२० भाद्रों २०१९ बिक्रमी गुरनाम सिँघ दे गृह पंज गराईं ज़िला फिरोज़पुर
आदि जुगादी इक्क भगवान, हरि जुग जुग खेल कराइंदा। आदि जुगादी इक्क निशान, हरि जुग जुग आप झुलाइंदा। आदि जुगादी इक्क ज्ञान, हरि जुग जुग आप पढ़ाइंदा। आदि जुगादी इक्को दान, हरि जुग जुग आप वरताइंदा। आदि जुगादी इक्को राम, जुग जुग वेस वटाइंदा। आदि जुगादी एका शाम, जुग जुग रास रचाइंदा। आदि जुगादी इक्क पैग़ाम, पीर पैग़म्बर आप सुणाइंदा। आदि जुगादी इक्क अमाम, ईसा मूसा नाउँ धराइंदा। आदि जुगादी इक्क इस्लाम, इस्म आज़म भेव वखाइंदा। आदि जुगादी एका काम, हरि करता आप कराइंदा। आदि जुगादी इक्क जवान, बल आपणा आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा। आदि जुगादी एका मीत, मित्र प्यारा इक्क अख्वाईआ। आदि जुगादी एका रीत, जुग जुग आप चलाईआ। आदि जुगादी एका गीत, सोहला ढोला मात प्रगटाईआ । आदि जुगादी खेल अनडीठ, निरगुण सरगुण दए समझाईआ। आदि जुगादी वसे चीत, चेतन आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आदि जुगादी एका गुर, हरि सतिगुर नाउँ धराइंदा। आदि जुगादी एका सुर, देवत सुर वेख वखाइंदा। आदि जुगादी लेखा धुर, धुर मस्तक आप जणाइंदा। आदि जुगादी जाए बौहड़, जुग जुग मेल मिलाइंदा। आदि जुगादी एका पौड़, दो जहानां आप लगाइंदा। आदि जुगादी वेखणहारा मिट्ठा कौड़, लख चुरासी फोल फोलाइंदा। आदि जुगादी मिटाए औड़, जन भगतां अमृत रस चखाइंदा। आदि जुगादी रिहा दौड़, निरगुण सरगुण रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाउँ चलाइंदा। आदि जुगादी आपणा नाउँ, नाउँ निरँकारा आप जणाईआ। आदि जुगादी एका पिता एका माउँ, लख चुरासी गोद बहाईआ। आदि जुगादी देवणहारा ठंडी छाउँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आदि जुगादी एका एक अगम्म अथाहों, बेपरवाह आपणी कल धराईआ। आदि जुगादी एका करे पसाउ, लख चुरासी घाड़न लए घड़ाईआ। आदि जुगादी इक्क वसाए साचा थाउँ, दरगाह साची दए वड्याईआ। आदि जुगादी हँस बणाए फड़ फड़ काउँ, कागों हँस उडाईआ। आदि जुगादी जुग जुग करे सच न्याउँ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। आदि जुगादि पुरख समरथ, समरथ आपणी खेल कराइंदा। निरगुण नूर कर प्रगट, प्रगट आपणा रंग रंगाइंदा। लेखा जाणे रामा दसरथ, दहि दिशा भेव खुल्हाइंदा। भेव चुकाए त्रिलोकी नथ, नाथ अनाथा दया कमाइंदा। सेवक सेवादार चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। भगत भगवान समां दस्स, बोध अगाध आप समझाइंदा।
गीता ज्ञान ज्ञान अकथ, कथ कथनी ना कोए कथाइंदा। हरि सन्तन हिरदे आपे वस, हरि मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। भगत भगवान होए वस, बेवस आपणा बल ना कोए जणाइंदा। प्रेम प्यार अंदर जाए फस, रस्सी डोर नाम रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका कार कराइंदा। आदि जुगादि भगत भगवन्त, एका ओट रखाईआ। आदि जुगादि साचे सन्त, हरि सतिगुर मेल मिलाईआ। आदि जुगादि गुरमुख बणाए बणत, गुर गुर आपणी बूझ बुझाईआ। आदि जुगादि गुरसिख महिमा गाए अगणत, लिख लिख लेखा दए जणाईआ। आदि जुगादि खेले खेल नारी कन्त, कन्त कन्तूहल सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादि काया चोला रंगे बसन्त, रंग मजीठी इक्क रखाईआ। आदि जुगादि गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हउमे रोग दए गुआईआ। आदि जुगादि ग़रीब निमाणयां कटे भुख नंगत, भुख्यां नग्गयां गले लगाईआ। आदि जुगादि हरिजन मेले साची संगत, सगला संग आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाम प्रगटाईआ। आदि जुगादि नाउँ अपारा, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाइंदा। चतुर्भुज हो उज्यारा, भेव अभेव आप खुल्हाइंदा। आदि शक्ति नूर निरँकारा, निरगुण आपणा नूर धराइंदा। परवरदिगार सांझा यारा, लाशरीक खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग करता आपणा नाउँ धराइंदा। जुग करता हरि जू नाउँ रख, जुग जुग खेल कराईआ। गुर अवतार हो प्रतख, पारब्रह्म प्रभ पर्दा लाहीआ। सृष्ट सबाई मार्ग दस्स, जीव जंत एका राह चलाईआ। गुरमुखां हिरदे आपे वस, काया खेड़ा दए वसाईआ। सन्त सुहेले सुणाए जस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आदि जुगादि वडी वड़याई, हरि वड्डा वड्ड कराइंदा। सतिजुग अठारां अवतार करी कुड़माई, एका आठा बन्धन पाइंदा। त्रेते वज्जे सच वधाई, परसराम राम राम राम रूप वटाइंदा। द्वापर खेल खेल रघुराई, वेद व्यासा आप पढ़ाइंदा। कान्हा कृष्ना रूप वटाई, मुकंद मनोहर लखमी नरायण, नरायण आपणी कल धराइंदा। ग़रीब निमाणयां बणया साक सज्जण सैण, बिदर सुदामा गोद बहाइंदा। रसना जिह्वा ना सके कहिण, कह कह शुकर ना कोए मनाइंदा। आदि जुगादि चुकावणहारा लहिणा देण, पूरब लेखा वेख वखाइंदा। भगत भगवान बणे साक सज्जण सैण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाउँ धराइंदा। जुग जुग आपणा नाउँ धर, राम राम करी पढ़ाईआ। जुग जुग आपणा वेस कर, कान्हा कृष्ना बंसरी नाम वजाईआ। जुग जुग आपणा ज्ञान कर, वेद शास्त्र दए जणाईआ। जुग जुग आपणा वेख घर, घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, जग मन्त्र दए सलाहीआ। जग मन्त्र नाम देव, देव आत्मा
आप जणाइंदा । विष्न ब्रह्मा शिव साची सेव, करोड़ तेतीसा सुरपति इन्द मेल मिलाइंदा। हँ ब्रह्म अलख अभेव, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। आदि जुगादि सदा निहकेव, निहचल धाम डेरा लाइंदा। हरि का गीत गा ना सके रसना जिहव, बत्ती दन्द ना कोए वड्याइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह वड देवी देव, देवत सुर आप हो आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि साचा मेव, अमृत रस आप चखाइंदा। आदि जुगादि विश्व रंग, विष्नूं हरि हरि रूप वटाईआ। आदि जुगादि ब्रह्म अनन्द, पारब्रह्म वड्याईआ। आदि जुगादि शंकर अखण्ड, शरअ त्रिसूल इक्क रखाईआ। आदि जुगादि सुहागी छन्द, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। आदि जुगादि जीउ पिण्ड, पंज तत्त दए वड्याईआ। आदि जुगादि अमृत धारा सागर सिन्ध, लख चुरासी विच टिकाईआ। आदि जुगादि भगत भगवान उपजाए आपणी बिन्द, पूत सपूता नाउँ रखाईआ। आदि जुगादि दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग करनी आप कराईआ। आदि जुगदि खेल ब्रह्मादि, पारब्रह्म कराइंदा। आदि जुगादि अगम्मी नाद, घट घट अंदर आप वजाइंदा। आदि जुगादि रखे लाज, जन भगतां पैज रखाइंदा। आदि जुगादि मारे आवाज़, गुरमुख सोए आप उठाइंदा। आदि जुगादि जुग जुग रच रच काज, लख चुरासी नाता जोड़ जोड़ाइंदा। आदि जुगादि जुग जुग चलावणहारा नाम जहाज़, समुंद सागर फोल फोलाइंदा। आदि जुगादि गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां आपणे हथ्थ रखे वाग, चारों कुण्ट आप भुआइंदा। आदि जुगादि धोवणहारा दाग़, दुरमति मैल धुआइंदा। आदि जुगादि खोल्हणहारा पाज, कूड़ी क्रिया पर्दा लाहइंदा। आदि जुगादि शहिनशाह शाहो भूप इक्क नवाब, लख चुरसी रईयत वेख वखाइंदा। आदि जुगादि जुग जुग कातब बण बण लिखे किताब, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अक्खर वक्खर गंढ्ढ पुआइंदा। आदि जुगादि जुग जुग लेखा जाणे पुंन सुआब, पतित पापी आप तराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि एका नाम वड्याइंदा। आदि जुगादि हरि नाउँ अपारा, जीव जंत शरनाईआ। हरि का नाउँ सच वपारा, हरि एका हट्ट खुल्हाईआ। हरि का नाउँ जगत अधारा, दो जहानां होए सहाईआ। हरि का नाउँ हरि प्यारा, हरिजन हरि हरि दए मिलाईआ। हरि का नाउँ सच विहारा, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। हरि का नाउँ करे प्रकाश बहत्तर नाड़ा, नाड़ी नाड़ी फोल फोलाईआ। हरि का नाउँ मेटे पंचम झूठी धाड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। हरि का नाउँ ऊँच नीच करे पार किनारा, ज़ात पात ना कोए जणाईआ। हरि का नाउँ वखाए सच दरबारा, मन्दिर मस्जिद बैठे सीस झुकाईआ। हरि का नाउँ हरिजन मेले हरि निरँकारा, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि एका
नाउँ करे पढ़ाईआ। एका नाउँ आदि अन्त, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। एका नाउँ सतिगुर मंत, मन्त्र कोटन रूप वखाइंदा। एका नाउँ जीव जंत, जीवण जुगत जगत जणाइंदा। एका नाउँ सतिगुर सन्त, सति सतिवादी आप वरताइंदा। एका नाउँ साचा पंडत, आत्म ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाइंदा। एका नाउँ सदा अखण्डत, खण्ड खण्ड ना कोए कराइंदा। एका नाउँ वसे जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज डेरा लाइंदा। एका नाउँ सृष्ट सबाई मंगत, इच्छया साची झोली पाइंदा। एका नाउँ नाता कटे भुख नंगत, भुक्ख्यां नग्गयां गले लगाइंदा। एका नाउँ मिलाए साची संगत, संगत हरि का रूप जणाइंदा। एका नाउँ गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, निवण सु अक्खर इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ वखाए साचा जन्नत, दरगाह साची मेल मिलाइंदा। एका नाउँ सोहँ सो, हरि आदि अन्त दृढ़ाईआ। जुगा जुगन्तर बीज बो, लख चुरासी मात महकाईआ। गुर अवतारां ढोआ ढो, देवणहारा मात वड्याईआ। कर प्रकाश निरगुण लो, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। दुरमति मैल देवे धो, पतित पुनीत कराईआ। सृष्ट सबाई नालों करे निर्मोह, मोह आपणा इक्क वधाईआ। सुरत सुआणी शब्दी कन्त नाल जाए छोह, शौह मिले सच्चा माहीआ। आपणे जिहा आपे हो, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम सदा समझाईआ। एका नाम सोहँ रंग, रंग रंगीला आप जणाइंदा। एका सेज इक्क पलँग, पुरख अबिनाशी इक्क हंढाइंदा। एका नाद इक्क मृदंग, धुंन एका राग सुणाइंदा। एका मंगल इक्क अनन्द, गीत गोबिन्द इक्क अल्हाइंदा। एका सोहला एका छन्द, एका बन्दी बन्द अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी साचा नाउँ आप जणाए हर घट थाउँ, घट घट आपणा नाउँ वसाइंदा। घट घट वसे नाम निधाना, नज़र किसे ना आईआ। सृष्ट सबाई होई हैराना, हरि का भेव कोए ना पाईआ। छत्ती राग गायन तराना, रसना जिह्वा नाल सलाहीआ। मिल्या हरि ना श्री भगवाना, भगवन मेल ना कोए मिलाईआ। गुरमुख विरला चतुर सुजाना, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाए विच जहाना, जह देखां नज़री आईआ। पूजा पाठ ना कोए वखाना, जोग अभ्यास ना कोए कराईआ। जिस जन उपर होए आप मेहरवाना, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। बन्द किवाड़ी खोल्हे बजर कपाटी तोड़े काया विच मकाना, महिफल आपणी इक्क वखाईआ। अनन्द अनन्द मंगल इक्क तराना, तुरीआ राग अनाद सुणाईआ। तख्त निवासी श्री भगवाना, शाहो शाबाशी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ वज्जे वधाईआ। हरि का नाउँ सच वधाई, वाहवा सतिगुर आप वजाइंदा। सो पुरख निरँजण करे कुड़माई, हँ ब्रह्म आप परणाइंदा। एका घर धी जुआई, सौहरे पेईए एका दर वखाइंदा। एका सेजा सुत्ता गुसाँईं,
दूसर नज़र कोए ना आइंदा। एका मेला चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक्क जणाइंदा। निरगुण सरगुण पकड़े बाहीं, जगत नेत्र नज़र ना आइंदा। भगत मिलावा अगम्म अथाहीं, अलख अगोचर आपणी कार कराइंदा। देवणहारा ठंडी छाईं, छहबर आपणे नाउँ लगाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे थाउँ थाईं, थान थनंतर फोल फोलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एक नाम, जन भगत प्याए साचा जाम, अमृत रस इक्क वखाइंदा। अमृत रस भगत भगवान, एका एक जणाईआ। कलयुग अन्तिम कर परवान, परम पुरख होए सहाईआ। काया मन्दिर वेख मकान, डूँग्घी कंदर आसण लाईआ। सच संदेसा देवे आण, हँ ब्रह्म करे पढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण नौजवान, जन्म मरन विच ना आईआ। सचखण्ड निवासी साचा काहन, गुरमुख गोपी मेल मिलाईआ। एका नाम करे प्रणाम, नाउँ निरँकारा सीस झुकाईआ। सोहँ शब्द साचा दान, लख चुरासी आप वरताईआ। कलयुग भुल्ले जीव नादान, गुण निधान नज़र ना आईआ। मगर लग्गा जगत शैतान, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। मन मनुआं होया बलवान, बल आपणा इक्क रखाईआ। गुरमति ना मिले निशान, मनमति होई हल्काईआ। सृष्ट सबाई भुल्लया इक्क भगवान, भुल्यां मार्ग देवे लाईआ। सतिजुग साचा बणाए इक्क विधान, नौ खण्ड पृथ्मी हुक्म सुणाईआ। राज राजान शाह सुल्तान ख़ाक सर्ब मिल जाण, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। दीन मज़्हब होण वैरान, शरअ शरअ नाल टकराईआ। उम्मत उम्मती दिसे इक्क इस्लाम, इस्म आपणा इक्क वखाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण नज़री आए श्री भगवान, भगवन आपणा नूर धराईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दर सारे करन सलाम, नमो नमो नमो सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क जणाए साचा घर, घर साचे वसे माहीआ। साचा घर सचखण्ड निवासा, हरि साचा सच जणाइंदा। भगत भगवान दे भरवासा, लोकमात पन्ध मुकाइंदा। कलयुग अन्तिम पूरी करे आसा, साता दूआ जोड़ जुड़ाइंदा। बहत्तर नूर इक्क प्रकाशा, साता सिफ़रा पर्दा लाहइंदा। सत्त सरूपी शाहो शाबाशा, सत्तर आपणा अंक रखाइंदा। सत्त चार कर निवासा, दो जहान वेख वखाइंदा। लहिणा देण पृथ्मी अकाशा, प्रिथम आपणा मूल मुकाइंदा। चौहत्तरां बण बण दासी दासा, हरि जू सेवा सेव कमाइंदा। सोहँ शब्द कर प्रकाशा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। सतिजुग सति सतिवादी खोल्हे आपणा आप खुलासा, सचखण्ड बैठा ख़ुशी मनाइंदा । गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां वेख वेख करे हासा, आपणी कीती अन्त आप उलटाइंदा। जुग चौकड़ी वेहिन्दा रिहा तमाशा, रजो तमो सतो नाच नचाइंदा । कलयुग अन्तिम प्रगट हो पुरख अबिनाशा, अबिनाशी राह चलाइंदा। एका नाउँ एका गुर इक्क इष्ट देव भरवासा, पुरख अकाल इक्क अख्वाइंदा । एका परवरदिगार वसे साथा, रहिमत रहीम रहिमान आप कमाइंदा। एका मेला त्रिलोकी
नाथा, त्रै त्रै बन्धन आप तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म देवे ज्ञान, मन मति बुध बल ना कोए रखाइंदा ।
२० भाद्रों २०१९ बिक्रमी भान सिँघ दे गृह पंज गराईं ज़िला फिरोज़पुर
आदि जुगादी नवां ख्याल, हरि सतिगुर आप कराइंदा। नित नवित बण दलाल, जुग जुग सेव कमाइंदा। जुगा जुगन्तर अवल्लड़ी चाल, निरगुण सरगुण आप वखाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल कमाल, हरि पुरख निरँजण आप कराइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सब दे सिर ते कूके काल, डंक नगारा इक्क वजाइंदा। सुरत सवाणी होए बेहाल, शब्दी गुर नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आप जणाइंदा। अगला लेखा श्री भगवान, आपणे हथ्थ रखाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, करे खेल बेपरवाहीआ। चौथे जुग वेख निशान, सच निशाना लए प्रगटाईआ। सृष्ट सबाई बेईमान, सच सुच्च ना कोए कुड़माईआ। आत्म परमात्म ना कोए ज्ञान, रसना जिह्वा होई हल्काईआ। पारब्रह्म ब्रह्म सके ना कोए पछाण, पर्दा दूई ना कोए उठाईआ। घर घर वड़या पंज शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हल्काईआ। साध सन्त धीआं भैणां नैण तकाण, विभचार होए सर्ब लोकाईआ। अठसठ तीर्थ ना कोए अशनान, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ, सति सरूप नज़र ना आए किसे भगवान, भगवन आपणा रूप ना कोए दरसाईआ। गुरुदुआरे खेले खेल ना गुण निधान, गुण आपणा ना किसे जणाईआ। मनमति होई प्रधान, गुरमति भुल्ली सर्ब लोकाईआ। गुर का शब्द ना कोई ज्ञान, गोझ ज्ञान ना कोए समझाईआ। अगला करे ना कोए ध्यान, पिछला पढ़ पढ़ गए भुलाईआ। वेखणहारा दो जहान, निरगुण दाता बेपरवाहीआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग जुग खेले विच जहान, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां देवणहारा दान, दाता दानी आप अख्वाईआ। लेखा जाणे वेद पुराण, शास्त्र सिमरत कर पढ़ाईआ। गीता ज्ञान खेल महान, अठ दस करे कुड़माईआ। अञ्जील कुरान बेमिसाल, मसला आपणा इक्क समझाईआ। पीर पैग़म्बर मुरीद मुर्शद खेले खेल परवरदिगार मेहरवान, मिहबान बीदो आपणा रंग रंगाईआ। गुर गुर नूर नूर महान, जोती जाता पुरख बिधाता एका नूर धराईआ। लख चुरासी घर मकान, गृह गृह डेरा लाईआ। अनहद नाद सच्ची धुन्कान, धुंन आत्मक राग सुणाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, निझर झिरना इक्क समझाईआ। दीपक जोती जोत महान, जोत निरँजण डगमगाईआ। सर्ब जीआं इक्क निशान, सच निशाना इक्क दरसाईआ। सर्ब जीआं
इक्क मकान, सचखण्ड दवारे दए जणाईआ। सर्ब जीआं इक्को दान, हरि आपणा नाउँ वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। अगला लेखा वेखणहारा, एकँकार आप अख्वाइंदा। गुर अवतारां दे सहारा, जुग जुग आपणा राह चलाइंदा। शब्द अनादी बोल जैकारा, जै जैकार एका नाउँ सुणाइंदा। अक्खर वक्खर कर त्यारा, त्रैगुण अतीता धार बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आपणे विच छुपाइंदा। अगला लेखा श्री भगवान, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर मिटे निशान, कलयुग मात रहिण ना पाईआ। गुर अवतार लिख लिख दे दे गए ब्यान, सृष्ट सबाई जगत सुणाईआ। नव नौ चार होए वैरान, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कलयुग अन्त खेल महान, पुरख अबिनाशी आप कराईआ। प्रगट होवे नौ जवान, नौ दर खोजे चाँईं चाँईंआ। मन्दिर वसे सच मकान, सच महल्ला आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा पिछली याद दए समझाईआ। पिछली याद गुर अवतार, वेद व्यासा करे लिखाईआ। वाहवा कुदरत तेरी यार, तेरा अन्त कोए ना पाईआ। ईसा मंगे इक्क भिखार, खाली झोली अग्गे डाहीआ। तूं दाता परवरदिगार, बेऐब तेरी वड्याईआ। मुकामे हक़ खेल न्यार, जल्वा नूर नूर रुशनाईआ। हउँ बालक बाल अञ्याण, तूं पिता सहिज सुखदाईआ। सच संदेसा देणा विच जहान इक्को मंग मंगाईआ । कवण वेला अन्तिम मेला मेल मिलाए आण, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछली याद रिहा समझाईआ। पिछली याद मुहम्मद मीत, मित्र प्यारा आप जणाइंदा। जगत सजदा जगत मसीत, मसल्ला हक़ हक़ पढ़ाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बैठा रहे सद अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। जुग चौकड़ी लए जीत, हार जित आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलयुग अन्तिम जाए जीत, एका चौका बन्धन पाइंदा। चौदां तबक सुणाए गीत, साचा ढोला आपे गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा अग्गे घर वखाइंदा। पूरब लेखा एका मंग, हरि साचा सच जणाईआ। एका सेजा इक्क पलँग, एका डेरा लाईआ। एका नाम इक्क मृदंग, एका नाद सुणाईआ। एका सूरबीर सरबंग, शहिनशाह इक्क अख्वाईआ। एका गीत सुहागी छन्द, नानक गोबिन्द ढोला गाईआ। एका मंगे साची मंग, प्रभ अग्गे ढह सरनाईआ। आदि जुगादि तेरा अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। कर प्रकाश बिन सूरज चन्द, चन्द चांदनी मुख शरमाईआ। आत्म परमात्म पाउणी गंढ्ढ, ना कोए तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। एथे ओथे साची ठंड, अग्नी तत्त ना कोए जणाईआ। कर किरपा देणी मंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा दए जणाईआ। पिछला लेखा नानक निरँकार, निरगुण वेख वखाइंदा। सच
संदेसा देवे आपणी वार, धार धार विचो प्रगटाइंदा। कलयुग अन्तिम महांबली आवे आप करतार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। निहकलंका नाउँ उच्चार, मात पित ना कोए बणाइंदा। शब्द डंका अपर अपार, दो जहानां आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर ख़बरदार, देवत सुर आलस निंद्रा लाहइंदा। गोबिन्द बोल सच जैकार, जै जैकारा एका नाउँ अल्हाइंदा। आत्म सेजा कर प्यार, सेज सुहञ्जणी आप हंढाइंदा। सच संदेसा देवे विच संसार, सदा एका नाम वखाइंदा। कल कल्की लए अवतार, कलयुग कलेश मिटाइंदा। सम्बल वसे धाम न्यार, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। रूप रंग ना कोए विचार, रेख नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछली जाणे सारी गल्ल, करे खेल अछल अछल, वल छलधारी वड बलकारी जोत निरँकारी निरगुण अगला राह आप जणाइंदा। अगला राह आए जग, जग जीवण दाता आप जणाईआ। वरन बरन ज़ात पात सृष्ट दृष्ट अन्त लग्गी अग्ग, लग्गी अग्न ना कोए बुझाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना माया ममता भट्ठी रही तप, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। आत्म परमात्म ईश जीव लख चुरासी भुलया जप, जपत जपत सुख कोए ना पाइंदा। जगत वासना नौ दुआर मनमति दुहागण रही नट्ठ, हरि कन्त ना कोए हंढाइंदा। फिरी दरोही अठसठ, सर सरोवर नज़र कोए ना आइंदा। जगत वासना जगत जज्ञासू गई चट्ट, चेतन रूप ना कोए रखाइंदा। काया खेड़ा होया भट्ठ, कलयुग भठयाला अग्नी हेठां डाहइंदा। मिल्या मेल ना पुरख समरथ, समरथ नज़र किसे ना आइंदा। मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी पढ़ पढ़ रहे दस्स, दहि दिशा नैण ना कोए खुल्हाइंदा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द गुर गुर कथा गायन जस, जस आपणा गुरू ना किसे जणाइंदा। चारों कुण्ट रैण अन्धेरी मस, साचा चन्द ना कोए चमकाइंदा। माया ममता अंदर कलयुग जीव गए फस, फाँसी जम ना कोए तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगली क्रिया वेख वखाइंदा। अगली क्रिया लग्गा दुःख, दुखी दुःख ना कोए मिटाईआ। शाह सुल्तानां लग्गी भुख, भुख्यां भुख ना कोए गुआईआ। ग़रीब निमाणयां ना सके कोई पुच्छ, घर घर बैठे रोवण मारन धाईआ। गुरमुख बूटा रिहा सुक्क, अमृत सिंच हरा ना कोए कराईआ। जननी साबत दिसे ना कोई कुक्ख, धन्न जणेंदी बणे ना माईआ। गुरमुख नज़र ना आए कोई पुत्त, पिता पूत दए वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी नाता होया जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया करी कुड़माईआ। बाहरों देवण सन्त साध आपणा सबूत, अंदर सिदक सबूरी ना कोए वखाईआ। पंज तत्त माटी काया पोच कलबूत, कलमा नबी ना कोए पढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगली दिशा रिहा वखाईआ। अगली दिशा नेत्र वेखो, वेखणहारा हरि वखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी घर घर भेखो, भेखी आपणी बल जणाइंदा। गुर का शब्द ना कोए
हेतो, हित नार भतार वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी करनी वेख वखाइंदा। लख चुरासी करनी कूड़, कूड़ी क्रिया जगत कमाईआ। पुरख अबिनाशी होया दूर, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। दर दर भरया इक्क गरूर, गुरबत दिवस रैण लड़ाईआ। हउमे हंगता करया चूर, तन ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। अमृत रस ना मिल्या किसे सरूर, सांतक सति ना कोए कराईआ। पुत्त पिउआं रहे घूर, नाता तुट्टा धी जुआईआ। कलयुग अन्तिम भरया पूर, कन्ढ्ढे नेड़े डेरा लाईआ । कोई ना मन्ने आपणा कसूर, कसूर गुरुआं पीरां उत्ते रहे लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा वेखे थाउँ थाईंआ । अगला लेखा वेखणहारा, लख चुरासी फोल फोलाइंदा। सृष्ट सबाई नार विभचारा, हरि जू कन्त ना कोए हंढाइंदा। दीन मज़्हब लग्गा अखाड़ा, ज़ात पात नाच नचाइंदा। नज़र ना आवे कोई गुर अवतारा, पीर पैग़म्बर मुख ना कोए वखाइंदा। चार यारी पार किनारा, यारी यार ना कोए निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला खेल आप दृढ़ाइंदा। अगला खेल अगम्म अपारा, हरि सतिगुर आप जणाईआ । सृष्ट सबाई होए ख़ुआरा, चार वरन धीर ना कोए धराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मारे मारा, दीप सत्त दए सज़ाईआ। गुरमुख विरला करे पार किनारा, सच किनारा इक्क दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा लेखे विच मुकाईआ। अगला लेखा मुक्कण वाला, हरि मौका वेख वखाइंदा। कलयुग बूटा सुक्कण वाला, पत्त डाल्ही ना कोए रखाइंदा। लख चुरासी राए धर्म आपणी गोदी चुक्कण वाला, लाड़ी मौत नाल रलाइंदा। जूठा झूठा पैंडा मुक्कण वाला, वेला अन्तिम आइंदा। पुरख अबिनाशी सिँघ शेर दो जहानां बुक्कण वाला, निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। मनमुख जीव लुकणहारा, नेत्र नैण शरमाइंदा। शब्द गुरू गुरदेव इक्को उठण वाला, सतिगुर आपणा बल धराइंदा। मन्दिर मस्जिद गुरदवार शिवदुआले मट्ठ तीर्थ अठसठ पुच्छणहारा, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। लख चुरासी खुसणहारा, कोह कोह ख़ाक मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आप समझाइंदा। अगला लेखा रखणा याद, भुल्ल रहे ना राईआ। पुरख अबिनाशी करे खेल तमाश, जगत तमाशा वेखे चाँईं चाँईंआ। कूड़ी क्रिया करे नास, सच सुच्च लए प्रगटाईआ। जन भगतां पूरी करे आस, बीस बीसा ख़ुशी मनाईआ। निरगुण सरगुण वसे पास, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। अगला खेल श्री भगवाना, बीस बीसा आप कराइंदा। सम्मत उँनी बन्न्हे गाना, कलयुग सगन मनाइंदा। चारों कुण्ट होए हैराना, हरि जू की की खेल रचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी करता आप कमाइंदा। करनी करता करने आया, करनहार करतारा। कलयुग
अन्तिम वेखे माया, निरगुण सरगुण पावे सारा। पुरख अबिनाशी बेपरवाहया, बेपरवाह आपणी कार कमाया। जन भगतां बणे आप मलाह, जुग जुग बेड़ा कंध उठाया। जीव जंत साध सन्त सारे सिमरो एको नाम, आत्म परमात्म रंग चढ़ाया। पुरख अबिनाशी हँस बणाए काँ, कागों हँस उडाया। सृष्ट सबाई देवणहारा सज़ा, मलकुल मौत रिहा उठाया। किसे मढ़ी गोर दए दबा, किसे गुरमुख आपणी गोद बहाया। अरदासा सोध जिस नानक सतिगुर गोबिन्द ल्या मना, तिस तत्ती वा ना लागे राया। अगला पिछला लेखा दए चुका, एथे ओथे होए सहाया। सो साहिब लओ ध्या, जिस मिल्या विछड़ ना जाया। दोए जोड़ बख्शाओ गुनाह, गुणी गहीर गम्भीर बख्शश आपणे हथ्थ रखाया। कर किरपा देवणहारा पनाह, ग़रीब निमाणे गले लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल साचा हरि, अग्गे पिच्छे पिच्छे अग्गे, गुरमुखां अंदर वड़ वड़ जोती रूप जगे जग, जग आपणा नूर दरसाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई आप जणाए भाई भैण सके, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जगत शरअ मारे धक्के, दूई द्वैती मूँह दे भार सुट्टे, उत्ते ठोकर नाम लगाईआ। नानक गोबिन्द मार्ग इक्को दस्से, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल अबिनाशी करता सतिगुर सच सच्चे, सच देवे सरनाईआ। अग्गे भन्नणहारा भाण्डे कच्चे, काची गगरी काया रहिण ना पाईआ। कलयुग कलंदर घर घर नच्चे, आपणा डौरू ताल वजाईआ। सृष्ट सबाई जगत अग्नी मच्चे, हाहाकार लोकाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सारे बच्चे, जिस प्रभ मिली सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा लिख लिख सब नूं रिहा समझाईआ।