा। सच संदेस एका घल्ला, साची सिख्या आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। साचा मन्दिर उच्च मनारा, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। हरि जू बैठा कर पसारा, बेअन्त बेपरवाहीआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारा, नूरी जल्वा नूर इलाहीआ। मुकामे हक़ खेल अपारा, खेलणहार आप अख्वाईआ। देवणहारा सच हुलारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक्क वड्याईआ। साचा मन्दिर सोभावन्त, थिर घर साचा आप सुहाइंदा। निरगुण निराकार बणाए बणत, अजूनी रहित वेख वखाइंदा। अनभउ प्रकाश आदि अन्त, बेपरवाह आपणा आप कराइंदा। सदा सुहेला साचा कन्त, कन्त कन्तूहल नाउँ रखाइंदा। गुरसिख नार बणाए बणत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर आप वड्याइंदा। साचे मन्दिर हरि जू चढ़, घर साचा आप वसाईआ। एका अक्खर आपे पढ़, पढ़ पढ़ करे पढ़ाईआ। आपे लाए आपणी जड़्ह, पत्त डाल्ही आप महकाईआ। आपे वेखे विगसे खड़, बेअन्त बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा हरि निरँकारा, एका एक रखाईआ। सच दुआर साचा रंग, सचखण्ड निवासी आप जणाइंदा। शब्द रंगीला इक्क पलँग, पावा चूल ना कोए बणाइंदा। निरवैर वजाए सच मृदंग, तार सितार ना कोए हलाइंदा। आपणी कूटे आपे लँघ, आपे फेरा पाइंदा। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, मंडल मण्डप ना कोए रखाइंदा। ना कोई पर्दा ना कोई कंध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर आप उपाइंदा। साचा घर उपमा योग, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आदि जुगादी करे धुर संजोग, बण संजोगी मेल मिलाईआ। नाता तोड़े चौदां लोक, त्रैभवन ना कोए वड्याईआ। सच सुणाए इक्क सलोक, सोहला ढोला आपे गाईआ। इक्क रखाए साचा कोट, घर साचा बंक सुहाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। इक्क रखाए आपणी ओट, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर आप वसाईआ। साचे घर वसणहारा, आदि पुरख आप अख्वाइंदा। आदि जुगादी साची कारा, जुग जुग खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतारा, दो जहानां वेख वखाइंदा। लख चुरासी पावे सारा, उत्भुज सेत्ज जेरज अण्डज फोल फोलाइंदा। राती रुत्ती थिती जाणे वारा, घड़ी पल वंड वंडाइंदा। लेखा जाणे सूरज चन्न रवि ससि सतारा, मंडल

मण्डप आपणे रंग रंगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलारा, करोड़ तेतीसा आप उपाइंदा। बोध अगाधा बोल जैकारा, जै जैकारा आपणा नाउँ सुणाइंदा। सच संदेसा देवणहारा, साची सिख्या आप जणाइंदा। गुरमुख गुर गुर नारी कर प्यारा, गोद सुहञ्जणी आप वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर इक्क रखाइंदा। इक्को मन्दिर इक्को आसा, हरि जू एका एक रखाईआ। इक्को गृह इक्क भरवासा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। एका पुरख पुरख अबिनाशा, दूसर कन्त ना कोए वड्याईआ। एका भोग भोग बलासा, भस्मड़ आपणे रंग वखाईआ। एका शहिनशाह शाहो शाबाशा, साचे तख्त वसे सच्चा माहीआ। एका मंडल एका रासा, एका गोपी काहन नचाईआ। एका पृथ्मी इक्क आकाशा, गगन गगनंतर इक्क सुहाईआ। एका सचखण्ड दवार करे प्रकाशा, प्रकाशवान सच्चा माहीआ। एका जन्म जन्म दी पूरी करे आसा, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। एका लेखे लाए पवण स्वासा, पवण पवणां विच समाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे मेला मेल मिलाईआ। प्रभ मिलण दा चाउ घनेरा, मन इक्को ओट तकाईआ। साहिब सुल्तान मिले नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी चुक्के झेड़ा, अवण गवण दए मिटाईआ। मैं निमाणी बन्न्हे बेड़ा, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। इक्को वसे सच्चा खेड़ा, जिस घर वसे सच्चा माहीआ। नाता तुट्टे तेरा मेरा, मेरा तेरा कोए रहिण ना पाईआ। ना कोई सञ्झ ना सवेरा, एका जोत नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर दए समझाईआ। साचा घर एकँकार, आपणा आप जणाईआ। उठ सख़ी कर दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। सगन मनाए पहली वार, लोकमात फेरा पाईआ। बणे विचोला एकँकार, अकल कल बेपरवाहीआ। नैण नाई ना कीता कोए त्यार, सौहरे पेईए आपे हो हो आईआ। सच संदेसा देवे आपणी धार, धार धार नाल प्रगटाईआ। नेत्र वेखे खोल्ह उग्घाड़, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। प्रतख हो परवरदिगार, जल्वा नूर दए दरसाईआ। इक्क महल अटल मनार, ऊँचो ऊँच दए वखाईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह सच्चा यार, यारी एका दए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर दए वखाईआ। साचा घर खोल्हे दरवाज़ा, हरि दर्दी दर्द वंडाइंदा। आदि जुगादी ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। शाहो भूप वड राजन राजा, राउ रंक खेल कराइंदा। सरगुण पिच्छे निरगुण फिरे भाजा, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। गुरमुख सुवाणी रखे लाजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कलयुग अन्तिम रचया काजा, करनी करता आप कमाइंदा। देस सुहाया इक्को माझा, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाइंदा। रातीं सुत्तयां मारे वाजां, ग़फ्लत विच बेदार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा।

साचा मन्दिर कर त्यार, घर घर विच दए वड्याईआ। पुरख अबिनाशी सच प्यार, प्रेम प्यार इक्क सिखाईआ। आत्म परमात्म दए आधार, एका दूजा बन्धन तुड़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म खेल न्यार, निरगुण निराकार आप वखाईआ। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, धुंन आत्मक आप सुणाईआ। सुरती शब्द इक्क विहार, बिवहारी आप जणाईआ। साची सख़ीआं मंगलचार, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। नेत्र नैण दए उग्घाड़, प्रतख रूप गोसाँईंआ। करे खेल आप करतार, दूसर संग ना कोए रखाईआ। आवे जावे वारो वार, जुग जुग वेस वटाईआ। जन भगतां लए उठाल, फड़ बांहों आप उठाईआ। साचा मार्ग इक्क सखाल, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। निरगुण सरगुण बण दलाल, जगत विचोला बणे सच्चा माहीआ। अंदर बाहर फिरे नाल नाल, नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, सच दुआरा आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए प्रनाईआ। हरिजन साचे रहिणा त्यार, त्रैगुण अतीता आप जणाइंदा। पुरख अबिनाशी करे प्यार, प्रेम प्यारा वेस वटाइंदा। गुरमुख गुरसिख वेखे सख़ी साची नार, साख्यात रूप धराइंदा। जन्म कर्म दी मैल दए उतार, दुरमति आप धुवाइंदा। तन भूसन करे सच शंगार, नाम रंगीला रंग रंगाइंदा। नेत्र कजला एका धार, सति सन्तोखी आप जणाइंदा। मींढी गुंदे पहली वार, सीस जगदीस हथ्थ टिकाइंदा। सगन मनाए विच संसार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणे अंग लगाइंदा। कागद कलम ना लिखणहार, लेखा लिख ना कोए समझाइंदा। जिस दी ओट रखदे गए गुर अवतार, पीर पैग़म्बर ध्यान लगाइंदा। सो साहिब सच्चा सिरजणहार, सिर सिर आपणा खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम लै अवतार, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। गुरमुख सज्जण लए भाल, लख चुरासी फोल फोलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर आप सुहाइंदा। साचा मन्दिर सच पसारा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। लोकमात खेले खेल खेलणहारा, ख़ालक ख़लक भेव ना राईआ। गुरमुख सज्जण कर त्यारा, मजन धूढ़ी चरन दए कराईआ। आपे आया पड़दे कज्जणहारा, सच दुशाला हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुर गुर साचा घर दए वखाईआ। गुरमुख नारी हरि शंगार, सति सतिगुर आप कराइंदा। कलयुग आई अन्तिम वार, अन्त कन्त वेस वटाइंदा। भगवन्त होया आप करतार, निरँकार आपणा खेल कराइंदा। सच दुआरे खोल्ह किवाड़, कुण्डा आपणी हथ्थीं लाहइंदा। ओथे ना कोई पुरख ना कोई नार, जगत सेज ना कोए हंढाइंदा। पुत्तर धी ना कोए प्यार, पिता पूत ना कोए अख्वाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणा पर्दा आप उठाइंदा। सुणनहारा इक्क गुफ़तार, अंदरे अंदर राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, साची सिख्या इक्क सुणाइंदा । साची सिख्या लैणी जाण, हरि सतिगुर आप जणाईआ। पुरख अबिनाशी मिले आण, कर किरपा मेल मिलाईआ। बाली बुध वेखे नादान, नंन्ही आपणी गोद उठाईआ। खेले खेल दो जहान, दोए दोए आपणा रूप वटाईआ। सचखण्ड निवासी इक्क वखाए सच मकान, साचा मन्दिर सोभा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक्क जणाईआ। जोत अकालण दस्से दर, गुरमुख सख़ी रही समझाईआ। उठ सहेली वर लै वर, प्रभ आया सच्चा माहीआ। जगत चुका भउ डर, भय अवर ना कोए रखाईआ। सरन सरनाई साची पढ़, कोझी कमली लए गल लाईआ। पुरख अकाल इक्को नर, नर नरायण इक्क अख्वाईआ। वसणहारा साचे घर, घर आपणे दए बहाईआ। अग्गे हो हो फड़ ला लड़, फड़या लड़ छुट ना जाईआ। साची सेजे जाणा चढ़, चढ़ के उतर फेर ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा दरसाईआ। जोत अकालण दस्से हाल, गुरसिख सख़ी आप समझाईआ। पुरख अबिनाशी आया दीन दयाल, बेअन्त बेपरवाहीआ। जिस मिल्या ना खाए काल, महांकाल ना भय वखाईआ। नाता तुट्टे त्रैगुण माया जाल, जीवण जुगत दए जणाईआ। रातीं सुत्तयां पुच्छे हाल, जागदयां आपणा घर वखाईआ। इक्क वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरे दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ । जोत अकालण सच सच दस्से, सच्चे माही हाल सुणाया। कलयुग रैण अन्धेरी मस्से, चारों कुण्ट अन्धेरा छाया। जीव जंत फिरन नस्से, नौ खण्ड फेरा पाया। साध सन्त माया फसे, पल्लू सके ना कोए छुडाया। डूँग्घे कीचड़ जगत धसे, सके कोए ना बाहर कढाया। मैं फिर के आई मदीने मक्के, मकबरा रूप वटाया। चार यारी कोए ना तक्के, मुहम्मद नैण ना कोए उठाया। ईसा मूसा पैंदे धक्के, धीरज धीर ना कोए रखाया। अल्ला राणी पर्दा कोए ना ढके, नक्क सुहाग ना कोए बणाया। चारों कुण्ट सिर खेह पैंदी घट्टे, घाटा पूर ना कोए कराया। किसे कम्म ना आए पत्थर पाहन वट्टे, पूजस सिला ना पार कराया। पंज तत्त काया बुत्त पए खत्ते, खाता आपणा ना किसे भराया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर बैठे हक़े बक्के, प्रभ जी आपणा खेल रचाया। सारे लिख लिख दे गए पत्ते, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान राह चलाया। चार युग चारों कुण्ट फड़ फड़ अंदर सारे डक्के, बाहर कोई सके ना मुख कढाया। पुरख अबिनाशी इक्को नकेल पाए नक्के, नाम तन्दी तन्द बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर रिहा वखाया। जोत अकालण करे इशारा, गुरमुख सख़ी रही समझाईआ। उठ प्यारी कर दीदारा, प्रीतम आया सच्चा माहीआ। जिस दा किसे हथ्थ ना आया किनारा, गुर अवतार बेअन्त बेअन्त कह कह पल्लू गए छुडाईआ। जिस नूं कहिन्दे गए बेऐब परवरदिगारा,

मुकामे हक़ नूर इलाहीआ। जिस दी नार बण बण सेवा करदे गए विच संसारा, निवण सो अक्खर इक्क समझाईआ। जिस दा महल अटल लभ्भदे गए मनारा, निहचल धाम नज़र ना आईआ। सो साहिब प्रगट होया विच संसारा, निहकलंक आपणा नाउँ रखाईआ । खोल्हणहारा सच दुआरा, घर बंक दए वड्याईआ। करे कराए सच प्यारा, प्रेम प्रीती इक्क सिखाईआ। वाह वा वज्जदी रहे सतारा, सति सतिवादी आप वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाईआ। जोत अकालण दस्से राह, नैण नैणां नाल मिलाईआ । पारब्रह्म प्रभ आया बेपरवाह, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। गुरमुख सख़ी देवे सच सलाह, सलाहगीर सिफ्त सालाहीआ। कलयुग अन्तिम भुल्ल ना जा, भुल्लआं ठौर कोए ना आईआ। लख चुरासी टुट्टणहारा नकाह, बीवी ख़ावंद ना कोए हंढाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सचखण्ड दवारे नेत्र रोवण मारन धाह, बौहड़ी बौहड़ी रहे कुरलाईआ। परवरदिगार सब दा फ़ातया रिहा पढ़ा, फ़तेह डंका इक्क वजाईआ। लख चुरासी सुरत सवाणी साची मींढी ना सकी गुंदा, रंगला रंग ना कोए चढ़ाईआ। इक्क प्रीतम सकी ना कोई मना, चारों कुण्ट फिरे दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क दृढ़ाईआ। जोत अकालण खोल्हे जाग, जागरत जोत इक्क जगाईआ। गुरमुख सखी घर लगा भाग, प्रभ आया सच्चा माहीआ। जन्म जन्म दा धोवे दाग़, दुरमति मैल मिटाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काग, कागों हँस उडाईआ। त्रैगुण अग्नी बुझे आग, सांतक सति कराईआ। सति उपजाए इक्क वैराग, बिरहों तीर चलाईआ। नथ्थ वखाए इक्क सुहाग, सो पुरख निरँजण आप घड़ाईआ। हँ ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ पकड़े वाग, वागां आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। जोत अकालण फड़ फड़ बांह, गुरमुख नार रही उठाईआ। उठ उठ नेत्र मार ध्यान, ध्यान ध्यान विच मिलाईआ । पारब्रह्म प्रभ होया मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। कोट जन्म दे बख्शे गुनाह, बख्शणहार सच्चा शहिनशाहीआ। तेरी कीती घाल लेखे लवे पा, कीती घाल पाए थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर रिहा दरसाईआ। गुरसिख सखी नेत्र रो, नैणां नीर वहाईआ। कलयुग चार कुण्ट किते ना मिल्या ढोआ ढो, दर दर फिर फिर थक्की मांदी आपणा आप रही गंवाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मिली ना सच्ची सो, सोभा कोए ना मोहे सुणाईआ। दुरमति मैल ना देवे कोई धो, अठसठ नीर रहे शरमाईआ। अमृत मेघ देवे ना कोए चो, साचा रस ना कोए चखाईआ। मेरे अन्धेरे करे ना कोए लो, अन्ध अन्धेर ना कोए गंवाईआ। मैं आपणा आप बैठी खोह, खाली हथ्थ रही वखाईआ। मैं जगत कन्त ल्या जोह, वेले अन्त संग ना कोए रखाईआ। ना कोई देवे ढोआ ढो, ढोलक छैणे वजाए

सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कवण वेला आपणा दर लए वखाईआ। गुरसिख सखी मार चीक, आपणा आप गंवाया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी रखदी रही उडीक, मेरा पन्ध ना किसे मुकाया। भैण भाई साक सज्जण मात पित देवर जेठ बणे शरीक, जगत शिरक्त इक्क वधाया। चारों कुण्ट अन्धेरा तारीक, साचा चन्द ना कोए चढ़ाया। जुग जुग खेड़े कोटन कोटि वसे उजड़े हरि का घर किसे ना दस्सया ठीक, गुर अवतार पीर पैग़म्बर उँगलां नाल गए समझाया। सारे रख के गए उडीक, कलयुग अन्त ध्यान लगाया। किसे सच ना दस्सी तरीक, लेखा लिख्त ना कोए मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मोहे निमाणी गले लगाया। गुरसिख सखी मारे धाह, जगत धौलर कम्म किसे ना आईआ। आपणी पति सृष्ट सबाई बैठी गवा, मेरी लाज ना कोए रखाईआ। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले फेरे आई पा, फेरे लए ना कोए सच्चा माहीआ । घर घर दर दर लभ्भदी फिरी मेरा करे कोई नकाह, मुख पर्दा दए उठाईआ। मेरी सेज सुहञ्जणी लए हंढा, हंडोला झकोला इक्क वखाईआ। घर बेपरवाह मिले आ, आ आपणी फेरी पाईआ। मेरी डुब्बदी नईआ लए तरा, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। जे भुल्ली बख्शे सर्ब गुनाह, अभुल्ल सच्चा मेरा माहीआ। कक्खां कुली दए वसा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, तेरी इक्को आस रखाईआ। गुरसिख सखी कर शंगार, तन आपणा आप रंगाईआ। प्रभ मिलण दा सच प्यार, इक्को ओट तकाईआ। जुग चौकड़ी बीते कोटन वार, कोटन कोटी वेस वटाईआ। जगत विचोले बणदे रहे गुरू अवतार, पीर पैग़म्बर देण सलाहीआ। पढ़ पढ़ थक्की वेद चार, शास्त्र सिमरत सिफ्त सालाहीआ। पुराण अठारां कर कर विचार, पुराण प्राणी ना कोए लेखे लाईआ। गीता ज्ञान जगत आधार, जीवण जुगत जुगत जणाईआ। अञ्जील कुराना खेल अपार, जगत हदीस करे पढ़ाईआ। खाणी बाणी मारे मार, अणयाला तीर चलाईआ। जिस दी सिफ्त करदे गए गुर अवतार, रसना जिह्वा ढोला गाईआ। सो साहिब मिले आण, मैं इक्को आस रखाईआ। बिन नेत्र करे पछाण, बिन अक्खीआं लए उठाईआ। बिन मंग्गयां देवे दान, ख़ाली झोली दए भराईआ। मेरे लेखे लाए प्राण, प्राण आधारी सच्चा माहीआ। मैं बाली नढ्ढी अञ्याण, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। जिस दा गुरू अवतार पैग़म्बर लिख लिख दे के गए ब्यान, ब्याना आपणा नाउँ रखाईआ। सो साहिब सतिगुर मिले आण, श्री भगवान फेरा पाईआ। मैं उस दी नार रक़ान, दूसर अंग ना कोए छुहाईआ। लै के जाए सच मकान, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। पीर पैग़म्बर सारे करन सलाम, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। गुर अवतार करन ध्यान, वाहवा वज्जदी जाए वधाईआ। गुरमुख सखी चढ़े सच बबाण, पुरख अबिनाशी आप चढ़ाईआ।

पार कराए दो जहान, ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठ दबाईआ। ओथे झुल्ले सच निशान, झुलावणहार इक्क हो जाईआ। तख्त बहे नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। मैं उस दी सेवा करां कर कर चरन ध्यान, दूजा दर ना मंगण जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे लए बहाईआ। जोत अकालण अग्गों बोल, गुरमुख सखी रही समझाईआ। हरि तोलणहारा पूरा तोल, अतुल नाउँ धराईआ। प्रेम प्यारी पीआ वसे तेरे कोल, तेरी आस पुजाईआ। तूं रहिणा अन्त अडोल, सके कोए ना मात डुलाईआ। आपणा कुण्डा रिहा खोल्ह, बन्द ताकी पर्दा दए उठाईआ । तेरे संग करे कौल, कौल आपणा पूर कराईआ। तेरे अंदर जाए मौल, मौला आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रही जणाईआ। जोत अकालण दस्से भेत, आपणा भेव खुल्हाया। पुरख अबिनाशी करन आया हेत, कलयुग अन्तिम वेस वटाया। वेखणहारा नेतन नेत, नेत्र आपणा इक्क खुल्हाया। जिस पिच्छे अर्जण पाई तत्ती रेत, सो गुरमुख शीतल धार वहाया। उठ प्यारी वेख खेड, परम पुरख आप वखाया। तेरी सुहाए सुहञ्जणी सेज, फूलन बरखा एका लाया। पहलों शब्द स्नेहुड़ा रिहा भेज, सोहँ ढोला इक्क सुणाया। फेर अग्न बुझाए जगत शमस तबरेज़, तबाअ आपणी लए बदलाया। तेरे नाल करे हेत, हितकारी आपणा नाउँ धराया। रुत्त सुहाए बसन्ती चेत, फुल फुलवाड़ी आप महकाया। पहलों तैनूं आपणी अक्खीं लए वेख, फेर नाता जोड़ जुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा समझाया। सुण सख़ी साची बात, जोत अकालण रही जणाईआ। पुरख अबिनाशी कमलापात, निरगुण आपणा खेल कराईआ। कलयुग अन्तिम चढ़नहारा लै के नाल बरात, गुर अवतार पीर पैग़म्बर करन सलाहीआ। कर किरपा खोल्ह आपणा ताक, बन्द पर्दा दे उठाईआ। गोबिन्द लिख्या भविख्त वाक्, लेखा लेखे लए लगाईआ। जन भगतां बणन वाला साक, सज्जण आपणा नाउँ धराईआ। मेला मेले साचे घाट, पत्तण आवे सच्चा माहीआ। तेरा नाता तोड़े ज़ात पात, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। तेरा रूप ना रहे नार कमज़ात, कुलखणी नाउँ ना कोए वड्याईआ। एका देवे साची दात, दाता दानी आप वरताईआ। तेरी मिटाए अन्धेरी रात, आपणा नूर कर रुशनाईआ। अमृत बूंद दे स्वांत, तेरी अग्नी अग्ग बुझाईआ। दरसन देवे इक्क इकांत, दूसर संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। सच संदेसा साचा गीत, सो पुरख निरँजण आप सुणाइंदा। गुरमुख तेरी सच प्रीत, परम पुरख आप निभाइंदा। नाता तुट्टे मन्दिर मसीत, गुरुदुआरा इक्को इक्क वखाइंदा। घर विच घर वखाए इक्क अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सखी साचा मेला आप कराए सज्जण सुहेला घर साचे आप बहाइंदा।

साचा घर सच नगारा, हरि साचा सच वजाईआ। कलयुग अन्तिम खेल न्यारा, निराकार आप वखाईआ। गुरमुख खोल्हे बन्द किवाड़ा, भेव अभेद जणाईआ। धुरदरगाही बणे सच्चा लाड़ा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। असव घोड़ा कर त्यारा, आसण सिँघासण सोभा पाईआ। सोलां इच्छया भर भण्डारा, सोलां कलीआं गंढ्ढ पुवाईआ। तंग कसे पहली वारा, ज़ीन पाखर इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणी धार चलाईआ। सचखण्ड उठे शाहसवार, शहिनशाह आपणा बल रखाइंदा। उतर पूरब पच्छिम दक्खण चारे दिशा लए विचार, दो जहानां नैण उठाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरपति इन्द करे ख़बरदार, बेख़बर आप जगाइंदा। गण गंधर्ब वजायण सितार, किन्नर यच्छप आप नचाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर गाओ वार, वारता आपणी आप सुणाइंदा। उठो वेखो नेत्र करो दीदार, नैण नैणां आप वखाइंदा। कलयुग आए अन्तिम वार, पुरख अबिनाशी वेस वटाइंदा। निहकलंका हो त्यार, साचा डंका नाद वजाइंदा। सच महल्ला कर त्यार, इक्क इकल्ला आप वखाइंदा। छत्ती युग दा लाह लाह भार, छत्ती छत्ती बन्धन पाइंदा। साढे तिन्न तिन्न हथ्थ मनार, समरथ आप प्रगटाइंदा। अंदर वड़ बहे निरँकार, नज़र किसे ना आइंदा। जन भगतां देवे आप आधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आउँदे जांदे वेखे वारो वार, नेत्र नैण ना बन्द कराइंदा। साची सखी कर प्यार, सेज सुहञ्जणी आप सुहाइंदा। भगत दुआरा इक्क अपार, पुरख अबिनाशी कर त्यार, त्रैगुण माया डेरा ढाहइंदा। पिछला कीता वणज वपार, आप आपणा उत्तों वार, धूढ़ी ख़ाक समाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे वारो वार, कलयुग अन्तिम लेख चुकाइंदा। करे खेल आप करतार, पुरख अबिनाशी बण भतार, गुरमुख नारी आप प्रनाइंदा। सति सतिवादी साची कार, दोए दोए रूप विच संसार, दोए अंक कर त्यार, जोड़ी जोड़ जोड़ जुड़ाइंदा। साता दूआ इक्क विहार, बहत्तरां करे आप शंगार, सीस जगदीस हथ्थ रखाइंदा। सेजे चढ़या पहली वार, आप आपणे अंग लगाइंदा। सत्तरां तोड़े नाता जगत कुँवार, कुँवारापन ना कोए रखाइंदा। चुहत्तरां भरया सच भण्डार, वस्त आपणी आप वरताइंदा। साचे डोले आपे चाड़्ह, बण कहार कंध उठाइंदा। सौहरे पेईए जाए वारो वार, बण पाँधी फेरा पाइंदा। सगन मनाए विच संसार, मुख मुखड़ा आप सुहाइंदा । पाणी वार आपणी धार, जोती माता नाल रखाइंदा। मिट्ठा रस दए खुवाल, दूजी विख ना कोए चखाइंदा। कर किरपा साचे घर दए बहाल, हरि हरि आपणा शुकर मनाइंदा। मुख तों घूँगट दए उठाल, लख चुरासी पर्दा आपे ढाहइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त गुरमुख नारी कर प्यारी जगत कुँवारी सदा रखे आपणे नाल, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। अन्त ना खाए काल, धर्म राए ना दए ज़वाल, चित्रगुप्त लेख ना सके

वखाल, लाड़ी मौत ना कोए प्रनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे घर आप बहाइंदा। साचे घर अन्तिम बहणा, हरि साचा दए वड्याईआ। गुरमुख मन्नणा इक्को कहिणा, कह कह आप जणाईआ। प्रभ सरनाई साची रहिणा, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। आप चुकाए लहिणा देणा, देवणहार हर घट थाईंआ। बस्त्र पाए नाम गहिणा, सच शंगार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे घर वसाईआ। साचे घर वसे गुरमुख पूरा, सतिगुर पूरा आप वसाईआ। सिँघ पाल ना होया दूरा, सवरन मिली सच वड्याईआ। मनजीते रंगया सच्चा चूड़ा, मैहन्दी रंगली इक्क वखाईआ। जगदीसे चढ़या रंग गूढ़ा, उतर कदे ना जाईआ। सिँघ गुरदयाल बणया साचा सूरा, सूरबीर आपणा बल वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम करया कौल पूरा, बल बावन लेखे लाईआ। सचखण्ड दवारे चढ़ के उच्ची कूक सुणाए साची तूरा, गुरमुख सुणो सच्चे भाईआ। प्रभ अन्तिम मेले ज़रूरा, ज़रूरत सब दी पूर कराईआ। मैनूं लोकमात कहिन्दे रहे मूर्ख मूढ़ा, मैं गुर पीर अवतार दिते उठाईआ। मैं झट्ट वखाया इक्को घूरा, घूरी किसे दी रहिण ना पाईआ। प्रभ दिता इक्को नूरा, नूरो नूर नूर समाईआ। गुरसिख सखी तेरा भन्ने ना कोए चूड़्हा, कन्त सुहाग इक्क हंढाईआ। आदि जुगादि जुग जुग सूरा, सूरबीर आप अख्वाईआ। सदा सुहेला शब्दी बचन पूरा, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर दए वखाईआ। सच सहेली दस्से इक्क, इक्को वार जणाईआ। जिस लेखा तेरा मेरा दिता लिख, सो वेखणहार बेपरवाहीआ। रल मिल मंगीए दर तों भिख, भिच्छया देवे पाईआ। साची सिख्या लईए सिख, एका करे सच पढ़ाईआ। साचा कन्त ना देवे पिठ, करवट आपणी लए बदलाईआ। चार युग दस्सदे गए वसे सवा गिठ, गुरमुख नारी साढे तिन्न हथ्थ अंग लगाईआ। कर किरपा वंड जाए हिस्स, हिस्सा साडी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र पाए रहिमान, रहिमत आपणी आप कमाइंदा। ख़ावंद बीवी करे परवान, बेवा रूप ना कोए वखाइंदा। मुकामे हक़ वखाए मकान, साचा हुजरा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सखी सहेली इक्क इकेली, वसणहारी रंग नवेली, रंग इक्को इक्क चढ़ाइंदा। रंग नवेला चढ़े वटणा, मिल सख़ीआं मंगल गाया। जिस नूं कहिन्दे वासी पटणा, सो प्रभ पट्टी बन्नण आया। जिस नूं कहिन्दे वसे पनघटना, गोकल मथरा फेरा पाया। जिस नूं कहिन्दे राम दसरथना, सो राम वेस वटाया। जिस नूं ईसा मूसा टेकण मथना, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाया। जिस नूं मुहम्मद कहे वसे मदीना मक्कना, मुकाम इक्को इक्क समझाया। जिस नूं कहे नानक निरँकारी रहे सचखण्डना, सचखण्ड साचा घर बणाया। जिस नूं गोबिन्द

कहे मेरा पित्तना, बण पूत सेव कमाया। सो कलयुग अन्तिम जन भगतां संग करे हितना, हितकारी फेरा पाया। लख चुरासी जाणे गति मितना, गति मित आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सख़ी साचे घर बहाया।