पुस्तकालयभाग १२

१९ भाद्रों २०१९ बिक्रमी नाज़र सिँघ, भाग सिँघ दे गृह माढ़ी मुसतफा ज़िला फिरोज़पुर

सो पुरख निरँजण शाह सुल्तान, शाह पातशाह आप अख्वाइंदा। हरि पुरख निरँजण राज राजान, भूपत भूप नाउँ धराइंदा। एकँकारा वड बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता नौजवान, बिरध बाल ना रूप धराइंदा। श्री भगवान सच निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कर परवान, आपणा मेला आप मिलाइंदा। करे खेल खेल महान, खेलणहारा नज़र ना आइंदा। आपणी इच्छया कर परवान, भिच्छया झोली आपे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साची भिच्छया

हरि निरँकारा, एका एक रखाईआ। आदि आदि कर पसारा, रचना रच रच वेखे बेपरवाहीआ। महल अटल उच्च मनारा, सचखण्ड दवार दए सुहाईआ। दीआ बाती कर उज्यारा, कमलापाती आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह शाह शाह श्री भगवान, इक्क इकल्ला खेल कराइंदा। तख्त निवासी नौजवान, साचे तख्त सोभा पाइंदा। धुरदरगाही धुर फ़रमाण, धुर दरबारी आप जणाइंदा। वसणहारा सच मकान, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। दर दरवेश बण दरबान, अलख अलखणा आपणी अलख जगाइंदा। देवणहारा साचा दान, दाता दानी दयावान आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी हरि करतार, आदि जुगादि कराईआ। निरगुण निरगुण खेल अपार, अपरम्पर वेख वखाईआ। वसणहारा धाम न्यार, निहचल आसण लाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकार, जै जैकार सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। सचखण्ड निवासी इक्क इकल्ला, एक ओंकारा हुक्म अल्हाइंदा। दीपक जोत प्रकाश प्रकाश आपे रल्ला, नूर नूर नूर सुहाइंदा। सति सतिवादी आदि जुगादी निराकार आप फड़ाए आपणा पल्ला, पल्लू एका गंढ्ढ बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साची खेल कराइंदा। सचखण्ड साची खेल करतार, हरि करता आप कराईआ। वेखे विगसे वेखणहार, वेखणहारा बेपरवाहीआ। लेखा लिखे धुर दरबार, कलम शाही ना कोए रखाईआ। सज्जण मीत ना कोए मुरार, संगी नज़र कोए ना आईआ। गुर पीर ना कोए अवतार, पैग़म्बर रूप ना कोए धराईआ। तत्तव तत्त ना कोए पसार, तत्त वेता सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा एकँकारा, निर्मल दीआ बाती कर उज्यारा, नूरो नूर नूर दरसाईआ। नूर नुराना एका एक, एक एक वड्याईआ। निज घर आपणा आप आपे वेख, पेख पेख ख़ुशी मनाईआ। ना कोई रूप रंग ना रेख, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। वसणहारा साचे देस, देस दसन्तर दए वड्याईआ। आदि जुगादी इक्क नरेश, नर नरायण नाउँ धराईआ। निरगुण धर अवल्लड़ा भेस, सचखण्ड बैठा मुख छुपाईआ। मुछ दाढ़ी ना कोए केस, ना कोई मूंड मुंडाईआ। सदा सुहेला रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड नवासा खेल तमाशा पुरख अबिनाशा करनी करता आपणी आप कमाईआ। करनी करता करने योग, युगती आपणे हथ्थ रखाइंदा । दरगाह साची सच संजोग, हरि संजोगी मेल मिलाइंदा। निरगुण निरगुण भोगे भोग, भस्मड़ आपणी धार वखाइंदा। नाउँ निरँकारा सच सलोक, सोहला ढोला एका गाइंदा। आपे रखे आपणी ओट, दूसर ओट ना कोए तकाइंदा।

आपे वसे साचे कोट, किला बंक आप वड्याइंदा। आपे निर्मल नूर जोत, जोती जाता खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दी साची कार, करे कराए करनेहार, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। करनहार पुरख अगम्म, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आदि जुगादि बेड़ा बन्न्ह, बण खेवट आप चलाईआ। आपे जननी आपे जन, बणे धन्न जणेदी माईआ। वसणहारा बिन छप्पर छन्न, सच महल्ले सोभा पाईआ। सुणनहारा बिन राग कन्न, नादी नाद ना कोए वजाईआ। प्रकाश करे बिन सूरज चन्न, नूरो नूर नूर धराईआ। करे खेल श्री भगवन, साचे तख्त बैठ सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। साचा हुक्म एकँकार, एका वार जणाइंदा। सचखण्ड अंदर थिर घर कर त्यार, बन्द किवाड़ी कुण्डा लाहइंदा। शब्दी शब्द कर उज्यार, पूत सपूता आप बहाइंदा। देवणहारा सच भण्डार, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। विष्नूं विश्व कर उज्यार, नूरो नूर नूर प्रगटाइंदा। अमृत सरोवर ठंडा ठार, निझर झिरना आप झिराइंदा। कँवल कँवला खिल गुलज़ार, गुलशन आपणे रंग रंगाइंदा। ब्रह्मावेता पारब्रह्म ब्रह्म हो न्यार, निरगुण निरगुण वंड वंडाइंदा। सुन्न अगम्मी धुंआंधार, आप आपणा मुख छुपाइंदा। शंकर मेला हरि करतार, गुर अवतार पीर पैग़म्बर रूप वटाइंदा। तिन्नां विचोला अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार कराइंदा। सच संदेसा एका वार, नर नरेशा आप सुणाइंदा। नेत्र खोल्हे करे बेदार, आलस निंद्रा ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा एका वार सुणाइंदा। सच संदेसा साचा ढोला, एक ओंकारा आप जणाईआ। निरगुण निरगुण बदले चोला, चोली आपणे रंग रंगाईआ। आप चुकाए पर्दा ओहला, ओहला पर्दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। सचखण्ड खोल्ह आप किवाड़, हरि करता खेल कराइंदा। पूत सपूता इक्क दुलार, थिर घर साचे आप बहाइंदा। वस्त अमोलक देवे थार, अतोट अतुट्ट वरताइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, निरगुण निरगुण आपणा खेल समझाइंदा। सच संदेसा एका वार, एकँकारा आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाणा सुण बाल, हरि साचा सच जणाईआ। करे खेल दीन दयाल, दीनन आपणा राह चलाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव चले नाल नाल, आपणा संग निभाईआ। वस्त अमोलक झोली देवे डाल, त्रैगुण जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। त्रै त्रै मेला इक्क ओंकार, एका एक कराईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, लेखा अलेख ना किसे वखाईआ। पंज तत्त इच्छया दे भण्डार, सच भण्डारा झोली पाईआ। अप तेज़ वाए पृथ्मी अकाश कर त्यार, उजरत कोए ना मंगे माहीआ। लख चुरासी

घड़न भन्नणहार, घर भाण्डे वेख वखाईआ। शब्दी सुत कर सिक्दार, सच सिक्दारी इक्क वखाईआ। दो जहानां पाउणी सार, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा हुक्म चलाईआ। रवि ससि सूरज चन्न कर उज्यार, मंडल मण्डप दे अधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरा हुक्म वड बलकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जुग चौकड़ी तेरी धार, तेरा रूप वखाईआ। धुर दा लेखा अपर अपार, तेरे नाम वड्याईआ। तेरा नाउँ सच जैकार, ब्रह्मावेता गाईआ। ब्रह्मावेता गाए मुख चार, चार वेद पढ़ाईआ। चारों कुण्ट करे पासार, पसर पसारी वेख वखाईआ। चारे खाणी दए अधार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज मेल मिलावा चाँईं चाँईंआ। चारे बाणी बोल जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाईआ। चारे जुग खोल्ह किवाड़, जुग जुग कुण्डा देवे लाहीआ। चारे वरन कर त्यार, त्रैगुण मेला जोड़ जुड़ाईआ। गुर चेला विच संसार, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। शास्त्र सिमरत कर त्यार, सिमरती आपणी बूझ बुझाईआ। गुर अवतार दे अधार, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। बोध अगाध अगाध बोध देवणहारा आप करतार, अगम्म अगम्मड़ा राग सुणाईआ। हड्ड मास नाड़ी चमड़ा वसे बाहर, चम्म दृष्टी नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म खेल अपार, ब्रह्म पारब्रह्म सलाहीआ। ईश जीव हो त्यार, घर मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सचखण्ड साचा इक्क सुहाईआ। सचखण्ड दवारा इक्को एक, हरि साचा आप सुहाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे टेक, त्रैगुण जोड़ी जोड़ जुड़ाइंदा। पंचम पंच नेत्र नैणा पेख, पेखत पेखत ख़ुशी मनाइंदा। निरगुण सरगुण करे हेत, नित नवित वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा शब्द दुलारे, हरि सतिगुर आप सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे हुलारे, नाम हुलारा इक्क रखाईआ। लख चुरासी घाड़ण घड़ बण ठठयारे, निरगुण सरगुण वंड वंडाईआ। नौ दर वेखे जगत किवाड़े, घर घर विच भेव छुपाईआ। लेखा जाणे अंदर बाहरे गुपत ज़ाहरे पुरख नारे, बेपरवाह साचा माहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी करे खेल न्यारे, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेस अनेका रूप वटाईआ। कोटन कोटि नाम कर जैकारे, जै जैकार सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा शब्द सुत समझाईआ। शब्दी सुत तेरा सच विहारा, हरि हरि आप जणाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर पसारा, लख चुरासी डेरा लाइंदा। आत्म परमात्म मीत प्यारा, मित्र प्यारा इक्क अख्वाइंदा। काया मन्दिर अंदर सच्चा दुआरा, घर घर बंक आप वड्याइंदा। अनहद नाद सच्ची धुन्कारा, धुंन आत्मक राग अल्हाइंदा। अमृत आत्म ठंडा ठारा, निझर झिरना ताल सुहाइंदा। निरगुण दीआ बाती कर उज्यारा, जोत निरँजण डगमगाइंदा। आत्म सेजा सच प्यारा, बजर कपाटी कुण्डा लाहइंदा। सुरती शब्दी शब्दी सुरती

खेल न्यारा, निराकारा आप कराइंदा। कन्त कन्तूहल करे प्यारा, वेखणहारा साची नारा, नर नरायण फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लख चुरासी अंदर वड़, उच्चे मन्दिर आपे चढ़, निष्अक्खर अक्खर आपे पढ़, भेव अभेदा आप जणाइंदा। साचा भेव देवे खोल्ह, हरि शब्द शब्द जणाईआ। आदि जुगादि तोले तोल, तोलणहारा इक्क अख्वाईआ। सदा सदा सद रहे अडोल, ना डोले ना कोए डुलाईआ। सरगुण अंदर निरगुण मौल, मौला आपणी खेल कराईआ। आदि करे पूरा कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। जुग चौकड़ी उपर धौल, निरगुण सरगुण नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। साचा खेल श्री भगवान, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी हो प्रधान, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। पंज तत्त देवे सच्चा दान, गुर गुर आपणा नाउँ रखाइंदा। शब्द अगम्मी गाए गाण, गीत तराना इक्क सुणाइंदा। नाम निधाना मारे बाण, अणयाला तीर आप चलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर जुग जुग वेखे आण, रूप अनूप आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वंडण आप वंडाइंदा। साची वंड जुग चार, चार वेद करे कुड़माईआ। चारे खाणी कर पसार, लख चुरासी बन्धन पाईआ। चारे बाणी बोल जैकार, जै जैकार दए सुणाईआ। चारे वरन कर त्यार, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश आपणी गंढ्ढ वखाईआ। चारे कुण्ट कर उज्यार, चार यारी लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैग़म्बर गुर अवतार, साचा मार्ग इक्क समझाईआ। साचा मार्ग गुर अवतार, हरि साचा आप जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वारो वार, वेस अनेका आप कराइंदा। कोई कहे राम राम अवतार, कोई कृष्न कृष्न अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। साची करनी करनेहारा, जुग जुग वेस वटाईआ। कलयुग खोल्हे बन्द किवाड़ा, कुण्डा आपणी हथ्थीं लाहीआ। निरगुण सरगुण दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ईसा मूसा कर त्यारा, हुक्मी हुक्म इक्क सुणाईआ। कलमा नबी कर उज्यारा, सच रसूल करे पढ़ाईआ। मुकामे हक़ परवरदिगारा, बेऐब नूर रुशनाईआ। मिहबान बीदो सांझा यारा, बी खैर या अल्ला इलाही एका नाअरा लाईआ। वेखे विगसे वेखणहारा, यामबीन बेपरवाहीआ। इक्क तौफीक ख़ुदाए परवरदिगारा, दस्तगीर इक्क वड्याईआ। नौबत वज्जे सच नगारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी धार चलाईआ। जुग जुग धार हरि करतारा, कुदरत कादर खेल कराइंदा। ख़ालक ख़लक वेखणहारा, मखलूक आपणे रंग रंगाइंदा। देवणहारा सच भण्डारा, वस्त अतुल आप वरताइंदा। शरअ शरीअत वसे बाहरा, लाशरीक नाउँ धराइंदा। मुहम्मद नेत्र इक्क उग्घाड़ा, अक्ख अक्ख नाल मिलाइंदा। डूँग्घी कंदर

पावे सारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताइंदा । जुग जुग हुक्म जणाए सति, सति सतिवादी दया कमाईआ। आदि जुगादी इक्को तत्त, तत्त तत्त नाल मिलाईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी चाल चलाईआ। निरगुण सरगुण हो प्रगट, सरगुण देवे माण वड्याईआ। जगत निशाना नाम रख, नानक सिफ्त सालाहीआ। सचखण्ड दवारे आपे वस, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। साचा मार्ग एका दस्स, एका धंधे लाईआ। एका नूर हरि प्रकाश, दूजा नूर ना कोए धराईआ । सर्ब जीआं पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। घट घट अंदर रखे वास, पुरख अकाल वडी वड्याईआ। लख चुरासी इक्क जमात, इक्को अक्खर आप पढ़ाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां देवे दात, नाम निधाना झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल्हणहारा खेल तमाश, सच तमाशा कायनात वखाईआ। शब्द सुत वड बलवान, हरि एका गुण समझाइंदा। जुग चौकड़ी तेरा निशान, दो जहानां आप झुलाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मन्नण तेरी आण, तेरे अग्गे सीस ना कोए उठाइंदा। दीन मज़्हब ज़ात पात बन्दीखाना विच जहान, बन्धन इक्को इक्क जणाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। कलयुग अन्तिम गृह गृह नच्चे इक्क शैतान, शरअ आपणा नाच वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा एका एक सुणाइंदा। इक्क संदेसा सुण लै सज्जण, हरि साचा सच जणाईआ। पंज तत्त भाण्डे सब दे भज्जण, थिर कोए रहिण ना पाईआ। लोकमात कर कर जाण जगत मजन, पुरख अबिनाशी सेवा लाईआ। अन्तिम चोला सारे तजण, माटी ख़ाक ख़ाक समाईआ। पुरख अबिनाशी कोलों मंगण, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी देवणहारा साची रंगण, रंग एका वार रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा एका एक सुणाईआ। सच संदेसा हरि जू हरि, आदि आदि सुणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जाए हर, कलयुग अन्तिम वेला आइंदा। दो जहानां आवे डर, भय भयानक ना कोए मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। भेव अभेदा खोल्हणहारा, एका वार जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेवा लाए तेई अवतारा, हुक्मी हुक्म हुक्म सुणाईआ। भगत भगवन्त दए सहारा, इक्क अठ्ठ जोड़ जुड़ाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद हक़ हक़ीक़त दस्स नज़ारा, बेनज़ीर नूर दरसाईआ। एका नूर गुर अवतारा, दस्स दस्स आपणी बूझ बुझाईआ। दीन मज़्हब कर पसारा, पसर पसारी वेख वखाईआ। शास्त्र सिमरत बण लिखारा, लिख लिख लेखा दए समझाईआ। वेद कतेबां दस्सणहारा, गीता ज्ञान करे पढ़ाईआ। अञ्जील कुराना बोल नाअरा, तीस बतीसा आप सुणाईआ। ख़ाणी बाणी

वेख अखाड़ा, दो जहानां नाच नचाईआ। आपे वसणहारा सब तों बाहरा, निरगुण भेव कोए ना पाईआ। काग़ज़ कलम शाही ना पावे सारा, सार हथ्थ किसे ना आईआ। गुर अवतारां देवणहार सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पीर पैग़म्बर कहिण मददगारा, बेपरवाह बेनज़ीर अकसीर आपणी आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लख चुरासी सांझा यारा, हर घट आपणा मेल मिलाईआ। सांझा यार एकँकार, एका एक अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी कर कर पार, लेखा सब दा आप मुकाइंदा। कलयुग अन्तिम आए वार, नौ नौ चार डेरा ढाहइंदा। सचखण्ड निवासी सच लाए इक्क दरबार, साचे तख्त सोभा पाइंदा। चार युग दी वेखे कार करता कीमत आपे पाइंदा। हुक्म देवे एका वार, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। शब्दी सुत करया ख़बरदार, बेख़बर आप उठाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलार, सच हलूणा एका लाइंदा। गुर अवतार रहो त्यार, त्रैगुण अतीता आख सुणाइंदा। पीर पैग़म्बर हो बेदार, बेदर्दी अक्ख खुल्हाइंदा। रल मिल सारे करो पुकार, हरि जू हरि हरि खेल कराइंदा। सृष्ट सबाई होई नार विभचार, हरि कन्त ना कोए हंढाइंदा। गुर का शब्द ना कोए प्यार, गोझ ज्ञान ना कोए जणाइंदा। कलमा इलाही ना कोए आधार, साची बांग ना कोए सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप समझाइंदा। साचा भेव हरि जू दस्से, गुर अवतार पीर पैग़म्बर रिहा जणाईआ। कलयुग अन्त अन्धेरी मस्से, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। साध सन्त कूड़ी माया फसे, माया ममता मोह सके ना कोए तुड़ाईआ। मनमति गुरदर शिवदुआले मन्दिर मस्जिद मट्ठ नच्चे, हर घट नाच नचाईआ। लख चुरासी जीव जंत भाण्डे कच्चे, काची माटी कम्म किसे ना आईआ। हरि का शब्द ना कोई वाचे, रसना जिह्वा होई हल्काईआ। त्रैगुण लग्गी अग्न आंचे, लग्गी अग्ग ना कोए बुझाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार मारे तमाचे, मुख मुखड़ा ना कोए सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क समझाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर उठो करो ध्यान, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। कलयुग अन्तिम लख चुरासी भुल्ली सर्ब ज्ञान, गुर ज्ञान ना कोए मनाइंदा। नाता तुट्टा अञ्जील कुरान, गीता ज्ञान ना कोए माण, अठारां अध्याए वंड ना कोए वंडाइंदा। अठारां पुराण ना कोए माण, शास्त्र सिमरत खोल्ह दुकान, वेद वेदांत हट्टो हट्ट विकाइंदा। गुर का तीर ना कोए बाण, अणयाला निशान ना कोए लगाइंदा। घर घर वड़या जगत शैतान, शरअ शरीअत वंड वंडाइंदा। सति दिसे ना कोए निशान, नाम खण्डा ना कोए उठाइंदा। शाह सुल्तान राज राजान होए बेईमान, बेवा रूप सब बणाइंदा। कोई ना दिसे सच्चा काहन, लख चुरासी नाच नचाइंदा। नाता तुट्टा ज़िमीं असमान, धूआँधार सर्ब वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव होए शर्मसार, नेत्र नैण ना

कोए उठाइंदा। करोड़ तेतीसा रोवे ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर करो विचार, हरि विचार विच कदे ना आइंदा। जुग चौकड़ी करदे रहे वणज वपार, वेद कतेब शास्त्र सिमरत हट्ट चलाइंदा। टिल्ले पर्बत डूँग्घी कंदर समुंद सागर वेखी गार, गहर गम्भीर नज़र किते ना आइंदा। नार कन्त ना कोए प्यार, पिता पूत ना कोए आधार, सुत जननी गोद ना कोए पसार, साची प्रीत ना कोए निभाइंदा। एका भुल्लया हरि करतार, ग़रीब निमाणयां हाहाकार, दुखियां दुःख ना कोए वंडाइंदा। जूठ झूठ विके बाजार, सच सुच्च ना कोए वपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां नेत्र खोल्ह शब्द बोल, अक्ख अक्ख नाल वखाइंदा। वेखो अक्ख अक्ख उग्घाड़, हरि साचा सच जणाईआ। कलयुग माया रही लताड़, सिर सके ना कोए उठाईआ। ग़रीब निमाणे रोवण ज़ारो ज़ार, दुखियां दुःख ना कोए गंवाईआ। साध सन्त करन विभचार, आत्म सेज ना कोए सुहाईआ। हरि कन्त ना कोए प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा रिहा जणाईआ। अन्तिम लेखा चौथे युग, हरि साचा सच जणाइंदा। सब दी औध रही पुग, विष्न ब्रह्मा शिव आप उठाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग जो बैठा रिहा लुक, सो अन्तिम वेस वटाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर जिस रखे आपणी कुक्ख, सो आपणा पर्दा लाहइंदा। लख चुरासी जिस उपाई माण दिवाया माणस मानुख, सो मानव रंग रंगाइंदा। दो जहानां श्री भगवाना वेखणहारा झुक झुक, त्रैभवण आपणा फेरा पाइंदा। साहिब सतिगुर इक्को गया उठ, पुरख अकाल बल धराइंदा। निरगुण ठाकर आपे तुट्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप चुकाइंदा। साचा लेख अन्त चुकाउणा, हरि साचा आप चुकाइंदा। तेई अवतारां पन्ध मुकाउणा, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। भगत अठारां आपणे विच छुपाउणा, जोती जोत जोत मिलाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद डेरा ढाउणा, चौदां तबकां फेरा पाइंदा। नानक गोबिन्द गोबिन्द नानक एका रंग वखाउणा, लख चुरासी रंग रंगाइंदा। त्रैगुण माया अग्न बुझाउणा, अमृत मेघ इक्क बरसाइंदा। पंज तत्त चोला आप बदलाउणा, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। साचा मार्ग इक्को लाउणा, सति सतिवादी राह वखाइंदा। ऊँचां नीचां एका घर बहाउणा, राउ रंकां भेव मिटाइंदा । साचा डंका नाम वजाउणा, दो जहानां आप सुणाइंदा। साचा मन्दिर इक्क सुहाउणा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। सोहँ ढोला सब ने गाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सीस झुका, ढह पए सरनाईआ। प्रभ दाता बेपरवाह, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। जिउँ भावे तिउँ लै चला, चाल निराली तेरी मोहे भाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलाउँदे रहे जगत राह, बण बण रैहबर मार्ग लाईआ। तेरी इक्को ओट तकदे गए ख़ुदा, ख़ुदी

तकबर दे मिटाईआ। बे सबर जाम प्याला दए प्या, हिरस हवस रहे ना राईआ। तेरे दर सजदा करीए आ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ढह पए सरनाईआ। गुर अवतार मंगण दान, प्रभ तेरे अग्गे अरज़ोईआ। तूं साहिब सच्चा मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जुग जुग मंगदे रहे तेरा नाम दान, दाता दानी आप वरताईआ। कलयुग अन्त होए हैरान, तेरा नाउँ ना कोए ध्याईआ। लिख लिख दे के आए ब्यान, जीव जंत जंत समझाईआ। सर्ब जीआं दा इक्क भगवान, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। आत्म परमात्म सच ज्ञान, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म खेल महान, ख़ालक ख़लक रूप वखाईआ। ईश जीव इक्क निशान, जगदीस निशाना इक्क झुलाईआ। कर किरपा हो मेहरवान, मेहर नज़र नैण उठाईआ। हउँ याचक मंगे दान, देवणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस तकाईआ। तेरे दर तक्की आस, इक्को ओट रखाईआ। कलयुग अन्तिम बुझे प्यास, तृष्ना रहे ना राईआ। सदा सदा सद वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। हउँ बालक सेवक दासी दास, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा दान, साची सिख्या इक्क दृढ़ाईआ । साची सिख्या एकँकार, कलयुग अन्त अन्त जणाइंदा। गुर पीर अवतार करो विचार, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतार, नर हरि आपणा वेस वटाइंदा। मूसे मिले सच्चा यार, नूरी जल्वा नूर वखाइंदा। ईसा देवे ईद दीदार, दीद दीद नाल रखाइंदा। मुहम्मद लेखा चुक्के चौदां तबक खोल्ह किवाड़, कुण्डा आपणी हथ्थीं लाहइंदा। अल्ला राणी वेख शंगार, मुख नक़ाब पर्दा आप उठाइंदा। वेस वटाए परवरदिगार, पर्दा पर्दानसीं ना कोए जणाइंदा। हक़ हक़ीक़त वेखे आण, शरीकत सब दी आप गवाइंदा। चरन सरन सरन चरन हरि मंगे इक्को दान, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। चार यारी होई बेईमान, चौथे युग कम्म कोए ना आइंदा। चौधवीं सदी फ़ातया पढ़ना आण, फ़तेह डंका तेरे हथ्थ सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा साचा घर, घर साचा मोहे भाइंदा। साचा घर नानक गोबिन्द धार, राम राम राम समाईआ। कृष्न कृष्न कृष्न उज्यार, विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए वड्याईआ। शब्दी शब्द शब्द जैकार, जै जैकारा नाद सुणाईआ। पुरीआं लोआं दए हुलार, हुजरा एका इक्क वसाईआ। सच मेहराबे वसे साचा यार, नूरी जल्वा नूर धराईआ। खोल्हणहारा आप किवाड़, थिर घर वेखे चाँईं चाँईंआ। सचखण्ड दवारे कर पसार, परम पुरख आपणी कार कराईआ। कलयुग अन्तिम करे खुआर, जगत खुआरी दए मिटाईआ। सति सतिवादी बन्न्हे धार, साचा राह चलाईआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्ताना करे इक्क प्यार, दूसर

वंड ना कोए वंडाईआ। वरन बरन मारे मार, अठारां बरन धीर ना कोए धराईआ। रसना जिह्वा एका वार, गीत गोबिन्द दए समझाईआ। सोहँ ढोला जै जैकार, जैकार करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, कलयुग अन्तिम आप कराइंदा। सतिजुग दी साची धारा, सति पुरख निरँजण आप समझाइंदा। सृष्ट सबाई इक्क विहारा, एका धन्दे लाइंदा। एका मन्दिर इक्क दुआरा, इष्ट गुरदेव इक्क प्रगटाइंदा। एका रसना इक्क जैकारा, एका नाद सुणाइंदा। एका मित्र मीत प्यारा, पीआ प्रीतम इक्क अख्वाइंदा। एका आवे जावे वारो वारा, जुग जुग वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी अन्तिम कल, कल काती आप कराईआ। लख चुरासी खेल वल छल, अछल छल धारी भेव कोए ना राईआ। वसणहारा जल थल, महीअल आपणा डेरा लाईआ। जोती शब्दी आपे रल, लोक परलोक फेरा पाईआ। सच संदेसा एका घल, गुर अवतार पीर पैग़म्बर करे पढ़ाईआ। अन्तिम मेटे सब दा सल, सुलाह एका वार कराईआ। सरन सरनाई आउणा चल, सच संदेसा रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक्क वखाईआ। सच दुआरा लोकमात, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। निरगुण खोल्हे आपणा ताक, बन्द ताकी आप खुल्हाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पूरे करे भविख्त वाक्, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। हरिजन वेखे सज्जण साक, सगला बंध पुवाइंदा। पारब्रह्म प्रभ पाकी पाक, पत्तत पुनीत आप तराइंदा। अन्त उतारे साचे घाट, अद्धविचकार ना कोए रुढ़ाइंदा। शब्द अगम्मी देवे दात, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाइंदा। सृष्ट सबाई वखाए इक्क जमात, एका अक्खर आख़र आप पढ़ाइंदा। पारब्रह्म दी इक्को ज़ात, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। जूठ झूठ ऊँच नीच माया ममता सुट्टे डूँग्घे खात, फड़ बांहों बाहर ना कोए कढाइंदा। कोई ना करे किसे घात, प्रेम प्यार इक्क वखाइंदा। देवणहारा आप नजात, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लेखा आप चुकाइंदा। कलयुग लेखा चुक्के चूक, सो पुरख निरँजण आप चुकाईआ। चौथा युग सोए घूक, तिन्न युग ना कोए उठाईआ। वेखणहारा छोटा पूत, पुरख अबिनाशी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा दए चुकाईआ। लहिणा देणा चुकाए अन्त, अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। करे खेल श्री भगवन्त, भेव कोए ना पाइंदा। लेखा जाणे जीव जंत, लख चुरासी नाच नचाइंदा। सृष्ट सबाई इक्को मंत, मन्त्र आपणा नाम दृढ़ाइंदा। सृष्ट सबाई इक्को कन्त, नर हरि नरायण आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा।

साची करनी पुरख समरथ, कलयुग अन्त आप कराईआ। सृष्ट सबाई चलाए एका रथ, रथ रथवाही बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म पाए नथ्थ, मन वासना दए खपाईआ। मति मतवाली ना पए नच्च, नटुआ नट स्वांग ना कोए रचाईआ। बुध बिबेकी सत्थर पए घत्त, सत्थर एका यार हंढाईआ। नव नौ चार मार्ग साचा दस्स, चार चार करे पढ़ाईआ। ऊँचां नीचां अंदर वस, राउ रंकां माण रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क चलाईआ। साचा राह चले इक्क, इक्क इकल्ला आप चलाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ लेखा लिख, लिख लिख आपणे हथ्थ रखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दर मंगण भिख, वेला अन्त सर्ब समझाइंदा। लहिणा देणा चुकणा बीस बीस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप समझाइंदा। सच संदेसा बीस बीस, हरि सतिगुर आप जणाईआ। साचा लेखा इकीस इकीस, एका इक्की देवे पाईआ। साचा हुक्म नाम हदीस, हरिजन हरि जू दए पढ़ाईआ। साचा छत्र झुले प्रभ सीस, राज राजान कोए रहिण ना पाईआ। दीन मज़्हब ख़ाली खीस, माया नाच ना कोए नचाईआ। लेखा जाणे राग छतीस, छत्ती युग वंड वंडाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैग़म्बर करदे गए उडीक, लिख लिख लेखा जगत समझाईआ। सो साहिब प्रगट होया लाशरीक, शिरक्त सब दी दए गंवाईआ। जगत अन्धेरा मिटे तारीक, चन्द चांदनी इक्क रुशनाईआ। एका माण रखाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। बिन मंग्गयां देवे भीख, साची भिच्छया झोली पाईआ। चार वरनां करे इक्को रीझ, मुख मुखड़ा मात सुहाईआ। अंदर बाहर गुपत ज़ाहर नज़री आए खड़ा विच दहिलीज़, दहि दिशा आपणा नूर वखाईआ। किसे उत्ते ना जाए पतीज, निरगुण आपणा बल प्रगटाईआ। सतिजुग बीजे साचा बीज, गुरमुख फुलवाड़ी आप लगाईआ। अमृत मेघ देवे सीज, सिंच क्यारी हरी कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह मार्ग दस्से, दहि दिशा माण वड्याईआ। सचखण्ड दवारे चढ़ चढ़ हस्से, हँस मुख सालाहीआ। कलयुग मिटे अन्धेरी मस्से, सतिजुग सच नूर रुशनाईआ। घट घट अंदर हरि जू वसे, ख़ाली कोए रहिण ना पाईआ। जगत तृष्ना जग चों नट्ठे, त्रैगुण नाता दए तुड़ाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कर इकट्ठे, सब दी सुलाह दए कराईआ। ना कोई पूजे पत्थर वट्टे, पाहन सेव ना कोए कमाईआ। काग़ज़ां कोलों लाहा कोई ना खटे, खट्टी साची दए समझाईआ। पंज वक्त निमाज़ कोई ना दस्से, वुज़ू बांग ना कोए कराईआ। शरअ शरीअत दीन मज़्हब फड़ फड़ चाढ़े फट्टे, गल विच फाँसी एका पाईआ। दुरमति मैल दो जहानां निरगुण आपे कटे, बिमल रूप रूप दरसाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद संग चार यार चरनी ढट्ठे, ढह ढह मंगण सरनाईआ। अल्ला राणी रोवे मेरी पत्त कोए ना रखे, खुल्ही मींढी रही वखाईआ। मैहन्दी सिर

कोई ना झस्से, रंग गुलाल ना कोए वखाईआ। पुरख अबिनाशी एका होड़ा लाया उपर सस्से, निरगुण सरगुण रूप वखाईआ। शाहसवारा साचे असव तंग एका कसे, सोलां कलीआं आसण पाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चौदां तबकां चरनां हेठा झस्से, उपर आपणा भार रखाईआ। बौहड़ी बौहड़ी कर पुकार तोबा तोबा करदे आउण नट्ठे, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मुल्ला शेख़ दाढ़ी रत्ते, · । पाणी दिसे किसे ना हुक्के, हक़ हक़ीक़त बैठी मुख छुपाईआ। मक्के काअबे कोई

ना पुच्छे, सन्तुशटी फेर ना कोए जणाईआ। दरगाह साची साहिब सच्चा ना रुस्से, रुस्स जाए सर्ब लोकाईआ । पाक रसूल होए ना गुस्से, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणा भेव आप जणाईआ। पीर पैग़म्बर मारन नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाया। परवरदिगार तेरा दुआरा, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाया। कलयुग आया अन्त किनारा, कन्नी सके ना कोए तुड़ाया। उम्मत उम्मती मारे मारा, मर्द मर्दाना दए सज़ाया। चारों कुण्ट धूआँधारा, चौदस चन्द ना कोए चढ़ाया। ईसा मूसा मुहम्मद करे की विचारा, अद्धविचकारे डेरा लाया। राह तक्के मीत मुरारा, नेत्र नैण नैण तरसाया। अमाम मैहन्दी अन्तिम आवे सच्चा लाड़ा, आपणा रूप वटाया। उम्मत इक्क दूजे नाल खहिन्दी , खहि खहि आपणा माण गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वार, स्वांगी आपणा स्वांग वरताया। सच स्वांगी वरते स्वांग, भेव कोए ना आइंदा। चारों कुण्ट चढ़ाए कांग, जगत अन्धेरा एका छाइंदा। सच ना मंगे कोई मांग, जूठी झूठी वस्त घर घर आप वखाइंदा। प्रभ मिलण दी कोई ना रखे तांग, आस आस ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा आप चुकाइंदा। अन्तिम लेखा चुकाए आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। सृष्ट सबाई माई बाप, पिता पूत नाता जोड़ जुड़ाईआ। नव नौ दस्से एका पाठ, निष्अक्खर कर पढ़ाईआ। जीव जंत इक्को ज़ात, आत्म परमात्म दए समझाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बन्न्हे नात, साक सज्जण सैण ना कोए वड्याईआ। सोहँ ढोला साची गाथ, रसना जिह्वा रस चखाईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी धार रखाईआ। सतिजुग महिमा जणाए अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवान, करे आपणे वस, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग दए साचा दान, आत्म परमात्म इक्क ज्ञान, पारब्रह्म ब्रह्म करे परवान, घर साचे साचा मेल मिलाईआ।