१९ भाद्रों २०१९ बिक्रमी जगीर सिँघ दे गृह माढ़ी मुसतफ़ा ज़िला फिरोज़पुर
सो पुरख निरँजण तेरी वड़याई, गुर अवतार रहे जस गाईआ। हरि पुरख निरँजण तेरी शहिनशाही, पीर पैग़म्बर सीस झुकाईआ। एक ओंकार तेरी सलाही, विष्न ब्रह्मा शिव करे पढ़ाईआ। आदि निरँजण तेरी रुशनाई, दो जहानां नूर वखाईआ। श्री भगवान तेरी बेपरवाही, तेरा अन्त कोए ना आईआ। अबिनाशी करते तेरी जुदाई, निरगुण झल्ली कदे ना जाईआ। पारब्रह्म तेरी कुड़माई, लख चुरासी नाता जोड़ जुड़ाईआ। वसणहारा साचे थाईं, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क देणा साचा वर, तेरी सरन मिले सरनाईआ। तेरी सरन इक्को तक्क, ओट हरि रखाईआ। जुग चौकड़ी गए थक्क, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेव कमाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नट्ठ नट्ठ, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। निरगुण सरगुण मार्ग दस्स दस्स, अक्खर अक्खर करी पढ़ाईआ। अमृत आत्म दे दे रस, रस रसना मुख चुआईआ। तेरा गा गा आए जस, जस वेद पुराण सुणाईआ। इक्को तक्कदे रहे आस, प्रभ मिले सच्चा माहीआ। घर जोत करे प्रकाश, निरगुण नूर रुशनाईआ। दो जहानां वेखे खेल तमाश, पृथ्मी आकाश फेरा पाईआ। साचे मन्दिर पावे रास, गोपी काहन नचाईआ। लख चुरासी अंदर करे वास, आपणा खेड़ा दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी इक्को ओट तकाईआ। आदि जुगादी इक्को ओट, दीन दयाल तेरी सरनाईआ। जुगा जुगन्तर साचा कोट, तन मन्दिर दए सुहाईआ। सदा सद घट निरंतर जोत, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। नाउँ निधाना मन्त्र देणा पिता पूत, पूत सपूता झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। सो पुरख निरँजण तेरी कार, जुग जुग मात कराईआ। जुग चौकड़ी सेवादार, बण सेवक सेव कमाईआ। नाउँ रख गुर अवतार, पीर पैग़म्बर तन हंढाईआ। बोध अगाध शब्द जैकार, धुन राग अनाद सुणाईआ। कागद कलम कर प्यार, लेखा शाही संग मिलाईआ। रसना जिह्वा बोल जैकार, बत्ती दन्द सिफ्त सलाहीआ। मन मति दए अधार, बुद्धि एका गुण समझाईआ। नेत्र लोचण खोल्ह किवाड़, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। घर मन्दिर पावे सार, गृह आपणा पर्दा लाहीआ। तेरा जल्वा नूर दीदार, निज आत्म इक्क रुशनाईआ। तेरी ब्रह्म किरन पसार, किरन किरन वेख वखाईआ। तेरा चरन सच दुआर, दुआरका बैठी डेरा ढाहीआ। तेरा नाउँ नर निरँकार, नर नरायण तेरी वड्याईआ। तेरा बंक अगम्म अपार, अगम्म अथाह तेरी शहिनशाहीआ। तेरा हुक्म सच वरतार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। निउँ निउँ झुक झुक करदे रहे निमस्कार, सीस जगदीस चरना हेठ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा
वर, मिले सच्ची सरन सरनाईआ। सरन सरनाई दे स्वामी, दोए जोड़ मंग मंगाया। आदि जुगादि अन्तरजामी, अन्तरगत आपणे हथ्थ रखाया। करे खेल दो जहानी, दोए दोए रूप धराया। निरगुण सरगुण पढ़ाए अकथ कहाणी, आप आपणा नाउँ जणाया। सिफ्त सलाही साची बाणी, बाण निराला तीर चलाया। एका पद पद निरबाणी, निर्भय आपणा घर वसाया। एका अमृत ठंडा पाणी, रस एका एक वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर सच्चा एको मंग मंगाया। दर सच्चा दस्से भगवान, गुर अवतार पीर पैग़म्बर सीस झुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग जुग आउँदे रहे विच जहान, दर दर तेरी सेव कमाईआ। जगत अक्खर दे दे ज्ञान, गुण गा गा ख़ुशी मनाईआ। मार्ग मग पन्थ दस्स जहान, बण रैहबर राह चलाईआ। इष्ट दृष्ट दे दे दान, देवत सुर सुर समझाईआ। आत्म परमात्म खेल महान, महिमा अकथ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जगत द्वैती दे मिटाईआ। जगत द्वैती तेरी धार, तोहे तोहे वड्याईआ। आदि शक्ति नूर उज्यार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। चतुर्भुज खेल अपार, दूसर चले ना कोए चतुराईआ। अष्टभुज नौजवान, शस्त्र बस्त्र तन सज़ाईआ। पीर पैग़म्बर कर ख़बरदार, साची ख़बर आप सुणाईआ। एका मसला कर त्यार, बण मसीह करें पढ़ाईआ। तसबी मणका दे अधार, उँगली उँगली सेव कमाईआ। जन का रूप सक्या ना कोए विचार, तन तन का बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विछोड़ा पन्ध कटाईआ। जगत विछोड़ा कट पन्ध, प्रभ सच्चे सच गुसाँईंआ। कलयुग अन्त अन्धेरा अन्ध, साचा चन्द ना कोए चढ़ाया। हिन्दू मुस्लिम गायन एका छन्द, बन्द छन्द नाल मिलाया। दीन मज़्हब होई कंध, पर्दा सके ना कोए उठाया। ज़ात पात पाया फंध, जीव जंत ना सके तुड़ाया। कूड़ी क्रिया खाण पीण खाधा गंद, अमृत रस ना किसे चखाया। भख भोज कीता बत्ती दन्द, लेंज फेंज रूप ना कोए वटाया। तुध बिन देवे ना कोए साचा अनन्द, अनन्द घर किसे ना पाया। दीन मज़्हब गुर अवतार वंडां गए वंड, तेरी हद्द पार ना कोए कराया। दरोही ख़ुदाए अन्तिम नंगी होई कंड, पर्दा सीस ना कोए टिकाया। लेखा लिखणो कलम होई बन्द, तेरा लेख ना किसे समझाया। अन्तिम डिगे डूँग्घी खड्ड, बांहों फड़ बाहर ना कोए कढाया। कर किरपा दे इक्क अनन्द, घर घर विच हो सहाया। असीं रल मिल गाईए तेरा छन्द, दूजा राग ना कोए अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ढह पए सरनाया। इक्को गीत तेरा गाईए, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। इक्को मन्दिर सोभा पाईए, घर बह बह ख़ुशी मनाईआ। इक्को कन्त सेज हंढाईए, पीर पैग़म्बर देण सलाहीआ। इक्को वस्त मंग मंगाईए, ख़ाली झोली दे भराईआ। इक्को रंगण
रंग चढ़ाईए, उतर कदे ना जाईआ। इक्को मृदंग सच वजाईए, मृदंगा तेरे नाउँ वड्याईआ। इक्क तुरंग सर्ब दृढ़ाईए, दो जहानां होए सहाईआ। इक्को अनन्द साचा पाईए, दूसर रस ना लागे राईआ। साहिब शब्द तेरा जस गाईए, जस वेद पुराण ना सके गाईआ। पिछली वंड दूर कराईए, वंडी वंड रहे ना राईआ। आपणी करनी तेरे चरनां हेठ दबाईए, चरन सरन मिले सरनाईआ। तोबा तोबा कर के भुल्ल बख्शाईए, बख्शणहार सर्ब गुनाहीआ। सर्ब घट रमिआ राम कह कह शुकर मनाईए, राम दसरथ बेटा निउँ निउँ लागे पाईआ। साचा काहन कन्त कन्तूहल बसन बनवारी इक्क हंढाईए, कान्हा कृष्ना दोए दोए जोड़ पए सरनाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद बण दरवेश रसना जिह्वा कहिण तेरी अलख जगाईए, अलख अलख अलख तेरी वड्याईआ। मुहम्मद कहे सजदा सीस झुकाईए, निउँ निउँ आपणा माण मिटाईआ। शरअ शरीअत लहिणा देणा अन्त चुकाईए, शरअ शरारत कम्म किसे ना आईआ। ग़फ्लत आलस निंद्रा दे गवाईए, उल्फ़त चले ना कोए वड्याईआ। मशरक मग़रब रूप वटाईए, दक्खण पहाड़ दिसे सच्चा माहीआ। बे सबर प्याला जगत तुड़ाईए, अन्त आबरू कोए नज़र ना आईआ। काया माटी पंज तत्त कबरस्तान कबर दबाईए, मकबरा जगत सुहाईआ। निरगुण हो के निरगुण पाईए, तत्त बिना हरि तत्त मिल जाईए, परवरदिगार इक्क मन्नाईए, रहिमत रहिमान आप कमाईआ। चौथे युग भुल्ल बख्शाईए, ढह ढह चरनी मस्तक लाईए, ख़ाकी ख़ाक तन रमाईआ। साची सिख्या मंग मंगाईए, एका मन्त्र साचा गाईए, पुरख अबिनाशी इक्क रज़ाईए, प्रभ पूरी दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मिले सच तेरी सरनाईआ। सच सरनाई जिस दर देवे, हरि दर्दी दर्द वंडाइंदा। पुरख अबिनाशी अलख अभेवे, भेव अभेद खुल्हाइंदा। आदि जुगादी वड देवी देवे, देवत सुर सीस निवाइंदा। इक्को अमृत इक्को रस इक्क वखाए साचा मेवे, फल इक्को इक्क प्रगटाइंदा। लख चुरासी इक्को रसना इक्को जिहवे, एका पंज तत्त माटी काया ख़ाक रखाइंदा। इक्को पुरख इक्को नार इक्को कन्त घर एका सेवे, सेवक सेवा इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। सच दुआरा जिस जन पाउणा, हरि एका एक सुणाईआ। आप आपणा माण गवाउणा, अभिमान रहे ना राईआ। दीन मज़्हब ना कोए जणाउणा, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क मनाउणा, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। हउमें हंगता गढ़्ह ढाउणा, दूई द्वैती मोह चुकाईआ। साचा सज्जण इक्क मनाउणा, जिस मिल्या विछड़ ना जाईआ। चरन ध्यान इक्क लगाउणा, हरि चरन वडी वड्याईआ। नेत्र नैण इक्क खुलाउणा, ख़ालक ख़लक रिहा समझाईआ। साचा मन्दिर इक्क सुहाउणा, घर साचे वज्जे वधाईआ। उच्च महल्ले डेरा लाउणा, अटल्ल करे रुशनाईआ। तख्त निवासी
तख्त सुहाउणा, शाहो भूप सच्चे शहिनशाहीआ। धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाउणा, सच संदेसा एका गाईआ। सोहँ ढोला सब ने गाउणा, एथे ओथे दो जहान करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। सोहँ ढोला गाईए गीत, गुर अवतार रहे सुणाईआ। नाता छड्डीए मन्दिर मसीत, आपणा हक़ ना कोए रखाईआ। सेवा करीए बण बण कीट, कीट कीटां रूप समाईआ। बिन प्यार ना निभे प्रीत, प्रीत प्यार बिना नज़र ना आईआ। तुध बिन कोए करे ना ठांडे सीत, सांतक सति ना कोए वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखी जगत रीत, रीती तेरी खेल वड्याईआ। दीन मज़्हब कौम ज़ात पात चक्की पीसण ल्या पीस, गेड़ा गेड़े विच रखाईआ। कलमा कायनात जगत हदीस, नबी रसूल कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद तेरा ढोला गाईआ। तेरा ढोला इक्को गाउणा, गा गा शुकर मनाईआ। आप आपणा पर्दा लौहणा, नूरो नूर कर रुशनाईआ। जुग चौकड़ी विछड़े नाल मिलाउणा, मुहम्मद दूर दुराडा बांहां रिहा उठाईआ। सब दा पन्ध आप मुकाउणा, भुल्ले फिरदे पाँधी राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर मिले तेरी सरनाईआ। साचा मार्ग हौली हौली दस्सां, हरि हरि जू आप जणाइंदा। मुहम्मद पहलों वेख तैनूं हस्सां, हस्स हस्स आपणी ख़ुशी मनाइंदा। चौदां तबक फिर फिर नट्ठां, नट्ठ नट्ठ पन्ध मुकाइंदा। उम्मत उम्मती मार सट्टां, सिर सिर ठोकर लाइंदा। लब दाढ़ी तेरी कटां, अंग अंग कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा ढोला दस्सां आप, आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। पिछला छड्डो सारे जाप, अगली सुणो इक्क पढ़ाईआ। पिछली कोए ना करे बात, पुरख अबिनाशी रिहा समझाईआ। वक्खरी वक्खरी आपणी छड्डो ज़ात, जोती जाता एका रंग वखाईआ। अन्तिम लेखा लिख्या कलम दवात, शाही शाह ना कोए बणाईआ। चौदस चौदां अन्धेरी रात, तबक सबक ना कोए पढ़ाईआ। अल्फ़ ये ना पटी पढ़े कोए जमात, लेखा लिख्त ना कोए रखाईआ। करे खेल साख्यात, सुरख़रू सब नूं दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा ढोला दए जणाईआ। साचा ढोला सोहँ धार, गुर अवतार रूप वखाईआ। पीर पैग़म्बर इक्क आधार, घर साचे मेल मिलाईआ । लहिणा देणा चुक्के जुग चार, चौकड़ी लेखा रिहा मुकाईआ। निरगुण निरगुण लै अवतार, सरगुण झोली आपणी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सोहला सो पुरख निरँजण इक्क सुणाईआ। सोहला सोहणा सोहणा रंग, रंग रंगीला इक्क वखाईआ। सचखण्ड दवारा सच पलँग, सति सतिवादी सेज हंढाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर अगम्म अगम्मड़ा इक्क मृदंग, मर्द मर्दाना आप वजाईआ। निरगुण सरगुण देवे संग, सूरा सरबंग सहिज सुखदाईआ।
पिछली करनी चौदां चौदां करे भंग, भावी आपणे हथ्थ रखाईआ। पीर पैग़म्बर गाउणा इक्को छन्द, शहिनशाह समझाईआ। देवणहार साहिब बख्शंद, बख्शश आपणी रिहा कराईआ। निरगुण आप निरगुण छन्द, गाए सुणाए बिन बत्ती दन्द, वंड वंडाए गृह सचखण्ड, सच साची बणत बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी इक्क अनन्द, अनन्द आपणा रस रखाईआ।
सो पुरख प्रभ आपे आप, आप आपणा खेल खिलाइंदा। सो पुरख प्रभ माई बाप, दूसर अवर ना कोए वड्याइंदा। सो पुरख उत्तम ज़ात, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आइंदा। सो पुरख वड प्रताप, वड प्रतापी आपणा नाउँ धराइंदा। सो पुरख खेले खेल तमाश, खेलणहारा खेल रचाइंदा। सो पुरख देवणहारा दात, दाता दानी आपणा नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब आपणी कल आप जणाइंदा। सो साहिब सच्चा कुलवन्ता, इक्क इकल्ला वड वड्याईआ। आप बणाए आपणी बणता, घड़न भन्नणहार आप अख्वाईआ। आप सुहाए साचा धाम सुहंता, सचखण्ड सच्चे वसे सच्चा माहीआ। आपे नार आपे कन्ता, कन्त कन्तूहल आपणी रंगली सेज हंढाईआ। सो साहिब सदा बेअन्ता, बेअन्त आपणी धार आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो एकँकार इक्क अख्वाईआ। सो दयाल सो कृपाल, सो आपणी कल वरताइंदा। सो वस्त सो धन माल, सो वणजारा हट्ट चलाइंदा। सो मन्दिर सो धर्मसाल, सचखण्ड साचा सोभा पाइंदा। सो नूर सो जोत जुम्माल, नूर नुराना डगमगाइंदा। सो वसे सच्ची धर्मसाल, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप रखाइंदा। सो पुरख निरँजण वड मेहरवाना, मेहरवान दया कमाईआ। आपणा देवे आपे दाना, हरि पुरख निरँजण नाउँ धराईआ। हरि पुरख निरँजण कर कर खेल महाना, एकँकारा वेस वटाईआ। एकँकारा नूर नुराना, आदि निरँजण भेव चुकाईआ। आदि निरँजण वड बलवाना, अबिनाशी करता पर्दा लाहीआ। अबिनाशी करता शाह सुल्ताना, श्री भगवान दए वड्याईआ। श्री भगवान राज राजाना, साचे तख्त बहे सच्चा शहिनशाहीआ । शाह पातशाह हुक्मराना, साचा हुक्म आप जणाईआ। हुक्म हाकम कर परवाना, पारब्रह्म प्रभ सीस निवाईआ। करे खेल सो महाना, आपणी इच्छया आप जणाईआ। मन्दिर महल्ल इक्क मकाना, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो आपणा पर्दा दए चुकाईआ। सो साहिब सूरबीर, एका एका अख्वाइंदा। ना कोई बस्त्र ना कोई चीर, तन ख़ाक ना कोए हंढाइंदा। ना कोई शरअ ना ज़ंजीर, शरीअत रूप ना
कोए वटाइंदा। ना कोई गुर अवतार ना कोई पीर, पैग़म्बर संग ना कोए रखाइंदा। मिहबान बीदो बी खैर या अल्ला गहर गम्भीर, आपणा नाउँ धराइंदा। सच मुकामे चोटी चढ़ बैठा अख़ीर, आख़र आपणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो आपणा वेस वटाइंदा। सो पुरख निरँजण खेल अपारा, निरगुण निराकार आप कराईआ। अजूनी रहित हो उज्यारा, नूर नुराना नूर धराईआ। अनभउ प्रकाश खेल आपारा, भेव कोए ना राईआ। करे कराए साची कारा, करता पुरख वड वड्याईआ। नारी कन्त बण करे प्यारा, सेज सुहञ्जणी आप सुहाईआ। निरगुण अंदर निरगुण धारा, निरगुण निरगुण आप टिकाईआ। निरगुण जननी जन बणे अगम्म अपारा, अलख अगोचर सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण जणे सुत दुलारा, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। शब्दी नाउँ करे प्यारा, नाउँ निरँकारा आप सुणाईआ। सो पुरख निरँजण कर पसारा, शब्दी धार अगम्म अपारा, निरगुण विच्चों निरगुण होया उज्यारा, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। सो पुरख निरँजण माई बाप, आदि आदि आदि अख्वाइंदा। शब्द सुत बण प्रताप, घर साचे सोभा पाइंदा। हं हं दिती दात, ब्रह्म ब्रह्म वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ धार एकँकार, निरगुण निरगुण सच विहार, सरगुण देवे वस्त अपार, दोहां विचोला बण मेहरवान, करे खेल दो जहान, निरगुण सरगुण झुलाए निशान, बोध अगाधा इक्क ज्ञान, हँ ब्रह्म कर परवान, सो पुरख निरँजण गुण निधान, आत्म परमात्म परम पुरख पुरख आपणा रंग वखाईआ। आपे हं आपे सो, सो आपणे विच समाईआ। आपणा बीज आपे बो, आपे वेख वखाईआ। आपणे जिहा आपे हो, निरगुण निरगुण ख़ुशी मनाईआ। आपे देवणहारा लो, प्रकाश प्रकाश नाल वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ धार सो अपार, हँ ब्रह्म इक्क आधार, नेम कर्म वसे बाहर, कर्म कांड ना कोए वीचार, जोती जाता मीत मुरार, पुरख बिधाता पावे सार, अंदर बाहर गुपत ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर निरगुण नूर, अनादी तूर सर्ब कला भरपूर, सो पद ना कोई जाणे हद्द, हँ ब्रह्म दर दुआरे सद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका दूआ दूआ एका, एकँकारा निराकारा, निरगुण धारा सरगुण पसारा, ईश जीव जगदीस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ रंग सेज पलँग, आत्म अनन्द परमानंद निरगुण चन्द खेल सूरे सरबंग, मेल मिलावा सचखण्ड, वेखणहारा कोट ब्रह्मण्ड, वसणहारा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज पावे बंध, सो बन्दीखाने विच कदे ना आईआ। सो पुरख निरँजण अगम्म अथाह, ऊँचो ऊँच अख्वाइंदा। हँ ब्रह्म दे सलाह पारब्रह्म पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म कर निकाह, जोड़ी जोड़ा जोड़ जुड़ाइंदा। आसण सिँघासण डेरा ला, पुरख अबिनाशण सोभा पाइंदा। अंदर वड़ वड़ मेल मिला, डूँग्घी कंदर खेल खिला, रंग रंगीला
आपणा रंग चढ़ाइंदा। गुर चेला रूप वटा, सोहँ ढोला आपे गा, शब्द अमोला झोली पा, तोला बणे बेपरवाह, नवां निरोआ इक्क इकल्ला, एक ओंकारा आपणी कार कराइंदा। आदि जुगादी सोहँ सो, सो पुरख निरँजण खेल कराईआ। एका दूआ आपे हो, दोए दोए एका रूप समाईआ। एका लै के आए ढोआ ढो, दूआ आपणी झोली पाईआ। करे खेल प्रभ साचा सो, आपणी सो हँ ब्रह्म सुणाईआ। हँ ब्रह्म आपे हो, घट घट रिहा समाईआ। अमृत झिरना निझर चो, रस रसीआ रस चखाईआ। बिन हरिभगत दूसर जाणे ना को, सो जाणे जिस मिल्या सो, अंदर बाहर दुरमति मैल धो, अमृत आत्म रस निझर मुख चो, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड करे प्रकाश लो, सूरज चन्द वेख वेख रहे रो, सो पुरख निरँजण तुहाढ्ढे जीआ एका ढोआ देवे ढो, दिती वस्त ना सके कोई खोह, हरि का नाम वड भण्डार अग्गे हथ्थ पा कोई ना सके टोह, कोटन कोटि दूर दुराडे मंगण प्रभ चरन सके ना कोई छोह, कर किरपा पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हं स्त्री कराए सच्चा मोह, मोह मुहब्बत इक्क वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप जीव जंत बिन परमात्म आत्म रही रो, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जिस गुरमुख रातीं सुत्तयां आपणी दे के जाए सो, सो गुरमुख मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। हं हं आपणा आप खोह, खोह खोह सतिगुर चरना भेंट चढ़ाईआ। दुःख दर्द दुःख भञ्जण अग्गे दस्से रो, तेरा विछोड़ा जुग झल्लया ना जाईआ। लख चुरासी अंदर फड़ फड़ मैनूं दिता कोह, काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना हउमे हंगता माया ममता जूठ झूठ लोभ जगत छुरीआं कढ्ढ कढ्ढ मेरा अंग अंग रहे कटाईआ। कर किरपा मेरी दुरमति मैल धो, सो पुरख निरँजण देवे वड वड्याईआ। गुरमुखां जिहा आपे हो, भगतां अंदर वड़ जाए सो, सन्तां लहिणा चुकाए त्रै लोअ, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार किनारा आपणा डेरा लाईआ।