२१ भाद्रों २०१९ बिक्रमी बिकर सिँघ दे गृह जैतो ज़िला बठिंडा
आदि जुगादी इक्क सुल्तान, शहिनशाह आपणा नाउँ धराइंदा। वसणहारा सचखण्ड मकान, दरगाह साची आसण लाइंदा। सति झुलाए इक्क निशान, सो पुरख निरँजण हथ्थ उठाइंदा। हरि पुरख निरँजण वड मेहरवान, महिमा कथ ना कोए सुणाइंदा। एकँकार वड बलवान, बल आपणा आप रखाइंदा। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता देवणहारा दान, दाता दानी वेस वटाइंदा। श्री भगवान खेल महान, खेल्हणहारा नज़र ना आइंदा। पारब्रह्म प्रभ कर परवान, सच परवान हथ्थ फड़ाइंदा। सति सतिवादी सति ज्ञान, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह आपणा नाउँ रखाइंदा। शाह पातशाह हरि राजन राजा, भूपत भूप वडी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर रच रच काजा, हरि वेखे थाउँ थाईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव साजन साजा, शब्दी घाड़त घड़त घड़ाईआ। त्रै पंज देवणहारा दाजा, वस्त अमोलक झोली पाईआ। नाद अनादी अगम्मी वाजा, बिन तन्दी तार वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि शहिनशाह इक्क वड वड्याईआ। शहिनशाह हरि निरँकारा, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। सचखण्ड निवासी साचा खोल्ह दुआरा, साचे तख्त आसण लाइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतारा, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यारा, शब्द सुत नाल प्यारा, अबिनाशी अचुत्त रंग चढ़ाइंदा। निरगुण निरगुण वड भण्डारा, देवणहारा
वस्त थारा, थिर घर साचे आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शहिनशाह आपणा हुक्म चलाइंदा। साचा हुक्म श्री भगवान, नानक निरगुण आप जणाईआ। सच संदेसा नौजवान, नौबत आपणे नाउँ जणाईआ। मुकामे हक़ बण प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शहिनशाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। साची वड़याई रखे हथ्थ, हरि सतिगुर खेल कराइंदा। साचा मार्ग एका दस्स, विष्न ब्रह्मा शिव राह चलाइंदा। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, नूरो नूर डगमगाइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। लख चुरासी इक्को ख्वाहिश, ख़ाली भण्डारे आप भराइंदा। कर खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी कल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपे लाइंदा । साचा मार्ग हरि हरि ला, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। लख चुरासी जोड़ जुड़ा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा बन्धन पाईआ। पंज तत्त मेला सहिज सुभा, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश एका घर वसाईआ। साचा मन्दिर दए सुहा, सोहबत आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा एका गाईआ। धुर संदेसा गाए गीत, गावणहारा इक्क अख्वाइंदा। सचखण्ड निवासी हरि अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। आदि चलाई एका रीत, अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। वसणहारा हस्त कीट, घर घर आपणा डेरा लाइंदा। नाम अगम्मी इक्क अनडीठ, अगम्म अगम्मड़ा आप सुणाइंदा। वसणहारा चेतन चीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शहिनशाह एका हुक्म वरताइंदा। साचा हुक्म आदि जुगादि, जुग करता आप वरताईआ। साचा हुक्म अगम्मी नाद, नर निरँकारा आप सुणाईआ। साचा हुक्म बोध अगाध, लिखण पढ़न विच ना आईआ। खेले खेल विच ब्रह्माद, पारब्रह्म आपणी बूझ बुझाईआ। साचा हुक्म लोआं पुरीआं देवे दाद, सूरज चन्द चन्द समझाईआ। साचा हुक्म सच निशाना देवे गाड, दो जहानां आप झुलाईआ। साचा हुक्म जुग जुग लडाए लाड, आप आपणे अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। साचा हुक्म आदि निरँजण, आदि आदि जणाइंदा । करे खेल दर्द दुःख भय भञ्जण, भय भओ आपणे हथ्थ रखाइंदा। लख चुरासी बण बण सज्जण, सगला संग निभाइंदा। आत्म परमात्म एका मजण, सर सरोवर इक्क वखाइंदा। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण मार्ग आए दस्सण, भेव अभेद खुल्हाइंदा। पंज तत्त काया आए वसण, सच वसेरा इक्क रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शहिनशाह आपणा रंग वखाइंदा। शहिनशाह हरि साचा रंग, रंग रंगीला आप वखाईआ । आपे डोर आप पतंग, आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। आपे नाद आप मृदंग, आपे सोहला रिहा गाईआ। आपे सूरबीर सरबंग, बल आपणा आप वखाईआ।
आपे वसणहारा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज रिहा समाईआ। आपे चारे खाणी सुणाए छन्द, चारे बाणी राग अल्हाईआ। आपे जाणे परमानंद, परम पुरख वडी वड्याईआ। आपे नाम ख़जाना देवे वंड, बण वणजारा हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे चले हुक्म रज़ाईआ। साचा हुक्म एका एक, एकँकारा आप जणाइंदा। जुगा जुगन्तर साची टेक, दो जहानां आप रखाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण बदले भेख, भेखी आपणा रूप वटाइंदा। ना कोई रूप रंग ना दिसे रेख, रेखा सब दी आप बदलाइंदा। मुछ दाढ़ी ना कोए केस, सीस जगदीस ना कोए मुंडाइंदा। हुक्मे अंदर ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, धुर फ़रमाणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कराइंदा। हुक्मे अंदर साची कार, हरि करता आप कमाईआ। हुक्मे अंदर खेल जुग चार, जुग चौकड़ी बन्धन पाईआ। हुक्मे अंदर गुर अवतार, गुर शब्दी नाउँ वड्याईआ। हुक्मे अंदर बोल जैकार, नाउँ निरँकारा दए समझाईआ। हुक्मे अंदर खोल्ह किवाड़, बन्द ताकी कुण्डा लाहीआ। हुक्मे अंदर महल अटल लए उसार, ऊँचो ऊँच आसण लाईआ। हुक्मे अंदर जल थल महीअल पावे सार, हुक्मे अंदर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ समुंद सागर रिहा समाईआ। हुक्मे अंदर लख चुरासी काया चोला देवे पाड़, हुक्मे अंदर लख चुरासी रिहा उपाईआ। हुक्मे अंदर निरगुण नूर जोत करे प्रकाश, प्रकाशवान सर्ब लोकाईआ। हुक्मे अंदर बण बण दासी दास, सेवक सेवा सच कमाईआ । हुक्मे अंदर जुग जुग रखे आस, निरासा आपणी आप प्रगटाईआ। हुक्मे अंदर शहिनशाह शाहो शाबाश, शहिनशाह आपणा हुक्म चलाईआ। हुक्मे अंदर पावे रास, गोपी काहन नचाईआ। हुक्मे अंदर वासा दस दस मास, मात गर्भ सेज हंढाईआ। हुक्मे अंदर खेल पृथ्मी अकाश, गगन गगनंतर रिहा समाईआ। हुक्मे अंदर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ। हुक्मे अंदर करनी करता करे करतारा, कुदरत कादर खेल कराइंदा। हुक्मे अंदर निरगुण सरगुण धारा, सरगुण आपणा रंग वखाइंदा। हुक्मे अंदर गुर अवतारा, गुर गुर बूझ बुझाइंदा। हुक्मे अंदर सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे वारो वारा, कलयुग आप हंढाइंदा। हुक्मे अंदर शास्त्र सिमरत लेखा जाणे वेद चारा, पुराण पुराणा नाल पढ़ाइंदा। हुक्मे अंदर गीता ज्ञान बोल जैकारा, इक्क अठ जोड़ जुड़ाइंदा। हुक्मे अंदर अञ्जील कुराना दए सहारा, तीस बतीसा सोहला गाइंदा। हुक्मे अंदर खाणी बाणी बोल जैकारा, जै जैकार आपणा नाउँ वड्याइंदा। हुक्मे अंदर तेई अवतारा, त्रैगुण अतीता राह चलाइंदा। हुक्मे अंदर भगत अठारां, भगवन भगती आपणी लाइंदा। हुक्मे अंदर ईसा मूसा मुहम्मद दए सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा । हुक्मे अंदर हो उज्यारा, मुकामे हक़ नूरो नूर प्रगटाइंदा। हुक्मे अंदर लाशरीक परवरदिगारा, नबी रसूल आप पढ़ाइंदा। हुक्मे अंदर कातब बणे सच
लिखारा, लिख लिख लेखा आप जणाइंदा। हुक्मे अंदर खोल्हे सचखण्ड दवारा, सचखण्ड निवासी आपणा आसण लाइंदा। हुक्मे अंदर नानक निरगुण दए आधारा, अधर उदर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। हुक्मे अंदर निर्मल जोत, जोती जोत जगाईआ। हुक्मे अंदर किला कोट, बंक बंक सुहाईआ। हुक्मे अंदर ओत पोत, पिता पूत वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। हुक्मे अंदर गोबिन्द धार, गुर गुर आप जणाइंदा। हुक्मे अंदर शब्द जैकार, जै जैकार अल्हाइंदा। हुक्मे अंदर पावे सार, महांसारथी खेल कराइंदा। हुक्मे अंदर हो त्यार, त्रैभवन खोज खोजाइंदा। हुक्मे अंदर अवन गवन भर अपार, लोक परलोक डेरा ढाहइंदा। हुक्मे अंदर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। हुक्मे अंदर आपा रख, आपणा खेल कराइंदा। हुक्मे अंदर हो प्रतख, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। हुक्मे अंदर बोल अलख, अलख अलख आप सुणाइंदा। हुक्मे अंदर हो हो वक्ख, वक्खरा धाम वड्याइंदा। हुक्मे अंदर गाए जस्स, खाणी बाणी सिफ्त सलाहइंदा। हुक्मे अंदर जाए नस्स, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। हुक्मे अंदर तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाइंदा। हुक्मे अंदर मार्ग दस्स, गुर अवतार पीर पैग़म्बर आपणा राह वखाइंदा। हुक्मे अंदर मेटे रैण अन्धेरी मस्स, जगत अन्धेर दूर कराइंदा। हुक्मे अंदर चलाए मग पन्थ, हुक्मे तन्द बंधाइंदा। हुक्मे अंदर लाए त्रैगुण अग्ग, हुक्मे अंदर अमृत मेघ बरसाइंदा। हुक्मे अंदर हँस बणाए कग्ग, कागों हँस उडाइंदा। हुक्मे अंदर दरस दिखाए उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा रूप दरसाइंदा। हुक्मे अंदर प्रगट होवे जग, जागरत जोत जोत जगाइंदा। हुक्मे अंदर भगत भगवान लए सद्द, सद्दा एका नाम दुआइंदा। हुक्मे अंदर वरन बरन ज़ात पात बणाए हद्द, हुक्मे अंदर तोड़ तुड़ाइंदा। हुक्मे अंदर विष्नूं यद, विश्व आपणा खेल कराइंदा। हुक्मे अंदर कूड़ी क्रिया देवे दब्ब, हुक्मे अंदर सच सुच्च वड्याइंदा। हुक्मे अंदर लोकमात लख चुरासी नाता देवे छड्ड, हुक्मे अंदर दो जहानां वेख वखाइंदा। हुक्मे अंदर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पार करी हद्द, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। हुक्मे अंदर मनमुख सुट्टे डूँग्घी खड्ड, मँझधार आप रुढ़ाइंदा। हुक्मे अंदर गुरमुख साचे गोदी चक्क, चक्क चक्क ख़ुशी मनाइंदा। हुक्मे अंदर रखणहारा पत, जन भगतां पैज बढाइंदा। हुक्मे अंदर देवे साची वथ, आत्म परमात्म नाम जपाइंदा। हुक्मे अंदर लेखे लाए रत्ती रत्त, रत्त आपणे रंग रंगाइंदा। हुक्मे अंदर देवे ब्रह्म मति, पारब्रह्म ब्रह्म विद्या आप जणाइंदा। हुक्मे अंदर धीरज जत, सति सन्तोख गंढ्ढ रखाइंदा। हुक्मे अंदर चलाए मनमति, माया ममता लोभ मोह हँकार काम क्रोध अंग लगाइंदा। हुक्मे अंदर बोध अगाध महिमा अकथ, गीत सुहागी
आप सुणाइंदा। हुक्मे अंदर जुग जुग चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। हुक्मे अंदर जन भगतां अग्गे जाए ढट्ठ, आपणा बल ना कोए जणाइंदा। हुक्मे अंदर लेखा जाणे तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती वेख वखाइंदा। हुक्मे अंदर गुरदवार मन्दिर शिवदुआले मट्ठ, मस्जिद आपणा रूप वटाइंदा। हुक्मे अंदर वेखणहारा तीर्थ तट, किनारा एका घाट रखाइंदा। हुक्मे अंदर खोल्ह हट्ट, साचा नाम वणज कराइंदा। हुक्मे अंदर खेल करे पुरख समरथ, समरथ आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप समझाइंदा। साचा हुक्म एकँकार, एका वार जणाईआ। जुग चौकड़ी करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सेवा करन वारो वार, बण सेवक सेव कमाईआ। नाम निधाना सच भण्डार, जीवां जंतां जगत वरताईआ। लिख लिख ब्यान सच निशान, हरि सिफ्ती सिफ्त सुणाईआ। कलम शाही कर परवान, कागद अंग अंग मिलाईआ। नेत्र पेख जगत ज़बान, बत्ती दन्द करे कुड़माईआ। बुद्धि बणाए जगत विधान, विदित एका घर वखाईआ। मति मतवाली होए हैरान, भेव कोए ना आईआ। मन वासना बणे शैतान, शरअ शरअ रूप वटाईआ। सच संदेसा देवे हुक्मरान, हाकम आपणा हुक्म जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुक्के विच जहान, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैग़म्बर पंज तत्त काया चोला सर्ब हंढाण, अन्त कोए रहिण ना पाईआ। सचखण्ड दवारे बण भिखारे बह बह मंगणदान, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। देवणहारा गुण निधान, एका वस्त रिहा वरताईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग बणया रिहा नादान, आपणा बल ना किसे वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वखाईआ। साचा हुक्म इक्क अटल्ल, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। साचा हुक्म ना कोई करे वल छल, अछल छल ना कोए वखाइंदा। साचा हुक्म ना जाए हल, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। साचा हुक्म धुर दा बल, बल आपणा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, गुर अवतार पीर पैग़म्बर दे दे मन्त्र, मन्त्र आपणा हुक्म जणाइंदा। मन्त्र नाम सच फ़रमाणा, अन्तर करे पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी हो प्रधाना, सच प्रधानगी इक्क कमाईआ। लख चुरासी साचा राणा, रहिमत आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा जाणे दो जहानां, दोए दोए रूप वखाईआ। निरगुण सरगुण पहरे बाणा, गुर अवतार दए वड्याईआ । बिन अक्खर गाए गाणा, गा गा गाणा अक्खर रूप वटाईआ। खेले खेल मर्द मर्दाना, वड मर्दानगी आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जुग चौकड़ चौकीदार, चौकस चार कुण्ट वखाइंदा। सच संदेसा गुर अवतार, विष्न ब्रह्मा शिव सिफ्त सलाहइंदा। पीर पैग़म्बर कर पुकार, कलमा नबी रसूल पढ़ाइंदा। हक़ हक़ीक़त करे वीचार,
लाशरीक शरीकत अवर ना कोए रखाइंदा। नूर नुराना परवरदिगार, पर्दानसीं मुख नक़ाब पर्दा लाहइंदा। दो जहानां पावे सार, मुर्शद मुरीद दए दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाइंदा। कलयुग वेखे वेखणहार, पेखत पेखत आपणा नैण खुल्हाइंदा। एका हुक्म धुर दरबार, धुर दरबारी आप मनाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, सच संदेसा इक्क जणाइंदा। चार जुग दे विछड़े यार, फड़ बांहों आप मिलाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर इकट्ठे कीते एका वार, एकँकारा हुक्म जणाइंदा। नेत्र वेखो खोल्ह उग्घाड़, अक्ख प्रतख रूप जणाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी अग्नी लग्गी तत्ती हाढ़, शीतल धार ना कोए वहाइंदा। दीन मज़्हब लग्गा अखाड़, ज़ात पात नाच नचाइंदा। फिरी दरोही बहत्तर नाड़, सोई सुरती ना कोए उठाइंदा। काया खेड़ा दिसे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चा टिल्ला पर्बत सोभा कोए ना पाइंदा। नाता तुट्टा पुरख नार, लख चुरासी होई विभचार, साचा कन्त ना कोए हंढाइंदा। गुर का शब्द ना कोए प्यार, सजदा झुके ना परवरदिगार, आत्म मेल ना कोए राम, परमात्म गंढ्ढ ना कोए पुआइंदा। ख़लक ख़ुदाई होई ग़ुलाम, पंज शैतान लाया अलजाम, साध सन्त होए बदनाम, काया चोला ना कोए बदलाइंदा। इस्म आज़म ना कोए कलाम, मन्त्र नज़र ना आए सतिनाम, चतुर्भुज ना वेस वटाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी होई हैरान, चारों कुण्ट झूठ निशान, कलयुग आपणा डौरू वाइंदा। पुरख अबिनाशी साचा हुक्मरान, सचखण्ड दवारे बैठा वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम विगड़ गया निज़ाम, गुर अवतार पीर पैग़म्बर बन्धन कोए ना पाइंदा। अन्तिम नाता छड्ड गए तमाम, तार सितार ना कोए हिलाइंदा। रातीं सुत्तयां दिने जागदयां कोए ना दए पैग़ाम, अनहद्द धुंन ना कोए सुणाइंदा। सुरत सुआणी सीता छुटया राम, रम्मईआ अंग ना कोए लगाइंदा। नज़र ना आए घनईआ शाम, राधा बंसरी ना कोए वजाइंदा। ईसा मूसा ना कोए सुणाए कलाम, कलमा कायनात ना कोए पढ़ाइंदा। मुहम्मद नेत्र नैण शरमाण, सदी चौधवीं मुख ना कोए उठाइंदा। चार यार होए बेईमान, सगला संग ना कोए निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताइंदा। हुक्मे अंदर खेल अवल्ला, सो पुरख निरजंण आप कराइंदा। वसणहारा सच महल्ला, सचखण्ड साचा सोभा पाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गुर अवतारां पीर पैग़म्बर फड़ाउँदा रिहा पल्ला, नाम आपणी गंढ्ढ वखाइंदा। कलयुग अन्तिम सच संदेस एका घल्ला, लेखा सब दा आपणे लेखे लाइंदा। आपे वेखणहारा राणी अल्ला, आलमीन आप हो जाइंदा। आपे खेले खेल हो बिसमिल्ला, बिस्मिल आपणी धार जणाइंदा। आपे तीर कमान चढ़ाए चिल्ला, सच निशाना आपे लाइंदा। आपे वेखे उच्चा टिल्ला, डूँग्घी कंदर आपे डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर अन्त कन्त भगवन्त, लेखा सर्ब मुकाइंदा। हुक्मे अंदर कलयुग कूड़, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। हुक्मे अंदर
जन भगतां आसा मनसा करे पूर, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। हुक्मे अंदर देवे सति सरूर, रस एका रस चखाईआ। हुक्मे अंदर पन्ध मुकाए नेड़े दूर, आत्म परमात्म एका घर वखाईआ। हुक्मे अंदर हाज़र होए हज़ूर, हज़रत आपणा फेरा पाईआ। हुक्मे अंदर आपणा भाणा वरते ज़रूर, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। हुक्मे अंदर लख चुरासी तोड़े ग़रूर, गुरबत कोए रहिण ना पाईआ। हुक्मे अंदर माफ करे सर्ब कसूर, जो जन ढह पए सरनाईआ। हुक्मे अंदर आवे जावे सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर खेल रखाईआ। हुक्मे अंदर रखी तांघ, गुर अवतार ध्यान लगाइंदा। हुक्मे अंदर स्वांगी वरते आपणा स्वांग, नटुआ आपणा नाच नचाइंदा। हुक्मे अंदर मंगे मांग, मंगणहारा आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म आपणा नाउँ वड्याइंदा। हरि का नाउँ वड्डा वड, सतिगुर आप प्रगटाईआ। आदि जुगादी इक्को नद, राग अनराग सुणाईआ। कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैग़म्बर युग चौकड़ी गए लद्द, सरगुण सेवा मात कमाईआ। कलयुग अन्तिम आई हद्द, पार किनारा दए वखाईआ। भगत भगवन्त लए सद्द, रातीं सुत्तयां आप उठाईआ। पुरख पुरखोतम लडाए लड्ड, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साचा नाउँ एका दस्स, नाउँ निरँकारा करे पढ़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म होए वस, पर्दा दए उठाईआ। निरगुण करे निरगुण जस, सरगुण देवे मात वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, एका हुक्म रिहा जणाईआ। एका हुक्म साचा डंका, हरि सज्जण आप वजाइंदा। आप उठाए राउ रंका, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। नव नौ चार कढ्ढणहारा शंका, संसा रूप ना कोए वखाइंदा। लख चुरासी साचा कन्ता, कन्त कन्तूहल फेरा पाइंदा। सतिजुग बणाए साची बणता, साचा मार्ग आपे लाइंदा। हरिजन उठाए साचे सन्ता, सति सतिवादी पर्दा लाहइंदा । गढ़्ह तोड़े हउमे हंगता, हँ ब्रह्म इक्क वखाइंदा। मेल मिलावा साची संगता, संगल शरअ ना कोए रखाइंदा। काया चोली आपे रंगदा, रंग मजीठी इक्क रंगाइंदा। बांहों फड़ उठाए भुखा नंगता, भुक्ख्यां भुख आप गवाइंदा। एका नाम एका मंता, मन्त्र इक्को इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर पिछला लहिणा आपणे लेखे पाइंदा। हुक्मे अंदर लेखे जाए लग्ग, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। करे खेल सूरा सरबग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। प्रगट हो पुरख समरथ, समरथ आपणी धार चलाईआ। सन्त साजण लए रख, गुरमुखां देवे माण वड्याईआ। लख चुरासी सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, त्रैगुण नाता जोड़ जुड़ाईआ। जगत दुआरे वेख इकट्ठ, नौ खण्ड पृथ्मी धक्का लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर आपणी करनी आप कमाईआ। हुक्मे अंदर करनी करतार, हरि करता
आप कराइंदा। हुक्मे अंदर मारे मार, मूर्ख मूँह दे भार सुटाइंदा। हुक्मे अंदर गेड़ा लख चुरासी वारो वार, जुग चौकड़ी आप भुवाइंदा। हुक्मे अंदर राए धर्म करे ख़ुआर, हुक्मे अंदर चित्रगुप्त सेव कमाइंदा। हुक्मे अंदर लाड़ी मौत करे शंगार, सीस मींढी जगदीस गुंदाइंदा। हुक्मे अंदर जन भगत लए उधार, अन्तर आत्म मेल मिलाइंदा। हुक्मे अंदर जुग चौकड़ी करे पार, कलयुग अन्तिम पन्ध मुकाइंदा। हुक्मे अंदर सोहँ शब्द कर जैकार, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। चार वरन दए आधार, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाइंदा। आत्म परमात्म करे प्यार, ब्रह्म पारब्रह्म रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप समझाइंदा। सोहँ मन्त्र आदि अन्त, अन्तर अन्तरीव जणाईआ। लख चुरासी जुगा जुगन्तर, हं रूप वखाईआ। सो साहिब वसणहारा गगन गगनंतर, ज़िमीं असमानां वेख वखाईआ। हँ ब्रह्म बणाए बणतर, घड़न भन्नणहार अख्वाईआ। गुरमुख विरला भेव जाणे निरंतर, निज नेत्र दए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क सुणाए सोहँ ढोला, शब्दी गुर बण विचोला, रौला अवर ना कोए पाईआ। शब्द विचोला आप प्रभ, गुर गुर नाउँ रखाइंदा। गुरमुख सज्जण आपे लभ्भ, आप आपणा मेल मिलाइंदा। अमृत झिरना झिराय कँवल नभ, रस रसीआ इक्क वखाइंदा। नौ दुआरे पार हद्द, डूँग्घी भँवरी पार कराइंदा। शब्द अनाद वज्जे अनहद, पंचम सख़ीआं बह बह मंगल गाइंदा। आत्म परमात्म इक्क दुआरे सद्द, सदके वारी घोली घोल घुमाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जो बैठा रिहा हो के अड्ड, कलयुग अन्तिम भगतां विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा धुर फ़रमान, सति संदेसा नर नरेशा एकँकारा कर पसारा विच संसार सोहँ धारा लख चुरासी करे कुड़माईआ।
सतिजुग चले सच विहारा, एका मन्दिर एक गुरुदुआरा, गुरदेव इष्ट इक्क जणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल लख चुरासी लाए नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, परवरदिगार ख़ुदाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई मेल मिलाए इक्क दरबारा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। ऊँचां नीचां करे प्यारा, राउ रंकां दए सहारा, कीट कीटां लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर लख चुरासी सृष्ट सबाई जीव जंत साध सन्त भगत भगवन्त इक्क वखाए सच्चा घर, जिस घर वसे सच्चा माहीआ। आवण जावण जन्म मरन भय भओ चुक्के डर, भयानक रूप ना कोए रखाईआ। नव नौ चार चार पंज दो एका अक्खर जायण पढ़,
आख़र आपणी करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर देवणहारा साचा वर, वर दाता बेपरवाहीआ। सतिगुर किरपा होए पार, बेड़ा मात रुढ़न ना पाईआ। गुर का शब्द दए अधार, धीरज धीर रखाईआ। सुरत सुआणी करे प्यार, घर मेला कन्त सहिज सुखदाईआ। जगत दुखड़ा दए निवार, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। आसा ममता माया ममता तोड़े गढ़्ह हँकार, हउमे बल रहिण ना पाईआ। साची संगता मेल विच संसार, साचा संग दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क दृढ़ाईआ। सतिगुर पूरा होए मेहरवान, दीनन आपणी दया कमाइंदा। साचा देवे नाम निधान, निज आत्म रस चखाइंदा। जूठ झूठ सर्ब मिट जाण, कूड़ी क्रिया मोह तुड़ाइंदा। एथे ओथे करे पहिचाण, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। जो जन सतिगुर चरनी डिगे आण, फड़ बांहों पार कराइंदा। लेखा जाणे बिरध बाल, जुआन मात गर्भ फंद कटाइंदा। सतिगुर पूरा वड बलवान, दो जहानां बल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कल्याण आप जणाइंदा। सतिगुर साचे मिले सरन, सरनगति समझाईआ। नेत्र खोल्हे हरन फरन, निज नेत्र रूप दरसाईआ। नाता तुट्टे मरन डरन, दुःख दर्द ना लागे राईआ। त्रैगुण माया मूल ना सड़न, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। अद्धविचकार कदे ना अड़न, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। साचे पौड़े अन्तिम चढ़न, चढ़ चढ़ ख़ुशी मनाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा निरगुण दाता पुरख बिधाता अग्गों आए फड़न, सरगुण आपणी उँगली लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। सतिगुर पूरा खोल्हे हट्ट, इक्को नाम विकाइंदा। जन्म जन्म दा दुखड़ा देवे कट, तिक्खी छुरी हथ्थ रखाइंदा। दूई द्वैती मेटे फट्ट, पट्टी इक्को नाम बंधाइंदा। भरम भुलेखा कढ्ढे वट्ट, दूजी हद्द ना कोए जणाइंदा। शब्द अगम्मी मारे सट्ट, भय भओ ना कोए वखाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, दुखियां दर्द दर्द गुआइंदा। गुरमुखां पूरी करे आस, घर एका मेल मिलाइंदा। कूड़ी क्रिया जूठ झूठ करे पाश पाश, पासा गुरसिख आप उलटाइंदा। अठ्ठे पहर पावे रास, घर मन्दिर डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणी दया कमाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार तोड़े नाता, नित आपणा खेल कराइंदा। करे वेस पुरख बिधाता, बिध आपणे हथ्थ रखाइंदा। नाम निधान नौजवान सुणाए गाथा, गहर गम्भीर आप पढ़ाइंदा। खोल्हणहारा बन्द किवाड़ी ताका, बजर कपाटी कुण्डा लाहइंदा। आप सुणाए आपणा साका, दूजी साखी ना कोए सुणाइंदा। लेखे लाए पंज तत्त माटी ख़ाका, खाली भाण्डा आप भराइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी किसे हथ्थ ना आए गल्लीं बाता, गलवकड़ी गुरमुख विरला पाइंदा। सदा सहाई देवणहार निजाता, निज आत्म मेल मिलाइंदा। कूड़ी क्रिया
जूठ झूठ सुट्टे डूँग्घे खाता, खाता फेर ना कोए खुल्हाइंदा। कर किरपा जिस मेटे अन्धेरी राता, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। बिन सतिगुर पूरे कोए ना पुच्छे वाता, लख चुरासी जीव जंत सर्ब कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा एका हरि, जुग जुग बन्धन मात कटाइंदा। दुःख दर्द दलिद्दर जाए नट्ठ, काम क्रोध ना कोए लड़ाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा, शब्द अगम्मी मारे सट्ट, ठोकर नाम लगाईआ। दुरमति मैल देवे कट, निर्मल जोत कर प्रगट, पारखू आपणी परख दए वखाईआ। जानणहारा मित गत, लेखे लाए रत्ती रत्त, रुत्ती रुत्त आप महकाईआ । कूड़ी क्रिया जड़्ह देवे पट्ट, नाम कुहाढ़ा हथ्थ उठाईआ। कर किरपा मिले जिउँ धन्ने जट्ट, जट्ट जट्टां लए उठाईआ। गुरमुख लाहा रहे खट्ट, मनमुख बैठे मुख भुआईआ। हरि का नाम सदा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। इक्क लख अस्सी हज़ार, भूत बेताल करे वस, नानक गोबिन्द दए सलाईआ। छोटे बाले मार्ग गए दस्स, आपणे आप नीहां हेठ चिणाईआ। जिस साहिब होए वस, तिस काल महांकाल नेड़ ना आईआ। गुरमुख पूरा गुर चरनी जाए वस, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। पुरख अकाल आपणी गोदी चुक्के हस्स हस्स, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दुःख दर्द फड़ नाम करद कुतरा कुतरा कुतरा दए कराईआ।
२१ भाद्रों २०१९ बिक्रमी हरचन्द सिँघ दे गृह हररायपुर ज़िला बठिंडा
सो पुरख निरँजण गहर गम्भीर, आदि अन्त खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण चोटी चढ़ अख़ीर, आख़र आपणे हथ्थ रखाइंदा। एकँकारा वड पीरन पीर, दस्तगीर नाउँ धराइंदा। आदि निरँजण जुगा जुगन्तर बन्न्हे बीड़, बन्धन एका नाम पाइंदा। अबिनाशी करता निरगुण सरगुण निष्अक्खर वखाए बिन लकीर, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। श्री भगवान दो जहानां घत वहीर, गृह मन्दिर फोल फोलाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आदि जुगादि जुगा जुगन्तर शब्द निराला मारे तीर, अणयाला आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल पुरख समरथ, आदि जुगादि कराईआ। जुग चौकड़ी चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। शब्द अगम्मी मार्ग दस्स, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। पंज तत्त काया अंदर वस, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेला हस्स हस्स, घर साचे वज्जे वधाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, गृह मन्दिर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। जुग चौकड़ी वेखे वारो वारा,
नित नवित वेस वटाइंदा। वसणहारा ठांडे दरबारा, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारा, नूरो नूर नूर प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी चौकड़ी जुग, जुग करता आप कराईआ। सरगुण अंदर निरगुण लुक, लुक लुक मुख छुपाईआ। खेले खेल अबिनाशी अचुत्त, भेव कोए ना राईआ। देवे माण शब्दी सुत, सुत शब्द दए वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बहाए कुक्ख, बणे धन्न जणेदी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप समझाईआ। साची करनी सुत दुलारा, हरि शब्दी धार चलाइंदा। निरगुण सरगुण कर पसारा, लख चुरासी वेख वखाइंदा। अप तेज़ वाए पृथ्मी अकाश पंज तत्त अखाड़ा, त्रैगुण आपणा नाच नचाइंदा। जुगा जुगन्तर वेखे विगसे वारो वारा, रूप अनूप आप धराइंदा। नाम निधान बोल जैकारा, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। गुर अवतारां दे सहारा, पीर पैग़म्बरां राह जणाइंदा। भगत भगवन्त खोल्ह किवाड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल रचाइंदा। जुग जुग खेल हरि अवल्ला, एकँकारा आप रचाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण फड़ाए पल्ला, एका बन्धन पाईआ। पीर पैग़म्बर सच संदेस एका घल्ला, गुर गुर करे नाम पढ़ाईआ। जोती जाता जोती रला, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। सच सिँघासण एका मल्ला, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता बेपरवाहीआ। जुग करता हरि आदि जुगादि, जुग जुग वेस वटाईआ। खेले खेल ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। बोध अगाधा एका नाद, त्रैभवन धनी आप सुणाईआ। सरगुण रखणहारा लाज, निरगुण आपणी दया कमाईआ। भगत भगवन्त मार अवाज़, सुरती शब्द लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग करनी आप कराईआ । जुग जुग करनी करता खेल, करनेहारा आप कराइंदा। आत्म परमात्म मेला मेल, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। करे प्रकाश बिन बाती तेल, जोत निरँजण डगमगाइंदा। सतिगुर मिले सज्जण सुहेल, सगला दुःख वंडाइंदा। अचरज करे आपणी खेल, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका नाद, ब्रह्म ब्रह्माद आप सुणाइंदा। शब्द अनाद अगम्म अथाह, बेपरवाह आप जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मार्ग ला, लख चुरासी धन्दे लाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर आप पढ़ा, कलमा नबी रसूल सिखाईआ। मन्त्र नमो सति सतिनाम आप दृढ़ा, दृष्ट इक्क लए प्रगटाईआ। आत्म परमात्म पर्दा दए चुका, दूई द्वैत रहे ना राईआ। निझर झिरना अमृत रस साचा अमृत दए प्या, तृष्ना भुख गंवाईआ। दीआ बाती कमलापाती गृह मन्दिर दए जगा, साढे तिन्न हथ्थ करे रुशनाईआ। अनहद नादी नाद सुणा, साची सख़ीआं एका मंगल
गाईआ। आत्म सेजा होए सहा, सच सिँघासण डेरा लाईआ। भगत भगवन्त होए सहा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। करे खेल बेपरवाह, दूजा संग ना कोए रखाईआ। मुरीद मुर्शद लए उठा, कलमा कलाम इक्क सुणाईआ। रहिमत रहीम रहिमान इक्क इकल्ला इक्क ख़ुदा, ख़ुदी सब दी दए गंवाईआ। पीर पैग़म्बर कर फिदा, फितरत आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा वजूद ना दस्से कोई जुदा, जज़व अंग ना कोए बणाईआ। मुकामे हक़ डेरा ला, परवरदिगार खेल कराईआ। सही सलामत शहिनशाह, जन्म मरन विच ना आईआ। जुग चौकड़ी पन्ध दए मुका, कलयुग अन्तिम वेखे थाउँ थाईंआ। चौदां तबक दए हिला, चौदां सदीआं दए हिलाईआ। चौदां विद्या देवे पन्ध मुका, चौदस चन्द ना कोए रुशनाईआ। एका चौका बंधण पा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। चार यारी लए जगा, मुहम्मद एका अक्ख खुल्हाईआ। ईसा मूसा लए समझा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी साचा हरि, आपणी कार आप कराईआ। करे कार अन्तिम कल, हरि अचरज खेल कराइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ल, महल्ल इक्को इक्क सुहाइंदा। जुग चौकड़ी करदा आया वल छल, अछल अछल भेव ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मात घल्ल, सच संदेसा नाम पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। साचा खेल आदि अन्त, जुग चौकड़ी आप कराईआ। करे खेल श्री भगवन्त, भगवन आपणी धार बंधाईआ। वेखणहारा जुगा जुगन्त, निरगुण सरगुण सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म श्री भगवान, निरगुण नर हरि आप जणाइंदा। परम पुरख हो प्रधान, सति प्रधानगी आप कमाइंदा। इक्क वखाए सच निशान, दो जहानां आप झुलाइंदा। कलयुग अन्तिम लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेखे मार ध्यान, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। सृष्ट सबाई नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। चार वरन प्या झेड़ा शरअ शैतान, शरीअत सके ना कोए मुकाईआ। दीन मज़्हब नेत्र रोवण नीर वहान, धीरज धीर ना कोए धराईआ। सति सतिवादी आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर ईश जीव ना मिले किसे भगवान, भावी देवे ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करनी वेख वखाईआ। जग करनी नाता कूड़, सच सुच्च नज़र ना आइंदा। पुरख अबिनाशी सब तों होया दूर, नेत्र नैण नज़र किसे ना आइंदा। ज़ात पात राउ रंक ऊँच नीच मनमति भरया ग़रूर, गुरमति ना कोए रखाइंदा। हरि सरन ना मिले साची धूढ़, मस्तक टिक्का ना कोए लाइंदा। सुघड़ सयाणे होए मूर्ख मूढ़, माया ममता मोह हल्काइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे चूर चूर, अग्गे सीस ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, कलयुग अन्तिम करनी वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम करनी रही कूक, चार कुण्ट दए दुहाईआ। त्रैगुण माया रही फूक, सांतक सति ना कोए कराईआ। घर घर वड़या जूठ झूठ, मन्दिर मस्जिद ना कोए वड्याईआ। नाता तुट्टा पिता पूत, साक सैण कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करनी वेखे थाउँ थाईंआ। जुग करनी वेखे कलयुग अन्त, अन्तरजामी खेल कराइंदा। जीव जंत भुल्ले गुरमंत, मन्त्र गुर ना कोए दृढ़ाइंदा। नाता तुट्टा नारी कन्त, सच सुहञ्जणी सेज ना कोए हंढाइंदा। काया चोली चढ़े ना रंग बसन्त, दुरमति मैल ना कोए धुआइंदा। माया ममता पई बेअन्त, दूई पर्दा ना कोए उठाइंदा। भरमे भुल्ले जीव जंत, ज़ात पात दीन मज़्हब पन्ध ना कोए मुकाइंदा। हरि सरन सरनाई मिले ना साची संगत, संसा रोग ना कोए गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी वेख वखाइंदा। साची करनी कलयुग धार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। सृष्ट सबाई होई विभचार, सति धर्म ना कोए रखाईआ। धीआं भैणां तक्कण गुरदर मन्दिर नैण उग्घाड़, निवस सो अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। आत्म परमात्म ना देवे कोए आधार, सांतक सति ना कोए कराईआ। गुर चेले रोवण ज़ारो ज़ार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। बिन गोबिन्द बेड़ा कोए ना करे पार, पुरख अकाल ना कोए मिलाईआ। नानक निरगुण बोल जैकार, सति सति गया समझाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को यार, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ना वंड वंडाईआ। एथे ओथे दो जहान पावे सार, साहिब समरथ बेपरवाहीआ। ग़रीब निमाणे लए उभार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग मेटे रैण अन्धयार, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया मारे मार, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। ब्रह्मण्डां सुणाए इक्क जैकार, जै जैकार आपणा नाउँ अल्हाईआ। जेरज अंडां दए अधार, उत्भुज सेत्ज होए सहाईआ। चारे खाणी वेखणहार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणा राग अल्हाईआ। चौथे पद हो त्यार, जगत हद्द पार कराईआ। गुरमुख सज्जण सद दुआर, सदके घोली वार आप आपणा भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करनी वेखे बेपरवाहीआ। जुग करनी कलयुग कूड़ी रास, वस्त सच ना कोए रखाईआ। लख चुरासी अन्त निरास, निराकार नज़र ना आईआ। ना कोई करे बन्द ख़ुलास, बन्दीखाना ना कोए तुड़ाईआ। लहिणा चुक्के ना दस दस मास, मात गर्भ ना कोए सहाईआ। आत्म परमात्म ना कोए धरवास, पर्दा दूई ना कोए उठाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म वसे ना पास, जगत विछोड़ा रिहा कुरलाईआ। हरि का नाम जपे ना कोए रसन स्वास, रसना रस ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम करनी वेखे बेपरवाहीआ। कलयुग करनी धरया बल, बल आपणा आप जणाईआ। कूड़ कूड़यारे अंदर गई रल, नज़र किसे ना आईआ। सृष्ट सबाई
करया छल, माया एका पर्दा पाईआ। गुरमुख विरला कोए प्रबल, जिस परम पुरख दया कमाईआ। साध सन्त गए हल्ल, धीरज धीर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी क्रिया अन्तिम फल, इक्को इक्क जणाईआ। कूड़ा फल कूड़ा रस, रस रसीआ वेख वखाइंदा। कलयुग रैण अन्धेरी मस्स, चार वरन अन्धेरा छाइंदा। सृष्ट सबाई भुलया हरि का जस, हिरदे हरि ना कोए वसाइंदा। दहि दिशा मनुआं रिहा नट्ठ, मन वासना ना कोए चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, तेरी करनी एका बन्धन पाइंदा। तेरी करनी बंधे डोर, नाम डोरी हथ उठाईआ। पकड़नहारा पंजे चोर, चोरी करन कोए ना जाईआ। वेखणहारा अन्ध घोर, काया कवरी फोल फोलाईआ। माया ममता ना पाए शोर, हउमें हंगता दए तुड़ाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी शब्द अगम्मी चढ़या घोड़, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां दो जहानां चरनां हेठ दबाईआ। वेख वखाए रस मिट्ठा कौड़, गृह गृह आपणा फेरा पाईआ। साचा असव चुक्कणहारा पहला पौड़, गोबिन्द वाग आपणे हथ्थ उठाईआ। नेत्र नैण वेखणा कर के ग़ौर, गहर गम्भीर खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, तेरी करनी डेरा ढाहीआ। अन्तिम डेरा जाणा ढट्ठ, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। पुरख अबिनाशी गेड़े उलटी लट्ठ, चारों कुण्ट आप फेराइंदा। अन्तिम सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, लख चुरासी वंड वंडाइंदा। जन भगतां मार्ग इक्को दस्स, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। हरि जू हिरदे अन्तर वस, अन्तरजामी भेव चुकाइंदा। करे प्रकाश कोटन रवि ससि, नूरो नूर नूर धराइंदा। प्रगट हो पुरख समरथ, आपणी कल वरताइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म महिमा सुणाए अकथ, कथनी कथ ना कोए जणाइंदा। सोहँ शब्द साची वथ, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण निरगुण निरगुण खेल कराइंदा। आपणे विच्चों आपा कढ्ढ, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग करनी लेखे लाइंदा। कलयुग करनी मिटे दुःख, दुखियां दर्द आप गवाइंदा। सति सतिवादी इक्क उपजाए साचा सुख, सुख आत्म जोड़ जुड़ाइंदा। मात गर्भ ना होए उलटा रुख, जिस जन आपणा नाम जपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लेखा लहिणा आप चुकाइंदा। कलयुग करनी होए दूर, नेरन नेर रहिण ना पाईआ। सतिजुग सति सतिवादी दिसे हाज़र हज़ूर, हरि हज़रत लए मिलाईआ। देवे वस्त नाम भरपूर, भरपूर रिहा सब ठाईआ। एका मस्ती सति सरूर, नाम ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। एका जोती निर्मल नूर, नूरो नूर नूर दरसाईआ। एका नाद अगम्मी तूर, तुरीआ राग अल्हाईआ। एका दाता जोधा सूर, सूरबीर इक्क अख्वाईआ। कलयुग मेटे क्रिया कूड़, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। सतिजुग मार्ग लाए ज़रूर, ज़रूरत आपणी पूर कराईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी खेल महान, जुग जुग निरगुण सरगुण वेखे आण, लख चुरासी मंडल रासी, पुरख अबिनाशी शाहो शबासी, शहिनशाह बेपरवाह जगत मलाह नाम निधान सृष्ट सबाई देवे ज्ञान, आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म ईश जीव जगदीश गंढ्ढ पुआइंदा।