पुस्तकालयभाग १२

२० भाद्रों २०१९ बिक्रमी नछत्तर सिँघ दे गृह पंज गराईं ज़िला फिरोज़पुर

सो पुरख निरँजण साचा दाता, हरि आदि जुगादि अख्वाइंदा। हरि पुरख निरँजण पिता माता, निरगुण निराकार रूप प्रगटाइंदा। एक ओंकारा सज्जण साका, सदा सुहेला संग निभाइंदा। आदि निरँजण नूर प्रकाशा, जोती जोत डगमगाइंदा। श्री भगवान सचखण्ड दवारे करे निवासा, महल अटल इक्क सुहाइंदा। अबिनाशी करता शाहो भूप शाह सबासा, शहिनशाह आपणा नाउँ रखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ आदि जुगादी इक्क भरवासा, दूसर ओट ना कोए तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल श्री भगवान, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। हरि पुरख निरँजण वड मेहरवान, एकँकारा सिफ्त सालाहीआ। आदि निरँजण नूर महान, अबिनाशी करता जोत रुशनाईआ। श्री भगवान सच निशान, सच दुआरे आप झुलाईआ। पारब्रह्म प्रभ कर ध्यान, ध्यान ध्यान विच रखाईआ। आपणी इच्छया देवे दान, साची भिच्छया आप वरताईआ। महल अटल उच्च मकान, मेहरवान आप सुहाईआ। सचखण्ड दवारा कर परवान, परम पुरख सोभा पाईआ। शाहो भूप बण राज राजान, तख्त निवासी साचे तख्त आसण लाईआ। सच संदेसा धुर फ़रमान, सति सतिवादी आप जणाईआ। लेखा जाणे दो जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ। साची करनी हरि करतारा, आदि जुगादि कराइंदा। वसणहारा धाम न्यारा, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। थिर घर खोल्हणहार किवाड़ा, घर घर विच प्रगटाइंदा। अनभउ प्रकाश पुरख अबिनाश निर्मल दीआ कर उज्यारा, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाइंदा। खेले खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणी धार रखाइंदा। शब्दी शब्द नाम जैकारा, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल एकँकारा, एका एक कराईआ। आदि पुरख हरि कर पसारा, परम पुरख वेखे चाँईं चाँईंआ। सचखण्ड अंदर थिर घर दुआरा, धुर दरबारी आप खुल्हाईआ। पूत सपूता कर प्यारा, सुत शब्दी विच टिकाईआ । सच संदेसा एका वारा, एकँकार सुणाईआ। तेरा मेरा मेरा तेरा इक्क दुआरा, दूजे दर ना कोए वड्याईआ। आदि जुगादि सच प्यारा, प्रीतीवान प्रीती सच दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराईआ। साची करनी करनेयोग, हरि साचा खेल कराइंदा । नाउँ निरँकारा इक्क सलोक, साचा सोहला आपे गाइंदा। सति सतिवादी एका रखाए साची ओट, समरथ सिर आपणे हथ्थ आप टिकाइंदा। महिमा जाणे आप अकथ, अकथ अकथ आपणे विच छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची कार आप कराइंदा। साची कार श्री भगवान, आदि पुरख आप कमाईआ।

देवणहारा साचा दान, वस्त अमोल इक्क वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर परवान, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ। सच संदेसा देवे आण, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप जणाईआ। लख चुरासी कर प्रधान, प्रधानगी एका हथ्थ फड़ाईआ। भूपत भूप राज राजान, शहिनशाह आपणा नाउँ प्रगटाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां रच रच खेले खेल महान, रवि ससि सूरज चन्न चन्न रुशनाईआ। हुक्मे अंदर वेखे मार ध्यान, निरगुण निराकार निरवैर आपणी कल धराईआ। अजूनी रहित पावे सार, लख चुरासी जून उपाईआ। सच संदेसा देवे एका वार, विष्न ब्रह्मा शिव करे शनवाईआ। नाम निधाना एकँकार, इक्क इकल्ला आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या साचा मीत, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। त्रै त्रै गाउणा इका गीत, गीत गोबिन्द सुणाइंदा। पुरख अबिनाशी इक्क अतीत, अनडिठड़ी कार कमाइंदा। सरन सरनाई सच प्रीत, चरन दुआरा इक्क वखाइंदा। जुग चौकड़ी जाणे रीत, एका बन्धन बंध बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप सुणाइंदा। सुण संदेसा श्री भगवान, विष्नूं चरनी सीस झुकाईआ। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। प्रभ वसे सचखण्ड सच्चे मकान, सच सिँघासण आसण लाईआ। किरपा कर गुण निधान, हउँ बालक खाली झोली अग्गे डाहीआ। एका देणा सच्चा दान, दाता दानी बण वरताईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। नेत्र लोचन दरस अन्तर अन्तर पीण खाण, तृष्ना भुख ना लागे राईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या पारब्रह्म, प्रभ एका एका जणाइंदा। निहकर्मी करे साचा कर्म, कर्म कांड ना कोए रखाइंदा। आप बणाए आपणा वरन, अवरन रूप ना कोए धराइंदा। ब्रह्मावेता प्रभ एका सरन, सरन सरनाई इक्क जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नूर नूर नूर प्रगटाइंदा। नूरो नूर नूर उजाला, नूरी राह चलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मार्ग दस्से सुखाला, बिन अक्खर करे पढ़ाईआ। सचखण्ड दवारा सच विद्याला, विदित एक भेव दए चुकाईआ। एका वस्त देवे नाम सच्चा धन माला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कराईआ। साची कार श्री भगवान, निरगुण निरगुण आप जणाइंदा। विष्नूं अन्तर ब्रह्म परवान, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा अंग कटाइंदा। एका नाम इक्क ज्ञान, इक्क निशान वखाइंदा। एका हुक्म इक्क फ़रमान, एका राग अल्हाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकान, एका सोभा पाइंदा। एका पुरख पुरख सुजाण, एका देवणहारा माण, सीस आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एका जाणी जाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पारब्रह्म ब्रह्म एका एक पढ़ाइंदा।

पारब्रह्म ब्रह्म देवे दाद, हरि वड्डा वड्ड वड्याईआ। आपणे विच्चों आपा काढ, आपणा रंग रंगाईआ। एका धुन एका नाद, आपे रिहा सुणाईआ। आपे बोध आप अगाध, हरि आपे करे पढ़ाईआ। आपे वेखे खेल तमाश, खेलणहार सच्चा शहिनशाहीआ। आपे मंडल आपे रास, हरि जू आपे सोभा पाईआ। आपे नूर आप प्रकाश, निरगुण निरगुण आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क रखाईआ। साची सिख्या ब्रह्म धार, पारब्रह्म जणाइंदा। हरि का नूर सच प्यार, प्यार प्यार नाल वटाइंदा। हरि का मन्दिर इक्क दुआर, सच दुआरा इक्क वखाइंदा। हरि चरन सदा भिखार, भिक्खक एका झोली भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप वरताइंदा। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म नेत्र खोल्ह, नैण नैण उठाईआ। वस्त ना दिसे कोई कोल, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। साहिब सुल्तान तोलणा तोल, तोलणहारे वड वड्याईआ। मेरे अन्तर जाणा मौल, मौला आपणा आप वखाईआ। आदि कर सच्चा कौल, अन्त देणा आप निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, समरथ आपणी दया कमाईआ। देवे वर पुरख अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। आदि जुगादी तेरा कम्म, निरगुण निरगुण आप समझाइंदा। लख चुरासी बेड़ा बन्न्ह, घर घर मेल मिलाइंदा। भाग लगाउणा काया तन, पंचम जोड़ जुड़ाइंदा। त्रैगुण माया मिले धन्न, जगत वणजारा हट्ट चलाइंदा। सच संदेसा सुण लै कन्न, बिन कन्नां आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा भेव खुल्हाइंदा। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म कर निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। हउँ बालक सेवादार, जुग जुग सेव कमाईआ। लख चुरासी कर प्यार, निरगुण सरगुण गंढ्ढ पुआईआ। अण्डज जेरज दे अधार, उत्भुज सेत्ज मेल मिलाईआ। तेरा नाउँ सच जैकार, जै जैकारा एक राग सुणाईआ। चारे बाणी कर प्यार, बाण निराला तीर लगाईआ। ख़ालक ख़लक कर प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ढह प्या तेरी सरनाईआ। ब्रह्म मंगे दान चरन कँवल, देवणहार वडी वड्याईआ। खेलां खेल उपर धवल, धरनी धरत धवल सुहाईआ। तेरा रूप निर्मल कँवल, कँवल कँवल रूप वटाईआ। हरि का नूर आदि जुगादी अव्वल, दूसर संग ना कोए रखाईआ। हर घट अंदर जाए मवल, रूप रेख नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त इक्क वखाईआ । साची वस्त तेरी निरँकार, बिन नैणां नज़री आईआ। आदि जुगादि रहिणा मददगार, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं सेवा करां विच संसार, निरगुण सरगुण रंग रंगाईआ। जुग चौकड़ी खेल अपार, चारे खाणी बन्धन पाईआ। डूँग्घी भँवरी वड़ वड़ गार, काया माटी आसण लाईआ। नव नौ वेख जगत विहार, दहि दिश तेरा राग अल्हाईआ। सर सरोवर ठंडा ठार,

कँवल कँवला नाभ भराईआ। नाउँ अनाद सच्ची धुन्कार, अनहद रागी राग सुणाईआ। दीआ बाती कर उज्यार, जोत निरँजण इक्क रुशनाईआ। घर विच घर खेल अपार, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला बणे सज्जण सुहेला, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। पारब्रह्म प्रभ मेहरवान, हरि साचा सच जणाइंदा। जुग जुग खेल करे महान, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। प्रगट होवे विच जहान, जोती जाता डगमगाइंदा। शब्दी शब्द कर प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। निरगुण सरगुण दे फ़रमाण, साचा सोहला आपे गाइंदा। जुग चौकड़ी तेरा रखे माण, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आवण जावण आपणा खेल जणाइंदा। आवण जावण देवे दस्स, हरि जू हरि हरि दया कमाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म तेरे संग जाए वस, वसणहारा नज़र किसे ना आइंदा। निर्मल नूर जोत कर प्रकाश, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाइंदा। खेले खेल खेल तमाश, खेल अवल्ली आप कराइंदा। वेखणहारा पृथ्मी आकाश, पुरी लोअ खण्ड गगन गगनंतर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। साचा भेद श्री भगवान, एका एक खुल्हाईआ। निरगुण सरगुण प्रगट होवे विच जहान, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। गुर गुर रूप नौजवान, सतिगुर वेस वटाईआ। पंज तत्त काया जगत निशान, सति सतिवादी आप झुलाईआ। शब्द अनादी दे ज्ञान, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। धुर संदेसा सच फ़रमाण, लख चुरासी रिहा सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे आण, कलयुग आपणी फेरी पाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी खेल करे महान, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। तेई अवतारां देवे दान, बण दाता आप वरताईआ। भगत अठारां खोल्ह दुकान, सृष्ट सबाई साचा हट्ट चलाईआ। पीर पैग़म्बर कर प्रधान, मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाईआ । मुकामे हक़ खेल महान, लाशरीक आप कराईआ। ईसा मूसा दए पैग़ाम, संग मुहम्मद करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या रिहा समझाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म तेरा मेला, जुग जुग आप कराइंदा। खेले खेल गुरू गुर चेला, गुर चेला वेस वटाइंदा। एथे ओथे दो जहानां सज्जण सुहेला, सगला संग निभाइंदा। आत्म परमात्म चाढ़े तेला, ब्रह्म पारब्रह्म वड्याइंदा। वसणहारा धाम निवेला, निरगुण निरगुण आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। साची सिख्या आदि जुगादि, जुग जुग करे पढ़ाईआ। गुर पीर अवतारां देवे दाद, मन्त्र आपणा नाम समझाईआ। वेखणहारा ब्रह्म ब्रह्मादि, ब्रह्मांड खोज खुजाईआ। इक्क वजाए तुरीआ नाद, भूपत सच्चा सच्चा माहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुणे फरयाद, लख चुरासी वेखे थाउँ थाईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी रखे याद, अभुल्ल भुल्ल कदे

ना जाईआ। गुर अवतार लडाए लाड, पीर पैग़म्बर गोद सुहाईआ। भगत भगवान देवे दाद, नाम भण्डारा इक्क वरताईआ। साचे सन्तां रखे लाज, समरथ पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। गुरमुखां सुणाए आपणी गाथ, अन्तर मन्त्र करे पढ़ाईआ। गुरसिखां वखाए खेल तमाश, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी आपणा बन्धन पाईआ। ब्रह्म रोवे नेत्र नैणां नीर, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। आपणा वेला दस्स अख़ीर, कवण वेले लए मिलाईआ। जुग चौकड़ी लख चुरासी काया बस्त्र पहना चीर, कोटन कोटि रूप वटाईआ। मेल मिलावा साध सन्त जगत फकीर, फ़िकर तेरा इक्को मोहे सताईआ। जुग चौकड़ी रहां दिलगीर, दिलबर धीर ना कोए धराईआ। लोकमात ज़ात पात वरन बरन शरअ शरीअत वज्झा रहे ज़ंजीर, दीन मज़्हब बन्धन जगत रखाईआ। कवण वेला मिले साहिब गुणी गहीर, गहरी मेरी दर्द मिटाईआ। तुध बिन मिले ना अमृत सीर, अठसठ नीर ना कोए वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कोटन कोटि घत के जायण वहीर, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, कवण वेले होए सहाईआ। साचा वेला दस्स भगवान, इक्को इक्क मंग मंगाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी तेरा निशान, ब्रह्म पारब्रह्म झुलाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर देण ज्ञान, सिख्या साख्यात दृढ़ाईआ। लिख लिख लेखा विच जहान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अंज़ील कुरान नाल मिलाईआ। खाणी बाणी खेल महान, जगत निशानी इक्क प्रगटाईआ। सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाही सारे गाण, गा गा तेरा शुकर मनाईआ। पीर पैग़म्बर दस्तगीर सजदा सीस सर्ब झुकाण, कलमा नबी रसूल इलाहीआ। तेरा हक़ हक़ पैग़ाम, तेरा हक़ हक़ नज़ाम, तेरी रहिमत नज़र किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी बणया रहां ग़ुलाम, बण सेवक सेव कमाईआ। लख चुरासी तृष्ना ताम, अग्नी तत्त तत्त लगाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवे ना कोए बिसराम, मिले सच ना सच्ची सरनाईआ। बिन तुध चरन ना निहचल धाम, दो जहान ना कोए वड्याईआ। बिन तेरे प्रकाश ना कोए भान, अन्ध अन्धेरा नज़री आईआ। बिन तेरे नाउँ ना कोए ज्ञान, वेद पुराण शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान अंज़ील कुरान खाणी बाणी तेरी सिफ्त सालाहीआ। साहिब सतिगुर दस सच मकान, कवण मन्दिर डेरा लाईआ। कवण वेला मिले आण, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, भेव अभेद रिहा जणाईआ। साचा भेव दस्से निरँकारा, आदि पुरख दया कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रहिणा ख़बरदारा, बेख़बर आप समझाइंदा। जुग चौकड़ी खेल अपारा, हरि सतिगुर आप कराइंदा। सेवा ला गुरू अवतारा, गुर गुर आपणा नाउँ जपाइंदा। पीर पैग़म्बर दे अधारा, साची सिख्या इक्क वखाइंदा। कागद कलम बण लिखारा, लिख लिख लेखा मात दृढ़ाइंदा।

आपे वसे सब तों बाहरा, नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जुग चौकड़ी करे पार किनारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी झोली पाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां इक्क वखाए अन्त किनारा, तट किनारे आपणा डेरा लाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी युग करे विहारा, गुर गुर आपणा भेव खुल्हाइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार वरन बण वणजारा, बरन अठारां हट्ट चलाइंदा। दीन मज़्हब लग्गे अखाड़ा, हिन्दू मुस्लिम वंड वंडाइंदा। शरअ शरीअत खेल न्यारा, नर निरँकारा आप कराइंदा। सृष्ट सबाई करे विभचारा, विभचारी आपणी धार चलाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, आसा तृष्ना नाल मिलाइंदा। पंज तत्त काया गढ़्ह उच्च मनारा, जगत विकारा विच रखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वेखणहारा, वेस अवल्ला आप धराइंदा। धरत धवल ज़िमीं असमान रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। पीर पैग़म्बर पारब्रह्म परवरदिगार दुआरे कढ्ढण हाढ़ा, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। ना कोई सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, डूँग्घी कंदर समुंद सागर पार ना कोए कराइंदा। एथे ओथे दो जहान लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां कोए ना दिसे सहारा, फड़ बांहों गले ना कोए लगाइंदा। बिन तुध तेरा ब्रह्म रोवे ज़ारो ज़ारा, वरन बरन बरन वरन कम्म किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका कर सच इकरारा, दर तेरे सीस झुकाइंदा। सच इकरार करे हरि सज्जण, आदि पुरख वड्याईआ। जो घड़े सो अन्तिम भज्जण, थिर कोए रहिण ना पाईआ। गुर अवतार जगत जुग लज्जण, सो पुरख निरँजण आप रखाईआ। हरि पुरख निरँजण परदे कज्जण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप जणाईआ । साचा लेखा हरि करतारा, एका एक जणाइंदा। जुग चौकड़ी पार किनारा, पार उतारा आप वखाइंदा। लोकमात बणाए सचखण्ड सच्चा दुआरा, सचखण्ड निवासी फेरा पाइंदा। निरगुण नूर करे उज्यारा, नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। महल अटल इक्क मनारा, अलख अगोचर आप सुहाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, जै जैकार आपणे नाउँ सुणाइंदा। सच सच करे सच विहारा, साची धारा आप जणाइंदा। कूड़ी क्रिया करे पार किनारा, माया ममता मोह मिटाइंदा। जिस दी महिमा लिख लिख गए गुर अवतारा, गुर गुर भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण आप जणाइंदा। निरगुण आप आप अपरम्पर, भेव कोए ना आइंदा। निरगुण आप निरगुण मन्त्र, हरि निरगुण नाम दृढ़ाइंदा। निरगुण बणाए निरगुण बणतर, निरगुण निरगुण जोड़ जोड़ाइंदा। निरगुण खेल गगन गगनंतर, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणा पर्दा चुक्क हरि निरँकारा, भेव अभेद जणाईआ। विष्न ब्रह्मा दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग आए अन्तिम वारा, नौ सौ चुरानवें

चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। प्रगट होए हरि करतारा, कुदरत कादर वेखे चाँईं चाँईंआ। सृष्ट सबाई करे प्यारा, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। चार वरन ना कोए आधारा, बरन अठारां डेरा ढाहीआ। इष्ट देव ना कोए वणजारा, घर घर हट्ट ना कोए खुल्हाईआ। सर्ब जीआं दा इक्क प्यारा, पीआ प्रीतम नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क उपाईआ। सच संदेसा उपमा योग, हरि साचे सच सुणाया। जुग जुग गुर अवतार पीर पैग़म्बर कर संजोग, धुर संजोगी मेल मिलाया। आत्म सेजा भोगे भोग, भस्मड़ एका रंग चढ़ाया। वसणहारा साचे कोट, किला बंक इक्क जणाया। कर प्रकाश निर्मल जोत, नूरो नूर नूर धराया। शब्द अगम्मी ला चोट, तन नगारा नाद सुणाया। जगत विकारा कढ्ढ खोट, ख़ालस आपणा रूप जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा रिहा जणाया। साचा लेखा अन्तिम कल, हरि करता आप जणाईआ। प्रगट हो श्री भगवन, भगवन आपणी धार बंधाईआ। लख चुरासी वेखे जननी जन, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। साचा राग सुणाए कन्न, ढोला सोहला एका गाईआ। आत्म परमात्म बेड़ा देवे बन्न्ह, ब्रह्म पारब्रह्म वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा खेल नौ नव चार, चौकड़ आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार करन पुकार, नेत्र नैण नैण उठाईआ। वेद व्यासा बण लिखार, लिख लिख लेखा गया जणाईआ। ईसा मंगे मंग बण के ख़ाक सार, परवरदिगार झोली अन्त भराईआ। मुहम्मद कहे मेरा यार, मिहबान बीदो फेरा पाईआ। नानक निरगुण करे प्यार, ओट इक्क अकाल जणाईआ। महांबली उतरे आपणी धार, मात पित ना कोए रखाईआ। गोबिन्द मेला मेले सुत दुलार, गुर चेला रंग रंगाईआ। कल कल्की लै अवतार, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मारे मार, जूठ झूठ दए गंवाईआ। साची सिख्या देवे विच संसार, सृष्ट सबाई करे पढ़ाईआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां एका दर दए बिठाल, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, कंगाल शाह आपणे रंग रंगाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत दए जणाईआ । हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई काया मन्दिर अंदर साची धर्मसाला दए वखाल, घर वसे सच्चा माहीआ। एका शब्द गुरू बणे दलाल, दूजा वणज ना कोए वखाईआ। आत्म परमात्म करे बहाल, जगत विकारा नेड़ ना आईआ। ब्रह्म पारब्रह्म चले नाल नाल, मिल मिल आपणी ख़ुशी वखाईआ। नाता तोड़ काल महांकाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग अन्त करे प्रितपाल, सतिजुग साचा राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मवेता नेतन नेता करे हेता नित नवित, अबिनाशी अचुत्त सुहाए रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। रुत्तड़ी रुत्त मौले संसार, ब्रह्म पारब्रह्म

वड्याइंदा। कलयुग मिटे धूआँधार, जगत अन्धेरा रहिण ना पाइंदा। सतिजुग सच करे विहार, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। सृष्ट सबाई इक्क प्यार, आत्म परमात्म नाता जोड़ जुड़ाइंदा। ईश जीव इक्क घर बार, घर मन्दिर इक्क सुहाइंदा। शब्द नाद धुन्कार, गीत अनादी आप अल्हाइंदा। निर्मल जोती जोत उज्यार, अज्ञान अन्धेरा सर्ब चुकाइंदा। सर्ब जीआं इक्को करतार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। मुकामे हक़ परवरदिगार, मुख नक़ाब पर्दा लाहइंदा। हक़ हक़ीक़त लए विचार, लाशरीक खेल खलाइंदा। नानक गोबिन्द सच प्यार, प्रेम प्यारा इक्क अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ वखाइंदा। आपणा खेल रखे हथ्थ, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ । जुग चौकड़ी चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। पीर पैग़म्बरां गुर अवतारां महिमां दस्से अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। कलयुग अन्तिम नौं खण्ड पृथ्मी लख चुरासी जीव जंत बिन डोरीउँ लए नथ्थ, तन्दी नाम इक्क उठाईआ। जूठा झूठा खेड़ा करे भट्ठ, लोकमात रहिण ना पाईआ। जिस दे पिच्छे वछाया सत्थर सथ, सो यारड़ा सत्थर हंढाईआ। गोबिन्द रखे पत्त, गोबिन्द मीता सच्चा माहीआ। कलयुग नाड़ बहत्तर चार कुण्ट उब्बले रत्त, रत्ती रत्त ना कोए सुकाईआ। साधां सन्तां घर घर प्रनाई मनमति, मन वासना दए दुहाईआ। सति सन्तोख तुट्टा धीरज जत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म लेखा लए मुकाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म खेल अपारा, आदि अन्त कराइंदा। जुगा जुगन्तर जगत शंगारा, निरगुण सरगुण आप वखाइंदा। नित नवित नाम अधारा, हरि नाम मन्त्र दृढ़ाइंदा। कलयुग अन्तिम कर प्यारा, पीआ प्रीतम मेल मिलाइंदा। साचा सोहला सति जैकारा, सोहँ ढोला आप सुणाइंदा। इक्को बोला एकँकारा, एका एक जणाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म वेखणहारा, पेख पेख आपणा रंग रंगाइंदा। इक्को वणज इक्क वणजारा, सतिगुर साचा हट्ट चलाइंदा। सृष्ट सबाई दए हुलारा, अधर उदर दया कमाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, हरि का अन्त कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सरनाई इक्क जणाइंदा। सच सरनाई हरि सतिगुर चरन, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। जन भगतां खोल्हे हरन फरन, नेत्र नैण नैण रुशनाईआ। भौ चुकाए मरन डरन, मरन डरन ना कोए जणाईआ। दीन दयाल तरनी तरन, तारनहारा वेख वखाईआ। करे खेल भन्नण घड़न, घड़न भन्नण आपणी कार कमाईआ। सन्त सुहेले आया फड़न, निरगुण निरगुण फेरा पाईआ। सच महल्ले आया चढ़न, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। इक्को अक्खर आया पढ़न, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। भाग लगाए धौल धरन, धरती धवल आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी खेल कराईआ। सति सतिवादी साचा मीता, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा।

आदि जुगादी ठांडा सीता, हरि पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। सदा सुहेला इक्क अतीता, एकओंकारा रंग रंगाइंदा। आदि निरँजण हरि हरि मीता, मित्र प्यारा खेल वखाइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा धाम अनडीठा, अनडिठड़ी कार आप कमाइंदा। श्री भगवान कौड़ा करे मिट्ठा रीठा, अमृत रस रस चुआइंदा। पारब्रह्म आदि जुगादि जुग जुग जाणे आपणी रीता, जिउँ भावे तिउँ कार कमाइंदा। कलयुग अन्तिम वेला बीता, बीती कहाणी ना कोए सुणाइंदा। नाता तुट्टा मन्दिर मसीता, मस्जिद मेल ना कोए मिलाइंदा। जगत अग्नी तपे अंगीठा, सांतक सति ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा तेरा देणा तेरे नैणां तेरे झोली पाइंदा। तेरी झोली हरि जू भर, भरम दए चुकाईआ। अन्तिम लेखा गया हर, हरि जू रिहा सुणाईआ। चौदां तबक वेख खड़, चौदां लोक ना कोए रुशनाईआ। चौदां विद्या वेख पढ़, ब्रह्म ज्ञान ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सज़ाईआ। चौदां लोक चौदां तबक, चौदस चन्द नज़र ना आइंदा। चार जुग जो पढ़या सबक, सिफ़रा रूप सर्ब वखाइंदा। पुरख अबिनाशी निरगुण रूप सति सरूप निराकार एकओंकार इक्क इकल्ला आया परत, परतीनिध आप अख्वाइंदा। भाग लगाए उपर धरत, धरनी धरत धवल आप सुहाइंदा। चार युग दा लाहे कर्ज़, मकरूज़ नज़र कोए ना आइंदा। आपणा पूरा करे फ़र्ज़, लख चुरासी फाँसी तन टिकाइंदा। दो जहानां इक्को राग सुणाए तर्ज़, ताल तलवाड़ा आप वजाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म लए वरज, नव नौ आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची धार बंधाइंदा। सतिजुग बन्न्हे धार प्रभ, दीनन आपणी दया कमाईआ । जुग चौकड़ी विछड़े लभ्भ, कलयुग अन्तिम मेल मिलाईआ। अमृत झिरना कँवल नभ, कँवल मुख भुवाईआ। सन्त सुहेले घर साचे सद्द, सद्दा इक्को नाम लगाईआ। नौ दुआरे पार हद्द, सुखमन टेढी बंक टपाईआ। ईड़ा पिंगल मूँह दे भार सट्ट, करे खेल बेपरवाहीआ। अंदर बाहर गुपत ज़ाहर सगला संग साहिब समरथ, निरगुण साचा संग रखाईआ। अनहद शब्द सुणाए अनाद अनहत, एका राग अल्हाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, जोत निरँजण नूर रुशनाईआ। सुरत सवाणी शब्दी दास, सतिगुर हाणी मेल मिलाईआ। नाता तोड़ पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर चरनां हेठ रखाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म करे निवास, सच सिँघासण सोभा पाईआ। साचे मंडल साची रास, गोपी काहन आप नचाईआ। ब्रह्म तेरी पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। कलयुग देवे अन्त धरवास, सतिजुग साचा राह चलाईआ। सृष्ट सबाई लख चुरासी गाए रसन स्वास, सोहँ ढोला इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म नाता जोड़ जुड़ाईआ। आत्म परमात्म जोड़े नाता, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। जन भगत रखाए

उत्तम ज़ाता, वरन बरन ना वंड वंडाइंदा। शब्द अगम्मी सच सुणाए गाथा, मकतब पढ़न कोए ना जाइंदा। मन्दिर अंदर सुहाए साढे तिन्न तिन्न हाथा, घर घर विच डेरा लाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म करे पूजा पाठा, अक्खर अक्खर ना कोए पढ़ाइंदा। सोवत जागत ऊठत बैठत आप सुणाए आपणा साका, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। बत्ती दन्द ना पाए बातां, बिन दन्दां आपणा नाउँ समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख समराथा, समरथ आपणा राह चलाइंदा। समरथ चलाए एका राह, रैहबर इक्क अख्वाईआ। कूड़ी क्रिया दए खपा, सतिजुग साचा घर वखाईआ। वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक कोई रहिणा ना, नौ खण्ड पृथ्मी करे सफ़ाईआ। मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर शिवदुआले मट्ठ किसे बहणा ना, बह बह राग ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब जीआं दा इक्को दर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा साचे हट्ट, हरि सतिगुर आप खुल्हाइंदा। वस्त अमोलक अंदर वथ, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। आत्म परमात्म मार्ग देवे दस्स, औझड़ राह ना कोए वखाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म मेला हस्स हस्स, सोहँ हँसा मुख सालाहइंदा। तीर अणयाला मारे कस, तिक्खी मुखी धार बंधाइंदा। भगत भगवन्त इक्क दूजे दा गाउण जस, बिन भगतां भगवन कम्म किसे ना आइंदा। पन्ध मुकावण नस्स नस्स, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। खाणी बाणी रसना रस, रसना जिह्वा सिफ्त सालाहइंदा। जिस हिरदे अंदर सतिगुर पूरा जाए वस, लिखण पढ़न पन्ध मुकाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। आत्म परमात्म भोग बलास, साची सेजा आप हंढाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म वसे पास, घर साचे डेरा लाइंदा। सोहँ शब्द सतिजुग दात, दाता दानी आप वरताइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी रखी आपणे खात, बिन गुरू पीर खाता ना किसे वखाइंदा। कलयुग अन्तिम सब दा पढ़ के फ़ातया फ़ात, फ़तेह डंका नाम वजाइंदा। शाह सुल्तानां देवणहारा आब हयात, अमृत रस मुख चुआइंदा। वसणहारा कायनात, कलमा आपणा नाउँ दृढ़ाइंदा। राम कृष्न एका ज़ात, नानक गोबिन्द खेल खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्त्र इक्क दृढ़ाइंदा। साचा मन्त्र नमो सति, सो पुरख निरँजण आप दृढ़ाईआ। हँ ब्रह्म इक्को तत्त, तत्तव वेता मेल मिलाईआ। हड्ड मास नाड़ी ना कोए रत्त, रत्ती रत्त ना कोए वखाईआ। आपे जाणे मित गत, गति मित आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा बीज आपे घत्त, फुल्ल फलवाड़ी आप महकाईआ। ब्रह्मे वेते खोल्हया हट्ट, लख चुरासी विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण मेला सरगुण चेला, चेला गुर लेखा जाणे लिख्या धुर, धुर लहिणा आपणे हथ्थ रखाईआ। धुर लहिणा लहणेदार, परवरदिगार आप अख्वाइंदा। सदी चौधवीं कर कर पार, एका चौका जोड़ जुड़ाइंदा।

पहले घर वसे करतार, चौथे पद गुरमुख मेल मिलाइंदा। पीर पैग़म्बर कर त्यार, अद्धविचकारे सिफ्त सालाहइंदा। अल्फ़ ये दे आधार, हरफ़ बहरफ़ आप समझाइंदा। हमज़ा कोए ना पावे सार, स्त्री पुरष ना रूप वटाइंदा। ख़ावंद बीवी ना कोए आधार, मीआं रंग ना कोए रंगाइंदा। अल्ला राणी ना कोए शंगार, शाहो भेव कोए ना आइंदा। कलयुग अन्तिम सारे रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। प्रगट होए आप निरँकार, निरगुण आपणा खेल वखाइंदा। सतिजुग सच करे विहार, बिवहारी आपणा राह चलाइंदा। पिछला लेखा दए निवार, भरम भुलेखा सर्ब कढाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार कट्ठे कर इक्क दुआर, सचखण्ड आपणे चरनां हेठ रखाइंदा। बिन हुक्म कोए ना जाए विच संसार, दीन मज़्हब ना कोए प्यार, शरअ शरीअत ना रंग रंगाइंदा। अन्तिम सब दे बस्त्र देवे पाड़, कलयुग अग्नी देवे साड़, तत्तव तत्त तत्त तपाइंदा। अग्गे मार्ग लाए सुखाल, एका घर बहाए शाह कंगाल, शाह कंगाल आपणा रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी देवणहारा दान, वस्त अमोलक लख चुरासी काया गोलक घर घर दर दर अंदर मन्दिर नाम निधाना श्री भगवाना सोहँ ढोला बदले चोला चुकाए पर्दा ओहला, आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म सच्चा वेस, विश्व आपणा खेल कराइंदा। एथे ओथे सति संदेस, सति सतिवादी आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी चले ना कोए पेश, सीस अग्गे ना कोए उठाइंदा। दर मंगण विष्न ब्रह्मा महेष, कोटन कोटि झोली डाहइंदा। निरगुण दाता आदि जुगादि रहे हमेश, जन्म मरन विच ना आइंदा। मुछ दाढ़ी ना कोए केस, सीस जगदीस ना मूंड मुंडाइंदा। तख्त निवासी सच नरेश, नर नरायण आप अख्वाइंदा। सतिजुग देवे सच संदेस, सोहँ मन्त्र इक्क दृढ़ाइंदा। आत्म परमात्म सदा वशेश, विश्व आपणा रंग रंगाइंदा। जिस दी महिमा करे सहँसर मुख शेष, सो शेष सांगोपांग रूप वटाइंदा। तिस साहिब सर्ब आदेस, आदि जुगादि जुग जुगन्तर जुग जुग पीर पैग़म्बर गुर अवतार हरि निरँकार चरन कँवल सीस झुकाइंदा। सो साहिब हुक्मी हुक्म करे वरतार, सतिजुग साची बन्न्हे धार, आत्म परमात्म करे प्यार, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पुरष नारी इक्क ज्ञान, नारी पुरष इक्क मकान, पुरष नारी इक्क भगवान, नारी पुरख नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। जिस जन मिल्या आप भगवान, तिस लहिणा देणा दए मुकाईआ। लख चुरासी चुक्के काण, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। अन्तिम मेला मेले आण, जोती जोत जोत मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी साची रासी मंडल मण्डप दो जहान, गोपी काहन आप नचाईआ।