पुस्तकालयभाग १२

१८ भाद्रों २०१९ बिक्रमी पूरन सिँघ दे गृह नाथेवाल ज़िला फिरोज़पुर

सतिगुर पूरा आदि जुगादि, इक्क इकल्ला खेल कराइंदा। गुर गुर वजाए साचा नाद, अनादी हरि प्रगटाइंदा। जन भगतां देवे साची दाद, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। सन्त सुहेले साचे लाध, घर घर मेल मिलाइंदा। गुरमुखां मेटे तीनों ताप, त्रैगुण माया मोह मिटाइंदा। गुरमुखां देवे साचा जाप, मन्त्र आपणा नाम दृढ़ाइंदा। आत्म परमात्म साचा पाठ, साची सिख्या आप जणाइंदा। घर सरोवर अमृत ठाठ, निझर झिरना आप झिराइंदा। मेटणहार अन्धेरी रात, साचा चन्द आप चमकाइंदा। नाम निधाना एका गाथ, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। महल अटल देवे साथ, सगला संग निभाइंदा। निज घर आत्म कर कर वास, आप आपणा मेल मिलाइंदा। मंडल साचे पाए रास, निरगुण गोपी काहन नचाइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साची कार कमाइंदा। सतिगुर दाता एकँकार, इक्क इकल्ला वड वड्याईआ। गुर गुर रूप अगम्म अपार, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। भगत भगवन्त खोल्ह किवाड़, बन्द ताकी कुण्डा लाहीआ। हरि सन्त वखाए महल्ल मनार, ऊँचो ऊँच बेपरवाहीआ। गुरमुखां करे आप प्यार, गुर गुर गोदी गोद सुहाईआ। गुरसिखां देवे दरस दीदार, नेत्र नैण नैण मिलाईआ। करे खेल आप करतार, करनी करता आपणे हथ्थ रखाईआ। आवे जावे वारो वार, जुग जुग वेस वटाईआ। हरिजन साचे लए उभार, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। कूड़ी क्रिया मारे मार, जूठा झूठा नाता दए तुड़ाईआ। इक्क वखाए ठांडा दरबार, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचे माहीआ। सतिगुर पूरा श्री भगवान, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। गुर गुर देवे आपे दान, दाता दानी दया कमाइंदा। भगत भगवान कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। साचे सन्तां देवे इक्क ज्ञान, ज्ञान नेत्र आप खुल्हाइंदा। गुरमुख बणाए चतुर सुजान, मूर्ख मूढ़ साचे धन्दे लाइंदा। गुरसिखां लहिणा देणा चुकाए आण, पूरब लेखा झोली पाइंदा। नाम निराला मारे बाण, अणयाला तीर चलाइंदा। निरगुण सरगुण कराए सच पहिचाण, दूई द्वैती पर्दा लाहइंदा। अमृत देवे पीण खाण, तृष्ना भुख गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा दया कमाइंदा। सतिगुर पूरा पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी खेल कराईआ। गुर गुर रूप दासी दास, बण सेवक सेव कमाईआ। जन भगतां कर जोत प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। साचे सन्तां देवे साची रास, घर साचे झोली आप भराईआ। गुरमुखां पूरी करे आस, आसा आसा नाल मिलाईआ। गुरसिख कटे तेरी जम जम फास, फाँसी जम रहिण ना पाईआ। जगत विकारा करे नास, नाम खण्डा इक्क चलाईआ। हउमें हंगता करे घात, घाउ इक्को इक्क लगाईआ। लहिणा चुक्के ज़ात पात, वरन गोत ना कोए लड़ाईआ। मेटे रैण अन्धेरी रात, अन्ध अज्ञान दए गंवाईआ। चरन कँवल बंधाए नात, नाता इक्को इक्क जुड़ाईआ । अमृत देवे बूंद स्वांत, अग्नी तत्त तत्त बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा दया कमाईआ। सतिगुर पूरा पारब्रह्म, आदि जुगादी इक्क अख्वाइंदा। गुर गुर जाणे आपणा कर्म, निहकर्मी कर्म जणाइंदा। भगत भगवान इक्को वरन, दूजा वरन ना कोए समझाइंदा। साचे सन्तां देवे साची सरन, सरनगति इक्क वखाइंदा। गुरमुखां नेत्र खोल्हे हरन फरन, निज नेत्र वेख वखाइंदा। गुरसिखां लहिणा देणा चुक्के मरन डरन, जन्म मरन भउ मिटाइंदा। सतिगुर पूरा तरनी तरन, तारनहार इक्क अख्वाइंदा। आदि जुगादी घाड़न घड़न, घड़ घड़ भाण्डे भन्न जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा आपणा नाउँ रखाइंदा। सतिगुर पूरा आदि निरँजण, एका एक वडी वड्याईआ। गुर गुर नाम एका अंजन, नेत्र नैण धार वखाईआ। भगत भगवान सच्चा सज्जण, मीत मुरारा आप अख्वाईआ। साचे सन्त कराए मजन, चरन धूढ़ अशनान वखाईआ। गुरमुखां होए परदे कज्जण, नाम दुशाला उत्ते पाईआ। गुरसिख नेत्र लोचण नैण दरस कर कर रज्जण, जगत तृष्ना भुख बुझाईआ। शब्द अनादी ताल वजण, नाम नगारा इक्क सुणाईआ। जगत किनारा पार हद्दन, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। करे खेल सूरा सरबंगन, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा सदा सदा होए सहाईआ। सतिगुर पूरा चार युग, एका एक अख्वाइंदा। गुर गुर देवे नाम लुट्ट, जगत वणजारा हट्ट खुल्हाइंदा। भगतां देवे नाम अतुट, अतोट अतुट वरताइंदा। सन्तां देवे निर्मल जोत, नूर नुराना डगमगाइंदा। गुरमुखां कढ्ढे कूड़ा खोट, खोटी वासना ना कोए रखाइंदा। गुरसिखां खोल्हणहारा सोत, नौ दर आपे पर्दा लाहइंदा। नाम जपाए बिन रसना होट, अजपा जाप आप समझाइंदा। लेखा जाणे ओत पोत, पिता पूत गंढ्ढ पुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा खेल कराइंदा। सतिगुर सच्चा साहिब सुल्तान, सचखण्ड निवासी इक्क अख्वाईआ। गुर गुर देवे वरभण्डी दान, ब्रह्मण्डी राग सुणाईआ। भगतां देवे भगवान निशान, सच निशाना इक्क जणाईआ। सन्त वखाए सति मकान, छप्पर

छन्न ना कोए छुहाईआ। गुरमुखां मारे अणयाला बाण, तिक्खी मुखी धार जणाईआ। गुरमुख गुर गुर मेले आण, गुरसिख देवणहार वड्याईआ। जुग जुग खेल करे जहान, जीवण जुगत जगत समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर दाता एका सिफ्त सालाहीआ। सतिगुर सच्चा सिफ्त सालाह, सिफ्ती सिफ्त विच ना आइंदा। गुर गुर रूप बण मलाह, निरगुण सरगुण बेड़ा आप चलाइंदा। भगत भगवन्त दए सलाह, साचे मार्ग आपे लाइंदा। सन्त साजण लए उठा, उठ उठ गले लगाइंदा। गुरमुख गोद लए बहा, बह बह ख़ुशी मनाइंदा। गुरमुख गुरसिख साचे लए पढ़ा, साची सिख्या आप जणाइंदा। धुर दा लेखा दए वखा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। भुक्ख्यां भुख दए गवा, तृष्ना रोग ना कोए सताइंदा। रुठयां जग लए मना, फड़ नेत्र नीर पुंझाइंदा। राहों घुथिआं राहे देवे पा, साचा मार्ग इक्क प्रगटाइंदा। जगत लुट्टयां लए बचा, ठग्ग चोर यार नेड़ कोए ना आइंदा। रातीं सुत्तयां लए उठा, घर घर आपणा फेरा पाइंदा। बिन पुछयां आपणा पता दए बता, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा इक्क हो आइंदा। सतिगुर सच्चा हरि जू मीत, मित्र प्यारा हरि अख्वाईआ। गुर गुर चलाए रीत, लोकमात वडी वड्याईआ। भगत भगवन्त गाए गीत, गीत गोबिन्द सुणाईआ। सन्त सज्जण वखाए धाम अनडीठ, महल अटल रुशनाईआ। गुरमुखां वसे आपे चीत, चितवित ठगोरी कोए ना पाईआ। गुरसिखां परखणहारा नीत, नीतीवान सच्चा माहीआ। आदि जुगादि रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, घट घट रिहा समाईआ। सदा सुहेला साची बन्न्हे इक्क प्रीत, परम पुरख वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा इक्क अख्वाईआ। सतिगुर सच्चा सूरबीर, बीरता आपणी आप रखाइंदा। गुर गुर देवे साची धीर, धीरजवान दया कमाइंदा। भगत भगवान चोटी चाड़्ह अख़ीर, आख़र आपणा मेल मिलाइंदा। सन्तन तोड़ शरअ ज़ंजीर, शरीअत आपणा रूप वखाइंदा। गुरमुखां मेला बेनज़ीर, नज़रीआ नज़र नाल मिलाइंदा। गुरसिखां बदलणहारा तकदीर, तदबीर आपणी आप जणाइंदा। जुग जुग कटणहारा भीड़, औझड़ राह पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा खेल कराइंदा। सतिगुर सच्चा अगम्म अथाह, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। गुर गुर रूप गए गा, रसना जिह्वा सिफ्त सालाहीआ। भगत भगवान कहिण बेपरवाह, अन्त कोए ना पाईआ। सन्त सज्जण कहिण सच्चा शहिनशाह, साचे तख्त बैठा सच्चा माहीआ। गुरमुख गुर गुर ध्यान लए लगा, ध्यान ध्यान विच टिकाईआ। गुरसिख निउँ निउँ सीस गए झुका, झुक झुक आपणा माण मिटाईआ। आदि जुगादी चले आपणी सच रज़ा, रज़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। कर किरपा

जिस नूं आपणे नाउँ मज़ा दए चखा, लज़त इक्को इक्क वखाईआ। कर किरपा जिस तन पर्दा दए उठा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जिस नूं आपणी सुहबत दए सुणा, सो गुर पीर अख्वाईआ। जिस मन्दिर नौबत नाम दए वजा, तिस हरि मन्दिर दए वड्याईआ। जिस गृह आपणा फेरा जाए पा, तिस देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा पुरख अकाल, दर घर साचे सोभा पाइंदा। गुर गुर रूप दीन दयाल, दयानिध ठाकर स्वामी कृपानिध किरपन आपणा हुक्म वरताइंदा। भगत भगवन्त वखाए सच्ची धर्मसाल, दीपक जोती इक्को बाल, नूर नुराना नूर दसाइंदा। सन्तां देवे सति जमाल, करे खेल आप कमाल, करनी करता आप कमाइंदा। गुरमुख वेखे छोटे लाल, फल लगाए साचे डाल, फुल फुलवाड़ी आप महकाइंदा। गुरसिखां चले नाल नाल, एथे ओथे करे प्रितपाल, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। आदि जुगादि अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा वेस वटाइंदा। सतिगुर सच्चा वेस अनेक, अकल कल धारी आप वटाईआ। गुर गुर सतिगुर आपे पेख, पेख पेख ख़ुशी मनाईआ। भगत भगवान वखाए देस, देस दसन्तर सोभा पाईआ। सन्त साजण लिखे लेख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। गुरमुख नाता आदि जुगादि हमेश, हरि सतिगुर आपणा बन्धन पाईआ। गुरसिख मेला मेले कर कर आपणा वेस, नित नवित साचा हित आप जणाईआ। भेव ना पाए कोई औलीआ पीर शेख़, मुल्ला काज़ी देण दुहाईआ। पंडत पांधे हथ्थ ना आई रेख, रेखा वेख वेख बारां कुण्डली रास ना किसे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा सच्चा शाहो, हरि सज्जण इक्क अख्वाइंदा । कोटन कोटि गुरू गुर दरयाओ, आदि जुगादि वहण वहाइंदा। कोटन कोटि भगत भगवान देवे नाउँ, नाउँ निरँकारा आप सुणाइंदा। कोटन कोटि सन्त हरि कन्त पकड़े बांहों, फड़ बांहों गले लगाइंदा। कोटन कोटि गुरमुखां रखे मिलण दा चाओ, चाओ घनेरा इक्क जणाइंदा। कोटन कोटि गुरसिखां देवे ठंडी छाउँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कोटन कोटि जुग जुग करे न्याउँ, न्याँकार आप हो आइंदा। कोटन कोटि पीर पैग़म्बर वेखे थाईं थाउँ, ज़िमीं असमानां फेरा पाइंदा। कोटन कोटि हँस बणाए काउँ, कागों हँस आप उडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा सतिगुर आप अख्वाइंदा। सतिगुर सच्चा हरि जू आप, आप आपनड़ा रंग रंगाईआ। आदि जुगादी वड प्रताप, वड प्रतापी बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दे दे जाप, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सरगुण निरगुण दे दे दात, दयावान दया कमाईआ। लोकमात दी साची गाथ, अक्खर अक्खर नाउँ सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा

राह चलाईआ। सतिगुर रैहबर एका एक, रहिमत आप कमाइंदा। आदि जुगादी साची टेक, जुग जुग वेख वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर छिन मातर दे दे आपणा भेत, भोरा भोरा नाम वरताइंदा। भाग लगा पंज तत्त काया खेत, खेती आपणे नाम लहराइंदा। अमृत झिरना चरन कँवल झिर झिर देवे सेंत, सिंच हरी क्यार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा भेव चुकाइंदा। आपणा भेव श्री भगवाना, किणका किणका दए जणाईआ। गुर अवतार होण हैराना, हरि का भेव कोए ना पाईआ। कवण दुआर वसे मकाना, कवण बिध रचन रचाईआ। कवण धार सुणाए तराना, तार सितार ना कोए हलाईआ। कवण रूप करे खेल दो जहानां, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। बिन वेख्या होए हैराना, हरि जू आपणा हुक्म वरताईआ। कर किरपा देवे चरन ध्याना, चरन सरन इक्क सरनाईआ। चार युग गुर अवतार पीर पैग़म्बर पारब्रह्म अबिनाशी करता आपणा मुख ना किसे वखाना, चरनां उपर ध्यान ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा इक्क अख्वाईआ। सतिगुर सच्चा ऊँचो ऊँच, अगम्म अथाह अख्वाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां देंदा रिहा सूचना सूच, साची सिख्या सिख समझाइंदा। आपणे हथ्थ दो जहानां रख्या कूच, जो आया सो उठ उठ धाइंदा। सोचिआ कोई ना सक्या सोच, सोची सोच सर्ब लगाइंदा। किसे जणाया काया कोट, किसे मन्दिर दर वखाइंदा। किसे वखाया नूर निर्मल जोत, जोती जाता डगमगाइंदा। किसे मोहणी रूप करे आप मोहत, मुहब्बत आपणा नाउँ वखाइंदा। किसे बणाए ओत पोत, पिता पूत गोद सुहाइंदा। किसे बणाई साची गोत, आप आपणी गंढ्ढ पुवाइंदा। अन्त सब नूं जणाए आपणी ओट, बलहीण सर्ब वखाइंदा। ख़ुश कराए सुणा सुणा आपणी सरोत, सच संदेसा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा इक्क अख्वाइंदा। सतिगुर सच्चा वड्डा वड, हरि वडी वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैग़म्बर आपणे विच्चों कढ्ढ, निरगुण सरगुण सेवा लाईआ। चरन कँवल वखाई आख़र हद्द, चरनां हेठ सर्ब दबाईआ। सच प्रेम सच्चा रस, बिन रसना रस चखाईआ। दूर दुराडा बैठा मार्ग आपे दस्स, नेरन नेर राह वखाईआ। उच्च महल्ले बह बह रिहा हस, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। प्रभ मिलण दी जे कोई सचखण्ड रखे आस, सचखण्ड निवासी चल के लोकमात फेरा पाईआ। लोकमात दे के जाए शाबाश, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती नूर दे प्रकाश, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाईआ। अन्तिम मेला शाहो शाबाश, गुण साचा दए समझाईआ। आपणा कम्म किसे ना दस्सया ख़ास, ख़ुलासा किसे ना दिता समझाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर निक्की निक्की शाख़, लोकमात आप लहराईआ। आपणे घर विच्चों दे दे दात, वस्त अमोलक आप वरताईआ। अन्तिम सब दा कर के घात, आपणे चरनां

हेठ दबाईआ। दोए जोड़ सारे होए सफ़ात, लोकमात सफ़ा गए उठाईआ। जुग चौकड़ी खेले खेल बहु बिध भांत, भावी आपणे हथ्थ रखाईआ। हरि की सिफ्त लिख लिख दे गए कलम दवात, कलमा रसना जिह्वा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह वड राजन राजा, हरि सतिगुर आप अख्वाइंदा। आदि जुगादि रच रच काजा, जुग जुग कार कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर आप निवाजा, निवाज़श आपणी आप समझाइंदा। एका नूर निक्का नंन्हा कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड करे प्रकाशा, प्रकाश प्रकाश विच्चों प्रगटाइंदा। कोटन कोटि त्रिलोकी आपणी निक्के नाउँ नाम करे निवासा, कोटन कोटि कृष्न ध्यान लगाइंदा। जिस घर सतिगुर रखे वासा, सो घर नज़र किसे ना आइंदा। बिन नानक चरन दिता ना किसे भरवासा, मस्तक बिनां कबीर धूढ़ ना कोए लगाइंदा। उपर तक्कण नज़र आए इक्को प्रकाशा, प्रभ मुख ना कोए रखाइंदा। कवण सेजा करे भोग बलासा, जिस मन्दिर बह बह गुर अवतार पीर पैग़म्बर प्रगटाइंदा। साची दस्से ना कोए शनाख़त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणे घर सुहाइंदा। सतिगुर घर अपर अपारा, अपरम्पर सोभा पाईआ। आदि जुगादी हो उज्यारा, सति सतिवादी आसण लाईआ। बोध अगाधी बोलणहारा, अनाद अनादी करे पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी बण वणजारा, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। लेखा जाण गुरू अवतारा, गुर गुर नाउँ सिफ्त सालाहीआ। शब्दी शब्द शब्द जैकारा, जै जैकार इक्क लगाईआ। लोक परलोक दे सहारा, अवण गवण डंक वजाईआ। जुग चौकड़ी पावे सारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाईआ । सृष्ट सबाई करे निमस्कारा, पुनहि पुनहि सीस झुकाईआ। खाणी बाणी सिफ्त भण्डारा, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। करे खेल हरि करनेहारा, आपणी करनी किरत कमाईआ। नव नौ चार पार किनारा, तन वेखे चाँईं चाँईंआ। निरगुण निरगुण लै अवतारा, सरगुण सरगुण लेखा दए मुकाईआ। जोधा सूरबीर बलकारा, बल आपणा आप रखाईआ। नाम खण्डा तेज़ कटारा, ब्रह्मण्डां आप चमकाईआ। तिक्खीआं रखे दोवें धारां, दो जहानां दए सज़ाईआ। लेखा जाणे पुरख नारा, नार कन्त भेव ना राईआ। गुर गुर देवे आप सहारा, गुर शब्दी होए सहाईआ। भगत भगवन्त करे प्यारा, परम पुरख वडी वड्याईआ। सन्तां देवे सति नज़ारा, नज़र आपणी नज़र नाल मिलाईआ। गुरमुखां लहिणा देणा चुकाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, डूँग्घी कंदर पार कराईआ। गुरसिख बणाए साचा लाड़ा, सतिगुर आपणी दया कमाईआ। मेल मिलाए कलयुग अन्तिम वारा, अन्त आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा होए सहाईआ। सतिगुर सच्चा एकँकार, ओंकार सेव कमाइंदा। गुरमुख साचे लए उठाल, उठ उठ वेख वखाइंदा। नाता तोड़ शाह कंगाल, शहिनशाह एका घर वखाइंदा। शब्द सरूपी

बण दलाल, बण विचोला सेव कमाइंदा। लख चुरासी विच्चों भाल, फड़ फड़ आपणी गोद बहाइंदा। जन्म जन्म दी कीती घाल, कलयुग अन्तिम लेखे लाइंदा। साचा मार्ग इक्क सखाल, कूड़ी क्रिया तोड़ तुड़ाइंदा। त्रैगुण नाता तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। काया मन्दिर अंदर सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्क वखाइंदा। दीआ बाती दीपक बाल, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। शब्द अगम्मी वज्जे ताल, ताल तलवाड़ा नज़र कोए ना आइंदा। भाग लगाए पंज तत्त काया माटी खाल, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। गुर शब्दी चले नाल नाल, गोबिन्द आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा खेल कराइंदा। सतिगुर पूरा खेले खेल, सति सतिवादी दया कमाईआ। गुरमुख सज्जण आपे मेल, मिल मिल ख़ुशी वखाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां संग रल रल चाढ़े तेल, साचा सगन मनाईआ। वसणहारा धाम नवेल, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साची कार कराईआ। सतिगुर करे साचा धन्दा, हरि साची कार कमाइंदा। लख चुरासी वेखे जीव गंदा, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाइंदा। बण तरखाण फेरे रंदा, नेत्र नैण नज़र किसे ना आइंदा। जन भगतां होए सदा बख्शंदा, बख्शश आपणी आप कराइंदा। गुरमुख वेखे चन्द नौचन्दा, घर साचे आप रुशनाइंदा। उत्भुज सेत्ज जेरज अंड कोई रहिण ना देवे आंडा गंदा, जो घड़या भन्न वखाइंदा। कलयुग अन्तिम आया कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी बैठा डेरा लाइंदा। चार युग बणया रिहा बख्शंदा, गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां नाच नचाइंदा। हथ्थ विच फड़ के रख्या इक्को डण्डा, नाम डण्डा हथ्थ वखाइंदा। निउँ निउँ सीस सर्ब झुकंदा, अग्गे सीस ना कोए उठाइंदा। पीर पैग़म्बर कहिण हउँ ख़ाकी बन्दा, बन्दगी आपणी सब नूं लाइंदा। किसे हथ्थ तीर किसे फड़ाई कमंदा, किसे रथवाही रथ चलाइंदा। आप कलयुग बण के आया अन्धा, आपणा नैण ना किसे वखाइंदा। कोटन कोटि नाउँ रख रख सुणाए छन्दा, शरअ शरअ नाल टकराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त श्री भगवन्त, करया खेल आप बेअन्त, एका हरि एका मंत, सतिगुर पूरा आप दृढ़ाइंदा। सतिगुर पूरा छैल छबील, जोबन आपणा आप हंढाईआ। सतिगुर पूरा सच दलील, आदि जुगादि जुग जुग दए समझाईआ। सतिगुर पूरा सच वकील, दो जहानां दए छुडाईआ । सतिगुर पूरा इथे ओथे सुणे अपील, तख्त बैठा शहिनशाहीआ। सतिगुर पूरा पहनणहारा बस्त्र नील, बसन बनवारी भेख वटाईआ। सतिगुर पूरा लेखा जानणहारा भील, बलहीण वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर इक्को इक्क अख्वाईआ। सतिगुर पूरा इक्को आख़र, अक्खर सिफ्त ना कोए सलाहइंदा। आपणे उत्ते होया शाकर, शुकरीआ होर ना कोए मनाइंदा। आपणा स्नेहुड़ा आपे देवे पात्र, कासद गुर अवतार पीर पैग़म्बर आप बणाइंदा। दो जहानां

करे यातर, यातरू बण बण फेरा पाइंदा। लिखावणहारा वेद शास्त्र, सिमरत पुराण आप पढ़ाइंदा। बणावणहारा लग्ग मातर, अक्खर अक्खर जोड़ जुड़ाइंदा। जानणहारा भेव बातन, ज़ाहरा आपणा खेल कराइंदा। लेखा चुकाए पुरातन, पिछला कीता भुल्ल ना जाइंदा। गुरमुखां बणया सच्चा साकन, सगला संग तजाइंदा। कलयुग अन्तिम आया राखण, बण रक्षक सेव कमाइंदा। सचखण्ड निवासी आया झाकण, झाकी आपणी आपे पाइंदा। लहिणा देणा चुकावण आया बाकण, बाकी नज़र कोए ना आइंदा। लेखे लाए माटी खाकण, खाक आपणे रंग रंगाइंदा। करे खेल पाकी पाकण, पतित पुनीत वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा आपणा आप आप प्रगटाइंदा। सतिगुर पूरा प्रगट आप, आपणी कल धराईआ। सृष्ट सबाई माई बाप, पिता पूत नाम वड्याईआ। आदि जुगादी हरि हरि नाउँ साचा पाठ, बण पाठक आप सुणाईआ। देवणहारा साची दात, दीना नाथ होए सहाईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। सतिजुग सुणाए साची गाथ, सोहँ करे पढ़ाईआ। प्रगट हो पुरख समराथ, समरथ आपणी कल वरताईआ। जन भगतां बणया दासी दास, सेवक साची सेव कमाईआ। इक्को रखे साची आस, गुरसिख मिलणा चाँईं चाँईंआ। लोकमात पत्त मेरी लैणी राख, बिन भगत भगवान मिले ना कोए वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा तेरी मेरी इक्को बात, जगत कहाणी ना कोए सुणाईआ। तेरा मेरा इक्को साथ, मात पित भाई भैण संग ना कोए जाईआ। तूं मेरा पूरा करना घाट, मैं तेरा घाटा तेरी झोली पाईआ। अग्गे नेड़े आई वाट, प्रभ बैठा पन्ध मुकाईआ। बिन हरिसंगत दूजी कोई ना रहे जमात, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सारे देण दुहाईआ। मनमति कढ्ढे नार कमज़ात, गुरमति करे सच पढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा कमलापात, लिख लिख पाती पत्तर जुग जुग गुर अवतार पीर पैग़म्बर हथ्थ फड़ाईआ। अन्तिम सब दा लथ्था सत्थर, सिफ़रा सिफ़र सिफ़र सिफ़र समाईआ। पारब्रह्म प्रभ बड़ा अक्खर, आपणी ज़िद ना छड्डे राईआ। तोलणहारा साचे तक्कड़, तक्कड़ आपणे हथ्थ उठाईआ। गुरमुख मनमुख कढ्ढे वक्खर, वाहवा वक्खरी वंड वंडाईआ। अल्फ़ ये पढ़ाए पैंती अक्खर, तिन्न पंज कर कुड़माईआ। आप चढ़ के चोटी बैठा सिखर, दूरों सिख्या रिहा समझाईआ। गुरमुख तेरा जुग जुग करदा आया फिकर, तेरा फिकरा सक्या ना कोए मिटाईआ। तेरा नाम मेरा ज़िकर, मेरा ज़िकर जगत जुगत बोध अगाध पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख देवे इक्को दान, दूजे घर ना मंगण जाईआ।

१८ भाद्रों २०१९ बिक्रमी सुदागर सिँघ दे गृह
नाथेवाल ज़िला फिरोज़पुर

सोवत जागरत जगत विहारा, लख चुरासी बंधण पाईआ। ऊठत बैठत खेल न्यारा, सरगुण धार चलाईआ। रसना जिह्वा जगत जैकारा, कूक कूक सुणाईआ। नेत्र नैणां अक्ख उग्घाड़ा, वेखे सर्ब लोकाईआ। खाण पीण बत्ती दन्द दाढ़ा, रसना रस नाल भराईआ। चलणा फिरना जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। मिलणा जुलणा सज्जण यारां, साक सैण कुड़माईआ। नाता बन्नणा कन्त नारा, जगत सेज हंढाईआ। पुत्तर धीआं कर प्यारा, पिता पूत खेल कराईआ। क्षत्री ब्राह्मण शुदर वैश वणज करे संसारा, हट्टो हट्ट विकाईआ। कपड़ बस्त्र पहने तन अपारा, तन माटी पर्दा पाईआ। चरन पाहिणी कर प्यारा, अंगुसत लए टिकाईआ। पढ़ पढ़ वेद शास्त्र बणे सच्यारा, विदित विद्या नाल मिलाईआ। कलम शाही शाह लिखारा, लिख लिख लेख जणाईआ। पढ़ पढ़ बोले बोलणहारा, अणबोलत भेव ना आईआ। सतिगुर खेल अगम्म अपारा, नज़र किसे ना आईआ। ला के कन्न सुण लै सिँघ तारा, हरि सारंगी इक्क वजाईआ। किली दिसे ना कोए सितारा, सारंगा हथ्थ ना कोए उठाईआ। कंधे ला ना कोई कसे सुर नेत्र नैण ना कोए उग्घाड़ा, उँगली उँगली ना कोए हिलाईआ। घड़ी पल ना कोए विचारा, दिवस रैण ना दए कोए वड्याईआ। मास बरख ना कोए अधारा, जुग चौकड़ी रोवण मारन धाहीआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हरि का दरस लभ्भदे गए गुर अवतारा, मन्दिर अंदर वड़ वड़ ध्यान लगाईआ। दोए दोए जोड़ करदे रहे निमस्कारा, निमख निमख आपणा आप कटाईआ। वेस अवल्ला करदे रहे शृंगारा, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रुमाईआ। ठरदे रहे अंदर जलधारा, डूँग्घे सरोवर तारीआं लाईआ। पुठे लटकदे रहे विच खूह दी गारा, तन माटी लेखे पाईआ। अग्गां नाल तपदे रहे वांग अंग्यारा, अग्नी हवण कराईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़ चढ़ लभ्भदे रहे डूँग्घीआं गारां, गुरमति आपणा आप वखाईआ। चार कुण्ट बन्न्ह खण्ड फिरदे रहे अवारा, दहि दिशा फेरी पाईआ। हरि का भेव सर्ब तों न्यारा, निरँकारा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोवत जागत जागत सोवत आपणी खेल खिलाईआ। जागत किसे ना आया हथ्थ, हथ्थों हथ्थ रहे कुरलाईआ। सोवत किसे ना ल्या फद, फड़ बांहों ना कोल बहाईआ। अग्गे हो ना मिल्या कोई नट्ठ, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। सत्थर कोई ना बैठा घत्त, वेखणहारा सर्ब लोकाईआ। जुगा जुगन्तर खेलणहारा आप तमाश, तमाशबीन सच्चा माहीआ। पंज तत्त दस्सदा रिहा रास, गोपी काहन रूप वखाईआ। जुग चौकड़ी हो प्रकाश, सरगुण देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर प्रगट कर

आपणी शाख़, शनाख़त थोड़ी थोड़ी समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोवत जागत जागत सोवत दीदार, जमाल ना किसे जणाईआ। दीदार जमाल ना जाणे नूर, नूर नुराना ना कोए रुशनाईआ। आशक माशूक बणया रिहा जरूर, ज़रूरत आपणी पूर कराया। जे कोई पुच्छे दस्से नेड़ दूर, नेड़े हो हो भेव खुल्हाया। अन्तिम सब दी माटी कर गया कूड़ो कूड़, निशाना कोए रहिण ना पाया। जिस जन कर किरपा चाड़्हया रंग गूढ़, आदि जुगादि उतर ना जाया। जिस देवे साची धूढ़, मस्तक टिक्का नाम लगाया। सो जन होया मन्ज़ूर, हरि जू आपणे लेखे लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाया। साचा खेल हरि निरँकारा, एका एक कराईआ। सुखन सखोपत जागरत तुरीआ चारे मारे मारा, मारनहार बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम खेल कीआ न्यारा, निरगुण आपणी दया कमाईआ। पुरख अकाल हो उज्यारा, एका नूर धराईआ। सुत्तयां देवणहार हुलारा, आपणी गोद बहाईआ। जागदयां मेला विच संसारा, सार आपे रिहा पाईआ। गुरमुख करया इक्क प्यारा, छड्डी सर्ब लोकाईआ। बिन करनीउँ कीता पार उतारा, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। बिन मंगया देवे दान सच दुआरा, दाता दानी सच्चा माहीआ। बिन पूजा पाठ जोग अभ्यास देवे दरस अपारा, दरसी आपणा दरस कराईआ। जागत सोवत दोवें रोवण ज़ारो ज़ारा, जिस मिल विछड़ विछड़ आपणा आप गंवाईआ। कलयुग अन्तिम करया खेल आप करतारा, करता आपणा भेव चुकाईआ। एथे ओथे दो जहान इक्को जिहा करे विहारा, दिवस रात करे प्रभात, प्रभाती एका रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सदा सुहेला सच्चा माहीआ। जिथे आप उथे गुरसिख, गुरमुख देवे माण वड्याईआ। हरिजन लेखा तेरा लिख, लिख लिख दो जहान समझाईआ। सचखण्ड निवासी पाई भिख, भिच्छया एका वार वरताईआ। सतिजुग साचा वन्डया हिस्स, हिस्सा इक्को इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे खेल कराईआ। जिस घर वसे आप प्रभ, सो थान थानंतर सुहाइंदा। गुरसिख गुरमुख आपे लभ्भ, हरिजन हरि हरि मेल मिलाइंदा। अमृत धार कँवल नभ, निझर रस चुआइंदा। शब्द अगम्मी एका नद, अनहद सेव कमाइंदा। जगत किनारा पार हद्द, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। सच दुआरे हरि हरि सद, फड़ आपणी गोद बहाइंदा। किरपा निध लडाए लड, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कूड़ी क्रिया विच्चों कढ्ढ, साचे मार्ग आपे लाइंदा। अमृत जाम प्याए मदि, रस रसना इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप वड्याइंदा। जिस गृह वसे सतिगुर प्यारा, तिस देवे माण वड्याईआ। ओस घर वड़ के बोल सिँघ गिरधारा, प्रभ चरन मिली वड्याईआ। सिँघ गुरदयाल बोल जैकारा, एका रिहा

सुणाईआ। जट्टां मिल्या जट्ट गुआरा, जदो जहद सभना रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां रखे सदा साथ, साथ आपणा संग रखाईआ।

१९ भाद्रों २०१९ बिक्रमी महिंदर सिँघ दे गृह नाथेवाल ज़िला फिरोज़पुर

करे खेल पुरख समरथ, हरि आपणा खेल कराइंदा। हुक्मे अंदर वक्खो वक्ख, आदि जुगादि सर्ब रखाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां रिहा दस्स, घर साचे सच जणाइंदा। जुग चौकड़ी करदा रिहा पक्ख, नित नवित सेव लगाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल अकथ, अकथ आप दृढ़ाइंदा। निरगुण नूर हो प्रगट, लोकमात वेस वटाइंदा। दो जहानां इक्को हट्ट, श्री भगवान आप खुल्हाइंदा। सर सरोवर साचा तट, हरि अमृत इक्क भराइंदा। निरगुण नूर जोत प्रकाश, अन्ध अन्धेर गुआइंदा। साचा काहन पाए रास, लख चुरासी नाच नचाइंदा। जुग जुग देंदा रिहा शाबाश, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। नाम जणाउँदा रिहा खास, नाम नामा झोली पाइंदा। रखाउँदा रिहा इक्को आस, आप आपणा भेव जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। समरथ पुरख खेल अपारा, हरि हरि जू आप कराईआ। जुग जुग दस्सदा रिहा कारा, हरि करनी किरत जणाईआ। सरगुण देंदा रिहा सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाम निधाना वजाउँदा रिहा नगारा, तन रबाब सितार हिलाईआ। सिफ्ती सिफ्त भरदा रिहा भण्डारा, वड भण्डारी बेपरवाहीआ। कातब बण बण लिखाउँदा रिहा लिख लिख अलख लेख अपारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाईआ। समरथ पुरख खेल अवल्ला, एक ओंकारा आप कराइंदा। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैग़म्बर घल्ला, हुक्म संदेसा इक्क सुणाइंदा। अन्तर अन्तर फड़ाउँदा रिहा पल्ला, बाहरों नज़र किसे ना आइंदा। जोती धार जोती रल्ला, जोती जोत डगमगाइंदा। सच सिँघासण एको मल्ला, गुर गुर धाम वड्याइंदा। नाम मार्ग इक्क सुखल्ला, सुख सागर रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराइंदा। समरथ पुरख सर्ब गुणवन्त, गुणवन्ता भेव जणाइंदा। खेलया खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग वेस वटाइंदा। गुर अवतारां दे दे मंत, मन्त्र हरि हरि नाम दृढ़ाइंदा। नारी रूप वखाए हरि जू कन्त, गुर गुर आपणे अंग लगाइंदा। काया चोली चाड़्ह रंग बसन्त, रूप अनूप आप वटाइंदा। पंज तत्त महिमा गा गा अगणत, बेअन्त आपणा नाउँ जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी साहिब सुल्तान, पुरख समरथ आप कराईआ। जुग जुग देवणहारा

नाम निधान, नाम नामा झोली पाईआ। जुग जुग वखावणहारा सच निशान, शब्द निशाना इक्क झुलाईआ। जुग जुग देवणहारा माण, निमाणयां होए सहाईआ। जुग जुग देवणहारा ज्ञान, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। जुग जुग वेखणहारा मार ध्यान, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। जुग जुग करनहार कल्याण, लख चुरासी फंद कटाईआ। जुग जुग होए वड मेहरवान, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। जुग जुग जोधा सूरबीर बलवान, गुर अवतार लए प्रगटाईआ। जुग जुग शाह पातशाह सच्चा हुक्मरान, धुर फरमाणा हुक्म सुणाईआ। जुग जुग खेले खेल श्री भगवान, खेलणहारा भेव ना आईआ । जुग जुग नव नौ वेखे आण, चार चार वंड वंडाईआ। जुग जुग देवणहारा दान, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। जुग जुग करनहार पहचान, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणी धार चलाईआ। समरथ पुरख अगम्म अथाह, अगम्म अगम्मी कार कराइंदा। निरगुण सरगुण दे सलाह, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। गुर गुर रूप मात धरा, धरनी धरत धवल वड्याइंदा। नाउँ निरँकारा आप दृढ़ा, दृढ़ इष्ट इक्क प्रगटाइंदा। साचा मार्ग जुग जुग ला, जुग चौकड़ी खेल खलाइंदा। धुर दरगाही लेखा लेख लिखा, लिख्त भविख्त आप समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेव लग्गा, सेवक सेवा सच रखाइंदा। दो जहानां खेल खिला, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणी कल आप धराइंदा। आपणी कल आपे धर, धरनी धरत दए वड्याईआ। आदि जुगादी अछल अछल, भेव कोए ना पाईआ। गुर अवतार मात घल्ल, जुग जुग करे पढ़ाईआ। आपणा खेल हरि प्रबल, आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग, कलयुग द्वापर त्रेता सतिजुग सति सतिवादी आप हंढाईआ। सति सतिवादी शाह सुल्तान, हरि सच्चा सच जणाइंदा। आदि अन्त खेल महान, हरि जू आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सेव कमाण, कर कर सेवा पन्ध ना कोए मुकाइंदा। गा गा गए हरि का ज्ञान, गावणहारा गीत सुणाइंदा। ला ला गए अन्तर ध्यान, अन्तर मुख खेल खलाइंदा। मंग मंग गए मंगत दान, भिख्या झोली सर्ब पाइंदा। अन्तिम कह कह गए बाल अंञाण, आपणा बल ना कोए धराइंदा। हुक्मे अंदर दे दे धुर फ़रमाण, आपणा हुक्म ना कोए सुणाइंदा। इक्को ओट रख भगवान, भगवन एका आस तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणा रथ आप चलाइंदा। आपणा रथ चलाए आप हरि, हरि जू आप जणाइंदा। उठो वेखो खेल तमाश, हरि करता आप कराइंदा। जिस दी पूजा करदे रहे पाठ, सो पाठक वेस वटाइंदा। जिस दी लभ्भदे रहे ज़ात, सो आपणी ज़ात प्रगटाइंदा। जिस

दी दस्सदे रहे करामात, सो कर्म कांड ना कोए रखाइंदा। जिस दे पिच्छे आपणा आप कर के आए घात, सो हरि जू आपणा घात आप कराइंदा। जिस दी लिख लिख दस्सदे आए बात, खाणी बाणी भेव चुकाइंदा। जिस ने आदि जुगादि विष्न ब्रह्मा शिव लख चुरासी गुर अवतार पीर पैग़म्बर लाया बाग़ात, सो बाग़ीचा वेख वखाइंदा। जिस ने चार जुग पढ़ाए इक्क जमात, एका अक्खर वक्खर आप जणाइंदा। जेहड़ा कोटन कोटि दृढ़ाउँदा रिहा नाम जाप, जीवण जुगत जगत समझाइंदा। जिस नेत्र पेख जाइन तीनो ताप, त्रैगुण अग्ग ना कोए जलाइंदा। जित दर्शन मिटे कोट जन्म दे पाप, पतित पापी पार कराइंदा। जिस नूं पीर पैग़म्बर मन्नदे रहे बाप, सो पिता वेस वटाइंदा। कलयुग अन्तिम जन भगतां मेटे सर्ब संताप, संसा रोग ना कोए रखाइंदा। सच संदेसा देवे आप, आप आपणा भेव खुल्हाइंदा। सोहँ देवे सच्चा जाप, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप जणाइंदा। साचा राह दस्से करतार, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। जिस दी सोभा सुणदे रहे विच संसार, सो साहिब वेस वटाईआ। जिस दी तोबा तोबा करके करदे रहे पुकार, सो तुहमत सभदे उत्ते रिहा लाईआ। जिस नूं गोबिन्द गोबिन्द करके मन्नदे रहे बख्शणहार, सो बख्शणहारा फेरा पाईआ। जिस नूं राम राम कह कह करदे रहे निमस्कार, सो राम आपणा रूप धराईआ। जिस नूं कृष्न कृष्न कह कह मन्नदे रहे भगवान, सो भगवन आपणी धार चलाईआ। जिस दे दुआरे भगत बण भिखारी मंगदे रहे दान, सो दाता दानी फेरा पाईआ। जिस दे बण दे रहे बाल नादान, सो पिता वेख वखाईआ। उठो वेखो मार ध्यान, पुरख अबिनाशी रिहा समझाईआ। कलयुग अन्तिम हो मेहरवान, वेस अवल्लड़ा आप कराईआ। बिन कल्मयों करे परवान, बिन नबीउँ लए तराईआ। बिन कासद देवे पैग़ाम, ज़बराईल ना कोए वड्याईआ। मुरीद मुर्शद वेखे आण, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। गुरसिख गुर सतिगुर कर परवान, पार किनारा पार कराईआ। गुरमुख गुर सतिगुर कर ध्यान, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। सन्त साजन हो मेहरवान, सति सतिवादी विच समाईआ। भगत भगवन्त वड़ गए इक्क मकान, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। छत्ती जुग होए हैरान, हरि जू की खेल वरताईआ । जिस दा लम्भया लभ्भ ना सक्या कोए निशान, सो आपणा निशाना रिहा वखाईआ। जन भगतां सेवा करे आण, बण सेवक सेव कमाईआ। जेहड़ा नामे धन्ने बणदा रिहा महिमान, सो गुरमुखां आपणे महिमान बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ पुरख खेल महान, ख़ालक ख़लक मखलूक मुखतलिफ ना खोल्हे कोए दुकान, हट्ट इक्को नाम वखाईआ।